장음표시 사용
471쪽
3. Camerarius. - Planior sententia foret, sic He
Sed quae plana sunt, vitare, non sectari solet Sophocles. Quid quod in tristi casu enarrando venus alis aliquid habet intricatior ordo ' - Quaerat fortat se aliquis, cum Poeta nulliini tradat Aenianis livj iis ceequos cursum retro vertisse, quomodo fieri potuerit, ut frontibust adversis in Barcaeos equos impegerint. Huuc nodum, modo non ineptum fuerit talem a Poeta ἀκρίβειαν, in figmento praesertim enarrando, exigere; nodum, inquam, hunc ita solvere licet. ringamus lineam, quam describere debuerint cum rus, ellipfin suisse, cujus duo foci fuerint metae: Iani quid vetat equos Aeἀianis cursum introrsum sectentes equorum insequentiuna frontibus occurrin
v. 72O. B P Δις Οχου. Optime interpretatur Hea- illius, Barcaeis equis: qstendens etiam ex Phao- illo latis fragmento, oχη-τα equos significare. Adde Eatap. Ion. 117Ο. Mus gr. V. 727. Reduplicatio est, quales Iam multae observatae fuerunt, in Dχ-os ηλαυνε, ἐστέρας Γλων κάλους.
aluiquam simplicitatem redolens. Sic in Euripidis Andromacha 393.
472쪽
Hominis temeritatem satis mirari nequeo, qui Tragici Graeci emendatione ni in se suscipit, parentque se huic negotio putat, et tamen ignorat, talem hiatu tu, qualis in D ἄνατος est, totius theatri sibilis Excipiendum fuisse, nec unicum in superstitibus omni-biis Atticae scenae reliquiis exemplum esse, defendi pol iit. Scriptum oportuisset Wλαυνε δ' ἄνατος, et tum Claudicaret versus in secundo pede. Brunck. Reislc. legi vult Q πέθας δ' ἰδώ. Walcesiel l. in Silv. Crit. P. III. p. 18q. non modo nostrum locum, sed Euripidis quoque versiculum, quo Brunckius utitur. sollicitat. Illum corrrumpit scribendo:
i. e. de re posteriore cogitans, cum de priorO debueras. -- Mus gr. pro t/στέρας conjicit bonis talis praeditos, vecta τῆ τέλει πίστιν φέρων male interpretans: fiduciam de sitie certaminis , aut orib iis suis dedit; cum deberet: in fine demum certaminis spem victo riae PO
V. 731. melius M tirύσαντε in duali. Reis h. v. 732. Correlativa sunt ποτέ, ἄλλοτε. Hoc. quia fere geminari solet, vel alteri cognatae sgia ificationis adverbio opponi, in Da v. 75a. 745. ubi solum alas Que correlativo ponuur, erudito Heathii amico
473쪽
suspectum suis. Pro αλλοτ' οὐρανψ conoecit αλλα μυ- ρανW, quod equidem cum eo non accipiebam pro τα, sed pro τῆ ουραγε. Verum Condedi urae non est locus. E praecedenti-προς ὼἶδας satis iii telligitur, impliciti loris cadaveris crura modo in solo porrect afuisse, ni octo sursum jactata Brunck. v. τοῖ μὸν αλλου παντὸς ἀσφαληs δρομου . Reis h. V. 7 4 λαγχανεν. Non deit rius foret, τυγχανει. qtlod ut varia lectio a Scholiasta commemoratur Nam et hoc accusativum, quanquam rarius, adsciscit et Vid. .
Eurip Phoeni T. a To9. Mus gr. . V 745. y ουραν. Reis h. V 75 I. Legendum, ni fauor, accusativo plurali σποδους. Rariusculum est hujus nominis plurale; occurrit temen in versa Sotionis apud Athenaeum, lib. VIII. p. 336. Mus gr., Vide ad v I9. v, 733 scribendum erat ex praecepto D vresiano, cui Brunckius ipse obtemperat supra ad v.
- λ' ηιρω δύνακες πατέουσιν ἀταρπον.
Διηγε. ut o D διαγει με πολῖν χρόνω Philostrat. Uit. Apollon. lib. III. cap. 38. Idem lib. N. cap. a.
474쪽
ααο . Ineptu in Scholion, quod ad hunc versum vul-. gavit Iosin tantis, consulto omisimus. Brunck. v. 793. κατ' κειαν probat etiam Purgoldus coli. Eu
mulani fuisse. Eandem conjecturam prodidit He niannus ad Eum p. Hecub. p. I 16. Sed cum anapaestum jam laico versui ex eniendatione inferre, etiam ab initio versus , religiosum sit, verissimam recepi aliam conjecturam ab optimo Praeceptore mecum
816. Hic versus et tres sequentes vulgo tribu-ittatur Choro, manifesto errore. Ah Electra eos proserri debuisse liquet ex Chori subjecta admonitione 3ι -δεν αε αυσrri, quae ad istaἘlectrae vecta resertur. ΙnέptήIotin sonus vertit ne altum nimis clamaveris. Recte glossa: απρεκδε ασ τους θεουι ειυς. Videscia otia ad Aj. 386. Brunck. Fallitur, nam quae hoc de se professa erat: Λυκη δ', ιαν ζοῦ' σου βίου δ' ουδ is reos,
475쪽
an ab ea statim Deos ob argari expectes 7 choro contra, prosperis impiorum rebus, Electraeque immerentis in sortunio titilignanti, optime convenit hujusmodi exclamatio. uod conti a Mitiigiunt monet Musgr. Deinde strophici et antistrophici versus personarum quoque respectu sibi respondere solent, prae sestim si quaeque persona pauca tantum loquitur. Ac sequentia μηδεν μέγ' αὐ*ησ nonnisi hoc 1ignifioni:
noli vela ementer gemere. v. 8 I9. κρυπτουσιν, o cultant. At minime occulta erant Clytaemnestrae scelera, neque opus erat sole, ut in lucem proferrentur. Ergo hic vertendum potius obscurant; i. e. negligendo obsolescere et obscurari sinunt. Raro scelera , frequentius p aullo res honestae factaque egregia κ τε τΘ- MCuntur. vid. ad Oecl. Col. 286. Licet etiarn κρύπτουσιν per occultant se interpretari. Vide ad Eum p. Ρhoeniss. II 5a. et ad Nostri Deil. Tyr. 987. Hus gr.
fuisset Chorus spem aliquam de Orestaque in mortuum esse nunt me dubitabat. Nec eo referri sententiam sinit ad verbiumφανερως, quod tum ma Xime adhibit ri solet, cum dubitandi locus aliquis, perex iriguus tamen relinquitur. Ergo τῶν οἰχομένων εις ἀιδεν Cum πραγματων subaudito construendum puto. Si de rebus manifesto perditis et pessum clytis spe in aliquam suggeris. πραγματα de rebus citi speratis dici ostendemus ad oe l. Tyr. 5. Mus gr. Atei sensu, quem damnat. litus gr. , ipse Chorus Verba in te ligit, quod ex seqq. patet, usi exemplo Amphiarai probare conatur, mortuos esse beatos. U. κατ ιμοῖ. Reis h. V. 832. κρυφθέντα γυναικῶν, mulierum laqueis irretitum, captum, brattum. Ablusio esse possit ad monile Eriphylae datum.
476쪽
v. 833. Amphiaraum in profundum terraei specum demersum non male depingit haec vox. Oraculum Alcmaeoni datum apud Athenaeum. lib. VI. P. 232. F. . '
Nec aliter Alcaeus in Anthol. p. as . naufrago quodain: σῶμα δε ποντοι ἔκρυψ'. Videtur tamen vox κρυπτεσΘ- de quovis genere mortis poetis In usu minse. Confer huj. sab. 874. Eurip. Bacch. 955. Diotimus Anthol. p. aO8.
An et huc pertinent Hesychiana ilha 7 Disis, '
Nus gr. Idem retinet απάταιε, intelligens cum Scitoliasta ornamenta foeminis decipienclis apta, et in strophico versa addit τα. Hesychius: 'Λπιτοι, ἀτιμώρητον. Sed multo melior est BFunckii ratio. Uarie peccarunt librarii in v c. ἀπαταις. Ut hic male additum, sic temere omissum dopNhenditur Oed. Col. . 5ψ7. sic scribendum puto: M i γαρ αλο- απαταισιν ἰάπωλεσα. ' v. 835. πι μινχος ἀνασσει. Cicero de Divinatione I, . 'igo. Amphiaraum autem sic honoravit fama Graeciae, i Deus ut haberetur, atque ut ab ejus solo, in illio est hunaatus, oracla peterentur. παμφvaeos glossa exponit recte. ὁ κατα παντα προπον ζων. Nempe quia, ut . Homerus ait de Tiresia', 'μ τψ η, ΟΘιχῶτι νίον πόρε Περσεφόνεια
Idem ad Aeschyl. Pers'. 688. haec notate ,,Ueterum o- Pinio erat, reges, qui virtute et lactis excelluissent, . apud inferos magna in clignitate esse, imperiumque in mortuorum simulacra, seu animas exercere. Apud , Sopia oclem El 8 I. Amphiaraus vπο γοῶπι ποί ιυχοσανασσα. Ulysses in Necyia Achilli ait v. 48x. t
477쪽
At non patiuntur strophici versus. . ProπολλωνMus gr. malit: oχλων, ac seq. versum non . cuuitanter sic scribit: δἄνων, στυγνῶν τ' αἈκιων, Coll. v. 48o. Aristoph. Eccles. 659. . Ferreni, si Mκίε: dedisset. v. φειλαινκκυωs. Misera miserarum,ta est, miserrima es 'Perpεram Iolancinus Vertit . misera, miserias sustines. Geminatio
παμμήνφ non potest cum Brunckio accipi pro Oα το παν τον - τα παμμηνον, ob desectum articuli. Substantivum requiritur, quod ad ablativos illos per-taneat, quapropter ἄχθει rescripsi. Versus sunt anapaestici.
v. 8 7. QM ciae legitur in c. Lips. R eis h.
478쪽
v. 8 8. Θρηνεις metrum postulabat. Hed chius 'έαν, unde 3 ροῶν, explicat per . V. 8SΟ. παραγωγης. Holan sonus vertit sol oris; quo sensu non memini me legisse . . Valet pollux demulceas verbis, vel decipias. v. 85 I. Pro ἐλπίδιον melius intelligereni ασπίδων ct y.p e o rum, ut Orestes dicaturElectrae clypeus sui cse. Vel αλκίδιον. Hesyclatus: αλκίλ, δυνάμει. Mus gr. v. 85 . κρωγοι. Scholiastes Miωγ- legit, quod verum puto. v. 858. τμητοῖς. Suprii hoc epithetum loris tribuerat v. 74O. - ολκοῖς. De loris vel habenis non
alibi occurrit. Nec certum est: vel metaphorice de iis diei posse. Hed clatus Oλκη quidem per υτυ exponit, sed non Oλκω. Τhucyclides lib. III. cap. I s. de machinis adhibet, quibus naves in terram subducuntur. Sed an inde sequitur ad lora transferri posse 2 Mihi igitur verisimilius sit, legondum hic Oλκευδ i. e.
oλκευσι. Hesychius, oλκεις, ετ forte Oli τα αμφίβληστρα ἐπισπῶντικε. Si enim . de hominibus loqueretur,
dixisset potius, O ἐπισπῶντες. Sed neque ullo modo verisimile est, suisse inter piscatores certum hominum numerum, retibus trahendis destinatum, quique
eur Κusterus scripturam. bis occurrentem mutatum iret, nulla ratio erat. Tenendum porro, lora justalia proprie ελκεισ dici potuisse, quod eorum ope Currus trahatur; non item habenas, sed metonymice tantum et quatenus Orestem humi trahentes Oλκέων vicem praestabant. Mus gr.
Ibi l. ἐγκορσαι. Suspicor verbum hoc de infaustis tantum casibus adhiberi. Mus gr.
τέστιν ε Θάνατος. Suida s. Inio denotat haec vox, quod oculis amplecti non potes, nostrum una laselibariCf. Trachin. 248. Male Mus gr. ἄσπετον.
479쪽
ποτε κέν μιν ανήκεστον λαβεν ἄλγοs.
In Oed. T. 98. propria significatione adhibetur: λη- κεστον μίασμα , id est αθεράπευτον. B r u n c h. κυρί. Passim apud Hippocratem febrim valeta . Ad perturbationem mentis, pariter ac Sophocles , transfert Max. Tyrius Di . XIII. c. 7.ωον χ. Alcibiadem ὲπινέμεταου πολυ ἄγριον, - το λεγιο -- ἐπιταράττει. M a s g r. v. 886. τωκ λήροιν. R e i s h. v. 888. αρκαιον τάφον. Melius Intelligerern ἀγέρω- σον inhonoratum. Vide Eurip. Electr. 325. et seq. Mus gr. Necessitatem mutationis non perspi
480쪽
V. 89 T. Omissam praepositionem lapplet από, et nvo ab ululare docet. Superscriptum
τα. In omnibus iupplendum videtur ἐκί. Mu S gr. v. 896. -υῆ nisil aliud significae quani νεον, ut oed. Col. 73o, vico adverbii νεωστι adhibetur. νε- ι , apud Besychium perperam Raiptum pro ravis. B run c Ic. v. 898. o. μια f. οἰ- , vel simile quid. Forte omisso φυχν sic legendiis eth vorseas: ελπούει τί μοι συν- ἐννόημα, φ τωτου etc. Reis h. Hermarino auctore dedi LOAM., ,, quia quaeque circumscriptio convenire verbo ei adjuncto debet. Atqui multo latius patet ομμα πινδε, qtiarn ονο . Oculus enim ubi est, ibi est is, cuilus is oculus est, ut, quae pro prie de persona vicantur, facile ad oculum transferrx queant. Nomen autem absque re, CuJus id nomen est, cogitatur: quare ubi nomen pro re ipsa cumme moratur, verbum adhibendum est ejusmodi, quod proprie ad nomen spectet, atque propterea demum ad rein ipsam reseratur, quia, quod nominis proprium est i .etiarn rei, cujus id nomen est, proprium sit. ομμωet σνομα multoties permutantur. Ita concidit Mus gravit notar ,, συνηθώ. Familiaris Chrysothemidi nec visus esse poterat, nec spes, quam inde conceperat. An igitur legendum ut .v- αλ συνηρει id sit, quod uno vecto Θύμηm significare solent poetae 8 Vox extat Nicand. Alexipharan. si a. sormata ibi a σὐν et Hic fuerit a συν et quemadmodum 3τα ἄρεσ apud Hesychium a πανet- Συνηδισ, si bonus austor praeberet, aeque hic commodum esset. σμμα. An spes 8 ut Trachin. ao6- AOq. et To36. Ioa6. ceteria ui ἐ--ἄ h.
l. verbum neutrum est. V. 9OO. prehendens, vel contre
ctan s. Vide infra v. I 99. 66. et quae dedi ad Eurip. cycl. 379. Mus gr.