장음표시 사용
451쪽
Proprio irrisi getantur laac appellatione aquae libatio. De s. pio scorides Epigr. XXXVI.
αλλα περιπτάλας με δίδου χθονί μηδ' ἐπὶ νευφλουτρα χέηs' σέβομαε, δέσποτα, ηπι ποταμούς.
Vide Moursii libellum de Funere, cap. XIV. Bruti Cic. κτερίσματ , ουδε λουτρά. Ciuus modi sti ei int, in medio relinquit Poeta: ἐντάφια VOzat V. 3-O. χοαs V. 399.q33. V, 398. Libationes sepulclarales quales fueritat, omnium planissime declarat Eurip. Iph. Tauri 161. interpretabitur Lucianus de Luctu, sect .
Maud quidquam ineptius est Britannonam condecturis ποῶσιν, vel οπισιν. Vide quae notavimus ad Oecl. Τ.271. AJ. Io 35. ma Xime vero Orvillium ad Charitonem p. 308. ubi egregie de hac structura disputat, qua binis substantivis verbum unum eleganti si me subjungitur, quod alterutri ViX, ae ne vix quidem, seorsum applicari possit, milliaque ex utriusque linguae scri- .ptoribu S exempla profert, ab ina peritis hominibus temere damnata vel solicitata. Duo tantum promam. Virgilius Aen. VII. 187. Ipse Quirinali lituo, parvaque sedebat . . succinctus trabea. Lituo succinctus non erat; sed instructus, insignis. F mam, de qua agimus, ibi observarunt Burru innus et Heynius. Confer Davistina ad Ciceronem de Finibus II, 27.. Pindarus Pylla. IV, 18 .
452쪽
Hortabatur Electra sororem, ut inserias sibi a Clyta nanes tria dean. lndatas, Vel ludibria ventis dispergerer, vel, si matris reverentia lioe prohiberet, saltem puli eri infoderet, tanquam thesaurunt ipsi po si sata sponte perventurum. Veteres, quaecunque mortitiis cevovebant, teri a superinlectoa occultare solebant: vid. ad Antig. zo3. Cujus moris origo ad opinionem sorto referenda est, mortuoru in jariS esse, quaecunque terra occultarentur. Mus gr. - V. 429. ευνήν. Tetigit Dorvillius ad Chariton.p97. M a s g r. V. ψ32. τλη μονεστοιπη, , impudentissima. Sio τλημονέστατον λόγον Plitios . 367. Vide et supra a69. M u s g r. v. 3q. f. Reis h. V. 435. jungemium, non cum ι, sed cum δέξασθαι, ut sit hiασθα ι αὐτῆ pro G αυτῆς. Ρro-noinini M.' superscripta glossa τινί. Bene. Sectanda persona pro tertia incerta et indefinita. Vide not. a ITrrach. 2. Neutiquam vero necesse csh δέξεσθαa eontra librorum Onaniri in sidem legere. Vide viae notavi- inas ad Aesclayli Potos 738. et Euripidis Phoenisesas 899. Η r u n o L. V. 436. longa, non metri necessitate iri, ut salχ tradit auctor glostho in veteri cod. μακρόν. λα το μέτρον. Verum ob contrastionem Ex γέρικα.
v. q38. ἔματτυλόθη in minutal, vel fartum, contruncatus fuit. . Deinde λουτ/οῖς . suo capite. Reis h. εμασχαλίσθη. sene Grammatici μασχαλισθών r.es interpretantur, quibus me imbrorum extremitates amputantur, et axi His cadaveris sub-diciuntur. Tradunt porro, hoc ab anti quis factum esse mortui ilibilitandi causa, ne aeque hornicitHum ulciscendum potens esset. Qiiod mihi cum hoci Sophoclis loco non satis convenire videtur. Comme moratur enim μασχαλισμὸs ut causa cae si superaddita,
453쪽
enr Aramemnonis odium in Clytaemnestram implacabile esset; unde colligas, contumeliam potius, quam homicidae incolumitaten1 hoc more spectatam esse. Dc ἀκρωτηριασμῆ, quod ad μασχαλισμον proxime sane accedit, clara res est: vid. ΗΟm. Odyss. X. 475, Apollon. Rliod. III. 378. Virgil. Aeneid. VI. 496. Arrianum de supplicio Bessi, Exped. Alex lib. IV. cap. 7. Iustin. XU. 3. - Εtvmologus porro cum in v. λωβη readat, ωκρωτηθιασμὸν hominu ni scρlestorum poenam suisse usitatam, non inepte emendes: MἹφ' Γι Θανώ, ἄτιμοs, Lo δυσμνβ si
niose, ut scelestus, artus praecisos sub axiala gessit. Perfrigidum lane est quem enim ferro intersecerat Clytaemnestra, num aliud quain δυσμυῖs esse potuit gQuod sequitur - λουτροχ ιν , satis cum historia convenire non negaverant. Tradunt enim antiqui, tragici saltem, Agamemnonem in balneo occisum fui . Aeschyl. Agani. III 8. Eumen. 636. At quam vim adis augendum habeat balnei continentiam-tio, equidem non intelligo. An legendum 8
Κηλῖδασ ιιιμαιεν.' ' αλιτροῖσιν velut ob scelera: καρα de capite Agamemnonis intelligendum est. Euthathius in Iliad.
T. p. 1237. φαυλου φόνου ἡμαγμένα ξίφη ἄσ την πων πιπτόντων κεφαλῆν ἀνεματτοντο. Fecisse hoc videntur homicitiae, velut testantes eum, quem occiderant, proprii sceleris debitas poenas dedisse; unde phrasis: oo λκεφαλὴ αναμα&M. Croesus apud Herodotum, I. 155. ἐμὴ κεφαλῆ αναμαίας φέρω. Eodem sorte alludit Apollon. Rhod. IT a3ψ,
454쪽
διά των μασχαλῶν. Hesych. Eadem sere Romanus Scholiasta refert. Sed scire velim, unde hauserint, certe immanis ista et consuetudo post Orphei tempora non obtinuit. μασχαλ- ναε is dicitur, triti brachia ita truncata sunt, ut ni it restet, nisi summa pars eorum, h. e. axillae. Agameninonem si emutilatum testatur etiam Aeschylus Choepta. ψ37. Staniri. ad h. l. et Seneca Agam. v. 95O.
. πὶ λουτροῖσιν. gl. ἐπὶ καθάρσει. -- κίρω dativus est. υφ' *σ Θανων ἐμασχαλίσθη, κέ τ' ἔαυτοῖ κεφαλν ἐξέμαιεται κηλίδω αυτης. Vel, si mavis, λουτροῖσιν 'ἐκάνητας κηλίδατ τη κεφαλη κυτευ ἐέμαξεν. Prior ratio magis placet, Juxta quam utriusque vecti idem nonainativus est. Brunck. Eustalla ius ad Octbrss. T. 9 a. ubi nostrum locum affert, φαίνεται , inquit , τῶς πεφονευμένων κεφαλῶς ἐναποματτεο- τε ἔν τεA ξίφεσιν, - ως εις κεφαλην δῆθεν ἐκάνοις τρεπομένου του κακου. V alceis
seldius in Silv. Crit. P. I. Secto. XL. p. I 5. sic vertit: et cui abstersit, inter lava lum, a capitae sanguineas maculas. Eurip. ' Orest. 367. dicitur Agamemnon
455쪽
dum itaque foret: αρα δοκας, φέρειν λυτηρα αυτῆς quod sensum praebet plane contrarium. Alus gr. αραμήν, an revera, Purgol lus Jρα πη i. e. ποῦs corrigit. Neutrum probabiti. Ego rescripsi, quod non solum loquendi usui optime convenit, verum etiam apicibus voculas μη simillimum est. V. ΦΑΟ. φυκ nefa S est. N. q7o. Eurip.
i V. - a. φο s. Vix puem morem fuisse summos capillorum apices vel Deo consecrare vel mortuis honoris causa osterre. Vid. annotata ad Eurip. Orest I 28. Victori Uar Lect. lib. XXXII. 6. An
igitur interpretandum optimas, praestan tissima sy An merulo laborat locus, legendumque non Denique si ad Maeros referre maluerit, tueri se poterat ex annotatis ad Eurip. Orest. 27o. Electr. T P. Mus gr. Bene monet Brunck. ad Eurip. ores . Tet 8., in recenti luctu moris fuisse caput ad cutem rari, Eurip. Helen. Iao7. in veteri tantum aliquot cincinnos abscissos esse. v. qψω λιπαρῆ id est τηνδε Πικα. Sic oninino legendum, ut ex veterum criticorum
conaikentariis, quorum meminit Scholiastos, olim Iectitatum fuisse constat. Hoc jam olim reposuissem, nisi vulgatae lect ioni τήνδ' ἀλιπαρῆ gravis Hesychii auctoritas patrocinari mihi visa fuisset, in glossa, αλιπαρη, μυχμηραν, quae pro euΙ dubio huc spediat; verum deceptus et ipse suit Hesychius linen ip antiquitus inolevit per metiuin stare non potest. Si τήνδε γ' scripsisset poeta, quae Heathii conjectura est, id multo minus facile depravatum fuisset, quam proclivosuit ex τήνδε λιπαρῆ sacere τηνδ' ἰλιπα-ρῆ. eausta autem mutationis fuit, quia imperatus ibbrarius λιπαρῆ accepit prΩ λιπασαν, nitidam, cujus contrarium quum videret prorsus requiri, barbarath vocem excussit λιπαμ. Nec λιπαρηs, nec αλιπαρις, Pro nitidus et sordidus, graeca vocabula sunt. Graeciim est λιπαροs, Prima semper brevi: αλλαρος CR-
456쪽
rat auctoritate; nescio an exstet uspiam. QMaωρός, illaebam, plane barbarum est, et e graecis lex icis inposterum, me ausi ore, eximetur. In λι--σ, λι-αρων. prima semper producitur. λιπαρηs et λιπαρον, quis sorisma parrumper disserunt, sed prosodia et significatio ne peris ultum, alibi confundi observavimus. Uido notam ad Comici Livs. 73. λιπαρηs '. hic dicitur ut in a I378. λ μαξης χώρ. supple X manus. λι-ἀρειν πινα. supplicare. Vide Aeschylum Prom. Ioiu.erius locum protulimus ad Comici Acharn. 452.
v. - μα- Plerumque significat pallium, ut indicare videtur Scholiastes. PaIlia tamen mortuis obolata non temere invenias: unde probabiliter idem dogona vel cingulo interpretatur, quam ab Electra, taeniam in promptu non habenti quippe subito ob tam occinonem celeriter arripienti, vice taeniae consecrari minime absurdum erat. M u s g r. v. ψ 8- χ ρώ. Sic infra v. Io86. Θεν χερί. Euri P. Baech. 879, χἀρ---των ἐκπιοῦν. Et pro sera sic poni videturi Nicander: Σκορπίον, ἐκ
κέντροιο τεθηγμένον, Theriae. I . Mus gr.
propter inficetam, ut ait, sodalitatem xvos et πολ re- ω γ1t ἐπεμβηνω ποτέ: tandem aliquando. Male.Πin eodem modo additur Aj. Ta8I. V. 46o. αφνστηρίζαν. ratio fie caret bonum facinus procrastinare. Reis h. . ἐπισπεύδαν. Hund Iocum Toupius ad Suidam II. I33. radicule vertit. constraactione sic ordinata: το γαρ δυοῖν ἐρίζαν ολ Γλω λα--λθον. Mira sane phrrasis, longeque impeditior ea, unde Henri Stephanus tam aegre so ex tescat in Philo. cteta v. II o. Tales in senariis vectorum tTMectiones nuspiam occurrunt. Optime sensum et strictairam declaravit Grammaticus in minoribus Scholiis. Brunch. Subobscura monte sic fortasse intelligem da est: De re honesta i. e. quam honestam esse constat dis epitare non oportet, sed facere. Ovn V. λνγον plerumque sine uominativo, ut v - . E e a
457쪽
bum impersonale Occurrit, valetque, rationi mi- .ninae consentaneum est. Qita quidem ratione . . et hunc locum conitruemium censeo, ut accusativus sit verbo h ν subjectus. Nec debet. impe situs vectorum ordo, Sophocli, ut a populari/ sermone remotior, haud raro captatus. Mus gr. ἐπισκε in probavi cum Purgoldo propterea, quod, Cum nostri codd. Mi huc collati omnes mus dena sint recensionis, quae Stobaei aot tem non adscendat, in conflictu cum Stobaei recensione pro uno adversario sunt habe tuli. Neque in ipsa illius lectio, ne inest, cur eam non praeseras. Est enim activo . sensat accipienda, quod librarios fugerat. v. q64. τηδε τολμησειν μι super hac foemina, Clytaemnestra scilicet. Reis h. Rescripsi ut V. 46o. πειρωμένη τῶνδε των ἔργων. v. -73. κλυε ηναν. Si quis mala re magna mactari non resorinidat, taedium subeat Iegendi Parisini editoris notam ad hunc locum, unde nihil aliud repor- quam Th. Iolinsoni conjecturam, multis Obm1- tam nugis, κλυουσεν. Illam in Tragicorum temone multo tritior utroque flocci non existimat Heautius, nec egis pluris facio. Immo perplicet mihi, sic formas poetici sermonis variari per ἀκαταλληλίαν, unde nulla oritur obscuritas. Schema est, quod vocant σολοικοφανές, quo constria filio ad intelles uni, non ad verba refertur. Hic verbale positum est pro vector
subintelligitur verbum e proximo nomine arcessen-duni: zπεστί μοι Γλυ Θαρσειν ἐμώ κλυουσαν.
Ibi ii legeretur, nihil vetabat poEtam scribere,
geminum gemellum exemplum esset. Nihil fret
458쪽
quentius ista casu uia enallage, cujus venusta librariorum libidini saepe fuit obnoxia; at multis in locis nullo obliterari potuit. In Antig. Ioo I. legi
Quis illic oflendere possit' usitata tamen cymitaxia κλωζόντων, quod nullus dubito quin a quopiam librario suppositum fuisset, ni metri lex manifesto obstitisset. In Euripidis Iphig. T. 95 .pserat Tragicus:
Imperitae librarii curae debetur vulgata Iect io, i, Θοντα δ' ἐκεισε. Variatur constructio, quae frequentius per genitivum absolutum fieri solet; participiumque, quod hoc casu ponendum erat, casu vel aeAo, vel qliarto effertur. Isi ἐλθών ικεισο est pro ἐλθόντοσδ' ἐμοῖ ἐκεισι. In oed. Col. II2o, φανέντ μελπτα, est pro τέκνων φανέν των ἀμπτως. Et sc sicile expeditur dissicultas in Aeschyli loco Choeph. ψοου. quem post Paxvium temere solicitat, et prius adhuc cor-riimpla idem Sophoclis Parisinus editor r. σαλται. δ' ἀυτ' μει αὐτό μοι) φίλον κέαρ
uem ad hunc modum resolvast κλυουσηι τιμῶ τό δκτον, πέπαλταε αυνέ μει φίλον κέαρ. Pariam sibi constabat Heathius idem alio in loco damnans, in alio probans. κλυουσαν apud Sophoclem defendit, apud Aeschylum mutari vult in xλυουσα: haud tamen ita absurὸa ratione, participitini hoc semininum Pari- sinus Professor can1 φίλ- αιαρ connectit; sed id pronominativo absoluto habet, hancque emendationem metrica lege confirmari arbitratur. Verum usquequaque falsus est. Nec structurae, nec metri ratione quidquam mutandum est: versus est choriambicus, ut
459쪽
- duo sequentes. B Da n ch. Dυπνίων aut epicteton est quod vocant perpetuum, aut scribendum Dυπνοον , quod referatur ad Comparatio a ventis repetita. Sic
dum suspicatur αμνιατῶ σ' ὁ φύσασ. Male. V. ψ77. t. ἀπολλυθ' ω choc est απολλυταια veloia' o:λεταε ω. certe requirit verbum vox. itus, securis,' cui appliori αναο νω e superioribus nequit. R e i sic. Wahet t. l. coniicit χαλκοπληκτos debebat χαλκόπλακτος ). , , Orno occisus, inquit, recte dici potest χαλκόπληκτες, ut ei: σιδηροπληκτοs Aeschyl. S. Th. 918. quod absurdissimum foret, opinor, de bipenn i ipsa, vel alio quovis in stria in e nio pronunciare. Plura sunt smiliter composita. Antipater Si l. epigr. IO. χει παγῆ σάλκο/γα. Virgil. Aen. XI. 65s. aeratam secu
aere percutiens. Acti vel ocinarrat retiam πλήκτων Philoct. 688. notante Porsono ad EuNp. Hecub. v. aeras, ubi plura ex libe gὸnere Iaudantur. V. 485. Constructio est: orbιν οὐ Θέμις ωβα vel ἐπέβανJ ἄλωιτρα, ἄνυμφα αμιλλήματα sveI ομιληματοςJ. Nominativus etsi pluraliis simulque masculiinus sit, potest tamen vectum singulare adjunctum laabere, ut ostendi ad Eurip. Helen. I378. Qigitur cum --yἀν non In averam. - Pro aemλλυιαθ' cum duo Bod- Iriani praebeant αμιλή--i non longe quaerenda erat vera lectio, ἔμιλήμαθ'. Sic Eurip. νυμφικας ἔμιλias He--- Ien. I ao. Vox ομίλημα extat apud Platon. p. 8q1.
A. et in fragm. Euripidis Antiopae apud Stobaeum, serin. XXXVI. us gr. . .. . V. ψ88. vos zν διοι μ ει quibus timorem
diri vix potest, quapropter addidi deleto A τει.
460쪽
. v. 489. Reislcius et Purgolaus reserabunt quo
adimisso verba τοις δρῶσιν κω συνδρῶσιν claudo pede sub sequuntur. Probum est imis. qtiod resertur ad cum si reis ad Od 6. συν6. pertineat- MuSgr. superfluum esse censet. v. ψ96. καταο cro m. Non displiceret: κατασκέψω, ut οργα. κατασκήπτυοσιν Εurip. Hippol. I 36. Utae et Aeschyl. Pers. 5I . 742. Uulgata si retinetur, metaphora erit a navibus, quae κατασχῶν dicuntur, cum terrae appellant. Mus gnv. 497 -- 5o8. Etsi difficile sit rationem trans- positio uis redZere, praeseri ini ubi aliqua paullo longius a sede sua deerravit, nequeo mihi persuadere, epodon lianc proprium locum obtinere. Primo, commode sententiam clauisit, re coth φάσμα ε. κ.
Deinde moestitiam spirat epodos, cum in sine apti- strophes Chorus ad boni eventus spem animuin Erigere coeperat; ut non facile intelligas, quid ei in memoriani Myrtili historiam revocaverat. At hoc ipsu ui ψισμά , ad finem proximi actus transseratur, post v. 865. Jam donus a et clilucida erunt omnia. Quip- pre audita ex nuncio Orestis moris, quam in curritum certamin. accidisse mentiebatur, aptissime subjecisset
Cliorus z πουλύπονοs ικκάα, ως ἔμολεs αἰανη τῶδε γῆ. Irno vel ex ει προσθεν πουλυπονυ satis liquere videtur, novam aliquam calamitatem, e X aurigatione ortam, Chori animo obversata ui esse. Myrtili porro exemplum unqdamne commodius citari potuit, quam ubi similis fere casus lugendus erat y Mus gr. Imo non inopportune Chorus i. sine cantici antiquam calamitatum, quibus Pelopidarum dom sis ex agetu abatur. Originem commemorat, quae fluanto diutius duraverant, tanto certius sesituras auguratur Punito intersectoruin
v. 499. nolita cum Brmachio verti Iuctuosa, sed intellexerim duratura, ut derivetur ab re, quo significatu plerumlue occurrit . v. 5O2. ἐκοιμαθη. conser Oeis. Tyt. 98o. Antig. 8ψ . '