Claudii Galeni Pergameni Scripta minora

61쪽

LR PRAEFATIO I. Primi generis exemptuni habes in libro περὶ σμικρῶς σφαίρας edit meae p. 4, 14 ab Helinr pro nuntia

K V, 901 14 η υπορία των ἀμφὶ τὰς θήρας γυμν.)

πλούτου δερται κιὰ ἀργίας σχολη τον καιρον ἐπιτηρουσης, Ubi σχολης nil nisi interpretatio vocis αργίας est. Laiar scriptor utrum sue teneri non posse recte intellegens αργία erasae Sed nos est librariorum

notissinius, si solam Oeem ramus usitatam in Venirent,

Idem saeiam videbis V, 19 8 ς πλεῖστον ἄμετρον αἷμα χεόμενον ἐθεάσατο. inmunque assinium

est inertia expungendum. Nos πλεῖστον eiecimus, sicut C et V, 16 in vectis oλλους ου ηδ πολλάκις μονομάχους μονάρχους τε καὶ στρατιωτας, υτω τρωθηναι συνεβη Mnem I, 32 μονάρχροiυ delevila,

an re Ies poneret, dedit utriamque.'Nonnuns sua In VOX inserta aliarii genuinam is loco

movit et V, 44, 2 μητ ατιμία τις συνεπεσέ μοι ώς ορα με του συνεδρί- τῆς ἐμης βουλης ἀφαιρεθέντα, tuae verba spuria ac corruptissima in Laur hunc in modum lemnitar ἀτιμία τις ορῶ του συνεδρίου της τι- μης βουλης ἀφαιρεθέντας, unde verisimile fit; βουλης

nil aliud esse nisi glossema sui subst. συνεθρίου - δικαστηρίου). Ex scriptura, φαιρεθέντ α ορῶ elucet accusativum siliens sim excidisse - πολλούς, qui cum glossa illa irreperet, de medio sublatus est. Nos scripsimus G ορ- υπολτου συνεδρίου της τιμνης πολλους ἀφαι εθεντας.

V, 35 6 haec te Mur: --καλῶν ἀντιδιδό-ι τε καὶ ἀπτοδουναί τι καὶ ἀντιδιδασκειν. Qtii inierin

infe ἀντιδιδοι-- α δουνα inusiano patet Lauri habet pro ὰποδουναι ἀντιδουνα ι, unde collio potest ἀντιδosνα variam lectionem esse prο ἀντιδιδόναι, ideo

que removendam.

Neque aliter de loe V, 48, 14 iudieandum M

62쪽

PRAEFAUO. LVII πλάσια τῶν ἀναλισκομένων ποτιθέμεν- nenii si sententiam spectes, Galentis di sit relinquere se totam.

ademisset, neque plus quam eon Sumpta essent reposuisset Ouae si recte Teo lavimuS, elucet pNIDUIn,

alterum ἀποτιθέμενος post ἀναλισκομ. corrigenclum esse in προστιώμενος, ut est paulla supra l. 4 τοῖς ἀποτιθέμενος - suo loco teneri non posse sed tam

II. Altera emblematiam classis constat ex notulia doctissimi interpretis sive criticis sive grammaticis sive tymologicis, qui saepe etiam sententiam talenteacein plis atque argumentis ex suo ingenio allatis adori navi et amplificavit.

26 6 periodi prima pars introducitur verbis πρῶτον ἔν τι; ineri postrema perist Quod recte intellegens criticus noster ana misi adposuit nomi εων οτι; si est inexum2 siuae a Laur. Bas servata a nariorio laeta si

Ibid. 9, 2 ab eiusdem fori manu ad tua habes vecta molestissima fi τινα τούτων πάντα; eademtu pagina, l. 13 συνδιατρίβων δηλονότι , quae prorsus superV

Sintilia nuper in editione nostra libelli de p. pila' ostendimus, ubi in ipso exordio verti li. d. vii sitietafίκανῶς εἰρῆσθαι - δόξειε inclusimus. Ibid expuri nus L M, 13 adnotauunculani voletiit, id finem ius comprehensionis lassisitivum Neque aliud quidquam loco 904 9 hi caverim quamvis dissentiente Heluireichio Ind. phil. X, ), ubi

63쪽

LVIII PRAEFATIO.

μν β ει L τῆ φροντίδι του τε μ καταβαλεῖν καὶ

του διιχκωλυσαι τὸν μέσον ταυτονἀφαρπάσαι ἐν τουτφκατασταίη. Quarumina non inritiis tibi eo cedo am manti locum postis ocωλυσα lacunosunt esse, id me mihi persuadere non possum, v- τον μέσον ηαυτον φαρπάσαι Galeno profecta esse. In III vero,

nisi me omnia fallunt, hoc quoque loco grammatici nostr manum atque ingenium cognoscere licebit, qui obiectum quoddam, quod ad infinitivo καταβαλεῖν tδιακωλυσα spectaret, desiderium notulam textu adscripsis: Hoc loco accusativus Oo vel Mo vessimile quid sequi debelint 'At redeamus marinas ad libriin1 περὶ κο - , inma totam seriei huiuscenisci adnotationum indagasse

nobis videmur.

Ac primum quidem si ad locum V, 18, 15 ed. m. p. 35 7 animuin ulveriere volueris, ibi haec leges: γενομενοι Ουν μῖν εν Κορίνθω πάντα μὲν ἔδοξε

Hul ely τὰ σκευ' καὶ τους οἰκέτας ἐκπεμψιH κατὰ πλοῶν αυτου αυτο ς δε λ οχημα μισθω μενος πεζῆ πορευεσθαι. AemMna in his reconditiis non nisi Laurentiani codicis a tali solvere possis. Is enam pro αυτος δὲ-scriptam habes ocτος δID L. e. ειτὸς δυεῖν - δυοῖν, quae unde oria auia, satis manifestum est

S enim e quBIltili perlegeris VI lebis in his si duobus sprVis sermonem fierI, quorum utriunque amicus Cretensis bis castigaVerit. Cum i tu in loco, quem exscripsimus, dictum esset ommemserVos dimissos esse grammaticus, Sequem

Uin rotionem habitariis, addidit ad vocem οἰκετας notulam: ἐκτος υ , , tuae postea in textum irrepsit Quilnis remotis eum Bullaesuo reest e scribemus - ἐδοξε- ημι, τους οἰκέτας ἐκπέμψαι κατα πλουν αυτούς δ οχημα μι-ωσαμένους πεζαὶ - πορευεσθαι. cf. Huli schvit h. l. in Annal. Flech. 101, p. 7444ΦSuo iuro deindemialaschius l. l. 103, p. 34 verba

64쪽

PRAEFATIO μισησει expurio iubet, quas eo nam pro suspies is habenda sunt, quo eri ius arerinam potest, Galentini neque usquari formian οἶδας pro oro usurpasse neque verbiu1 εἰδέναι cum insitivo coniunxisse pro parti-eiula.

17. 1 orba αλλ' ἐH μόνοις τοῖς μεγάλοις L μεγίστοιο μιασμοῖς et p. 20 s verba M' τέ- ρύπφ παιθα- In lil rο περὶ Μιαρτημάτων, 78, haec leguntur: ἐπὶ ' ζητ ιν αυτου πάντες φον ο τιμήσαντες έα 'τους προπετῶς πεφφατντο quae ultima verba ab Hiiei latore explicantur verbis additi. ἀπεφηναντο προπετῶς τοι πάντες Λωρὶς νός Alior sidaan,

miis illo I sis, dubitans adieci novam notulam hanc: Ουδ αυτός ἐστι φανερός. Utrisque eiectis sententia clarior Vadet. in porro ex rotreptico quoque exemplII ID feram, in hanc interpolationurn classem prae ceteris

quadria locus I, 20 H, cuius verba haec sunt: πέποιθα γιγνώσκειν τι μηδεν τούτων ἐστὶ τέν' οἷον το πεττευριπτεω καὶ βαδίζειν - σχοινίων λεπιῶν, ἐν κυδε τε περιδινεωθω μη σκοτουμενον. Agitur

artificus quibus lani indefariam. Quorurn in numero quid πεττευριπτειν i. e. iacere talos sibi velis, non liquet. Ita tu venam videntes Charienti Gouiston pro πεττευριπτεῖ scribendum proposueriant 'ετταυρι- στειν, quod ut atae proxime quidem accedit , attamen

corrigendum videtur in usitatius verbum πετταυρίζειν L e. per extentum funem ire. Qua coniectura probata non improbabis, puto, si eontendimus verba βαδίζειν ἐπὶ σχοινίων μα- interpretationem efficere vocabuli

πετταυρίζειν. interpres II On Singula tantum Oea bula Xplicare tu-dun, sed saepissime tia In sententias scriptoris hic illic

novis argumentis vel exemplis allatis amplificavit, quod

65쪽

PRAEFATIO qui fruent ea esse credebat, lis eo additamenta in falsum locum illata essent Longe splendidissumini exemplum

huius rei in iniservare p. 12 sq. dedimus et accuroti usillustriinianus die locutu, qui exstat V, 2, 5-12 ἐνίοτε μ ν γὰρ δόξει προτρέπεινήμας ἐννοεῖν, τι καὶ αυτοὶ

ἀμαρτά μευ ἐνίοτε δ' πως αν τις καστον νάμαρτάνει διαγιγνώσκοι καὶ προς τούτοις αυθις οπως αν τις αυτον ἀπάγοι των αμαοτανομέν ων , quae sine dubio nil aliud efficiunt quam molestiastinam repetitionem vel periphrasin substanti oram initIn antee

dentium aDοι την παραφυλακὴν -διάγνωσινδο- μοι - ν η καὶ προς τουτοις τηρο τανύρο

stiari tum, si 1uaeris, hoc est Verba, de iubbus quaeritur, ab eis, quae explicamla sunt, intermisso enuntiat ἐφαίνετο και σαφῶς έρμηνευων τα πολλὰ κτε. Secernuntur, quod ipsum artissime coli aere cumvecti paullo inferius sul sequentibu ἐνίοτε μεν

περὶ μόνων των παθῶν αυτου ὁ λόγος γίγνεται, τοὐλάαις δὲ λ περὶ των μιν μάτων. Eiusdem interpretis ingenio tribuimus verba p. 3, 3 servia λεγω μὲν ουν αμαρτάνειν καὶ τον ἀκολαστα νοντα - τὸν θυμω τι πέμπτωντα καὶ διαβολnπιστευοντα, quae mi ne ni sententiam quam iuit, sed inde iam glossam lenti quod proXiInum enuntiatum eisdem particuli μεν ου inti Oilucitur, non particula. Alia Xena pla eorum, quos peccare putat interpres,

deprehendes pag. 4, 17 in veri is οστις ψ ἐπὶ σμικροῖς ὀργίζεται σφοδρῶς' 'ae semini tu usque ad διότι μιαρά et p. 7, 4-12 in verbis a senteaminimnexu alienissimis ἔνθα κιὰ σαφῶς, πη διι, ρει πενος ὁμαρτήματος, ἐνεστί σοι μαθεῖν - , usmis ad finem eapitis.

postquam ipsiun me in illo sanando diu multiunque

66쪽

frustra torsi, alioriun sagacitati atque iudicio commemdaverim, p. 79 7 is, de primo omnium crinerio veribά--ων κριτηριον δῆλον καί τινα λαβην ἄκριτον - καταλαβόντα μεμνηόθαι -- ἀνθρωποις. μ

λογούμενον ' ν αυτ καὶ χωρὶς κρίσεως ἱκανον εν- δεικνυσθαι τηρο αυτην δυναμίν ἐστι τομο πάσης ἀπο-οειξεως.

Idem interpres alio loco, 49 4 artis etymoloicas peritissimurn se praestitit. μίαν, ἴσθι, inmad Galenus, πασῶν λυπων αἰτία ν ὀνομάζω σιν οὶ Ἐλλη ας ἐνί-ε μὲν οι η ζων ἐνίοτε δὲ πλεονα-ν. Utramque, emo sator explicavisse videtur; sed interpretatio mutila servata est inses verbis: απληστίαν μὲν γαρ ἀπο-- τὰς ἐπιθυμίας πληρώτους ἔχειν ἀεὶ γαρ ποθουσι τωνεμπροσθεν γ οι πληστοι. His IIII h. d. respondebant verba πλεονεξίαν δὲ ἀπο-- πλεον ἔχειν ἐπιθυμεῖν, quorum non nisi OStrema pars in ditionibus exstat inde a v. 6 usque ad V. 10 στε καν διπλάσιον ἔχωσι - καὶ τούτων πλέον ἐχ ιν ἐπιθυμουσι. In hanc classem pertinent etiam maxima ex parte illae inter

polationes, in libro-της - ζης διδασκαλίας

-preliendrinus, tuasque hoc loco retractare long uost Vide de his edit ineam in Ann. Flech. 107, p. 3894 1.

IV. AccedInni nune ad tertium genus interPO- lationum, citio 1 o uium molestissimIIIa est.

Cadunt in hoc genus isti omnes loci, litibus diximus, homo quidvia insulsissimus ineptit , a d lirat oram exemplaris suis ipsius co talionibus considerationibus adhortationibus implens atque coni

minans.

Ecce exemplum luculentissimum in libro ατ παθῶν Κ. V, 21, 15 - 22, 3. Dixerat in eis quae antecoluit G.

irae non nimis Indulgensitim ESS neque Iracundisi

inflatum crudelius in servos animadvertendum, Sed poenam in posteriun differendam esse. Nam melius,

67쪽

LXII PRAEFATIO inquit, est μηκετ νοντος τορθυμου πράττειν, δάρ - τεις της ἀλογίστου μανίας γενόμενον. Quod

leni praeceptum laudibus effeIt glossator scriptioris Verba suis illustrans: μετὰ γάρ τοι το θυμον L καταστάντος γαρ του θυμου σωφρονεστερον ἐπισκένη ποσας

χρη πληγὰς ἐντεῖναι - της κολάσεως ἀξίω η μηδετην ἀρχην μεινόν ἐστι συγγνώμη πραξαι -- αἰ- σαντα μάντα καὶ σωρρο ν σιτο τλλόγω καὶ ἀπειλησαντα φιδει το λοιπον συγχωρή--0, μνήμοίως αμάρτη Quid mina Ridicula sunt iam surda,

ut nenis sapiens Galerio ea impatiativus R. Congreunt cum his mirifice verba, vaste p. 17, 9-14 pigilii tur που γ' ἐξην αυτοῖς καὶ νάρθηκι καὶ ἱμάντι μικ9ον στερον ἐμφορησαι πληγας οσας ἡβου-λOlρτο, και η βουλη i. e. σωφροσυνη το τοιουτονεργον ἐπιτελεῖν. Ex huius viri indole mente, ni fallor, ei qumpis loci fluxerunt, quibus de difficultate sui ipsius cognoscendi quis lamentatu conflueritur.

inras velim hosce inter so locos V, 40, 1 14 τογα εαυτον γνῶναι χαλεστόν ἐστι καὶ τοῖς τελείοις ἀνδράσιν, μητοι γε δη τοῖς πιαισί, quibus, si Memis

Scripsisset, sene se ipsum uerrum Eppellaret tum P.

8, 2 γνῶναι δ ελεγο αεν, δύνατον, ἐπειδη σφόδρα φιλουμεν μας, mane verba etiam ab Hultschio Flech.103, 34 inclusa sunt; tum p. 34, 15-18 δπερ εἴωθα λέγειν κάστοτε καὶ νυν ἐρῶ καθ' τερον μὲν τρόπον ἀπάντων ἐστὶ δυσκολώτατον αυτον γνωναι, καθ'

Uτερον δὲ ἀστον ἐά ν μὲν γαρ ἐντος νοτα --Hθέλη τις αυτός, χαλεπώτατόν ἐστι, uisi posterior pars periodi quae vorsis M M introducenda erat, perist.

Eiusdem sori assa sunt p. 55, 8 verba ωστ' ἀδυνατόνεστι νυν ρισαι leg διορίσαι τουτο τω πρῶτον ἀρχομεν το της φιλοχρηματίας ἐκκόπτειν πάθος; p. 97, 10 78 εὐκολωτερον μεν γα εστιν νος δε μνημονευειν του περιμένειαν ἐναργῶς ἐν ἀκρήβεῖ, χαλεπώτατον δέ, διότι τουτ αυτ ποιεῖν - Μέλοχασιν οἱ πολλοί, quae ipsum me intellegere non posse eonfiteor;

68쪽

PRAEFATIO. LXlHet p. 59 12-15 σως μὲν ἐπὶ πρεσβυτου δι λου- ου βίου σχολάσαντος υρε νε ι L τῶν ἀληθῶν μαρτημάτων , ὴ συγκαταθεοθαι τινὶ τῶν ἀπόδειξιν ἐπιστρο

nisi sorte ἁμαμημάτων in ἡμαρτεῖ, μῶλλον-ora torsedum est ipse ita videas. Cui non dissimilis est locus p. 70, 7-14 ἐὰν ουν ἐξήλος του μέλλοντο. L, ἀλήθειαν ζη τησαι ἀλαζονείαν κτῶ, δε ἀφίξεται - τον δ' - τι-ων παθῶν - οἰ-

cuius verba mutila sunt neque in conexum quadrant. Ingenium interpolatoris iraeter tiae hi loci demonstrabunt, p. 45, 3 - Προς ταύτην Ουν ασκησιν - set de exercitatione in arate ed sentit iis nihil omnino

dictum est μόνην νεισον ἀπειdονγ ἐγὼ διαμνήμης ἐχ ων καὶ μελετῶν ἀεὶ καὶ σκοπουμενος, ειθριπε αν τουτφ ἐπείσθην siel pro -- ει, - δὶς δυο τέτταρα εἶναι, p. 30 12-18 - negendum fortasse of τη-- έκω ν ημέ- σαυτὸν αναμιμνησκειν L αὐτον ἀνεμίμνησκεν; sin iψω ἐμαυτον ἀν μίμνησκον αμεινον μει, εἰ πολλακις, εἰ δὲ μ ἀλλα

πάντως γε κατὰ την εω πρὶν αρχεσθαι τῶν πράξεων )εἰς σπεραν δε πρὶν ἀναπαυσασθαι μέλλειν ἐγὼ δηποτε καὶ ταυτας δη τὰς φερομένας, Πυθαγόρου παραινεσεις εἴθισα suppl. ἐμαυτον δὶς της μερας ἀναγιγνώσ/-- - τα πρῶτα , λέγειν ἀπο στόματος

ιστερον.

Sed haec exempla satis Uerque docere puta, eoninimi filiai περὶ παθῶν, αμαρτημάτων miserrimetirier latomini addi neniis immaculaturi esse. Ac sane cum enueio prines admorat Carin p. XX)dicere potarimus: Peracri iudicio opus esse et sagaei te ἀγχινοία et divinandi quadam Perilia et μαν i Respieit his illassator dialeni verba p. 24, 7 ἀλλ' ἐμοιγε βέλτιον εῖναι δ nιε μα- ψαναστάντα της κοίτοὶ ἐπι-

69쪽

LTI PRAEFATUτικη', ri sis genis a verba ab his ineptiis recte secernere voluerit. Auamen ne fori crevi,s, ipsum me ineptire atque

alucinari tantam molem interpolationum statuentem, hoc scias vel1m, ipsum is alenum non semel in scriptis suis de grammaticis et librariis querellam instituisse, qui libros suos alienas additaInerati repleverint. Sic

XVII, 3, 63 praeter alia, haec dicit: τάχα δε τις καὶ προσέγραψεν ενεκεν ἐαυτου καθάπερ εἰώθαμεν εἰς υ μνησιν ἐν τοῖς μετωπί- τὰ τοιαυτ α ποάφειν - τά τῶν μεταγραφόντων βιβλίον ναυτου συγγραφέως εἰς το φος αυτ μετωπιεν, Ebus

cum conseremia sunt XVII, 1, 80 et w9. III, 2.863;

neque Voluptate quadam, ut fieri solet, interpolatiOnum indagandarum incitatum in hanc rem impeditissimam huiuisivisse, sed nullum me locum obelo nota viis se nisi si gravissimis argu Inentis eoaetiis eram. Suntrum alterum utrum in uno tuos sue loco, quem uncis a me circumseptuni videbis, facile comos es. Omniurn

vavissimum autem id erit , si locis, de illai quaeritur, eiectis sententiamin nexus clarior es anaos perspicuus Quodsi iudicaverint homines doctiores hac in ro

opere gaudebo satisque 1abebo demonstravisse, quam tum codicum, at Tataan, ope nec non iudicio editoris ad Opera Galeiu, tuae iam diu nimis ne olecta atque sordiluus inquinata iacinerunt, merularula profici possit.

Scripsimustroviae Mense Augusto 1883.

70쪽

LIBER SECUNDUS.

II. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ.

L - Cod Laurentianus 74,3 contatu rege. . AEuserioditio in hilosirati vitae sophistarum'. k - uelini editio minor G . Goulatoni ed Cori mendationes contarii. O Iulii Caesaris conisectanea critica S - Sauppii cens Ira, coniectaneorum Caesaris Ind. phil. III, 40 sq. asterisco mea notista Eunt Unci quadrati interpolationem indicant.