Sophoclis Tragoediae septem ac deperditarum fragmenta emendavit, varietatem lectionis, scholia notasque tum aliorum tum suas adiecit Carolus Gottlob Augustus Erfurdt, Aa. Ll. M. gymnasii Merseburgensis collega 3. Accedit lexicon Sophocleum et index v

431쪽

Avis, cujus genus omne a Iove labefactatum est. P ὐοσμ plerianique valet terrore subito affici. Ne tamen hanc unam vocis notionem fuisse putemus, facit Hesychius, qui per

Jacobsuis in specim. emendati . in auctores vett. p. I . legendum putat αυρο ἄγγελος. , ,Iovis enim, ininquit, nunciae Vocabantur ER' aves, quarum e Volatu auguria captari solebant; lusciniae vero, quantum ego scio, in re augurali nullae partes domatulatae erant. Cui quidem correctioni tum inetri thx adversatur, tum vulgatae scripturae praestantia. Iovis enim muncia ilicitur Philomela, quoniam veris nuncia est, Iupiter autem tempestates regere credeba

tur.

v. I T. Brunci ius ex unis membranis a L. edidit, quae pronominis geminatio, si unquam apud Tragicos occurrit, occurrit cerre perraro. Proburnest σε δ' , γωγε. Cum subito serario aut alium ab alio convertitur, primo nomen ponitur, deiIule pron O-nten, tum particula. cons. Porsonus ad Eurip.orest. 6Iq.δ' νγωγε νέμω te Deum puto. Nέμω puto, ut Al. 13 8- Ο est. Col. 93T. At qubmodo vel quam ob causam Electra pro Dea habet Nioben 8 Nempe ob felicitatem, qua prae hominibus fruuntur Immortales. Electra se. tristi tiae et moerori indulgens, idque ut in tali rerum statu jucundissimum existimans, miram quandam felicitatem Niobae esse autumat, semper lacrymas stillantis. Deum esse vel inter Deos versari, non

dignitatis fastigium, sed felicitatis consummationem apud Veteres significat. Catullus LII. I. Ille mi par esse Deo videtur, Illo, si fas est, superare Divos, Qui sedens adversus identidem . te Spectat -

432쪽

4I IQuod ex Sapphsis oda traductum esse ' norunt. Eruditi. Horatius quoque loco non satis intelles o

Ludi. I. Od. 1. 29. Me doctarum hederae p raemia frontium Dis miscent superis: i. e. p a rit g a v d i o assiciunt ac si inter Deos versarer, vel tari gaudita afficiunt, ut inter Deos versari me Put Em. Inu banus fuisset latque απειροκαλοs Horatius, si his verbis ad Naecenatem usus esset, multium tu pra doctoorum ho deras ilignitatis fastigio eminentem. Quid quod ho-dera coronari non excellentis doctrinae aut ingendi tuli eium, sed omnibus doetis coni mune erat. Propertius II. IV. 26. Rusticus haec aliquis tam furpia prealia quaerat, Cujus non hederae circuiere caput.Sed nimis de vi a m grossi sumus. Ilus gr. V. I49. Reis h. -, ω, δακρυας. Sic si legamus, inte ectiones M, ais, filum orationis, sine ullo lepore aut emphasi, disrumpunt. Peritque etiam id, quod in Niobae conditione maxime invidendum ducebat Electra, .lacrymarum utique perennitas. Noli dubitare, quin scripserit Sophocles Ore δακνεις, ut invenisse videtur in quibusdam libris Triclinius. IIus gr. ' v. 5Ο. σοι μουνι . Cicero Tuscul. III. 33. Ne illa quiὸem scinissima . consolatio est, qua luam et usitata test, et saepe prodest: Non tabi hoc fori. Sane frequentissima est apud Tragicos haec moerenistium consolatio. Euripides Med. Io I6.

Hippolyto 8 I.

433쪽

v. ISψ. o A pira metrum pariter ac sententia exigebat. Nis autem sequenti versu victum est poetice pro στί. Sic etiam apud Romanos poetas vi v e re pro esse occurrit, ut Lucreti V, 539. saepius. - R e i s- , ius sic ' ,,Δία υσόλμισώει 1 so 'Iφιάναξ ἱ κρυκτε Θαλέων ἐν ἔβα, divina Chry sothernis vivit cc . v. 17o. et strenuus dominus Orestes , qui oc- eulta floret aetate adolescens, et Choras producericius usoue ad v. I6x. ubi persona Electrae incipit. v. T55. Non est eadem cum Iphigenia. Nam et apud Homerum Agamemnon, anno post simu-

1atam Iphigeniae caedem decimo, Iphianassam Achil-ti pollicetur. Ilitus. I. I S. Electram esse, quae Homero Laodice audit, nonuit jam Scholiastes Euripidis ad Orest. 72. Mus gr.

V. I 57. ολβιον ον α κλεινα - vulgo legitur oλβιος,

et hic, versus cum tribus sequentibus Electrae partihus contribuitur perquam abstudo errore.' Si enim eonfideret Elect ra fratrem suum3 ita reversurum, ut his versibus declaratur, non ita moerore conficeretur, nec spem prope omnem abdiceret. Nihil magis alienum est a monte et opinione Electrae. Sunt ista reverit Chori miseram virginem consolantis. Verum non ex sententia modo apparet, ineptissimam. esse illam personarum divisionem, sed etiam ex eo quod totius chor1ci cantici oeconomiae adversatur.

Quippe constat tribus strophis, totidἐin antistrophis, et epodo, quod neutiquam perspexit stolidus ille Τriclinius, cujus de Sophoclis metris somnia pro oraculis habuit Turnebus, et qui eum secuti sunt Editores. Unaquaeque stropha et antistropha inter Chorum et Electram ita divisa est, ut utrique per-

434쪽

sonae tot versus in stropha, quot in antistropha tra- buantur. Hic in antistropha IX. versibus osse non listbent. Egregis haec restitutio acumini debetur ingeniosi mei amici I laoniae Tyrwhitti . Praeterea ego non ολβιος, se 1 ολβιο legendum esse contendo. Folicitatis illa praedicatio non praesens tempus, sed futurum spectat. Ineptum esset ἀχέων ἐν κρυπτεν βον, ολβιος - . Qui moeret, sane beatus non est: sed quem olim beatum-- sensum disertoe versio exprimit. Heatlatum, quid Velit, nescio, ἀχέοιν moerens praecedentilaus contradicere affirmantem. Quin ακέων, quod reponi vult, ineptum esse rudico.αχέων legit etiam Eustathias, qui Mim hanc, ex in moria citatam, non inspecto libro, pessime interpret tur ad Homerum p. q4o. B r u n e h. ολβιοs revocavi, utpote musto sortius et obeatus ille futurus, siquidem e u m ara quando Mycenae recipient . Musgri .ita: ,, X ολβιος nec cum aeχίων consistere potest, nec exulis conditioni convenit. Coris

ruptela nata est, opinor, ex 'o ἈMOΣ egenus, ut Sophoclis aetate krilai solebat, nonduiti ab Atticis

recepto omega. Hoc ut 'ωβιοs pronuntiabatur, quae

scribendi ratio haud ita multo post usu obtinuit. Docrasi vocalium o et re vide Gisberi. Κoenium ad Gregorium de Dialectis p. I96. v. 159. δέδεταε πατρίδ' -διοσ εἴφρονι recipit in patriam sereno vultu, hilari gressu. Reis h. n o bilem, Iolin sonus; generosu'm, veristit Camerarius. At ego quidem malini ut genitru

v. I 6 . βημα Scholiastes πομπη interpretatur; quam potestatem vocis AEημα nusquam alibi inveni. An legendum Διει εἴφρονι σιματι , cui geminum sere est δειον Διος τέρας, Eurip. Phoenisi . I 224. Mus gr. Solet noster vocabulorum significationes noVare.

quae Panem miser lamina nullo unquam tem-

435쪽

pore aut modo finiendarum Iacryrnis tui, uni devoro. Reis h. v. 16ψ. οἶτον κακῶν, ponsi esse vel luctum malo. 'rum vel perniciem malorum. Hesychius enim Oisos et per et per exponit.

v. ITO. ἔστι μέγας εν ουραν - . Sic tu ri onuies recte; . nec qii idquam ob metrum mutamlum erat: versus

.est jambicus, ut secundus strophae. Pro chorio et janibo hic est dactylus et anapaestus. Iii D. singulis versibus praefixa metri declaratio: huic versiculo adposita nota ίαμβιμόν. Nugatur Heatlsius, quum ait lcστι prae suo ετι languere. Formula usitata est. Plautus Capti II. a. 63. Est prosecto deus, qui, quae IIOS gerimus, auditque et videt. Brunck.

Adulteranam este praepostionem hi , metriae X evincit, ilia et anapapstum dipodiae jambicae loco poni vetans. Ar Imrienta exposuit Hermannus

in libro II de metris cap XIV.

V. 172. νεμουσα i. e. ἐφιεισα permittens, ejus

arbitrio concedens. Coin parari potest σοὶ νεμωτοὐμον μέρος. Eum p. Iph. Aul. 5Oo. Mus gr. v. I ψ. ἐπιλωβοῖ. neque convicias eos incesse. Reis h. v. 175. terrupus dicitur 3 ιος, quia insiπnis est aliquis ejus es ectus. ευμαρῆς autem, quod lenit dolo, re in . Sensus: Exspeecta tu, Electra, tempus leniet dolorem tuum. , ,ε υἰς Θεός. An interpretandum, De his, qui sensi ni, et nullo in olimine,

quicquid vult, effectum reddit I Virg. Aeneid. i X. 6. ' -- - quod optanti Divurn promittere

436쪽

v. XJ8. απεριωρorror idem est atque μνεπίστροφος aut caντροπος, in cur Ius, animum. non advertens ad aliquid. Reis h. ἀπερίτροπος, nullas vicis ritudines habens: a περιτροπη vicissitudo. Hus gr. v. 18ψ.-ατ' Reis h. UuIgatam verte: ut aliena, contempta etc. ἀναξία i. e. dignitatis expers, χωριι μιλν. Sequenti versa serib. ξίν.

V. H8. αστοῖς λουτρα, οἰκτρα ν αὐ κοίταις.

Reis h. . NakeL in Silv. crat. P. II. p. Π9. ita. z-Haec mihi videntur caligo consusoque , merum 'iaos. Quomodo fuit vox re ditos luctuosay primum quidem laeta, deiitile luctuosa, adeo ut dictio , saltem ambigua sit et sine judicio adhibita. Noe diei potest suisse securis plaga ἀνταια σοι, li. e. Electrae, ut postulat Justa loci constructio. Deinde certissime libido rem excogitavitis perfecit Ivero fraxis. Et qualem demum aut quam sor maiuiuae prius conceperunt 8 Experiamur agitur, an lauto morbo facilis medicina parari possit loco ad hunci

437쪽

I. e. Ibuctuosa erat in aedissius yox, cum ferret Ictum se. citri , quam subricavit libido, extendit ad serit nilum dolus; cum prius, ante reditum, Agameninonis, in animis suis pro ereaverant hoc culparrisum scelus. Sanus est locas, si quis alius. Prinitim quidem νόστοιs dictum est pro iν νόστοιs hoc sensu: luctuosa

fuit ob insimas in caput tuum paratas vox illa,

quae . reditum tuum, Agamemno ii, nunciabat, luctuosa et illa in thalamo paterno a te aliisque tecum oppressis edita. Deinde m gnam habet ac praeclaram vim subita orationis ad Agamemnonem Converso is enim vix dubitari potost quin vocula σοι compelletur. Tani φράσαι nullo pasto indicat excogitavit, alioqui scriptum oporteret Mo mos, Verum docuit, scit. quomodo perpetranda esset caedes. Denique si μορφών verteris monstrum, portentum, h e. fa Cinus, non amplius erit, quod interpolatum cupias.

Din 'quidem facile judicabit Lector de Mus gr. tintentia, quam ipsius Viri doctissimi vectis asserant.

οἰκτρα μιἐν νόστοιs αυδή. Scholiastes interpretatur de patris reversi nuncio, utpote qui statim post reditum intersectiis est. Primam, si hoc voluit Sophocles, obscure admodum et inconcinne enunclavit: vecta

enim nillil aliud sonant, nisi tristem suisse in reditu

vocent. Deinde laetus potius quam tristis aut miserabilis erat de re situ patris nuncius; licet gaudium illud paullo post in tristitiam conversum suerit. ΡΟ-stremo, nimis abrupte atque eleganter Chorus, velut de Electrae miseriis parum sollicitus, ad mortem Agamemnonis saltu ui facit. Puto igitur loriam' corru

est jejunii contumetia. Optime lioc cum Electrae ἡσα connectitur, cujus finis erat querela de victas parcitate. Per periphrasin sic non ineon1-

438쪽

mode interpreteris: Fatendum est te non absque Causa lugere, nam et luctuosiim e si victu per contumeri xin privari, et luctuosum quo hue aereae securis, vulnus . - δολος ἶν. Frigide, ut mihi videtur, Chorus, non ut mise- ratione tactous, tillamve cum Electra luctus societatem habens, sed historici prope moce de morte A memnonis disserit, quibus causis impialsi, quani viam ingrcssi patraverint eam homicidae. Neque recte porro ultimas in hoc citat irae partes, ipsam utique Caedem, Aniori tribuit, qui scelerati consilii auctor potius et origo dicendus erat. Vere enim ThMyd. III. S. . η τε ἐλπίς, asi . ερωι ἐπι παντί a , ἡγουμνος, η δ. ἐφικομένη. Verum hoc librarioriam, non Poetae. puto, crimen erat, quem vide, Lector, an probabiliter

Δολορ Iisic nominativus est pro vocativo. Sic Eu

Deum alloquatur, non vixerim; quanquam 'Λπατηab Hesiodo Theog. 224, Fraus a Cicerone, Deorum numero recenseantur; De Nat. Deor. III. II. Licet talem Deum non agnoverint MVt thologk, a choro

Certe svMωποποιεισθ' , utpote magnum Agamemnoniae caedis artificem, magnam et venustatem et qάθες habet. ' Ων quarum rerum: necessamum pronomen ad comma hoc cum praecedenti connect endum. T. 7ν'ὸ ς π ροφυτ ευσαντας. adversus eos, qui hanc

calamitatem primi pepererunt, diripe. Εurip. Hecub. 263 Eis m-s' 'Λχιλλευς ἐνδAωι τἄνω φήνεν. Confer eluam Iliad. P. 5 3. 736. X. Κορυφαν, finem, terminum. Plutarchus: ἔνα δἐ κορυφην ὁ λογος ἐπιθῶς εαυνε Μωυσητω, de Pruit. Animal. Vol. II. P. 975. A. - Totas Iocus sic concipiendus est: Quarum rerum tu, o Dole, qui excogitasti, tu, o Mars, qui interem ista, dirige

439쪽

4i8 - - sine in terrificum, in eos, quia fabricando principes fuerunt. v. 19o. Scholia sine facile assentior, pronomen hoc non penitus otiosum osse monenti. Vis ejus est: Uulnus illud, quod perpetuo tibi in animo Versatur. - ἀντομα, corpus trajiciens. Ae .schyl. Choeph. .638. ἀγχι πλευμοιων ὀιvoς λανταεαν -- -υται. Vide Et Antin. I 3I . Mus gr. v. I9 T. Graecis γένυν dicitur cujusvis instrumenti ferret acies. Hic et anfra 85. 78.) mai-1oct. 12OS. pro securi accipit M'. Eadem tralatione γνάθος tribuitur ab Aescii mo in Prom. 6 .ενος γνώθον. Oain etiam igni rerutri omnium aci in clioepta. 321. et aῖ θανόντος οὐ δαμα- ζει πυρὸs 31 scrib. α) μαλερα γναθος. Branck. Addit Musgr. Euripidem in fragm. VI. Meleagri. . V. 193. δαναν προστατευσαντα, id est προστήσαν- r, qui subtiliter excogitatam persona in, imposturam, ausibus horrendis circurn posuerant. Reis L. v. I95. G ταυτα πράσσων, qui tarium rerum poenas e Nigere solet. Mus gr. v. I98. δάπνων. S2quutus est Noster Homerum, a quo discedunt Aeschylus Aganio 1391. Euripides Orest. 25. Lycoptiron v. IS99. v. Aesei: Fl. Clio eph. ψIT. Ma Θεα. Eurip. Iph. Aul. 686. 'Ως ἄχθοs 1νμῖν εγένεθ' η Φρυγων κόλις. . Quae assero, ne laic reponat η. Mus gr- , i v. et O. τοῖς. id es h D OI in ci u i b u s. nocte eteoena scilicet. Rei sic. Proprie escendum ortit m ἄχθη , quod neglexit Electra prae moeroris magui

440쪽

Col. I 838. non sunt quaevis sacta, se lsae in ora illustria.' hionis rus Iliad. I. qq3. πρηκτῆρα τε εργων. Utranique Vocem eadeni qua hic po- ipstate conjunxit Aesctiyl. Ρers. 768. Hinc τοιάδ' ανυ- σαντες ἐλγα interpretor, Oria i tam pr.eclara facinora fortuna favente ediderunt. Mus gr. v. zo0. ἐξ ο7ων χ. αἰτι ων, quare. Sic explico prciter sequentia 6λυ-- πιλόμους. Minus bene Brunckius quali e statu vertit . v. 2Ιo. οἰκειωs - ἔτας, si vera scriptura est, in te pretari licet, mala, quae Electra prae re quis sororibus perpeti solebat. Ula. v. 36a. et seq. Non deterreis tamen esset: Οὐ γνύμαν :γχεις, ἔξ οιων

'Εξ ., ων οἰκοῦς per quales homines vivi s, vel P e-nes quos tuae vitae pote 1has est. Sic OAo is pro Gμεν, Oed. Col. 14o s. Ἀτη vox ambigua est, significans et damnum. et vesaniam. Si vulgatam lectionem soquimur, priori notione accipienda est. Sed ad alteram potius diicit v. 226. a . in ad praecedentia Cliori monita manifesta allusio etiaVesaniani, vel vecordiam sigilificat apud Hq- merum quoque, Iliad. A. AIa. I. 115. quod lias et Aldina, melius convenire videtl r, quam

vulgata ἐπιπίπτωσ. Sic enim Plato habet ἐμπίπτειν ανο- μ 3 epist. V II. p. Iz84. Ε. Aricides: es s τουτους ἰμ- πίπτω τοῖς λόγους, tom. II. P. 323. Σκαιῶς, morose, δυσκολως. Auctor incertus apud Si aula in v. σκαιδε, 'o D

ὸς τουναντιον ἔπιος. I leni Suidas σκαιότης paulla post Per αγριότης EX ponit. - Inter vulgata in to tionem et nostram hoc praecipue interest, vulgata pio Sime sequentem versum,

라틴어 텍스트