장음표시 사용
51쪽
legitur de Zephyrino papa , cujus fuit hoc constitutum, ut
patraras vitreas ante sacerdotes in ecclesia miniseri ponarent, damviscopas Missam celebraret. Sane Tharsicius martyr ex illorum acolythorum numero erat: qui cum quodam die deferrei Christi corporis sacramenta, nec vellet ea discutientibus prorire paganis, lim dia es sestibus ac lapidibus maceratus ab eis , quo que exhalareι spiritum, testante Usu ardo ad xvii I Kal. Septembris. Iam vero quam ob causam fermenti nomen eucharistiae hoc in loco impolitum sit, an quia ex pane fermentato confecta esset, an potius ob mysticam aliquam rationem , non est facile definire. Illud certum videtur, hac in sola occasone fermenti vocabulum eucharistiae in tota antiquitate tributum. Erat ergo praecipua & singularis in ipso facto hu os appellationis causa. Quid si ad tegendum profanis rei sacrae arcanum pro more illorum temporum Quid si ad designandam communionem ac vinculum unitatis hoc vocabulum aptius visum est 3 Nam eucharistia in ejusmodi occasione hujus rei gratia ad titulos mittebatur , ex dictis , ne presbyteri titulares , qui diebus Dominicis propter plebem sibi creditam una cum Pontifice convenire non poterant, ab ejus communiore separati viderentur. In hujus rei signum nulla vox convenientior asterri poterat quam fermenti. Sicut enim modicum fermentum , uvrecte monet apud illustriss . Clampinum Iosephus Thom isus, totam farinae, cui injicitur, mastam fermentat: sic unicum illud divinumque Pontificis sermentum, per titulos missum , veluti unam massam & corpus fideles unius urbis copulabat. Nihil ergo facit hic locus ad probandum panis sermentati usum in eccletia latina . Sive enim azymus fuerit panis ille,
sive fermentatus ει eucharistia fermenti vocabulo designata est, non a materia ex qua constaret, sed a causa morali ac myiii-
ca, quod idem praestaret in corpore Christi mystico , quod
piae stat fermentum in pane materiali. Ceterum hunc morem transmittendi fermentum seu eucharistiam por titulos Urbis ante taculum nonum in desuetudinem abiiste, colligimus ex libellis Ordinis R omani, in quibus nulla istius missitationis memoria superest, sicut neqtie apud Alcuinum , aliosque ordinis Romani commentatores. Ex his conjicere licet, recentiorem morem eucharistiam
praeserendi Pontifici, cum aliquo proficiscitur, forsitan manasse Disiligod by Coos le
52쪽
nare non solum ex communi primorum Christianorum more, qui peregrinantes eucharistiam secum gestare solebant: sed etiam ex veteri consuetudine deferendi sacrosancta mysteria ante Pontificem, cum ad Missarum sollemnia celebranda ad altare procederet. qui tamen ritus in primo tantum Romani ordinis libello praetcribitur , non in aliis. Nam secundus libellus praecipit, ut Pontifex , cum pervenerit ad altare , primo adorct Sancta. quae proinde ibidem antea exstitisse neces le est.
Gregorius M. initio Sacramentarii sui ita Missae ordinem explicat paucis. In primis ad Introiium antiphona , quatis faerii salutis temporibus , siae diebus festis , seu cottidianis. Lim
DEO ,s episcopus fuerit, tantummodo die Dominico ,sive diebus festi : a presbyteris autem minime dicisar , nisi solum in
Pascha. I uando vero Litania agitur , neque GLORIA IN EXCELSIS DEO, neque ALLELUIA canitur. Posmodum dicitur oratio. Deinde sequitur Apsolus. Item gradate , seu A L. LEViri A. PosmoLm legitur Evangelium t deinde Osfertorium O dicitur oratio super oblata. Sic fere perpetuo vocatur haec oratio in antiquis libris, quae in editis Sc ab Amalario Secreta dicitur. Aua completa , dicit sicerdos excelsa voce , PER OMNI A fAECULA sAECUL OuM, &c. Confer Micrologi caput xx m. ubi brevis descriptio Missae affertur. Multa in superioribus Gregorii verbis essent notanda: sed aliis haec permittimus, insigniora tantum Observaturi. In primis Drie elemon toties repetebatur, quoad Pontifex aliquo nutu finem designaret. Unde Paris de Crassis observat, Drie in Missis pontificiis tamdiu protrahi, quamdiu reveren tia Papae a cardinalibus facienda durat. Uerum in iis Missis, quae Litanias subsequebantur , orie euisen omitti mos erat, ut ex libellis nostris patet: ob eam videsicet causam, quod in Litantis jam cantatum fuisset. Cum dicendum est Pax vobis , Pontifex se convertit ad populum , ubi ecclesia directa est versus orientem: secus si ve sus occidentem , ut in basilicis Lateranensi, Vaticana, aliisque similibus: in quibus Pontifex sacra faciens vultum habet conversum ad populum; nec se vertit ad clerum, cui obversus est.
Vide ordinatium Iacobi Gaietani pag. 4 II. Deinde in Missa non sedebat Pontifex ante absolutam ora Mus Dal. Tom. II. f
53쪽
tionem , quae Epistolae pra: mittitur: eoque sedente ac annueniste , episcopi S presby teri sedebant, non vero diaconi aut sub diaconi, aliive ministri. Huc spectat Hieronymi ad Evagrium cpistola Lxxxv. Ceterum etiam in ecclesia Roma presbFieri δε- aeni , c, sani diaconi: licet paullatim increbrescenti Eus viiiis , inter presbyteros , absente episeopo ,sedere diaconum viderim , ct in dom sicis conviviis benedictiones presbyIeris dare. Discans qui hoc faciunι, non se recte facere. Id vero ex superbia ortum ei se scribit vetus auctor apud Augustinum: Sed quia Romanaere miniseri sunt, idcirco honorabiliores putantur quam apud
cestras e esas, propter magni centiam urbis Romanae, quae caput e videtur omnium civitatum. At propter eamdem causa in
presbyteri ecolesiae Romanae sibi etia in plus tribuere debere recte inseri Hieronymus, qui hanc diaconorum temeritatem in eorum paucitatem eodem loci refundit. Diaconos paucitas honorabiles , presbyteros turba c memtibiles facit. Plura de his apud Baronium ad annum C C CC II. Ad haec ante Gregorii M. pontificatum Aluuia in Missa non dicebatur extra Pentecosten, id est extra illos quinquaginta dies , qui a Paschate ad sestum Spiritus- sancti intercedebant. Testis est lib. via epistola Lxiv Ind. i I ad Iohannem episcopum Syracusanum. Conset ea quae inferius dicturi sumus de ritibus Sabbati sancti. Si vulgato de Romanis Pontificibus libro fides est, Anasta. sius papa I. consiluit, ut quotiescamque sancta Evangelia recitarcnsur , sacerdotes n. nsederent ,sed curvisarent. Huc spectat id quod tamquam insolens factum de Alexandrina ecclesia SOZomenus refert, nempe quod ad Evangelium Episcopus non assurgat. Id vero cum quidam Romani presbyteri attentarent,rinastasius decreto suo hoc emendavit. Post Evangelium Gregorius in rubrica superiori nullam Diacit mentionem de Symbolo, nec de concione. Et quidem plerique existimant, Symbolum in Romana ccclesia non fuisse recitatum ante Henrici primi imperatoris tempus: atque ad id probandum afferunt Bern6nis abbatis Augiensis, testis ocuia lati , auctoritatem, qui re vera id diserte affirmat; additque, Romanos hujus rei causam ab imperatore interrogatos respondi me , iidelicet quod Romana ecclesia non Disset aliquando alia haeresias feci infecta. Sed tamen imperatorem a Benedicto p
pa id impetrasse, ut Symbolum in posterum ad pablicam MiseDiuitigod by Corale
54쪽
Iam decantaretur. quod anno M XIV contigit. Verum longe ante id tempus Symbolum in Missa pontificali decantari mos erat, ut iidem facit libellus secundus de Ordine Romano. Et ne quis interpolationem hoc in loco causetur, Amalarius in Egloga super hoc libello , eumdem locum commentatur. Quin etiam in libellis v & vi de Missa episcopali secundum Romanos , qualis in usu erat ante saeculum nonum , Symbolum post Evangelium assignatur. Itaqne per illud intervallum, quod a saeculo nono ad undeciaeum emtaxit, Symboli recitationem in Missa intermissam a Romanis fuisse dicendum est. quod etiam de Oratione dominica contigisse veri simillimum: si quidem eam in Missa post canonem Gregorius M. recitari
praecepit, ex lib. vin cpistola Lxiv Ind. H. Ccrte alafridus Strabo in cap. xxia ait usum decantandi Symboli C l ex ea urbe ad Romanos credi pervenisse : apud Gallos autem ac Germanos trim Symbolam latius cir crebrias in Missarum officiis coepisse recitari. quod praeter alios attestatur AEneas Parisiensis episcopus in lib. adversus Graecos cap. t ubi Fidem catholicam vocat, quam die Dominica δει ni aι ad Missm aniversalis Gaviaram ecclesia. Denique Cencius assirmat ita scit. ptum esse ad Ccenam Domini in libro Gelosi: Nos Di CANT
SYMBOLUM. quod argumento est aliis diebus dici potuisse Gelasio primo pontifice, de quo hunc locum intelligendum existimamus. Sed quia nihil ejusmodi legitur in Sacramentario Gelasiano apud Thomasium vulgato, suspendenda tanti si per sententia est de Symboli recitatione Gelasii pontificatu tmaxime cum Patres Concilii III. Toletani in canone M usum recitandi in sacris Symboli inducant fecundum formam crum talium ecclesiaram, dicturi secundum Romanae, si hic ritus apud Romanos tum usitatus fuisset eo tempore, id est aera Hispa
Post Evangelium aut Symbolum nonnumquam Pontifex sermonem ad populum habebat. quod a Leone M. primum fieri coeptum colligitur , tum ex eo quod nullae Pontificum Romanorum ante eum homiliae exstanti tum ex So2omeni lib. via cap. X ix. ubi de F Oma agens , In eadem Urbe , inquit, is nec episcopus, nec alius quisquam in ecclesia populum do- cet: sed apud Alexandrinos solus civitatis Alexandrinae episco.
Pus concionatur. quam consuetudinem, cum antea introducta
non fuisset, introductam esse ferunt, ex quo Arius presbyter
55쪽
,. de doctrina Fidei differens, nova dogmata invexit. Idem auctor quaedam alia ibidem ob servat, quae hoc loco referri pota siint. Est etiam hoc, inquit, Alexandriat insolens. Ad Evan-- geliu in episcopus non a turgit. Et illic quidem solus archidi ,, conus Evangelium legit: alibi vero diaconii in multis autem , locis presbyteri, in quibusda in episcopus in praecipuis festis, is ut Constantinopoli die sancto Paschae. Uerumtamen Pruden istius , Leone M. dc Sozomeno antiquior, in hymno xi de Coronis, ubi Romanam sancti Hippolyti basilicam describit, Poniat incem in tribunali ad populum verba facere solitum fuisse
Fronte sub adυersa gradibus subline tribanal
Tollitur , Anti es praedicar unde Deum. Verum id fortasse rarius. Certe post Gregorium M. paucas habemus Romanorum Pontificum homilias : tametsi nonnulli aliquando concionati sunt, quos inter Innocentius III. Scpost eum Clemens UΙ. multas conciones habuit.
Observatu dignum est id quod scribit Optatus in lib. D r,
omnem episcopalem ιractatum seu concio natorium sermonem
praeditum fuisse salutatione geminata. Non enim . inquit, ali- qu d incipit episcopas ad populum dicere , nisi primo in nomine
Dei ρ'pulum salutiaverit. Similes sunt exitus initiis. Omnis tractatus in ecclesia a n mine Dei incipitur , or ejusdem Dei nomisererminatur. Ab aliquot saeculis exordium fit a salutatione angelica . qui ritus jam invaluerat saeculo xv. ut patet ex Cereminniali Petri Amelii cap. xor, quod hic habetur ordine xv. I U. Oblationem quisque suam, non modo laici utriusque sexus, sed etiam sacerdotes 5e diaconi in Missa pontificali faciebant. Id quo ritu fieret, singillatim explicant libelli de Ordine Romano. Principum oblationes . panis scilicet, accipiebat Pontifex in Senatorio, qui locus erat ipsis ad australem partem assignatus : archidiaconus autem post Pontificem a mulas vini acia eipiebat ab eisdem. Aliorum laicorum oblatas episcopus hebis domadarius , amulas diaconus , quas in scyphum refundebat. Idem fiebat tum a Pontifice, tum a diaconis in parte feminarum. Panem solum absque vino sacerdotes Se diaconi offere
De forma panis oblati onustius ita scriptum legit a Iobam ne Diacono in expositione ininis Romani, quam expositionem Disiligo
56쪽
reperire minime potuimus. Oblationum forma atque mensura. cum videatur fuisse angiquitus, prout erat cfusique studium atque delatio in religione divina; possumus tamen ex scriptis beati Gregorii ceratora qu.edam capere illius rei indicta , qui scribit intibro iv Dialogorum cap. Lu, quemdam presb terum detuli duas is
OBLATIONUM CORONAS cuidam persona , quales coronas is
flebat tunc Chrisiana religio ostierre Deo pro se furique omnibus. Et paullo post. Manissum cuyus mensura vel forma debeant esse is facerdotum oblatae, qua ex pugillo ita geri jubentur , se ad is
speciem coronae. Notum est factum matronae illius Romanae, tiquae, cum communionem a Gregorio acciperet ex pane a se
oblato, risit corpus Christi dici , quod esset ex illa oblatione, quam ego, inquit, manibus meis feci, se sibi oblati. Moris quippe tunc erat, ut unusquisque suam ipsius oblatam quam vocabant propria manu conficeret. Unde valens imperator dona , quae ipsemet fecerat, ων αὐοργοι ba, divinae mensae o vultu e perhibetur a Gregorio Nazianete no in funebri oratione Basilii Magni. Neque praetermittendum hoc loco est id , quod Humbertus cardinalis in libro contra Michaelem Cerularium scribit, . quod diaconi cum subdiaconis , seu i facerdotes , sacris am. crimesibus , cum melodia Ualmorum conspersum , id eli panem in- fermentatum ad sacrificium , ct in secretario paratum exsecre- rario proferebant. Qua de re legendae Consuetudines Clunia-
Ad vinum quod attinet, amulas oblatas sundebat archidiaconus in calicem, quo utebatur Pontifex ad consecratione. δ:dc cum ad summam repletus erat, in alium calicem ministeriale in , quem tenebat unus acolythus, deplebat. Hic calix in libellis nostris scyphus appellatur : praeter quem alius calix major assignatur in tertio libello. Haec observatio necessaria est ad ea illustranda, quae de laicorum sub altera specie communione postea dicturi sumus. Porro cantor aquam linteo coopertam offerebat diacono, qui eam cum vino in calice miscebat, infundendo in modum crucis. Iohannes II l. statuit , ut oblationes , o amula , vel lum naiaria in caemiieriis per omnes Dominicas de Lateranis mini a rintur. Gregorius III. item instituit, ut in carmiteriis circum- quaque positis Roma , in die natalitiorum eorum , luminaria ad
vigilia faciendas , O oblationes de patriarchio per oblationarium
57쪽
deportareniar ad celebrandas Missas per quem providerit Pontias x, qui pro tempore fucrit Iacerdotem. Exstat eJustem Gregorii IlI diploma de oblationibus quotidianis per eum factis ad
sanctum Paulum: nempe in prima Misia ad corpus oblatam unam in secunda Missa ad saχ cum Timotheum oblatam unam: in te tia Missa ad imaginem Salvatoris , qua se Apsolorum , oblatam unam e in quarta Missa ad sanctam Gregorium adjanuas ollisam unam: deinde in Missa quinta ad altare majore oblaras duas.
Ex quo videas , jam tunc in illa basilica sex Missas pcrsetulos dies, Si quidem in diversis altaribus solitas celebrari. Uiploma ita concludit Pontifex : Nos vero ideo dedimus hoc ma jore atiare mohachis, ut haec omnia fiant omni timore Con e Typicu in Irenae Ducae imperatricis cap. xxxiv. quae singulis diebus in divina Liturgia septem panes offerri praecepit, Analectorum graecorum tomo primo, qui nostrorum studio nuperrime prodiit in lucem. Ab annis amplius quadringentis desita est offerri a Iaicis materia sacrificii: sed Augustinus Patricius in suo Ceremo
niali describit modum qui ante annos ducentos observandus erat in oblatione ad Missam pontificalem. Quippe lecto Evangelio, diaconus Evangelii latinus accipit hosiam anam de tria εμε , qua sint super patenam, ct cum ea alias duas hostias Iangit , or eam dat sacrisa comedendam. Deinde accipit aliam ho fiam de Labas qua remanserant, or cum ea tangit patenam orcalicem per tettim, intus o extra; O militer dat eam sacri comedendum. Id fit ad vitandum veneni periculum, quod in caput sacristae, qui omnia parare debet, hoc pacto redundaret. Pos hac, ob eamdem rationem , de ampullis vinum o aquam in taxeam dat sacrisa adpretusandum: s deinde accipiens sta.
renam cum hosia, eam dat in manibus Papis , qui illam Deo o Grens dicis. S υ s C i PE sANC TE PATER, Acc. Haec ex Augi istino, ubi de Missa majore in die Natalis Dominii quod
iterum repetit in Sabbato sancto. Hic agendum esset de vasis sacris, quorum usus in sacrificio Missae apud Romanos. Verum consulendus hac de re praealtis piae memoriae cardinalis Bona. Unum hic addcre lubet de vasis sacris basilicae Vaticanae , de quibus fit mentio apud Orosium, qui de Romanae urbis direptione per Alaricum facta
agens in lib. v II cap. xxx lx, ait militem Arria nurn va.
sa sacra extorquere voluisse a virgine quadam, cui commissa
58쪽
erant. tum expositis opibus , artoniIum fame barharum magni uia dine , ac pondere , ac pulcritudine, ignota etiam vasorum qaalitate. Cui virgo illa dixit: Hac Petri apostili miniseria sent. Inter vatia instrumenta, quae rei iaciae inserviebant, censendum-flabellum ad abigendas muscas, quod tenebat is qui mitram Pontifici ministrabat, testante Iacobo Gaietano pag. 197. Duplex ejusmodi flabellum idem auctor memorat pag. 3oI. unum scilicet ad refrigerandum aerom, aliud ad abigendas muscas. Etsi vero nulla de hisce flabellis mentio fiat in antiquioribus nostris libellis; eorum tamen antiquitas probatur ex Vita Fulgentii episcopi Ruspensis, qui, cum esset monachus, ex palmaram foliis subellos suis. me contexebat. M et ροαὸν ρωτήριο vocat Cyrillus monachus in libro de vita Euthymii abbatis, tomo I Analectorum graecorum pag. 6o. Sed ad alia progrediamur. , Innocentius primus in epistola xx Ix. duo reprehendit in sacris mystcriis praepostere tui ipse sentiebat observata. Primum est, quod pacem aηte confecta mseria quidam tradebant: cum pos omnia , inquit , quae aperire non δbest, s sic tunc sacra illa arcana tegebantὶ pax si necessario indici nda , per quam consi t, populam ad omnia qua in ruseriis celibrantur, atque in ecclesia aguntur, praebuisse consensum; ac finita esse pacis concludentissignacati demonstretur Alterum est, quod nomina Offerentium recitentur, antequam Precem facerdos faciat, id est
ante orationem factam super oblata, immo ante Canon m , quem Precis nomine etiam designat Vigilius papa infra. Prius ergo . ait Innocentius, oblationes sunt commendandae ἰ ac tunc eorum nomina, quorum sunt oblationes, edicenda: ut inter sacram seria , id est post consecrationem, Aominentur, non inter alia, qua ante praemittimus , ut ius mseriis viam futuris precibus aperiamus. Utrumque ritum , quem hic improbat Innocentius , servabant Gallicanae S: Hispanicae ecclesiae : & quidem priorem adstruit Justinus martyr in Apologia secunda. Haec autem innocentii constitutio a Gallis recepta fuit anno DCC ex xx I x in Capitulari Αqui ranens, cap. LHI M
59쪽
VII. Coxtinuatio rituam in Missa pontificali singularium
O M i s s A praefatio, in qua nihil singulare occurrit, proingredimur ad Canonem , quom sacerdos non inchoabae ante absolutum a choro trisagii cantum. Id enim libelli nostii praecipiunt, de post eos Herardus episcopus Turonensis cap. xvi. Ut Secreta freabyteri non inchoent, aηιequam SANCrus ia-rur. Secreta vocat Canonem , quod eum ccerdos submissa voce, M quidem solus, recitaret. Eodem modo appellatur inveteri Missali Gallicano , mihi pag. 33 s. ubi Collectio Is Secreta ea dicitur, quae consecrationi proxime succedebat. quod argumento est, Canonem Missae, submissa voce, ctiam in Ordine Gallicano, fuisse recitatum. Ita etiam in Romano. Unde in secundo Ordine Romano hic legitur, quod Pontifexscrete intrat in Canonem. Preces Ac canonicam necem appellant veteres, in primis Vigilius papa in epistola ad Profuturum episcopuin Bracarentem. Oraeinem quoque Trecum in celebrisate Misiarum , nullo nos
remore, nulla fesivit iesigni camus habere diverseum: se emper eodem tenore oblata Deo munera consecrare. α Mot/eos vero
Pascha , aut Ascensionis Domini , mel Pentecosten se FZiphania , Soctorumque Dei fueris agenda δε visas , Angula capitula die- με apta subjunuemus, quibus commemθυιιohem sancta sollem-
is is, vel eoram facimus , quorum natalitia celebramus : cetera cro ordine consue o prosequimur. α uapropter o i sus canoniaca Precis textum direximus sub er adiectum, quem Deo propitio exussolica traditione accepimus. varietas illa, de qua loquitur Vigilius , hactenus servatur in illa Canonis Parce , quae incipit a verbo Communicantes. Precem illam Canonem primus, aut inter primos absolute vocat Gregorius M. in lib. XI. epistola Llx. ubi notat Ianu, rium episcopiam, tempore quo sacrisseium celebrat, tantum pati frequenter anguinam, ut vix pos longa inIervalla ad locamCANosis redire valeat quem reliquit; atque ex hoc multos dabitare ,s communionem debeans de Uus consecratione percipere. quos admonendos dicit, ut nauarenas pertimesant, sed cum omni de Osecaritate communicent: quia aegris*do perfn..
60쪽
seri mysterii benediationem nec mutat, nec polluit. immo nec peccatum Sacerdotis, attestante Optato Mileuitano in lib. v I. Ergo liquido anaret, ex invocatione nominis Dei posse aliquid sini cari , etiamsi peccator invocet Deum. Canone in fere integrum , sed verbis aliquantisper immutatis , refert vetusti Dsimus auctor lib. Iv de Sacramentis apud Ambrosium. In antiquissi ino codice Reginae Sueciae, num. I s 4. dcelt enim in verbis consecrationis corporis Christi. In quibusdam ecclesiis Amen poli verba Consecrationis a populo dicebatur: sed nihil hac de te nec in libellis nostris, nec in Sacramentario Gregoriano. tametsi ejus rei meminit Augustinus in epistola ad Ja
Per totum Canonem episcopi, diaconi , subdiaconi Pontifici servientes , o presbyteri in presbIterio peνmanebant inclinati
nisi quod ad verba, Nos Is Q UOR LE PECCATORIBUS , furgebant diaconi. Hac corporis inclinatione adorabant sacram actionem de facra mysteria, quae vulgatus Anastasius in Marti
no papa ADORANDAM HOSTIAM vocat.
Non statim post consecrationem in altum a sacerdote hostia, itemque calix primis illis temporibus efferebantur : sed sub finem Canonis, cum diceret sacerdos , Per quem haec omnia ,&c. erigebat se archidiaconus solus : & cum diceretur, PER
IPSUM ET cu M Ipso, levabar cum o ertorio calicem ter amfas, se tenebat exaltans illum juxta Pontificem. Micrologus cor as eum calice tunc levarum fuisse dicit in cap. xv. ubi nullam alterius post consecrationem levationis mentionem facit. Orientales m id praestant paullo ante communionem. Porro ele. Tvatio post consecrationem in Gallia post medium caeculum ,
undecimum videtur fieri coepta , haud scio an paullo serius in ME . i. ecclesia Romana. tametsi utrobique ad consecrationem sacra 3- mysteria adorarentur. Huc spectat Ivonis episcopi Carnuten sis epistola c x L 1 i ad Mathi idem Anglorum reginam , cui gratias agit, ob Campanas ecclesiae suae concessas, quarum s nitu ait renovari ipsas reginae memoriam, tunc praesertim , Ioando illa salutaris hostia, pro nobis redimendis in ara crucis ι- laia , per novi Saceta rii miniseros in Domini mens quotidie consecratur. ubi nulla mentio Clevationis i uti nec in Usuum Cisterciensium cap. Li I i. sic vero in Institutionibus Capit Iorum generalium cap. xxv Distinct. m. ubi in Capiti Io generali auni M C c x v statutum legitur, ut consecra-