libanii opera

321쪽

XXXVIII.

R II 342 1. υδεν θαυμαστον Σιλβανον τον αυδεντίου κακος με λεγειν καὶ γαρ τον αυτου πατέρα Γαυδέν-

τιον ἐκεῖνον δέ γε προ τω λέγειν και ἐποίησεν. μοι δε παρω ουν μέν τινες καὶ αυτος δε ει αυτ πολλάκις σιωπησαι, νομίζων δε σωφρονεστέρους τοὐς αλλους ποιήσειν τω περι τούτου λύγω κρεῖττον ἡγησάμην εἰπεῖν η σιωπησαι. καὶ μα πολλοὐ οἶμαι των νυν αὐτω διαλεγομένων πείσειν φεύγειν ταυτηνὶ τὴν μι- 1ο λίαν ς εχουσάν τι μέσους.

322쪽

του ἐφ' ὁτου καὶ νον εἰμι, προσελθών μοι Γαυδέν- τιος, ἀνηρ ἐπιεικής τε καὶ σώφρων κἀν τ παιδευειν πολὐν διεξελθών χρόνον, δείξας τουτονὶ Σιλβανον καὶ παῖδα αυτο προοειπών ἐδεῖτό μου καὶ τοOτον ἐν τοις φοιτοσιν χειν μισθο μεμνημένος. ἐγω δε πρ0ς μεντον μισθον γανάκτησα, τουτονὶ δε σθεὶς λαβον ὁστις με ἐσται περὶ τον διδάσκαλον, οὐκ εἰδώς, τι-

μον δε οἷς δύμην τον πατέρα καὶ ἡ μοι πλείων

περὶ τοOτον ῆ τινα αλλον ὁ πονος σκληρβς τε ΙΙ343ουτως ὁντα φυσεως και οὐχ οῖας ξέως δέχεσθαι ταλεγόμενα, ἀλλ' δμως μην δεῖν αυτον κα ουτως ἐπαναγκάζειν. 3. δόξας τοίνυν δυνασθαι λέγειν δίκας

ἐλθών περ τον Εὐφράτην ἀργυριον κτησάμενος κενενταοθα - σοις καὶ βοηθειῖν με ὼν εἰκος ην ἐν ε τοιουτω πράγματι παρ' ἐμο τυχεῖν, ἔτυχε, κακbν δεαρα ευ ποιον οὐκ ηπιστάμην, πριν δη η περὶ τον πόδα συμβῆσά μοι τύχη το πον εἰς ως γαγεν, τεδη των αλλων πάντων ὀδυρομένων καὶ το λόγου

323쪽

I IBANI ORATIO XXXVIII

του περὶ της συμφορὰς εν πάση πύλει πεποιηκύτος δάκρυα μύνος ουτος κατασχεῖν αυτbν ου ἐδυνήθη

οὐδε συγκρυψα τὴν χαρὰν λύπη πεπλασμενηὶ ἀλλακα δις καὶ τρὶς ἐρύμενος πιστον, εἰ τοσοOτον ἀγα- θον αὐτῶ γεγενηται, ἐπειδὴ τοOF ουτως χειν γνωκα ου ψεύδεσθαι τον λύγον ἀναπηδήσας τε και ἄρας υφηλον ἀπο της γης εαυτον και κροτήσας και τἄλλαδη τὰ των δομενων ποιησας ἐπέθηκε λαμπρα τηφωνη του 1ιος εἶναι τοsτο τὰ δίκαια ποιοOντος. 10 4. καὶ ταυτα εγώ κατακείμενός τε και εν λίγαις δενσωτηρίας ἐλπίσιν ηκουον και προς εμαυτον λογιζύμην, εἴ τι πώποτε πεπονθεν π εμο κακος, στε και

RHΙ344 ἐπιχαίρειν. I ευεργεσίας μεν ὁρισκον, ἄδικον δε οὐδὲν οὐδὲ λυπηρόν. ἀχθομένου τοίνυν μου του- 15 τοι λέγει των τις παρακαθημένων ψέ με μεμαθηκέναι τον ανθρωπον τόνδε ἀρξάμενον πάλαι καὶ

προ του πτώματος ιναι κακον εἰς μέθ. πο ουν αὐτῶ βούλεται τb b θεον παινεῖν ν τω του ποδος πάθει τὰ μετὰ τ δεῖπνον εο παρὰ του τὰ Ολύμπια τιθέντος διδόμενα τοι δαιτυ- μύσι φέρειν ἐκαδε βαρειάν τε κα ου φορητὴν ποίει

την λειτουργίαν και ν κίνδυνος μη μένειν τὴν ορ-

324쪽

I IBAN ORATIO CONITA SILVANUM

την. of Ἀγω παsσαι βουλύμενος παρήνεσα μεν πολλοῖς, πεισα δε να τω συμβούλω τὴν συμβουλὴν κρίναντα μὴ γὰρ ν ὐπ' ἐμοὐ τι ρηθῆναί ποτε τωνου καλον και τυγχάνοι γε του Λιος ἀντὶ τούτωνευμενοος αυτύς τε καὶ τήθη των μεν ου αλλων οἱ μεν ἐπηνουν, οἱ δε υκ Θιοντο, εἰ δέ τις καὶηχθετο, ἀλλα σιγη τοsτύ γε μονος δε υτος ἐκεκράγΦικα τω μη τεθνάναι με δηλος ἡ λυπούμενος της γὰρ αυτης ην δήπου ψυχῆς τούτω τε Ἀδεσθαι κἀκεῖνο βούλεσθαι, και ἡ ἀδικώτερος των ου συγγενομένων οὴμῖν ὁ πεφοιτηκώς καὶ των τι δεδωκύτων ὁ μηδ'

6. Τ δὲ και παις ν εν τοι παιδευομένοις μι- σω καὶ ουτος, σπερ ὁ πατήρ, τὴν ἐμὴν ταλαιπωρίαν καρπούμενος. βουλύμενος δή με και δια του παιδος 15 ἀδικεῖν ἀποσπάσας των ἐμον θυρων φέρων θα- II 345τέρα φωνη δίδωσιν ου ἐκείνης ἐπιθυμον, αλλὰ ταύτην βρίζων, μῆλλον δε με τοι δευτέροις. και παραγγέλλει τω παιδι τω ταις πολλαις σαρξιν ἀγαλλομένωτοι θεοῖς σον γειν τον Λίβυν τον καταγέλαστον εο φείδεσθαί τε ν τοι ἐκείνω λυσιτελουσι μηδενος, μη

ρήματος, μὴ ἐργον, μὴ χειρος, μὴ ποδος, μὴ πολέμου, μὴ μάχης, μὴ τραυμάτων μηδ' εἰ μέλλοι τοι ἐμοῖς

συμπλέκεσθαι. G. καὶ διετέλει δὴ θορυβων, ἀπειλον,

325쪽

256 LIBANI O II XXXVIII ποιονJ, παροινον. και ὁποτε τις αυτbν αἰτιάσαιτο τον πάππον λέγων, οὐ γὰρ δη τον πατέρα γε, ἐπὶ τοτ διδασκάλω βοηθεῖν κατέφυγε καὶ σχημα τοfτο τοῖς ἀδικήμασιν ν τούτου διδάξαντος κεῖνον την καλὴν ταύτην ἀπολογίαν κέρδος αὐτο ποιουμενου τὰς περὶ τους νέους ταραχάς. 8 Kαι τοὐτο τοσοOτον ν ῆττον εστι το ρηθησομένου δους γὰρ αυτον τοις των καλον ἐρασταις R II 346 πηρέτην και τοι με ἐξω, τοῖς δ' εἴσω συνὼν i και πολλοις διαυλοι τὰ παρ' κατέρων εἰς τους ετ ρους φέρων μερίτης γινόμενος το ἐρωτικον δώρων πολλοὐς οἰκους ἀθλίους ἐποίησε νύκτας τε και μέρας της αὐτο κακίας ναπλήσας, πύτε η δύναιτο τερον ἀγαγειν, παρέχων αὐτών, πόρνος ὁ αυτος και προαγω- 15 γύς. 9. καὶ μηδεὶς εἴπη καὶ τί ταοτα προ τον

πατέρα εἰ μεν γὰρ γνύει τὰς ἐργασίας ταύτας, ην μεν αν οὐδ' οsτω συγγνώμη μηδεις γὰρ πατὴρ ἀγν0-

είτω τον αὐτο μηδε τον ἐλαττύνων φροντίζων, οἷον οἰκετο και χρημάτων κα λπων και νων τῖν sτω

ο μεγάλων λιγωρείτω τί γὰρ πατρὶ παιδος τιμιώτερον; 6μως δ' οὐ δοκείτω τι λέγειν λέγων γνοιαν. θνν οὐδε of ἔστιν αὐτω πολλάκις ἀκηκοότι και παρὰ πολλον ἀνθρώπων Σιλβανέ, κακοῖ παιδος ν

326쪽

LIBANI ORATIO CONΤRA SUI ANUM 257 πατὴρ πρέως φερεις τοι βουλομένοις με ἐκδόντος τὴν ἐαυτου νεότητα, ληξαντος δε οὐδενυν, ἐτερων δε παῖδας εἰς ταυτὰ καταποντίσαντος, ἐκ δε αμφοτέρων τοέτων ἀργύριον εἰς την σὴν οἰκίαν εἰσηχύτος; ου ἐκβαλεις; ου

μετὰ πληγῖν ου μετὰ τραυμάτων - αί, νὴ Λία

γε δικαστηρίου 10. ἴτος δε ταυτα ἀκούων ἐπισχήσειν μεν φασκεν αυτύν, εἷ δε εἶναι τον αυτον και αν εν ἴσοις καὶ λαμβάνειν μοι καὶ βλάπτειν

πρότερον τι πλέον εἰδὼς της ἀδοξίας ἐπ' ἐμε βαδιού- ομενον διὰ τ δοκεῖν ἐμὴν εἶναι τὴν ρχην, εἰ καὶ τὰ- ληθες τέρως χοι του δε τὰ του παιδος εἰδέναι τετον πατέρα και ἐπαινειν εἰδέτα μέγιστον ἐκεῖνο τεκμηριον. Il. προσῆλθε πρώην τινὶ των καλον και ἐπειρdτο πείθειν, ὁ δὲ ἀπεπήδησεν. οὐτος δε ἐπελθδεν εειλκέ τε λαβύμενος καὶ ἐπάταξε. τον δὴ τω νέωσυγγενον πυθομένων την τύλμαν καὶ φύντων ἰσχυρον τε καὶ ου ὀλίγων περιστάντων τε καὶ ταῖς χερσιν εὐαυτον χρησαμένων μαθον ὁ χρηστος πατὴρ matroυτε τούτων κατεβόησεν ως ἀδικούντων υτε ἐκεῖνον οἐκύλασεν ς επὶ πονηροῖς εργοις καίτοι χρῆν η τούτων κατηγορειν ς ἐπὶ πληγαῖς οὐ δικαίαις χροστιθέναι τη παρὰ τούτων δίκη τὴν παρὰ του πατρύς. 12. νυν δε τοι μεν ουδὲν ἐμέμψατο τον δε παρεμυθήσατο τον ἐν αυται ταῖς πληγαις κατ μου πολ- ssλὰς βλασφημίας ἀφέντα του μηδεν των πραττομένων

327쪽

258 LIBANU ORATIO XXXVIII

εἰδότος αντὶ γὰρ του μισειν αυτον ὁντα τοιουτον,

οἶύν- ου χαλεπηναί τινας περ τοιούτων ἐπ ἐμετην ργην ῆγεν ἐν δ' αἴτιος ἴτ' γ των πληγῖνουν οἱ πληττοντες, ἀλλ' ὁ γενέσθαι τὰς πληγὰς ἀναγ- κάσας. ἡ ν ουτος ὁ την εἰς τα τοιαοτα δεδωκδες ἐξουσίαν πατήρ εδωκε δε οπως πράττοιμι χειρον τηδια των του 'κείνου παιδος τολμημάτων αἰσχυνη. 13. υτ με δι ἀμφοῖν αυτου τε και του παιδός,

ηδίκει πεπαιδευμένος ἐν τω γεγεννηκότι ληρον καιi φλυαρίαν γεισθα την του δικαίου τάξιν. Ἀστι γὰρ ημῖν ὁ γενναιος Σιλβανις πατραλοίας, ως μεν φασί τινες, καὶ τη δεξιὰ κατὰ του μεταφρενου χρησάμενος, R II 348 ως δ' ἄπαντες μολογουσι, λυπαις πολλαι πιέσας, κυρον με των ενδον καταστήσας, εἰς γῆν δεi βλέπειν πειλαῖς ἀναγκάσας ου ἐον ἀναπνευσα καθαρος ουδὲ του πάντως τι λήψεσθαι κακον ξω γενέσθαι φύβου. 14. ὁ με ἀπηλλάττετο των συνου-

σιον καμῶν πρεσβυτης ἐπὶ τὴν απι της τροφῆς ἐπικουρίαν, - - κλείσας τὰς θυρας την κλειν ἐχων θο αυτὁ ἐν ἄλλοις διετριβεν, ὁ δ' ἐκάθητο περ τὴν κλίμακα δακρυειν μεν ου τολμον ου ον ἀσφαλές, εἰ

328쪽

LIBANI ORATIO CONΤR SILVANUM 259Σιλβανδ πύθοιτο, στένων δε ἀδακρυτί τοι θεοῖς ευχύμενος ἐλθεῖν ποτε τον επιτρέψοντα αρτου και οἴνου θιγεῖν - δε πικρὰ και ταOτα ν s ἐρωτωμένω τι παρὰ του παιδος εἴ τέ τι πύθοιτο, μάτην τοOτοποιοῖντι οὐ γὰρ ν ὁ τι αν κουεν Ἀπείγετο τε

η τράπεζα τη μετὰ σιγης ργη και βλέμματι χαλεπωκα νεύμασι προς οὐ διακύνους ἀγρίοις. ψηλύς τε

ην πασιν οἷς πραττε της του γεροντος τελευτης ἐπιθυμον 15. και τοOτο ἐδείχθη σαφέστερον ἔν τε τω τρύπω της τελευτης και πειδη χετο προσπεσύντος ο γὰρ αὐτω κώματος τινος ξαίφνης ποιοsντι προς τοὐς μαθητὰς π του θρύνου τὰ εἰωθύτα, στυγνοησα μεν αυτον ἐκεῖνον και που ποτε εἴη κομισθηναι δεοi καδε δι' αγνοίας πάντων και μειζόνων και ἐλαττύνων και εἶναι θέαμα δεινον και λεεινον πληττομενων 1sτὰς ψυχὰς των στις ὁ φερύμενος εχ πυνθανομένων, και γὰρ ἐκίνει την δεξιὰν ὁ χρηστος κεῖνος καὶ πάντα ἀγαθύς, - τοτε ἔτυχεν αὐτη συνεργω προς την R II 349 διδασκαλίαν χρώμενος, και ηδε μεν οὐδε τοOτο, κίνει δε μως, και ετ δη τι προς τους ταίρους λέγειν Βλέγων οὐδέν, εφ'- δη πλεῖστα ἐρρει δάκρυα κα των ὁρώντων κα των ἀκουόντων καὶ οἱ μεν οὐδε ἐδείπνησαν, οἱ δε οὐκ ἄνευ θρηνου, τύτε τοίνυν ὁ παίς ὁ κληρονομος ὁ πολλοὐ μεν εἰς εαυτιν ἐκείνου πύνους ἀνηλωκώς, πολλοὐ δε πολλον ἄλλων δι' κεινον, 45

329쪽

260 LIBANU ORATIO XXXVIII τῆς του πατρος ρρύτητος εἰς τὴν αυτου γε κείνου παροινίαν ἀπολελαυκδες εἰπόντος ων πασχεν ουδεν προς ουδένα ἀνθρώπων, οἶτος ουν παρὼν και δρωνεγγυθεν ἀκριβος την συμφορὰν ου ἐστέναξεν, ουκε ωμωξεν, ουδὲ Δ ἐν τοιουτοις δρασα προσῆκεν ἐποίησεν ἄνθρωπος ἐν μέσω τοσούτων δακρύων, ουδεις

γαρ ην ος ου τουτο ἔπασχε τήν τε ἀρετηλεννοων του κειμένου και τ τον τοιοOτον ουτως ἀπιέναι, και μάλιστα δη τον θρηνον ἐγειρούσης της χειρος. 16.

1 δὲ Ουδε ἐμιμήσατο, τοσουτον ἀπέσχε του προς δυρ- μιν τέρους παρακαλέσαι, αλλά μοι δοκεῖν, και τους ἀθυμουντας ἐμίσει καὶ τους ου καταβαίνοντας ἐνοχλεῖν ἐνύμιζε καὶ της ψυχης, ῶς εἰκος γε, κατεγίνωσκε βραδυτη α. 4ν ὁ με ἐτέθαπτο, δε ἐνεφορεῖτο της 1 τελευτης και ὴν φαιδρος ἀηδους ψεως ἀπηλλαγμένος

της του πατρbς καὶ διδασκάλου. 17. Ἐδε μεν ου του ἐκείνω τε και ἐμοὶ φίλους

μάλιστα με και δίκας ζητεῖν των σεβημένων εἰς ἀμφοτέρους μας, εἰ δε η, μήτοι γε υ ποιεῖν. οἱ δεs καλουσιν πύντα, δέχονται προσιόντα, κλητόν τε καὶακλητον στιοσιν, δέως δροσιν, δεως ὁμιλουσιν. R II 850 ὁ μὲν καὶ χρημασιν ευ ποιεῖ τον θεοις ἐχθρόν, ὁ δὲ Ους ἐχθρους ἐκείνου και εαυτου νομίζει τον γὰρ διδασκαλον, φασίν. ἐν τοέτοις τι μομεν.

330쪽

LIBANI ORATIO CONTRA SILVANUM 261 18 τιμὰν μεν ουν ἀξιοοντας τον διδάσκαλον ἐπαινοκαι φημι τοὐς ου τοιούτους φύντας εἰς τοὐς πεπαιδευκότας ἀδικειν, δει μέντοι τιμὰν ἐκεῖνον ἐν τω μὴ τουτον τουτὶ γὰρ ν ἀκολουθουντων τοῖς πράγμασιν. εἰ μεν γὰρ καὶ τὰ παιδος καὶ τὰ μαθητο προς ἐκεῖ ενον ουτος ἐπεπληρώκει, των νυν τούτων παρ' μον ἐτύγχανεν αν εἰκότως εἰ ν ηγνύησε μὲν τὴν φύσιν, τὰ δε ἐκείνης συνέχεε δίκαια, λυπον δε καὶ ἐλαύνων τον φύσαντα διετέλεσε καὶ συνεξέτεινεν οsτω μακρωβίω τον σπονδον τουτον πέλεμον προς τη φύσει τον οδιδάσκαλον ἀδικων, ὁ μεν Σιλβαν πολεμων Γαυδεντίω φίλος, ὁ δὲ τουτον υ ποιον ἐχθρος ἐκείνω οὐδεγὰρ υιον ευ ποιεῖ τουτον υ ποιον τον διὰ παντbς

του χρόνου τον πατέρα κακος πεποιηκότα τούς τε μισθοὐ τοὐς π του διδάσκειν ἐκείνω γιγνομένους οἀφαιρούμενον καὶ τη του πρεσβύτου πείνη καὶ δίψημείζω ποιοῖντα την οὐσίαν. 19. οστις ουν οἶδε λύγων εῖνεκα Γαυδεντίω χάριν, και μισείτω Σιλβανον και φαινομένου φευγέτω και νομιζέτω αὐτον εἶναι

μέσος ἀνδροφόν τε ὁμωρύφιον εἶναι καὶ τούτω χρη- 20σθαι προς γὰρ τη καταπεφρονημένη φύσει καὶ τοῖς ταύτης οὐ πεφυλαγμένοις νύμοις εἰκότως ν δόξαι καὶ τὴν ἀφορμὴν ὁ τοιοsτος θάνατος ἐκ της διὰ τον παῖδα λύπης λαβεῖν.