libanii opera

311쪽

πίδας ἐν τn 'κείνων ροπ μὰλλον ἔχων η ταῖς χερσὶ

των στρατιωτον ἐτέρω γαρ τι τοιουτον εἰργασμένω

την αυτὴν α υπῆλθεν δροφὴν ὴ λύγου μετέδωκεν

λέγοντος κουσεν ου οἰ- οτι καὶ τους ἐπ αὐτω ποτε συνελθόντας, πως τον με ἀνέλοιεν αυτοὶ δεαρχοιεν, μετ' ἐλεγχους ἀφηκεν 6 ουτος ουν την γυναῖκα αν ἀπέκτεινέ φαρμάκω μηδεν ἔχων ἐγκαλεῖν και ἐγκαλεῖν γε και τοιαέτας αν ἀφηκε πρις τον ἰατρον φωνάς κερασον φάρμακον, ἐμβαλε, δος 1 η τω γε βοέλει τρύπω δεῖξόν μοι της γυναικος τον νεκρόν, πύμεινον ἔργον ἐναντιον τητέχν , μισθος δέ σοι τα κοσμοοντά μοι ποτε τὴν μητέρα τοιαυτα αν προήκατο ρήματα διηρεναν ἐπὶ τοιούτο ς τ στόμα. 4 γλοττα δε υκ αν

1 ωκλασε τουτο δε διαπραξάμενος ου αν αυτον ἐξετύφλωσεν, πως μὴ προς οὐταῖτα εἶπεν ψεται 7. μοι μὲν ὁ ταῖτα ψευσάμενος οὐδ αν των ἐκ της Φοινίσση τω ι γεγονότων ἀποσχέσθαι δοκεῖ το μὴ τὰ δεινύτατα ὐπ' αὐτον φάναι παθειν του οἰκειοτά-κ τους. δοκεῖ γάρ μοι μὴ κακῖς αν ἀκοῖσαι μαθητὴς

312쪽

LIBANI ORATIO AD OIA CLE 243ουτος κείνων τε και του ΑἰακοO τω γε του II 320 Αἰακο περὶ τους αυχμους ἔχοι τις αν ἀντιθεῖναι τὰ το0δε περ του σεισμούς. ὁ μεν γε ευξάμενος πεισεν υσαι τον Λία, ο δὲ παOσαι τον Ποσειδον σεισμούς, εν ἐς σαν μέγιστοι τρ μεγίστη πύλει φοβοι. . σπερ εουν τον περι κείνων τολμοντά τι τοιοOτον εἰπειν μαίνεσθαι δει νομίζειν, ουτω και τον περ τουδε,

ἄλλως θ' υτ ουδε τοῖς ἀπο του γάμου μόνον δικαίοις εκωλύετ αν η πραις, αλλὰ και τοι ἀπο του γένους. γαρ αυτ και γυνὴ και ἀνεψιά, Κωνσταντίου γὰρ οὴν δελφή. V δε οὐδετέρους δείσας θεούς, ουθ' οἱς γάμων ουθ' οἷς γενον μέλει, τοια0τα προς ἰατρον διελέγετο ει με μεθ' ὴμέραν, ου αἰδούμενος τον Ἐλιον, εἰ δε νυκτός, την Νύκτα; . και πιπίδιος μεν ων πιπίδιος ουδεν ουδενι τοιο0τον ἐπέταξεν 1εαλλὰ και ν εν ταις ἀρχαῖς ς ῆρξε κατέγνω θάνατον, δικαίως απάντων κατεγνωκέναι φησίν, ὁ δ' ἐν τοις βωμοις συνεχος ωwγ, των δον ξηρτημένος,

και ν γαστρι θεραπεύων του θεους υτος ο και

313쪽

εννοῆσαι δυσσεβές, δρα καὶ ην σπειρε ταύτην πέ- κτεινε λ καὶ φαρμάκου μεν εργον ὁ θάνατος ελεγχος δεκειμενης οὐδείς , καίτοι ουνεις ἐν βασιλείοις ἰατρύς, αλλ' Rra 321 τι πλειστοι. ἰσθ' ις μεν ον μισθον λαβὼν 5 κρυπτεν αν το ἄγος, οἱ δ' αλλοι πάντες ν ἐβύων. 10. Κωνστάντιος δε υτ ὰν γνόησεν ἴτ' αν σύχασεν, αλλ' ο επ' αδελφη τε και βασιλίδι πάντα νεσεισε καὶ ταυτα φορμης δεύμενος εἰς το τον ἄνθρωπον ἀφελέσθαι το σκηπτρον μετέμελε γαρ αυτ μετα- 1 δύντι της αρχης, ου δε ευρύντι κακύν, ἀλλ' δε εαυ-

του βελτίονα και ἡσαν οι πάντα ξετάσοντές τε και μηνυσοντες, ο και συκοφαντουντες ευφραινον. 11 ων

προτος πιπίδιος δν ουτ ὰν λαθεν παρχύν γε ὁντα πραγμα τοσο0τον ουτ ὰν ἐσίγησεν Κσθύμενος μέλλων 15 γε ευεργέτης σεσθαι βασιλέως. εἰ μεν ουν φρασε, δείξον γ δ ου εἶπεν, οὐδ' ἐπέπρακτο, αλλ' ο τοστρατόπεδον φ αυτον πολλοῖς και μεγάλοiς ἀδικη -

314쪽

LIBANI ORATIO AD POLYCLEMμασι κεκινηκδες και τοι γουλιανο διασωθεὶς δάκρυ- σιν ων φειλε χάριν, τούτων παιτε δίκας ψευδύ-

μενος.

12. ψευδος δὲ τοsτο συ διηγούμενος ὴμῖν RII 322την παρὰ σαυτο ψηφον προσετίθεις και φων καὶ βλέμματι και τοις π της κεφαλης ἀνθρώπω κιναίδωκατ ανδρος σώφρονος συναγορεύων οὐκ ἀναμνησθεὶς

της Φοινίκης οὐδε της Φοινίκων ρχης η πρώτη πρώτω σοι μετὰ την μοναρχίαν ἐδύθη σε μὲν γαρ

οὐκ ηπίστατο, π φίλου δε ἐξηπατῆτο. παροινοῖντος οδ σο και σωφρονεῖν οὐ δυναμένου τα πονηρὰ καλὰ νομίζειν οὐκ ειχεν, ἀλλ' ηχθετο. -υ δ ἀντι σαυτοOτον ἄριστον κεῖνον ἐμίσεις δέον τω με εἰδέναι της αρχῆς χάριν, ἐγκαλειν δε τοι σοι οφθαλμοῖς η τωταοτα δη τὰ των ἐρώτων γίγνεται. 513. 4λλ' ἐκεῖσε ἐπάνειμι, τι κοινον πιπιδίου τε

καὶ σοῖ τον κατ κείνου λύγον ποίεις ἐπαινον μεντον εἰπόντα φανερος, παινων δε οις ἔφην ἄρτι τὰ εἰρημένα καίτοι και το μη κακος λέγειν κακεῖνον καὶ αὐτα δεινον αν ην, ἡ δ' ς ου με πεί- RHI 323σειν, οsτως ἐχρ τοι λύγοις, οὐκ ἐνεγκοντος δέ μου, δικαίως και ἐμαυτῶ μὲν κιστα, μάλιστα δὲ Ἐλπιδίω πρέποντα φθεγξαμένου τοτε μὲν οὐδεμίαν δείξας ὀρ-

315쪽

MBANI ORATIO XXXVII γῆν ἀπῆλθες, σκοπον δε πως ν ἀμυναιύ με, τῶκαταλυσαι τὰς παρ' ῆμὰς εἰσόδους τουτο ἐποιησας. 14. δια τί ου γὰρ αὐτον πιπίδιός τε καὶ Πολυκλῆς.

οὐδ' εἰ τὴν ραν φην κεῖνον ἀποδεδύσθαι, και σε, ουδε το του δεινος εν μη κελευοντος ἰέναι συγκοι- μησύμενον τουτο ην Πολυκλέους, οὐδ' εἰ δεδέσθαι χρην ε τουτων κείνω τὴν γλοτταν, παρὰ σου σιγην

ἀπροουμεν. αλλὰ γὰρ ραν μοι τὴν αἰτίαν της δργης

δοκO. κοινὰ κατ' ἀμφοτέρων δε εοικεν, ν ἐκεῖνα τὰ i λεγύμενα ἴσα με υμῖν τὰ λήμματα, σαι δεRII 324 νύκτες ἴσα μεν κερδάνατε, Ἀσα δε κεχάρισθε. -υ τοίνυν ου περ ἐκείνου μὰλλον η σαυτου ταυτα ἀκουειν. και του μεν ἐγὼ κατηγορουν, συ δε σαυτου 15. αὐτ ν αν μοι δοκουσι παθεῖν, εἰ καὶ 15 πλείους ταυτὰ παθύντες ἐκείνω τον λεγομένων παρ-ύντες κουον τρωθηναι γὰρ ν φ ἐαυτον και νἐαυτοῖς συνμεσαν. σμεν δε ταυτο καν ταῖς ἐπιδείξεσι τον λόγων γιγνόμενον ὁ μεν γὰρ τον λύγον ἐργαζόμενος δεηθεὶς τοιουτων τινον ἐμνη-η, ὁ δε

316쪽

LIBANI ORATIO AD POIiYCI.Ε 247τις εἰδὼς αὐτον ἐρυθριάσας κατέδυ την με γνώμην οὐκ εχων του μνησθέντος αἰτιάσασθαι, τω ρηθέντι δεπεπληγμένος ἀλλ' οὐ πολεμεῖ τω σοφιστη καταβὰς οὐδ' ὐβρίσθαι φησὶν οὐδ' ὐφείλειν αὐτον των εἰρημένων δίκην ουδ ει των λαλουντων ν αυτ καὶ προσιόντων, ταυτα οὐκέτι ἐποίει. 16. σωδε ἀνέστης και

ἀπεπήδησας, σπερ αὐτος ων Ἐλπίδιος. εἰ δ' ἀχθε- σθηναι φης οὐκ ἐν δίκη κακος ἀκηκούτος του φίλου, χρῆν ἐλέγχειν και ταύτη τω φίλω βοηθεῖν ἀλλ' υκ

ἐνην. πος γαρ τω και αυτ φάσκοντι τοιοῖτον τινα 10

περὶ αὐτου δεδέχθαι λύγον; RU32517. ιὰ δη της δεινης ταυτησι τιμωριας ἴσθι διδάξας ὴμας ος ἐν νεύτητι γένοιο τί δη και βεβλάμμεθα ταύτητη δίκη, μάθοιμ αν δέως. υτ γαρ χείρω μοι τὰ περὶ την τέχνην οὐκέ εἰσιὼν ἐποίεις ουν νίκα εἰσpεις, βελ- 1sτίω, ο εἰς φλυαρίαν μὲν οὐκ λίγον κατανήλισκες του χρόνου ον δε λεγοντα κατελάμβανες νέον, ἀθυμεῖν

ὴνάγκαζε τη περὶ τὴν ἀκοὴν μύτητι. 18. φίλος δεῆσθα μὲν οὐδέποτε δοκειν δε ξίους ἀεὶ δὲ οὐ λήσεινηλπισας, βαλλες ο και τὰ περὶ των ἀστέρων και οτης δι αὐτον ἐπικουρίας ρήματα διαστρέψας ἐχθρους ημῖν ἐποίεις, ων την εἱμαρμένην τιώμεθα, ταοτ' ἐά ἐκείνους μεταφέρων, ἐμὲ με ἀδικων, κολακεύων δὲ ἐκείνους, ἐν ταῖς ἐκείνων κακοτεχνίαις τὰς πω των

317쪽

IABAN ORATIO XXX μεγίστων ἐλπίδας πεποιημένος, ἀρχων και γάμων καὶ γα γάμων ἔτι σε φροντίζειν ἀκούω μέλλοντα τοσαύτην στεφανώσειν πολιάν. 19. δύνασθαι δὴ ταυταποιεῖν νομίζεις τούτους τους καταράτους διὰ καμίνων τε καὶ τέφρας της ἐκει και πυρύς. καὶ πολλὰ μεν ἐξηπάτησαι, το ν ξειν τι δι αυτων νομίζειν υκ ἔληξας ἀλλ' ἀντὶ του τι σχειν το σχήσειν προσδοκανἀρκει καὶ περιέρχη πυνθανόμενος οὐ μόνον εἴ τις ἄκρος ἐν τούτοις ς ἀληθος, ἀλλὰ και εἴ τις μέσως 1 μετέχει του πράγματος και ει τις φαύλως, και πείθη κἀν τούτοις εἶναι γε πολλάκις μείζω των παρὰ τοις τελείοις καὶ βαδίζει παρ αυτους κἀκείνους ἀξιοῖς παρὰ σε και τους λικιώτας ἀφεὶς ταις μετὰ τούτων

Η II 326 χαίρεις διατριβαῖς ταῖς με ἐν ἐρημία, ταῖς Ἀε1 και ἐν πλήθεσιν, ἀφαιρον την των προτέρων ποψίαν τοις δευτέροις. 20. καὶ ουτω σφοδρα τούτων εῖνεκα τους τοιούτους διώκεις, στ ουδεὶ των ρώντωνουχι μάντις ἐστὶν ἀληθὴς περ τούτων μιν εἶναι λέγων του λύγους τούτοις ἀντὶ χρημάτων παρέχεις α τὰ κατ μου ρήματα και η ἐκφέρειν ἀπορρητα καὶ

τὰ κείνων προ των ἐμον ποιεῖσθαι. εἰ δὲ μαλλον

εἶναί σοι δοξαιμι γύης ἐγώ, ἐγ μεν δίκημαι, οἱ δε

ῆδικήκασι και με ἐμου σοι τετάχθαι κάλλιον.

318쪽

UBANI ORΑΤIO AD POL,YCIIS 249 21. ιπον μεν ου δεησεσθαι τον ἀστέρων καὶ πειράσεσθαι πολλαῖς ἱκετείαις ποιησαι τον υρ πραύτερον θομεν δε εἰρῆσθαι τὰς τοέτων ἐπιχειρήσειν

ἀπώσασθαι βολάς. κα ἄμφω τοίνυν χρην ἐμοί σε

συνάχθεσθαι, εἴ ἐπ ἐμοί τι συνεκειτο ἐτε κενος ην

ο φόβος καὶ δείματα μάταια. δυστυχ γαρ ὁ τουτύγε σε δε ουτ υπώπτευον ουτ εφην κατ μου - τι

καμεῖν. - ουν το της μεταβολῆς αλιον τί το της φυγῆς; 22. σοι δοκουμεν ἀδικειν ου εγκώμια γράφοντες τον π λέθρω πολλον ἐν μεν μερα καθευ- 16 δύντων, νυκτις δε ἀξιούντων ἐπιτάττειν δαίμοσι καί τοι φης οὐδενος ἐν τοις τοιούτοις κακοις στερος εἶναι, μὰλλον δε τον μὲν ου ἐλάττω, τον δε ἐπίστασθαι πλείω αλλ' ὐμως και τοῖς χείροσι κατὰ τὰς αH 327 τοιαύτας βλάβας ς διστα σύνει τύ τι περὶ τοιούτων εακούειν η λέγειν ῆδιον εορτης ἄγων καίτοι χρηντοις πάλαι κινδυνοι πεπαιδευσθαι. χυ ἔοικε,

319쪽

Oratio κατὰ Σιλβανο si in finem vitas, certe post annum 388δ conscripta qua libanius nomiitias Silvani, decinetonis Antiocneni, olim discipuli tui, imagine ducta,

ut immunda te privetur a senatu Antiocheno petii, orporis fore finibus circumscripta nansit Parvus igitur numerias codicum est quibus ad nostram aetatem pervenit. Sunt autem, decem:

t. I p. 41 sq. et s. Contulit nasum in usum gratiose Staiam Teliacus.

3. Monacensis gr. 483 olim Augustanus A)saec. X M. 175 Vide L I p. 15 sq. Contuli. 4. Vaticanus a lacinias ri 282 saso. XIV sol. 203. Vide t. I p. 20 sq. Contuli. 5. Cneltennamensis 10618 saec. XVII XVIII sol. 66 Lisonardo Ada In QP transscriptus. Vide t. p. 282 sq.6. Marcianus append. XCI I sasie XIV oj. 230 ido . Up. 17sq. contuli.1 Oratio XXXVII editionis Reificianae . II p. 327-341 inna editione supra, p. 58-79 repositis est.2 Nam rhetoris Latini quem no anno Antiochi accepit t. I 192, 1s-1s3, 6), mentio fit in ac rotione p. 255,16. Et Silvanus pii, cum Libanius scholam Antiocriae aperiret i. e. vero anni 354, i patre Gaudentio rhetore ad nunc doductisserat p. 253, 2 sq.), iam filium adulescentem habet p. 255, 13ὶ Gaudentius vero genio confectus mortem obierat p. 259, 10;261, 8 CL Sieversium p. 188 not. 3.

320쪽

7. Baruerinus II 41 - B saec. V fol. 265 . Videt I p. 24 sq. Assatius in margine eius lectiones varias Palatini si Vaticani 1 adnotavit 8. Neapolitanus II Ε17 -' saec. XIV foL 165 . Mido I p. 211 sq. et 392.9. Vaticanus gi a saec. XV fol. 230. idqi I p. 209 sq. Contuli. 10. Vindononens 1 pHl. gr. XCIII saee XII sol. 17. Vids t. I p. 35 sql. Contuli. ut doni a quo qui orationem XXVIII continent,

ita etiana eodem necessitudinis vinculo inter se coniuncti sunt, de quo ad stentina p. 45 propositiuncis deisgo illud unum , Mens festo singulari vitiomina consensu p. 255.5;261,1 et 2 Ρatmium ex eodem pio C fonte fluxisse. Apud grammaticos florilegiorinnama auctores nullumloeun inveni. Oratio mini in a Bongio vanui Ong Venetiis anno 1754 p. 218-229 e codico I edita st. in Cuius vitia nonnulla divinando sanavit eis hius nisi adversionuni volutans quinto p. 570-571, plura ope codicis Augustani in editione quam uxor prelis commisit t. IIp. 342-352. In ano etiam pars notariim nimadver-