Philostrati Epistolae quas ad codices recensuit et notis Olearii suisque instruxit Jo. Fr. Boissonade

151쪽

126 ANNOTATIONES

il Vulgo, τοῖς παριόντας οδοιπόρους. Praetuli Me

manae ficta Pilirrum. Et est oδοιπόρων enotatum milii ex E. Statim Meumiana et E αυτω Pro αυτου. 123 Kαὶ τl dia ... ἐκεῖνον εστα η ,, Haec oinnia ante desiderata restituit ex suo coctice Metire ius, eaque exhinent imoque Vatici a et b. OL. Sunt et in ACF, unde primum vocatullum καὶ assiungi. Olearius: τί δεῖ τα πολλὰ λθειν; Est in ea sorinula, cujus exempla congesta sunt a viten-hachio Bibl. Crit. t. 3, p. 46, copia Ia καὶ valde usitata. Aequid is ienti ira ornissione copulae istius 3 exempla in his epistolis liabitinatis et habet inius. In transcureu nitoriun seriis ploraim locos attingam. Himeriira Orat. 4, 3: ῶσπερ τις θεος, ... soυς ποιηται insermerim oι) πολλάκις εἰς αν-

θρώπων εἴδη μορφάς τε ποικίλας ἀμείβοντες, πόλεις τε εἰς μέσας καὶ δ μους αρουσιν. Esse in codice notavit Veriis lori. quod et ipse reperi, εῖδη μορφύς τε καὶ Ποια Facienda transpositio: ειδη τε καὶ μορφ. noικ. Idem orat. 6, 4: ῆδει δἐ ἄρα τον νόμον τουτον καὶ πιμηρος. Onutii

καὶ in codice Veims lor . ait. Inspexi ego eodicem in mio καὶ nunc non exstat, sed exHitisse videtur. Oracilla Sit,3llina

Μonemuris editore doctissimo non esse κωὲ in codice, et

pro καὶ sere malit σοι. Ac quidem dixit Si ita AP αἱ σοι Αυκίη, 5, 125; - αἴ σοι τλήμων, T, Ii8. Facilior tamen erit lectio, a ta a nox. D. In Oraculo ex a sactum est καὶ, ex ναι in Gregorii Naa. Cariniite t. 2, p. 57: Aρσεναπάντ ἀλέεινε, συνεέσακτον δε μάλιστα Μεφρῶς πικρὸνἐ δωρ, καὶ πείθεο, παρθενος αγνή. Est in nείθεo millio

melitis ac vividius in codice 993. Versum proximini non possum tinpersectum Videre ne negligere: 'ει γὰρ τοιῶνδε

κακὸς μερόπεσσιν ολισθος. Plenior codex: εκ γὰρ δὴ τ. Ia) εγὼ δὲ κυριον. .. θῶ δε Θεόν. Ex ACF recepimus M, ex CF posterilis. Satis suit supra asyndeti. Ρro O' A θεραπευτῆν. Et stati in ACF, ἐγώ δἐ πάντα. Olearius πῶ n. Loquendi moduni εῖναι πάντα plene illustravi ad Anec t. t. 4, Ρ. 270. Lucianus Atulle. 2Ir σωτὴρ καὶευεργέτης, καὶ πάντα ἐν ἐγώ. potitit seribere EdΙyeinosthenici coloris imitationem De Cor. kI4: Θηβαῖοι φίλον, ευεργέτην, σωτῆρα τον Φίλιππον ηγουντο ' πάνx D tiroci Corale

152쪽

IN PHILOSTRATI EPISTOLAS.

nouitne πένης , Inanu coITectoris, cpii et sequentia ait sinein epistolae in margine addictit. Alcl. Gen. Mor. ἐρῶν. Oleamus eum Meurato, ἐρα. C, ὁρῶ. Permutationern ve boriun

non recepisse ci. δ' ὁρῶντος εὶς κ., cujus conjectiirae excelle tiam bene intelligebat. Nain inetaphorii verbi ὁραν τι, ορῶν πρός τι, ὁραν εἴς τι in sensu stirilendi alicui rei non rara est: vicie Ρerig. ad Aeliani l. Miror etiam Orellii judicium qui Epist. So T. 6, P. II, pro lectione Allutiana ea Vie optima, πρῶτον μἐν ἐκεῖνο ἐρῶ, , , primum illini dicam , assumsit varietatem coclicis ὁρω.IS Verbis τίς δυναται παραμεῖναε νοσουντι usus est Iacobsitis Lecit. Stob. p. 119, illustraturiis suam Nicostrati restitutionem: ora αυτη ἐστὶ, η πονουντι Προσέχουσα, και

σου ἀποθανόντος, κἄν ὁ πατηρ κῶν η μήτηρ λυπεῖσθαι μη θέλωσιν, ὁσίαν νέμουσα. Quae quidem restitutio est

pulcra et ingeniosa, paulo tamen aiulacior. Sie edita se

ὁ νόμος. Servata cui uniuin potest fieri lectione codicunt, proponam hanc loci scriptiimin: Ουχ αυτη ἐστὶν, η πένθος πρώτη ἔχουσά σου ἄποθανόντος, κοῦν ὁ π.... θέλωσεν,

ἐννόμως. Ρ και Ου lego v suppressa copula, quae potitit nasci e sorma peculiari literae sigina male intellecta. Atque esain malim πόθον retinem. ClIr enim mutabuntur quae Seu sum prael, ent probabilem - τίς δύναται. .. πλουτῶ ,,mee impie ad finem in Vat. b constituunt novam epistolam, eum inseriptione τρο αυτω. OL. Verba τις συναγρ. . . . Tδ προατόπεδον absunt ab CF. Meursiana σουναγρυπνεῖν, et omisit A. A, προταζει. CF, προτάζειε. Est προταζαι infinitivus. A,

153쪽

128 ANNOTATIONES

τούτου περο φιλία ἐν g. n. nλ. De metaphora vecti Mov-τεῖν em in Notit. mann. t. I 0, p. 34, ad Craietis Epist. Id. Ad te valchen. Schol. in N. T. t. 2, p. 56; sel. Ddite. Pind. p. 554. Alexis vel Menander Stobaei tit. 93, 1:-χην ἴχειν δεῖ πλουσίαν. Procopitis Gari Epist. 59. Mesanue: o ευλαβεστατος Μαρτύριος Πλουτῶν μεν αρετῆ, τῆ δὲ τύχη πενόμενος. Censorinus c. l: ,,te, Q. Cerelli, vi

tutis non ni inlIs citiam pecuniariim clivitean, id est vere divitem, ista non capiunt. In Plochiri poematiolo Tilmannianae p. 23, Sapienti dicenti, 'μησεν ουδε potius Iemoυδε, Οὐδαμῶς ἡ σοφία, Clioriis respondet: 'Eχεις παραυτεύ potius αυτῶ πλοῖτον αυτῆς σοφίας. Cons epistolae

se l. initium.

δ., superscripto μιν. In versu Melanippes Euripideae se. 9, Matiuiae accedo, q Ii, Pro eorrupta scriptiira, E μἐν ουκοῖδ' ὐπως δὴ σκοπεῖν χρεῶν, reponit, T. μ. ουν Ουκ ο δ' ὐπως σκ. χρ. Vocula OA dari poterit et Luciano Conu. 5:

δ. ἐμοί. Vere philosopha sententia, quum, si bene vivendi magistris auscultandum git, plus a iiivitiis homines Assii cavere debeant, Uiam ab paupertate. Dionis Chrys. haee sunt verba

Orat. 10, p. 300: πολλω πλε νας βλάβας και πλείω κακὰ πεπόνθασιν ἁνθρωποι υπο αργυρίου ἡ νπὸ πενίας, αλλως τε ανόητορ οντες. CodeT 3009: αλλως τε καὶ ἀν. Quaesoranula usitatissima Oaulem est; sed και ηaepe ut est.

Est μὴ εχειν dictum breviter pro pleniore loquutione μὴ εχειν χρήματα. Sententiae monostichae: Aυτὸς πενωθεις τοῖς εχουσι μὴ φθόνει. Palladas Anth. I 0, 96, de Fortuna: Λαι τους εχοντας χρημάτων αποστερεῖ. Euripides Stobaeitit. 91, 7: πεπείραμαι λέαν υς των ἐχόντων πάντες ἄνθρωποι φίλοι. Adde Monk ad Ale. 5T; Ualces. Silva

154쪽

t. 4, P. I 45; Bergnaann. ait Isocr. Areop. 2 , lini opposuit orator TONς πενητας et τους εχοντας. Corn. Nepos fragm. b, 4: ,,Pii habes ultro appetitur; cvii est pauper asperi attiri Ibi Staver. Arnolsius 2, p. II: ,,in latrandi stuistim inexsatura si pectoris ardeseerent impetii. IN Herint l. b) προς αισχύνηςJ CF, π. αἰσχυνον. Praestat genitivus. - Stati in E et emitiones ante olearitim, epit tacite

scripsit μεν γὰρ, habent rὰρ tantii in. En μεν in AF. Libanius i. I, p. 486, 24: πρῶτον γάρ. Codri 30lz: πρῶτον μεν γάρ. 63 τους τὰς σαρίσσας εχοντας και τὰς σπάθαςJ E siti

σαρίσας. ACE, παρίσσας. F, τους σαπίσσας. Anonymus in meis Anecdotis t. I, p. II 4: η δε πάρισσα Μακεδονικὸν ἄπλον, εκτεταμένον εχον τον στύρακα καὶ πρόμηκες τὸ σιδήριον. Aleiphron 3, 36, de thrasoriaco Purit i in milite: ουκ ἐΠαυσατο ... φάλαγγας ὀνομάζων, εἶτα σαρίσσας. Ita Varater. Plumina adtuli Mi Ρlanitilein Metam. p. 536. Assile Besselii Miscellanea p. 256. - ,, ύθας, quae Potentiori-biIs turn Prraelatae, ut fasces tempori ruis antioliori,is. Ipsi in peratori spatham praelatam notiina est ex Curvaluta mili'. I 0I, διὰ της οπύθης το ἐζουσιαστικον notari uit. Nec in Officiis S. Palatii Spatharii ignotu dignitus. OL. Fre-Ῥiens ejus vocatulli usus in 'santinorii ni historiis. Theodosius Diae. I, 49: Nικηφόρος Εἰδὼς εαυτὸν τῆς μάχης πρωτεργάτην, Ἐστησε τὰς φάλαγγας εγζηους ὁλους conjecit vir doct., φάλαγγας, θι ἔχους' praestat rescribi ὁλας, *aod est in codice) ... Ἐλαμφεν ἀσπις, ἰκονομένη

σπάθη. Male relicta suit in nota coiTectio Cornelii, ὴκο- νημενη, liae est ipsa codicis scriptura: sic recte μάχαιραν

pIhilostratus a luiitti illos milites ώς εTOίμως διδοντας. Nam plerumlae praedis reditaint onusti et ex facili attriim effundet ant; qui mos est eomina quos vitae conditio spes longio res vetat inestoare. Ovidius An . 3, 8, 9: ,,Ecce recens clives, parto per vulnera censu, PraeseritIr nobis, sangit inepastus eques. Νon tamen omnes tunc tali fueriint ingenio. Diserte Cochlis inaretrix non tufieeta in Lileiani Dialogo Mer. 15: ταυτ' εστιν ἀπολαῶσαι τῶν στρατιωτικῶν τολτων ερώτων, πληγὰς καὶ δέκας' τὰ δρ ἄλλα eo lex 2956.

155쪽

τα δ' ἰλλα) ηγεμόνες εἶναι και χιλίαρχοι λεγοντες, ην τι

contingere dextrain y 3, sere suspicor calliclum meretricillam plus sibi ab avaro nc vano amatore Piatu ab iliosuicida cavisse.

rit ἐμμένω ex ἐμβαίνω. Psellus in ineis Anee lotis t. 3, p. 223: πλοίμματον, το μολίβδιον. Melior scriptura est in eo dico II 82, πλούμβαzον.

156쪽

IN PHILOSTRATI EPISTOLAS.

hn citia, leti illustravi in Notit. mann. t. 10, 2, pP. 193, 292. Ad de Peeritanis'. ad Anacreontem Od. primo extremo; Et nec observ. t. 2, p. 78, inter alios locos proserentem Isaiae

φνχήν . . .

In A est ύπτεται e rasiimi , mi od recepi. Inde nilsit auxilii dederatnt ACF, qui ouiluunt Sententiam integritin ah, και δειaci ou μην. Post os olως Vittebatiir, Praesente copula, Aςntillo mo lo desideriiri. Pro εσεσίλαι scripsi αἶθεσθαι, sono semie non mitato. Intelligo τὸ μ ἐν de pulchritii line, etὁ δἐ de igne. Mox editi oυ δίει *aod in oυ δεῖ mutavi. Oleamus articuliun oh oinitti malebat. 3 De Brancho vide ad Epist. 41, n. 7. - Verba

157쪽

Nolui nativiis Σμέρδης legebatur olim in Sui lar nunc factus Σμέρδις, ωrina notiore. Dicitiar et saepe δαρδίης. Vide

quos ni ultos congessit de Snieritie locos Bergk. ad Aliacri Fr. 46. - ,,In quo umore PolΠrates Anacreontem rivalen habuit. Vi te Aelianum Var. l. 9, c. 4, et obserarita ibi viris doctis. M OL.

C, πρtύτως. A, Πρῶτον. ,,De ciconia autem in notissiniis illis Piit,litis apti l Petroni iam se. 55J: Ciconia etiam grata, peregrina, lovita. Προσκυν-m serie in Diessalia, . ubi,

Plutarcho in Iside testante f* 74J, πελυργους ἐτέμησαν, οτε, πολλους οφεις τῆς γης ἀνοδιδούσης, ἐπιφανέντες ἐαώλεσαναπαντας. Ailde et Plinium H. N. l. 10, 9 3I. OL. Quae

et similia 3ani collegit Sehootaius tractatu De ciconiis G. 2, I, qui tainen Philostrati non nientinit. Milviina etiam adorabat Graecia superstitiosa. Aristophanes Av. 499: και κα

158쪽

Vesselinpi emendationem, *iani proposuit in Dissertatione Herodotea p. 158. Cogitaveriit ibid. Hemstertitistiis de repol, Iulo Σηρῶν νωατα. Qitae ipsa verba nuper legebam in Planii lea Metrorum Boethii conversione 2, 5: Βάκχου δόσιν Ουκ εδάησαν Κεῖνοι μελιτι ζυνυφαίνειν, οὐδ' αγλαὰ

νεματα Σηρῶν τρίων γε χρώματι βάπτειν. Melitis 6-ρίω in codice 2904. - Statim vulgo, ἡ μάγων θεολογία.

quos isPretiosos non eximius sapor aut ulivia saucium cliil- eclo, se i raritas et mmicultas parandi facit. Fenelon Epistola De Amilemiae Gallicae officiis: isee n est ni te dissicile, ni te rare , ni te nudioeilleux lae je cherche ... Lebeau ne perdrou fieri cle. son prix, quanti it seroit con -- Π ... La raretέ est un letalit et une p uiseid de lanature. Adde not. ad Ρselli Opiisc. P. 297. - Ad loetiam Platonis verba obvereata suisse anonymo auctori Pri elationis in Oracula Si Nyllina p. 10 novae ac pruestantissimae editionis, cujus prius volumen ab Alexandro v. H. hoc ipso ille accepi lium schedulas colligerem Lipsiani mittendas: τὰ παρ' hμῖν ενρισκόμενα Σιβυλλιακὰ, ως εὐπόριστα, τοῖς νοσουσι τὰ νωη Ἐλλῆνων ευκαταφρόνητά εστι et ὰ γὰρ σπάνια τωια δοκεῖ.l2 αμείνων και ἐραστήςJ F, ἄμεινον. A sine καί. Quae copula omissa fuit in Libanii Epistola 285, inserapta vulgo Ἀλεξάνδρω, in coctiee autem 3035, Ἀπεραίω: Mγὰρ ἄνθρωπον μεν τεθνεῶτα ο- αν ἀναστήσεις ώσπερ ἐν μυθοις ' πόλεις δ' αν οἰχομένας πάλιν εἰς σχῆμα κατα-οτήσεις πόλεων, α δὴ νυν ποιεῖς. Codex bis καταστήσαις,

et o δὴ καὶ νυν ποιεῖς. Quae varietates omnes sunt bonae, dua Is omnino recipiendis.

33 εἰ δε δ' et resimia ad finem de Mint in ACF. yyγραψον μεJ ,,Civitatem et tribum ob merita accipiebant

159쪽

legendi In esse πατρῶος, quoid Itipiter et Apollo πατρῶοι essent ab Allienisensibus clieti. Qitem consitavit Uesseling. Observ. I, c. I, hoc in prirnis Platonis loco Eiithy l. p. 302:Zενς δ' ημῖν πατριδος ου καλεῖται, ερκεῖος δε καὶ φράτριος. Res est paulo intricatior quaIn Hesseling. Plitavit. Vide Vinckelinanni Meiarsuin de Iove πατρώω ad Eust

in tribiis distributus erat . . . COlebant vero in tribubus Jovem et Apolline In πατρῶον tantia m eou m Ines Parentes . . . Hariam tritarum varia erunt nornina. Novam igitur guληντου Ἐρωτος Amori a Noster eouimini seitur. OL

1 F, γυναίω τινί. A sine lemmate. 2) E, πολίτης καλὸς Pro edito n. κακός. Quae variatio passim obtinet. Aristopluines Ban. 726: Πολλάκις fημῖν εδοξεν η πόλις πεπονθέναι Ἀυτὸν ἶς τε τῶν πολιτῶν τους καλοὐς τε κἀγαθοὸς, Ἐς τε ταρχαῖον νόμισμα καὶ τὸ καινὸν χρυσίον. Reeipienda vi letur varians lectio κακούς τε κἀγ., simili antithesi inter τοῖς κακοῖς et τοὐς ἀγαθους atque 1 αρχαῖον νόμισμα et To καινὸν χρυσίον. Solennis sorinula καλοί τε κἀγαθοι, quae et statim a poeta sitit usurpata, potitit fallere Iibrarios. Scholiastes Nistium

583: φασὶν ἔτι Ποσειδῶν ηττηθεὶς τη γ να δυσβουλίαν ἐπέβαλεν Ἀθηναίοις, Ἀθηνῶν δε τα βουλευόμενα καλῶς μεταβάλλειν. Legeiulum, τὰ βουλευόμενα κωκῶς μεγαβάλλειν ' vel cum cluot,us adveruis, τὰ βουλευόμενα κακῶς καλῶς μεταβάλλειν. δ) Pro edito in est iis in AFG, c in C. Adtam paulo diligentior esse rένοντος in G, Prο μένοντος. 43 Vulgo ἀνέμοις. Est ἀνέμω in G. Mox vituo,

160쪽

73 μίαν πόλιν λαμβάνουσιJ , ,so cinae scilicet praestantis

laude alcime admiratione. OL.

Post οὐ δεχη τουτο, posui si gulun interTogandi. - Νοn euχωροφιλία usitatam non exhibet coinpositionem, cpiae sormam φιλοχωρία Posceret potius. Probiis et vetustissimis alictor Antiphon χωρος, λεῖν ta inen scripserat, teste Polluces, 13. Animadvertit etiain Pollux si, I 68, ἴνομα Ο Θεόφιλος ἐπὶ τῆς τελειτῆς τὸ φιλεῖν εχειν, in sensu scilicet activo anni Iuli cleunt, et dixisse Pol)Zelliin, active scilicet, ο γυναικοφιλὴς, ου πάνυ ἀνεκτόν. Qui fuisset sorsan s verrus miniis, si Theocriti mein inisset citi clictus suit Iupiter γυναικοφίλας 8, 60, sie retracto necentiI Propter dorisinunt. Apud Paulum Sst. AntΚ Ρul. 9, 396, est ωδὸς ερημοτίλας, et nαιδοφίλαι apud anon Vinii iii in Musa Puerili I 45. Usilathis passiva stratificatione invenitiir μουσοφιλὴς amulΡhilodemum Anth. Pal. II, 44. Gregorius Naz. ibid. 8,

ολον. Praeserenda omnino Varietas χρυσοφίλαις, cpiae desinentia pluribus firmat tir exemplis. Sed si cra id anti piis negligentius alicubi semptum stit, non datur eadem recentioribus licentia. Millinus se clixit Eleutherophilliin, Inale;

cpii secim debest Benileium Phileleutheriun. Pluriuios utet fio- philos, tablioptulos et botali plutos vel arithophiloS cum Palaeoptulis et archaeoplitiis et oenophilis, Taei tophilos quoque eum Aιωνogaοις, et Sinophilos cinn Chinophilis plorare jubeo. Voltarius Burgelatiun malo vocavit hippophiluna, utinale Philippus Melanetiton in Hippophilum MelanDeuin

라틴어 텍스트