Poetae lyrici Graeci 2 Poetas elegiacos et iambographos continens

61쪽

Καὶ τόδε Α μοδόκου Xχι κακοί' οὐχ ὁ μέν, δς δ' Ου, παντες, πλην Προκλέους' καὶ Προκλέης δε μου.

Παντες μεν Κίλικες κακοὶ α ρες ἐν δε Αἱλι ιν εἷς αγαθος Κινύρης, καὶ Κινυρης δε Κίλιζ.

Καππαδόκην ποτ' ἔχιδνα κακη δάκεν' ἀλλα καὶ αυτ νi 3b6 κάτθανε, γευσαμένη αῖματος ἰοβόλου.

Demodocus. Fr. I. Anili. Pal. XI 235: Ahμοδόκου. Respondit lilite epigrammati, Demodocum exagitatis, Plio cyIulos, sortasse offensus Mile. siorum iraisione se. 5). vi l. luiocyl. 1: Και τόδε Φωκυλίδεω ' Λέριοι κακοὶ κτλ. - V. 2. δὲ δίου scripsi, vulgo δὲ πιος, cod. Pnt. δὲ χιος, Η minck XaOς. Fr. 2. Anth. XI 236r τοὐ αυτos. - V. 2. καὶ Iacoba, cod. Pal. δὲ 'HOC B pigrix nania De in otioeo omnino aliartili arulum censeo: tanta Eni in similitinio intor hoc epigramniti et prilis, quod Demodochis se compOSuisse ipso profitetur, intercedit, ut in redit,ilo sit, hominem sacetum et ingeniosum Iepido die terio tam illepida tris esse iistim. Alius nos io NIis L emo loci vestigia legens hoc epigrminina composuit. quod propter hanc ipsum similitullinem si iunctuin est I)eino loci versimis; olim autem nomen Poetae non esset additu in , cpionia in ignorabatur, deludo proclivi errora De nuriloco tributum est, quemn linodum plurimi orrores in Antho Iogia orti Sunt. Coteriam incertum, utrinna novicium an antiquum Sit epigramma, mioni RIn propria virtute OInnino Rret. Fr.3. Anti XI 237: τοὐ αυτου. - V. 2. Fri demann αῖματος ἰοβόλου κατθανε γευσαμένη. fort. rccte. Hoe epigramma non magis inemodocie8t, viam id quod prae odit: est autem satis novicium: neque inna nnotum alimiorn homine in videtur versificator exagitare, quemadmodum epigo. 4, sed Cappadocum gentem omnino perstringat, quae Vulgo malo audiebat.

62쪽

Καππαὁ0κω ταὐλοι μεν αεί, ζωνης ὁὲ τυχόντες φαυλοτεροι. κέρδους ὁ εἴνεκα φαυλότατοι

σιν ὁ αρα δὶς καὶ τρὶς μεγαλqς δράζωνται απηνης, ὁ ' μ τότ εἰς ωρας φαυλεπιφαυλότεροι. μη, λίτομαι, β ιλευ, μὴ τετράκις, οφρα μὴ αυτός

κόσμος ολισθησγὶ καππαδοκιζόμενος.

Καὶ τόδε Λημοδόκου ') Μιλήσιοι αξύνετοι μενουκ εἰσί, δρῶσιν δ' οιά περ ἀξύνετοι.

ἐπιεικης τυγχάνων πονηροῖς ἄρχουσι καταπιστεῖσαι την ἀ0Iῆν, 0δη μαθὼν καὶ τοῖς ἔργοις ευρών, ὼς Ιαππ α δ όκαι φαῆλοι μεν κτλ. V. 2 εῖνεκα φαυλότατοι , iLydiis rνεκα ἐστi suci ἐτι) φανλότατοι. - V. 3μεγαλης δράξωνται απήνης, Lydus δράξωνται μεγάλως ἀπεμεις. V. 4 δη ρα τότ εἰς ἄρας φαυλεπιφαυλότεροι Fiiss, δ' ηρατύ τις ορας φαυλ ἐπιφαυλοτερας Lydus, δὴ τότε γίνονται γίγνονται Plan.) φαυλεπιφαυλοτατοι Αntli. - Epigrai nimii lioc, quod iam olim Demodo eo abituli cavi, factum ost anno 534 in Ioli anno in Cappadocean, tune iterum Praefectum Praetorio, ac βασιλενς, qui V. 5 compellatiir, Iiistinianus ina-Perator est. Isto Ioannes Magacis oriundus, MIem Ibydiis per totum H briam do magistratibus odio intoratocivo ot conviciis assiduis Buzantinorum homnum moro perseviitur, cum gravi in aptHl imperatorem plurimum VRleret, ad summos honores evectus his fuit praesectius praetorio a. 530 et iteraim 534 viii Naaso p. VIII od Bonnensis), sed gratia ileni sine ex idit. Lydus sane non nporte dicit lios vorsiis in Ioannem compositos e SSO, Sed Satis n octo, Iliamvis linii lilia aquam vero scribit, imperatorem postqua in improbitatem Cappadocum retipso expertus sit, non iam eiusmodi liOIn inibi fi fiammos honores commisisso. Zών ζ nihil alimi est, quam dignitan. gradus 1 Ouoris, vid. Suidas s. II. V., ἀπήνθ autem est argenteum eRrpent in , MIO praetactus praetorio velit solebat, Vid. Lyd. de magistr. II 3 et III 76, ubi .ipse απηνης nomine utitur. Quod autetuΙOli annes ter carpenti lionora ornatiis esso dicitur Ia Oe epigrani mute, vi letiir alio praeterea illustri lionora siIn tus csSE. ,

σιους δελεγεν. Coto initia cilieni Psemlopliit. de Flum. c. 18: καθώς ἴσtορεῖ Uημοδοκος ἐν α' φακλείας dicit, vel divorsiis vel potius nullus Oinnino sitit.

Dissiliaco Corale

63쪽

'Hν τυχης κρίνων, δικάζευ την Πριηνίην δίκqν.

64쪽

ΕΛΕΓΕΙΑ.

ουδένα θωπευω προς υπόκρισι ους δ' ἄρα τιμῶ, τουτους ἐζ αρχης μέχρι τέλους αγαπῶ.Phoeyrides. Fr. 1. Similio X 484: καὶ Αερία ' καὶ τόδε Φωκυλίδου κτλ. διεβέβληντο γὰρ ώς κακo θεις οἴ ἐνθένδε ἄνθρωποι, uti lo

65쪽

Καὶ τοδε Φωκυλίδεω ' τετόρων απὸ τῶνδε γένοντο φύλα γυναικείων η μεν κυνος, η δὲ μελίσσης,

ἡ δε συος βλοσυρῆς, ἡ δ' Ἀπου χαιτηέσσης 358ευφορος ἐδε, ταχεῖα, περίδρομος, εἰδος ἀρίστη 5 ἡ δὲ συος βλοσυρῆς, ουτ' αν κακὴ Ουδε μὲν ἐσθλή ἡ δὲ κυνός, χαλεπή τε καὶ αγριος ἡ δε μελίσσης οἰκονόμος τ' ἀγαθὴ καὶ ἐπίσταται ἐργάζεσθαι' ἐς ευχου, φίλ' εταῖρε, λαχεῖν γάμου ἱμερόεντος.

Και τόδε Φωκυλίδεω ' τί πλέον, γένος ευγενὲς εἶναι, οἷς ουτ' ἐν μυθοις ἔπεται χάρις ουτ' ἐνὶ βουλῆ ;

Rαὶ τόδε Φωκυλίδεω πόλις ἐν σκοπέλω κατὰ κόσμον οἰκευσα σμικρὴ κρέσσων Νίνου ἀφραινουσης.

muttiti One. - V. 2 βουλὴ, Hartung ἔργοις. Fr. 5. Dio Clim s. XXXVI Τ. II 505: ουτως ζφην, καὶ τῆς του Φωκυλίδου ποιήσεως αεστί σοι λαβεῖν δεῖγμα ἐν βραχεῖ ' καὶ γάρ ἐστιν Ουτῶν μακράν τινα καὶ συνεχῆ ποίησιν εἰρόντων, ωσπερ ὁ ὐμέτερος μίανεξ'ς διέξεισι αάχην ἐν π Ιείοσιν ῆ πεντακεσχιλίοις ἔπεσιν. αλλὰ κατὰ δυο καὶ ε ρία επο αστῶ καὶ αρχὴν ἡ ποίθοις και πέρας λαμβάνει, ωστε καὶ προστίθησι τὰ ὀνομα αυτ οὐ καθ' εκαστον διανόημ α, ατF σποvδαῖον και πολλοῖ ἄξιον ἡγουμένος ' οὐχ ωσπερ πιμηρος οὐδαμοῖ τῆς ποιῆσεως ώνόμασεν αυτόν ' ξ ου ηοκεῖ σοι εἰκόtως προσθε λαι Φωκυλίδης τῆ τοιαύτη γνώμη καὶ ἀποφάσεις Και τόδε κτλ. rospi

cit i lom or. XXXII T. II 457 ot Tlioniist. XXIV 307. -- V. I. Φωκυλίδεω Br in h. vulgo Φωκυλίδου. - V. 2. σμικρὴ, BM μικρῆ. - κρέσσων Μ AV, κρείσσων reliqui.

66쪽

Καὶ τόδε Φωκυλίδεω ' χρή τοι τον εταῖρον εταίρωφροντίζειν ασσ' αν περιγογγυζωσι πολῖται.

μη ων πλουτου μελέτην ἔχε πίονος ἀγρου αγρον γάρ τε λέγουσιν 'Aμαλθείης κέρας εἶναι.

Νυκτὸς βουλευειν, νυκτὸς δέ τοι ὀξυτέρη φρήν 350 ἀνδράσιν ' ἡσυχίη δ' αρετην διζημένω ἐσθλη.

Πολλοί τοι δοκέουσι σαόφρονες ἔμμεναι ανδρες, σὐν κόσμω στείχοντες, ἐλαφρόνοοί περ ἐόντες. 10.

11. η δ' ἐν συμποσίω κυλίκων περινισομενάων ηδέα κωτίλλοντα καθήμενον οἰνοποτάζειν.

γάρ, ην δ' ἐγώ, οὐκ ἀκούεις πῶς φησί, δεῖν οταν τῶ ἐδη βίος ηαρετὴν ἀσκεῖν. IIlio etialii rosero taban. Epist. 1536: Φωκυλίδη πεδεόμενος, μετὰ χρήματα λόγων ὰπτόμενος. Fr. 1 l. Atlion. X 428 B: ὁ δε Φωκυλίδqς ἔφη ' μῆ δ' κτλ. - περι νισομενάων ΑΡU, περινισσομενάων CL, πυρὶ νισομεν ἀων Β.

67쪽

12. Πολλα μέσοισιν ἄριστα μέσος θέλω ἐν πόλει εἶναι. 13. . . . μη παῖδ' ει' ἐό-ὰ καλὰ διδάσκειν ἔργα ....14.

Πόλλ' ἀπατηθῆναι διζημενον ἔμμεναι ἐσθλόν. 360 15. 'Aλλ' ἄρα δαίμονες εἰσιν ἐπ' ἀνδράσιν ἄλλοτε ἄλλοι, οἱ μεν επερχομένου κακου ἀνέρας ἐκλυσασθαι. 16.

ηστης κακου ἔμμεναι ἀνδρός φευγειν, μή σε γ' ἀνιησst διδοὐςJ παρὰ καιρὸν ἀπαιτεων.

Fr. 12. Aristot. Polit. IV s. 7: διὰ τοὐτο καλῶς ευξατο Φωκυλίδης ' Πολλὰ κτλ. - θέλω, Il,VbΡ4 3ὶ 2042 a. m. pr.ὶ θέλων, Ῥias iΛristotelis haec sint. Versiis integer sine p. no inino legitur in Eclioliis, ut Aristot. Topic. T. IV p. 272 l . . in Fr. 13. Plutaret . de pueror. odi1 . c. 5: Κινδυνευει δε καὶ Φωκυλίδης ὁ ποιητὴς καλῶς παραινεῖν, λέγων μὴ κτλ. sod Sylburg. Fabricius ex codd. Rex 2 , Diu,ner ex liis eoinponiint hexametriun: Παῖδ' ἔτ'

ἐόντα χρεὼν δη καλὰ διδασκέρενεργα. Adde Mai Colle sit. Vatic. III 198 χρὴ γὰρ κατὰ τὰ ἔπος, παῖδ' ετ' ἐόντα καλὰ διδασκέμεν. Ego coniicio

Παῖδ' se' ἐόντα χρεὼν καλὰ διδασκέμενα .Hariling χρὴ γὰρ παῖδ δε ἐόντα τὰ καλὰ διδασκέμεν ωγα. Ceteriim

eonsor in ortum aluetorem de Figuris V. 92: A primo puerum rectiun esteondiscere recte.

Fr. 14. I lutarcii. de a tulit. e. 18: οὐ γὰρ μόνον, ως φησι Φωκυλίδης ' Πόλλ απατηθῆναι κτλ. , ἀλλὰ καὶ γελασθῆναι Ηirsolii g καταγελασθῆναι) δεῖ πολλά Hirselii g πολλάκις). Contra Gena. Al. Strona. V 733 sino p. n. καὶ τῶ ὁντι ἀνάγκη ' πολλὰ πλανηθῆναι seo l. oti. πλανθ ζναι) κτλ. Adde Crani. An Par. I 166: οὐ μόνον τὰ Φωκυλλε - δειον παθειν, πόλλ' αέκοντα διζήμενον οὐ μόνον το vol τον, ὼεθλον, ἀλλἀ καὶ πονῆσαι πονους οὐ φαύλους. Hie iratur legit: Πόλλ ἀέκοντα παθεῖν. Fr. 15. Clem. Alox. Str. V 725: δει πρὸς τοῖσδε Φωκυλίδ ης τους αγγέλους δαίμονας καλῶν, τους μεν ειναι αγαθοὐς αυτῶν, τοὐς δε φαύλους διὰ τούτων παρίστqσιν, ἐπεὶ καὶ ημεῖς ἀποστάτας τινὰς παρειλήφαμεw Ἀλλ' ἄρα κτλ. Eade in Euseb. Piaep. Ev. XIII p. 687 c. - V. 2. κακοβ ἀνέρας seripsi, iit etiana Selineide vita coni cit, vulgo κακὰν ανέρος. Cetomina apparet toretinui vorsnim intercidisse. Fr. 16. Scliol. Λrist. Niib. 210: Φωκυλίδης ἐν μὲν τοῖς αυτ οβ ποι ἐμασι κατὰ τὴν συν θειαν τους χρεωφειλέτας Ιρήστας; κ λεῖ, λέγων οὐτως ' τρήστης κ. ε. α. φεὐγε, ρή σέ γ' μή σ' Holcherὶ ανιήσειε διδους π. κ. α. ἰν ἐκείνω μένtoι αντὶ τοὐ δανειστὴς λαμβάνεται'

68쪽

17, Ἐν δε δικαιοσύνη συλληβδην πάσ' αρετή 'στιν.

vit igitur soliol. et germanii ot sui, liticia carmina. Suidas v. ἀπαι

restitui, detrii es 4 σε γ' ἀνι η ση scripsi deleto participio διδoi ς, cilio i ex interpretati otio ortum. v. 1 RiItem sic supplendus videtur: Λαὶ τόδε Φωκυλίδεω ' χρήστης κτλ. Contra Reia et Hermanu . . . φεὐγε χρqστης κ. ἐ. ἀ. μή τι σ' ἀνιήσειε διδους π. v. g. , Emaesti φελε dolori maluit. Ceteriana Lil an. Epist. 1073 cuna Min: Tὀν Ευστάθιον δὲ μηδεὶς ἐπειγέτω, μηδὲ διαφθειρέτω τοῖς δευτέροις τὴν χάριν, μηδὲ τοιούτους μῶς ἀποφαινέτω χρήστας, ολυς φευγειν παραινεῖ Φωκυλιδης temere vi letur utranuiuo sententiam simul respicere. Fr. 17. Aristot. Eth. Nic. V. 1: Aιδ και παροιμιαζόμενοί φαμεν ἐν δ ὲ κτλ. ulsi pro 'στι codd. ἐστί, praeter Kb Libos, qui ι. Ille adnotavit Niethaol Ephos. : ῆ δε παροιμία Θεόγνιδός ἐστιν, ώς Θεόφραστος φησιν ἐν τ6 πρώτω περι εθῶν λέγων ἐν δὲ τφ προ τω των ἡθικῶν, ὼς

Φωκυλίδης αυτου μέμνηται' και Ουδὲν θαυμαστὰν καὶ Φωκυλίδην καὶ Θέογνιν αυt0 χρῆσασθαι. Cf. Tlieogn. v. 147. Sententiae versi istieroicis explicata passim leguntiir, ae nonnullas Phocytulo thaud in tignao videntili , velut apti l Iol annom Damasc. ecl. ἰaissorii. Stob. Eol.

Pliys. II 763 Stob. Flori l. IV 230 ed. Meine Ico ωκειω Αἰδώς τοι ξυνετοῖσιν ἐπὶ βλεφάροισι κάθηται, πρις δ' ἀξυνέtoiσι σοφὸς δέ κε τοὐτο δαείη. ibi conieci υκ των Φὶωκυλιδείων. Porro mi oci legitiir apud Plii Ioneni do in eorr. inundi p. 500: οὐδὲ γυνὴ τοσσόνδε νόου ἐπιδευεται ἐσθλοὐ, πιστε χέρειον ελέσθαι, ἀμεινοτέρων παρεόντων.

XXI 258:πφιν μεν ἐν οὐρεσιν ἐδε λέοντα θηρητὴρ ἀων τε καὶ εἰσοιγόaγν κ' ἀλέοιτο γνωστὴ μεν γὰρ τῶν βουλ', γνωστὀν. δε νόημα Γνὴρ δ' ἄλλα κέκευθεν ἐνι φρεσίν, ἄλλα δὲ βάζει. μ υθοι μὲν λεῖοι καὶ μείλιχοι, ἐχθρὰ δε ωγα.

69쪽

Poenia tioc proptreplicium. qt loti Phocsidis notnen pretio se sei tantivio poeta Milesio liaiul iii lignunt esse oliin censueriant liolui nesilocti: primus Frie tericiis Sulliiirmitis, cuna et iiii laicae et clirristianae doctrinae aperia vestigia filii ileprelietulere vi teretur, ill a Uulbitavit, nolle lanaen, ut erat in Iloc viro iii signis na0ilestia, liniversiana carinen Plio cylidi albiudicare ausi is est: Ioseplius alite in Scaliger consulentere lixit, carmen a Ilulaeo ali pio vel Cliristiano. pii veteris poetae personatu iniatu aliis sit, conlposituin esse: ipse satis lia iniit argi intenta Plae itaIn, sdiae ipsi inprilitis notatbilia viiletiantur, breviter perstrinxisse, aliis lianc iniit emana accuriitius pertractantiani continen latis, in silia vires stlas experirentur: ac persuasit sane viri suntini aiictoritas plerisque,

vetere poeta in rantina esse carmen 'ὶ, ne pie tamen fluis quana illi admonitioni obteinperavit. Nuper ilena lina jacolnis Bernaus in commentatione peculiari, illiani Vratisi aviae anno 1850 ile lioe carni inoedidit, illii desiderio satisfecit, ac lucii lenter ostenilit, niilla claristianae si octrinae vest gia reperiri in lioc carnaine, se i ii omine in Ilulae una Veteris testa inenti pi aecepta versilius explicavisse, queiu post Ptolemaeum Plistonaetorena sed ante Neronem limperii torem vixisse statuit '). Neqtie lainen ille gentillinis si iis lioe protreptici ina poetnailestinavit. seil Gi raecis lio in in unis, qui a Itulae uriana sacris non alijiorrebant: itaque scitulo silentio pi te termisit, quae illi genti peculiaria sisnt, nec sine offensi0ne illienigenis corninendari poterant, sed ea polis si inun selegit, tiuae piis ac religiosis linini nilitis facile proliat entur . Atque

ola ut ipsum Gi'aeci poetae, qui virtutis ni agister liami ignotulis lialiebatur . personam induit l.

In divorsas tanton iliscesseriant partes, nam nisi Iudaeo tribueriant, velut Is. Vossitis et nostra aetate Bleeli, alii Cliristiano ii omini, mi erra-

'in Goram, mii post Bemanysium de thoe poemato itissemiit in Philo- Iom, XIV 91 seq. Aristobnii nescio cui itiscipulo tribriit, qui circa annum CXXX a. Chr. n. hoc carmen ediderit, vid. p. 98 ot 110. Auctorem carminis ipsum ascivisse Plio cylidis nornen ne quo id postea ab alio inditum esse etiam Bernays existimat, quamvis primos versus expunxerit. Verum quod conset p. XXXIV proptero a Milesia poetae nomine poeIna suum ornavisse, Pioniam etiam ii se varia prac-

70쪽

Antiquitatis enient ita specie legentes decipere noli iit: igitiir si

unuin alterii nave versum antiquioris alicui iis poetae in lioc carmine leprelieiulinius, consentaneuin est. liaec non ali ipso scrriptore, seti alballis postero teinpore inserta esse. Tenui ilicenili genere liliud te uti tui . Plauilia in passi in stitituit praecepta perpetua, qtiae fastutio legentes Olbrilere solent, varietate quIula in distingitere. Delectus vectoria in et iunctitrii ilictioni ina ad plehieli sermonis usum prope aece lunt, nem eversuta in nuineiq elegantia coinimendantur, ut lial ut raro aliat, igilli In sit. iitrum scriptor ipse an lili rarii castigandi sint. Inpiuinis ossensioni est, litoti liaiul raro praecepta non satis itis to vel nullo Oinnino oriline ri censentur: saeptiis a librariis peccatuna esse constat, nam non solum iniri uianu scripti in. ea re vatile inter se dissentiunt. seil etia in passi In librorunt inelioruna auxilio ii unc ea, quae teniere itisiecta si terrent, in suuna loci ina restiti ita sunt. Nec tamen licet ait eandem norina in Dinnia pariter exig Te: nain lioe postina al3 aliis vario In O lo a Inplificatu in est, non solum eius ileni sententiae versus sunt additi. sed etia in scriptoris ipsi iis tu lictuin castigati ir: uaspie non mima in aeculit, si nonnunquaIn vel continuo vel etiani iliversis locis ea lena variatis tantii ni veri is iterantur'. Ne pie tainen licet satis tuto aliena seiungere, nain ingenii melilocritati, qua in Ilic scriptor ulbique prae se fert. ali pilii contionandiun ). Patica altilo de eo. Pio i Suillas v. Φωκυλίδης de lioc poemate ilicit: εἰσὶ ὁ ἐκ των Σιβυλλιακῶν κεκλεμμένα. Tantuin abest, ut Suillas ver uni sit assecutiis, ut planitIn sit euna, qui ii in ii in secun lum0i acti toruin Siliyllinoruni vel pri inus concinnavit vel ab alio alloritatiun reti actavit. Hi signsem pariein carininis Pliocvlulei liuie Iiliro inseritisse. Nain ite Cliristo pios lionaines meritis virtutis piae inlis o In ante liaec

45 'Aγνος γὰρ μιστος τουτοις τα δίκαια βραβευσει, Καὶ δοκίμους στέφει, αὐτὰρ θέμα μάρτυσι δώσει 'Aθάνατόν τ' αχρι ς) θανάτου τον αγῶνα ποιοίσιν. Παρθενικοῖς δε δραμουσι καλῶς ἄφθαρτον ἄεθλον

χώσει τουδ' ἄθλου, και τοῖς τα δίκαια νέμουσιν

50 Aνθρώποις πῶσί υ τε καὶ ἔθνεσιν ἀλλοδαποῖσιν . Q οσίως ζώουσι, θεον ὁ γ ) ἔνα γινώσκουσιν. οῖ δ' ἀγαπῶσι γάμον τε γαμοκλοπιῶν δ' ἀπέχονται, Λώσει πλούσια δῶρ', αἰώνιον ἐλπίδα καὶ τοῖς. Πασά τε γὰρ ψυχη μερόπων θεοί ἐστι χάρισμα,55 Kοὐ θέμις ανθρώπους την ἄλγεσι Galladiis ἄγεσι) πῶσι

μιαίνειν.

copia nullo sero vinculo intor se aptii ediderit, tonendum cst perpetitum carmen a gemano Plio cylido prorsus ulionum esse, qui singilla princ- copia paustissimis versibus coinpreliens a Seorsina proposuerit. 3 Goram p. 98 novissiniani poematis Parioin indo ii v. 179 omnino nreli Pio carniine alienam et postea ivliectam esse censet.