Eusebii Caesariensis opera, 1

281쪽

226 IISERIIT. καὶ πάλιν αλλ' οἱ μὲν καθύπερθε μετηορο ουρανίωνες, σπερχόμενοι κούφαισι μεθ ρπυίαισι φερονται ρίμφα δε θειοδάμοισιν ἐπημύσαντες νάγκαις ει χθόν' ιγόμενοι φώχν ἀχσουσι, θνητοῖς -ομένων υπ0φητορες.

καὶ πάλιν αλλος ἀναγκαζόμενος ἔφη

κλῶθί μευ ου ἐθέλοντος, ἐπει, πέδησας ανάγκη 8. πὶ τουτοις παλιν, συγγραφευς φησιν H. καὶ ἐπανάγκους αυτῶν κδιδόασιν, ως οδηλώσει ὁ ἀπο ου πόλλωνος ἐκδοθεὶς περι ἐαυτουεπάναγκος λεγεται δε ουτως Ουνομ αναγκαίης τόδε καρτερον ηδ ετ βριθω.

καὶ ἐπήγαγε

ιεροισι τυποις

συνθλιβομένου πυρος αγνοῶ.τολμα δε φύσις αὐτα προφαίνειν της σῆς γενεθλης, ἄμβροτε Παιάν. 2011. καὶ πάλιν λυπόλλων ρεῶμα το Φοιβείης πονευμενον ψόθεν αἰγλης πνοι υπο λιγυρy κεκαλυμμένον ἐρος αγνοῶ, θελγόμενον μολπαῖσι καὶ αρρητοις ἐπεεσσι, κάππεσεν αμφὶ κάρηνον αμωμητοιο 0χηος ολεπταλέων υμενωπι μαλακον ν ἐνεπλησε χιτῶνα, is5 ἀμβολάδην δια γαστρὸς νεσσυμενον παλίνορ ν' si is αυλο δ' ἐκ βροτέοι φίλην ἐτεκνώσατο φωνήν 12. ούτοις ο συγγραφευς ἐπιλέγει Ῥούτων υτ σαφέστερα ουτε εἴκώτερα καὶ ω φυσικώτερα γενοι αν πνεῖμα γαρ το κατιον καιαπόρροια ἐκ της ἐπουρανίου δυνάμεως εἰς ὀργανικον σῶμα καὶ ἔμψυχον εἰσελθουσα βάσει χρωμένη τῆ

282쪽

ΡRΑΕΡ. EVANG. V. s. 227ψυχῆ, διὰ του στόματος ς οργάνου φωνην ἀποδί

δωσιν.

13. 'Aλλ οτι με αναγκάζονται κανὰ καὶ ταλαπαραστῆσαι οτι δὲ καὶ ἀξιοsσιν ἀπολυθηναι, ώς , ου ἐπ' αυτοῖς της ναχωρησεως κειμενης, μάθοις αν ἐκ τούτων IX. Di δὲ σπεύδουσιν ἀναχωρεῖν οἱ κληθέντες θεοὶ δηλώσει τα τοιαλα λεγόντων

λυετε λοιπον ανακτα, βροτος θεὸν οὐκέτι χωρει. ea 2 καὶ πάλιντει ἐπιδευόμενοι δηρον βροτὸν αἰκίζεσθε; 3. και πάλινερπε, καὶ ὀτραλεως ἐπιέρχεο τόνδε σαώσας.

ἐαμνων ἐκλυων πολιο τυπον, ηδ απο γυίων

Νειλωην θόνην χερσὶ στιβαραις ἀπαείρας. 5. καὶ την ἀπόλυσιν εἶπενυψίπρωρον αἶρε ταρσον, ἴσχε βάξιν ἐκ μυχῶν,2 6. καὶ τα τούτοις πιλεγόμενα. οἷς ἐπιφερει καὶ βραδυνόντων απολύσαι φησὶ σινὁόνας ἀμπετασον, νεφέλην λυσόν τε δοχῆα. καὶ πάλιν ἄλλοτε ἀπόλυσιν ἐξέδωκε τοιαύτην 1ssi T. αῖάδες Νύμφαι, Μοίσαι μεγα κλείετε Φοῖβον, ἡ ἀείδουσα οσα εκατηβόλον πόλλωνα. 8. καὶ πάλιν ἄλλοτε φησι λύσατέ μοι στεφάνους, καί μευ πόδας υδατι λευκῶράνατε, καὶ γραμμὰς παλείψατε, καί κε μόλοιμι. χειρος δεξιτερῆς δάφνης κλάδον ἄρατε χερσι, , ψήχω τ οφθαλμοὐς ιdύμους ἐῖνάς τε προσώπου ἄρατε φῶτα γῆθεν ἀναστησαντες ταῖροι. V15.

283쪽

l . οἷς ἐπιλέγει ὁ συγγραφεῶς Ῥὰς γραμμὰς τοίνυν παρακελεύεται ἀπαλείφειν, ἶνα απέλθη ταύτας γαρ κρατεῖν, ἡ μέντοι καὶ τοαλλο σχημα της ἐνδύσεως, δια το φέρειν εἰκονίσματα των κεκλημένων θεῶν 10. εδεῖχθαι σαφῶς γοῶμαι δια τούτων τι μηδεν το καθόλου θεοπρεπες, μήτε μέγα μήτε ἀλη-

θῶς θεῖον, ἔνεστι τοῖς εἰς τοσοsτον ταπεινότητος καταπεπτωκόσι πνεύμασιν, ς τοῖς τυχοῖσιν ἀνθρώποις υποσύρεσθαι καθέλκεσθαί τε οὐ δι' αρετῆς καὶ ο 16φίας νάληψιν, αλλ' εἰ μόνον τα της περιέργου γοητείας μετέλθοιέν τε καὶ διαπράξοιντο. 11. υτ υνορθῶς ὁ Ῥόδιος Πυθαγορας ἴθ' ο τούτω ταύτην παρασχων την μαρτυρίαν οὐθ' ὁστισοῶν ἀνθρώπων θεους προσείποι α ευλόγως, αλλ' οὐδε ἀγαθούς 5 δαίμονας, τους υπὸ θνητῶν ανθρώπων, κώ ταῶτα γοήτων, οὐ κατα γνώμην οἰκείαν, βία δε καὶ ανάγκη συρομένους, κώ μηδε της των δεσμῶν πολύσεως την ἐξουσίαν φ εαυτοις ἔχοντας. 12. εἰ γαρ δὴ ἀβίαστον καὶ ἀκατανάγκαστον καὶ πάντων κρεῖττον 20την φύσιν ἀπαθες ον καὶ ἐλεύθερον το θεῖον, πῶς αν Ιεν θεοὶ, μαγγανείαις ταῖς δια τοιωνδε σχημά- sii7 των καὶ γραμμῶν καὶ τύπων στεφάνοις τε κώ τοῖς ἀπο γης ανθεσι καί τισιν αλλοις ἀσήμοις και βαρβάροις χοις τε καὶ φωναῖς κηλούμενοι, κάντοις τυχοs 25σιν ἀνθρώποις χειρούμενοι κώ ώσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι, Ἀστε μηδε την αὐτεξούσιον κάὶiiset προαιρετικὴν σώζειν ἐφ' αυτοις δύναμιν 13. πῶς δε αν ἀγαθοι δαίμονες λεχθεῖεν βία κώ ἀνάγκη κατασπώμενοι τί γα το αἴτιον τολακοντας, ουχὶ δεαὐτεξουσίους σφῆς αυτοῖς τοῖς βοηθείας δεομένοις ἐπιδιδόναι 14. εἰ γαρ ἐπ ἀγαθῶ ποιοίνται την πα-

284쪽

ροδον αγαθοὶ ὁντες, καὶ εἴ τις μαυτῶν ψυχης ωφέλεια, χρην δήπου προαιρέσει ὁ ἀγαθὸν ἀσπάζεσθαι, φθάνοντας ταῖς εὐποιίαις τους δεομένους, ἀλλα μη περιμένειν νάγκην 15. εἰ δ' οὐκαλον ν', ου δ' φελοῶν τὸ πραττόμενον, διὸ μηδε κατὰ γνώμην αὐτοῖς γίνεσθαι, καὶ πῶς αν ἀγαθοὶ εἶεν το μηκαλον μηδε συμφέρον πράττοντες; 16. πῶς δε θαυμάζεσθαι ἄξιοι καὶ θεραπείαις θεῶν τιμῆσθαι, οἱ καὶ τοῖς τυχοίσι γόησι τον τρόπον πανωλεστάτοις κατα- 10 δουλούμενοι, καὶ το μη καλον μηδε συμφέρον παρὰ γνώμην πράττειν ἀναγκαζόμενοι, αγόμενοι τε καὶ καθελκόμενοι, ου δι' ἀποδοχην σωφροσύνης νθρώπων ούδε ἀρετης χάριν η τινος μέρους φιλοσοφίας, μεθόδοις δε γοητων ἀπειρημέναις, ας ὁ αυτος αυρο i5 θις συγγραφεὼς ἐν τη προ τον εἰρημένον Αἰγύπτιον ἐπιστολn, ως α προφήτη ἀληθη καὶ απόρρητα κοινούμενος τέθειται, οὐ λόγους, καθ' ους ταὐτα συντελούσιν, ἀξιῶν παρ' υτο διδαχθηναι; πυνθάνεται,οὐν δέ πως ἀπορῶν καὶ λέγων 20 a. Πάνυ δέ με θράττει πῶς ς κρείττους παρα- dκαλούμενοι ἐπιτάττονται ως χείρους, καὶ δίκαιον εἶναιαξιοῶντες τον θεράποντα τὰ ἄδικα αυτοὶ κελευσθέν

τε δρῶν πομένουσι καὶ καθαρῶ με μ οντι ἐξαφροδισίων ου αν καλοίντι ἡπακούσαιεν αυτοὶ δερ ἄγειν εἰς παράνομα φροδίσια οὐ τυχόντας υκ ὀκνούσι. 2. καὶ απὸ ψήχύχων με ἀποχης κελεύουσι δεῖν εἶναι τοὐς υποφήτας, να, τοῖς ἀπὸ τῶν σωμάτων ἀτμοῖς χραίνωνται, αυτοὶ δε ἀτμοῖς τοῖς ἀπὸ

θυσιῶν μαλιστα δελεαζονται, καὶ νεκροῶ μὲν θιγη iss 3 δεῖν εἶναι τον ἐπόπτην, διὰ νεκρῶν δε τὰ πολλὰ ζωων αἱ θεαγωγίαι ἐκτελοῶνται. . πολλῶ δὲ τούτων

ἀλογώτερον τὸ μη δαίμονι, εἰ τύχοι, η ψυχῆ τεθνη '

285쪽

230 U8ΕBΠκότος, αυτ δε τω βασιλει λω, ἡ σελήνη, ἡ τινι τῶν κατ ουρανον, ἄνθρωπον τω τυχόντι ποχείριον ἀπειλὰς προσφέροντα ἐκφοβειν, ψευδόμενον, νἐκεῖνοι ἀληθευσωσι. 4 το γαρ λεγειν τι τον ουρα-

νον προσαράξει καὶ τὰ κρυπτὰ τῆς Ισιδος εκφανεῖ, 5 καὶ το ἐν βυδ ἀπόρρητον δείξει, καὶ τὴν βῶριν i, στήσει, καὶ τὰ μέλη του σίριδος διασκεδάσει τω Τυφῶνι, τίνα ου υπερβολὴν ἐμπληξίας με τω

ἀπειλουντι, α μήτε οἶδε μήτε δυναται, καταλείπει, ταπεινότητος δε τοῖς δεδοικόσιν ουτ κενον οφόβον καὶ πλάσματα, ως κομιδῆ παῖδες ἀνόητοι; 5 καίτοι καὶ χαιρήμων ὁ ἱερογραμματευς αναγράφει ταυτα, ως καὶ παρ' Αἰγυπτίοις θρυλουμενα, καὶ ταυτά φασιν εἶναι καὶ τὰ τοιαυτα βιαστικώτατα.6 αυτα δε αἱ ευχαὶ τίνα ἔχουσι λόγον, τον ξ ἰλυος ο ἀναφανέντα λέγουσαι, και ἐπὶ τ λωτῶ καθήμενον, καὶ ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον, και καθ' ἄρα τὰς μορφὰς ἀμείβοντα, καὶ κατὰ ζωδιον μετασχηματιζόμενον ουτω γάρ φασιν αυτοπτεῖσθαι, ἀγνοουντες οτι το ἴδιον παθος τῆς αυτῶν φαντασίας κείνω πε- 20ριάπτουσιν. . εἰ δε συμβολικῶς λέγεται ταυτα τῶν

ἐκείνου δυνάμεων οντα σύμβολα, τὴν ρμηνείαν τῶν s11sJ συμβόλων εἰπάτωσαν δῆλον γὰρ ως εἰ του ἡλίου ηντο πάθος, καθάπερ ἐν ταῖς ἐκλείψεσι,-ἀσιν αν φθη ταυτον τοῖς εἰς αυτον ἀτενίζουσι. 8 τι δε και τὰ 5 ἄσημα βούλεται νοματα καὶ τῶν ἀσημων τα βαρ- βαρα προ τῶν κάστω οἰκείων εἰ γὰρ προς τοσημαινόμενον ἀφορα το ἀκουον, υτάρκης ἡ υτὴ

μένουσα ἔννοια δηλῶσαι, καν ποιονουν πάρχη, τουνομα. 9 ου γάρ που καὶ ὁ καλουμενος Αἰγυπτιος μην τω γένει' εἰ δε καὶ ιγύπτιος, αλλ' ο τι γε Αἰγυπτία χρώμενος φωνῆ, ουδ' ἀνθρωπεία ολως χρω-

286쪽

ΡRΑΕΡ. EVANG. V. 10.

μενος η γαρ γοητων ην ταλα πάντα τεχνάσματα καὶ προκαλύμματα δια των ἐπιφημιζομένων τεθεωτων περὶ μἀς γινομενων παθῶν, μεληθαμεν εναντίας -οίας ἔχοντες περὶ του θείου ταυτο τω ὁντι διάκειται Ρ10. αυτ εἰπὼν πάλιν απορεῖ προς το Αἰγύ- sissiπτιον λέγων Ἐἰ δε ο μεν παθεῖς, οἱ δε ἐμπαθεῖς, οἷς διατούτων φαλλους φασιν στάναι καὶ ποιεῖσθαι αἰ- 1 σχρορρημοσύνας, μάταιοι αἱ θεῶν κλησεις ἔσονται, προσκλησεις αυτῶν ἐπαγγελλόμεναι, καὶ μηνιδος ἐξιλασεις, καὶ ἐκ σεις, καὶ ἔτι μὰλλον αἱ λεγομεναι ἀναγκαι θεῶν ἀκηλητον γαρ καὶ ἀβίαστον καὶ ἀκατανάγκαστον το ἀπαθές Vis 11. Καὶ πάλιν ἐξης ἐπιλεγει Μάτην αὐτοῖς η σοφία 'lήσκηται περὶ δραπε- του ευρέσεως η χωρίου νης η γάμου, εἰ τύχοι, η ,

ἐμπορίας, τον θεῖον νουν ἐνοχλησασιν. εἰ δ' ου παρειται μεν, οἱ δε συνόντες περὶ μεν των ἄλλων τἀλη Σωθεστατα λέγουσι, περὶ δε ευδαιμονίας οὐδὲν ασφα- λε οὐδ' ἐχέγγυον ου ησαν ἄρα ἴτε θεοὶ υτ ἀγαθοὶ δαίμονες, αλλ' η ἐκεῖνος ο λεγόμενος πλάνος 12. αὐτ μεν ουν ἐπὶ τοσοὐτον καὶ ἀπο ταύτης προκείσθω της Πορφυρίου γραφης καὶ μην καὶ 25 διδάσκαλοί γε της κακοτέχνου γοητείας αὐτοὶ δηπρῶτοι οἱ γενναῖοι θεοὶ κατέστησαν. ποθεν γαρ αν- θρώποις ταυτα παρην εἰδεναι η των δαιμόνων αυ-

τῶν τα περ εαυτῶν ἐξειπόντων καὶ τους καταδεσμους τους κατ αλληλων ἐξηγορευκότων 13. μηδε τούτονω δὲ μέτερον εἶναι τον λόγον ηγos 4υδεν γαρ τούτων ημεῖς μολογοῶμεν ουτε ἐπίστασθαι υτε θέλειν εἰδέναι πλην εἰς ἔλεγχον της περὶ αὐτα ἀτοπίας καὶ

287쪽

εἰς μετεραν μολτης τούτων αναχωρησεως ἀπολογίαν τούτων μῖν παρεισήχθω μάρτυς, σοφὸς νεν τοις γνωρίμοις, καὶ παντα κριβῶς τὰ οἰκεῖα εἰ-δώς τε καὶ ποτιθεμενος ο δ' ουν αυτος ἐν τy δη- 4 λωθείση των λογίων συναγωγ ταῶτα λεγε προ ιλεξιν XI. Ου μόνον δε την πολιτείαν αυτῶν αυτοὶ μεμηνύκασι, καὶ τὰ ἄλλα τὰ εἰρημένα, ἀλλα καὶ οισ- τισι χαίρουσι και κρατουνται πηγόρευσαν, καὶ, ν καὶ τίσιν αναγκάζονται, τίνα δε ει θύειν, καὶ ἐκ16 ποίας μέρας ἐκτρέπεσθαι, τό τε σχημα τῶν ἀγαλ- 200ὶμάτων ποταπὸν δε ποιείν αυτοί τε ποίοις σχήμασι φαίνονται, ν τε ποίοις διατρίβουσι τόποις, καὶ ὀλως ῖν οὐδεν εστιν Ο μη παρ αυτῶν μαθόντες οἱ ἄνθρωποιούτω αυτοῖς τίμησαν. πολλῶν δ' οντων, τούτων 1sἐστὶ παραστατικὰ, λίγα ἐκ τῶν πολλῶν παραθησόμεθα, να μη μάρτυρον τον λογον καταλείπωμεν. i, XII. V τι δε καὶ τὰ αγάλματα αυτοὶ πεθεντο

πῶς χρη ποιεῖν καὶ ἐκ ποίας λης δηλώσει τὰ της

Ἐκάτης ἔχοντα τοὐτον τον τρόπον οαλλα τέλει ξόανον κεκαθαρμένον ς σε διδάξω si isJ πηγάνου αγρίοιο δετὰς ποιει, ὁ ἐπικόσμει ζωοισιν λεπτοῖσι κατοικιδίοις καλαβώταις σμυρνης καὶ στυρακος λιβάνοιό τε μίγματα τρίψας συν κείνοις ζωοισι καἰ αἰθριάσας υπὸ μήνην , αυξουσαν τέλει, αυτὸς ἐπευχόμενος τήνδ' υχην

2 ατ αεδωκεν υτην, ἐδίδαξέ τε πόσους ληπτεον ἀσκαλαβωτας Gσσα μορταί μοι, τόσσοις ζωοις σε κελεύω, καὶ σφόδρα ταυτα τελεῖν ' δάφνης δέ μοι αυτογενέθλου οικου μου χώρημα ποιειν καὶ ἀγάλματι πολλὸν

κείνω επευχόμενος δι πνων τοίαν αναθρησεις.

καὶ πάλιν ἄλλοτε ἄγαλμα αὐτης ἐξέδωκε τοιοsτον

288쪽

XIlI. καὶ περὶ των σχημάτων οπως φαντάζονται Ni αυτοὶ μεμηνύκασιν, αφ' ων καὶ τὰ γάλματα ουτωκαθιδρυθη. λέγει οὐν ὁ Σάραπις ἰδὼν τον Πῆτα περ εαυτοὐ moidρὴ μὲν κατὰ δῶμα θεοί καταλάμπετα αυγῆ ' ηλθε γαρ ἡντεβόλησε θεὸς μέγας ld. ἐμεῖο

κάρτος ἀμαιμάκετον λαμπηdόνα φλογμοτυραννον, βόστρυχον εὐκεφαλης νεάτης χαροποισι μετώποις

ἀμφις αινόμενον πλοχμοῖς εροῖσι γενείου ' 16 a. ''Καὶ ὁ Πὰν περὶ εαυτολύμνον ἐδιδαξεν χοντα ο

καὶ τὰ ἀκόλουθα. I. καὶ ἡ κάτη δὲ περὶ αυτης

ουτω φησὶν ηδη μοι συ γε πάντα ποίει ' ξοαι ὁ αρ' ἐν α τωμορφη μοι πελεται Λημήτερος γλαοκαρπου, Ψ εῖμασι παλλευκοις, περὶ ποσσὶ ὁὲ χρυσοπέδιλος ἀι τὶ ὁ τοι ζώνη δολιχοι θείουσι δράκοντες, ilιχνεσιν χράντοισιν ἐφερπυζοντες, ἄνωθεν αυτῆς ἐκ κες αλῆς ἀρτώμενοι ἐς πόdαλακρους, σπειρηδον περὶ ἀσαν λισσόμενοι κατὰ κόσμον.

Παρίοιο λίθου η υζεσro ἐλεφαντος XIV. Ἐμφαίνουσι δε πολλαχου οἱ θεοὶ ἄπερ λέ- regi γουσι προσημαίνοντες τω κάστου γινώσκειν τηντης γενέσεως συστασιν εἶναι υτοὐς, εἰ χρ ουτωμ φάναι, ἄκρους τε μάγους καὶ ἄκρους γενεθλιαλόγους. καὶ πάλιν ἐν χρησμοῖς ἔφη τον πόλλωνα εἰπεῖν , 'κλίζει Εὐμείην ὁ Ῥέλιον κατὰ ταυτὸ ἡμερο πελίου Μηνην ὁ ῖτε τῆσδε παρείη,

289쪽

κλη σιν ἀφθέγκτοις, ας ευρε μάγων αριστος τηλέπταφθόγγ0υ βασιλευς, ον πάντες ισασιμ

υστάνην λεγεις εἰπόντων ἐπηγαγεν

καὶ σφόδρα και καθ' εκαστον αεὶ θεὸν ἐπτάκι φωνεῖν. bsimi 2 ὁ δ αυτος καὶ ταῶτα παρατιθησιν

' Me δὲ σύμβολα μεν της μάτης κηρος τρί' χρωμος, ἐκ λευκο καὶ μέλανος καὶ ἐρυθροῶ συνεστώς, ἔχων τύπον κάτης φερούσης μάστιγα καὶ λαμπάδα καὶ ξιφος, περ ην εἱλείσθω δράκων ' υ id. ρανο δε αστέρες οἱ θαλάττιοι προ των θυρῶν πεπατταλευμένοι ταύτα γαρ οἱ θεοὶ αυτοὶ μεμηνύκασιδια τούτων. λεγε δε ὁ Πανὶούσδε ὁ αυ ἐλαύνετε κηρον ἐν πυρὸς μένει εθέντες αἰόλου χροός

λευκος στω καὶ μέλας, και το πυρ φαεσφόρον

ἄνθρακος πεφλεγμένου, δεῖμα νερτέρων κυνῶν γλύμμα δεινον κάτης. λαμπὰς ἔστω προς χέρας, καὶ ξίφος το ποίνιμον, και δράκων περισταλης 203ὶ ἄμμασιν κόρην κρατῶν, δεινον ἀμφὶ κρῆτα θεις, αἰόλη τε κλεις μου

και το δαιμόνων κρατος

μάστιγος ψόφος πολύς. I. ιὰ τούτων καὶ των τούτοις μοίων ὁ γεν μναιος Ελληνων φιλοσοφος, ὁ θαυμαστος θεολογος, των πορρητων μύστης την εὐλογίων φιλοσοφωνως πόρρητα θεῶν περιεχουσαν λόγια παραφαίνει, b ἄντικρυς της πονηρὰς καὶ δαιμονικῆς ἀληθῶς δυνα

290쪽

ΡRΑΕΡ. EVANG. V. 15. 235

μεως ἐξαγορεύων τὰς κατ ανθρώπων ἐνέδρας. τί γα αν εχ βιωφελες ανθρώποις ἐκ της κακοτέχνου- γοητείας 4. τί δ' αν ἔχοι θεοφιλες η των ἀψυχων ξοανων περιεργία ποίας δ' εἰκὼν ἐνθεου γένοιτ αν δυνάμεως η των τοιῶνδε σχημάτων μόρφωσις τί δ'ου μῶλλον φιλοσοφεῖν η μαγεύειν καὶ τὰ ἀπειρημένα

διωκειν συμβουλεύειν χρην του κατ' ἀρετὴν καὶ φιλοσοφίαν τρόπου ρ'ς ευδαίμονα καὶ μακάριον βίον αυτάρκους τυγχάνοντος ὁ δε ἐπιτείνων τον οἰ- 10 κεῖον ἔλεγχον προστίθησι τοῖς εἰρημένοις καὶ ταυτα xv. Oτι δὲ φιλούσι τὰ σύμβολα των χαρακτηρορων η κάτη παραβάλλουσα προ α φιλουσιν οἱ ἄνθρωποι μεμηνυκε δια τούτων τίς βροτος ου πεπόθηκε χαρακτηρας οπάσασθαι 115 χαλκου και χρυσου καὶ αργύρου αιγλήεντος; τίς δε τά ου φιλέει των ὁ καθύπερθεν ἐφεστως,εις εν αγειρόμενος ειρω πολυμοιρέα φωτῶν;

2. υ μόνον δ' οτι φίλοι οἱ χαρακτηρες δεδηλωκεν, αλλ οτι καὶ, οπερ ἔφαμεν, αὐτοι περιγράφονται, καίει εχ ιν οἷον ἐν ἱερω χωρίω τη ποκειμεν εἰκόνι ου

γαρ επὶ γης ὀχεῖσθαι, αλλ' πὶ γης ἱερῆς δυνηθησαν ἱερὰ δε η εἰκόνα φέρουσα θεοὐ, ης ἀρθείσης

λέλυται το κρατοῶν ἐπι γης το θεῖον. '3. ιὰ δη τούτων απάντων γοῶμαι σαφῶς ἐλη- 2 i2 λέγχθαι, ἄρα περίγειοί τινες καὶ φιλοπαθεῖς δαίμονες λωσα αυτῶν οντες οἱ θεοί διό μοι δοκῶ σώφρονι λογισμω την ἀποστροφην αυτῶν πεποιῆσθαι. 4. ρῆς γοῶν ως κρατεῖν αυτοὐς ἔν τισι γης χωρίοις τους κατὰ μαγείαν φαοὰ τύπους καὶ τους τοιούσδεω χαρακτηρας, δέον, εἴπερ ἄρα θεῖόν τι ην ἀληθῶς,

μηδ' ἀλλαχη πη ἐπιβαίνειν η ἐν μόνη ψυχῆς διανοία,

καὶ ταύτη παντος ήύπου καὶ πάσης κηλῖδος κεκαθαρ