Claudii Galeni Pergameni Scripta minora

91쪽

20 ΓΑΛΗΝΟΥ τημάτων ἰσχυρῶς κατειλημμένον δ' ἄσπερ ταμικρὰ τω ἄκοντι ἐκκόψαι δυσκολον, υτ τὰ μεγάλατ βουληθέντι Μον της ρας - νε μένης σου δια παντός, λεειον, ς υσία τοῖς συνήθεσιν ἔστω

πάντα καιρον εἰσιέναι. δ δ' οἱ ἄλλοι πάντες ἄνθρωποι προελθόντες εἰς το ημόσιον παντα πειρῶνται.πράττειν κόσμια, ἴτω νυ κατὰ τη. ἰδίαν οἰκίαν πρά τις Ἀλλ' ἐκεῖνοι μὲν αἰδουμενοι τους αλλους ἀμαρτόντες τι φωραθηναι, μόνου εαυτους - αἰδουνται' ἡ δὲ σαυτο αἰδο μάλιστα πειθόμενος - φάντι - Πάν- δὲ μάλιστ αἰσχυνε σαυτόν. ουτ γα πράττων δυνησ= ποτὲ την του θυμοειδους 274 σοὶ δυναμιν αλογον, σπερ τι ρίον μή, σαί τεσαὰ πραυναι η - δεινον - εἴη τους μὲν ωωιους ανδρας ἀχρείους τους Ἀπους παραλαβόντας εν λίγω 15χρον χειροήθεις ἐργάζεσθαι, σὲ δ' - ἐξωθεν τι λα

δια παντος ο λογισμος συνοικεῖ, μη δυνηθηναι πρα- ναε αὐτην, εἰ καὶ μη ταχέως, ἀλλ' εν μακροτερω χρόνφ; cap. I. λεκται δ' - πλέον - τοῖς περὶ ροῶν, υπομνημασιν, πως ἀρίστην τις αὐτην ἐργάσαιτο, καὶἀς την μεν ἰσχυν ου χρη καταβαλειν αυτης, σπερ δὲ των Ἀπων τε καὶ κυνῶν, οἷς χρώμεθα, την δ' εὐπείθει- ώς τ' ἐκείνων, ---- αυτης ἀσκεῖν.

92쪽

μει συμμάχω χρήσ) -τα της τεοας, ην επιθυμλὶτ ην ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ φιλόσοφοι, εοομένης ἀλογωως - τας δια του σωματος δονάς. Τὸ σπερ οπιν αἰσχρὸν θέαμα δια θυα ον i θρωπος ἀσχημονῶν ουτ καὶ διερωτα καὶ γαστριμαργίαν , οἰνοφλυγίαν τε καὶ λιχνείαν, προσεοικυίας υ Ἀ- ὰ κυνι, καθαπερ Δια- την

πρώτην, ἀλλ' βριστῆ - ' καὶ τράγω, καί τινι τῶν - πρίων μερο - μη δυναμένων. -- η μὲν ουδεμία παίδευσις τοι τη ἐστὶν ἀ της τέρας πείθεια, ο ν ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ κολάζειν ἀναλογίαν τιν ἐχει προς τη δε. Γίγνεται δ' η κολασις της δυνάμεως ταυτης ἐν τω μη παρεχειν αυτ την τῶν ἐπι-

γάλη γίγνεται, ν τῶ κολασθῆναι ε μικρά τε καὶ ἀσθε- νης, ῶς πεσθαι- λογισμ δι ἀσθένειαν - διευπείθειαν. ουτως γουν καὶ πιτων τῶν ἀνθρ--ορῶμεν πομένους τοῖς βελτίοσι τους χειρους, -κον-- τας μαζομένους σπερ α μαιδία καὶ τους οἰκέτας, πειισθώτας κόντας σπερ του ἀγαθους φυσει. καὶ τοίνυν και περὶ των μη κολασθέντων αυτο δ ρῆμα τοὐτο τοῖς πάλαι συνηθές ἐστιν, ως ἀκόλαστος οδε τις ανθρωπός ἐστιν, ἐφ' ου δηλον τι την ἐπιθυμητικην25 δυναμιν ου ἐκόλασεν λογιστική Aυο γαρ εχομεν

93쪽

mσθαί τε παραχρημα καὶ ργίζεσθαι τοῖς δόξασι πλημμελεῖν εἰς μας ἐργον ἐστί τη δ αυτης ταύτης καὶ το μηνια πρι πλείονος, ο τοσουτω πλεον ἐστὶ μου πάθος, - καὶ χρονιωτερον αλλη δ' στὶν ἐν ιημῖν δυναμις λογος ἐπὶ το φαινόμενον η ὁ προπετῶς φερομένη, πρὶν διασκέψασθαι, πύτερον φιλιμόν ἐστι καὶ καλόν, η βλάβερόν τε κάὶ κακόα ταυτην ουν ἐπέχειν πειρῶ την σφοδροτάτην, πρὶν αυξηθεῖσαν ἰσχυν δυσνίκητον κτησασθαι 'νικαυτα γαρ υ1 isian θελησης ἔτι κατασχεῖν αὐτην δυνήση, ωαπειτα φησεις, σπερ κουσά τινος ἐρωντος λέγοντος ἐθώλειν μὲν παυσασθαι, μη δυνασθαι δε παρακαλέσεις τε

το κῶθος ἐκκόψαι καὶ γαρ των του σωμπος παθων Ἀενια διὰ μέγεθος στιν νίατα. α δ ισως ουδ' ἐπενόησάς ποτε τοsτο βελτιον ουν σοι, καὶ νυν ἐννοη-

σαί τε σαι διασκέψασθαι, πότερον ληθεύω λέγων, αυξανομένην την ἐπιθυμητικην δυναμιν εἰς ἀνιατον ἔρωτα πολλάκις ἐμβαλειν, ου σωμάτων μόνον ραίων, ἡο3 -δ αφροδι ων, ἀλλὰ καὶ λιχνείας καὶ γαστριμαργίας οἰνοφλυγίας τε καὶ της παρα φύσιν αἰσχρουργιας η ψευδομαι καὶ ταλα καὶ αλλα πολλα των ἔμπροσθεν εἰρημένων. γαρ περὶ του θυμου λέλειμα μεχρι δευρο, ταυτα καὶ περὶ τῶ ι αλλων πα4θῶν γου λελεχθαι πρῶτον μέν, ς τιροις ἐστὶ την διάγνωσιν αυτῶν ἐπιτρε-

94쪽

ἐποπτα ἐπι-- , ἀλλα πρεσβύτας ὁμολοπι μένους μὲν εἰνοα--υ- -- ς, ἐξητασμενους δὲ κάὶ προς

ημῶν αυτῶν ἐπὶ πλέον ενεκα του ξω παθῶν εἶναι. οτι φαίνεσθαι, τοῖς τοιούτωί λαλεῖ σί τι τῶν ημετέ-ν --rημάτων, οὐκ ἀγανακτουντας, αλλαχαριν εἰοOτας. Drobro καθ' κάστην μέραν πυτον Φρη ἀναμιμνησκειν, ἄμεινον μὲν εἰ πολλάπις, μη, ἀλλα πάντως γε κατα την μὴ πρὶν αρχεσθαι τῶ πράυων, εἰς Ἐγὼ δηποτε - τας φερομενας ς Πυθαγόρου παραινέσεις ἐμαυτον ειθισα ἰς της μέρος ἀναγιγνώμεινμὸν τὰ πρωτα, λέγειν δ' ἀπο μόματος στερον. γαρ ἀρκει μόνον ἀοργησίαν αγειν, ἄλλα καὶ λιχνείας 3i1 καὶ λαγνείας, οἰνοφλυγίας τε καὶ περιεργίας καPφθόνου πιη καθαρεύειν. Ἐτερος ουν μῆς ἐπιτηρείτολμή τί που, καθάπερ οἱ κυνες, ἀπληστως--μεν ἐμ

εχει Ῥυχρον ἐπισπασομενοι το πόμα λαβρότερον η ἀνδρὶ σεμν πρέπει. - γαρ δια πεῖναν ἐμφορεμασθαι προσήκει σφοδρῶς καὶ ἀπλήστως, υτε δια δίψος

95쪽

Γ HNOΥολην την κύλικα χανθον ἐκπίνειν, τι- ἄλλον ουτεδια λιχνείαν πάντων τῶν παρόντων πλεον τοι πλα- μωτος η τινος ἄλλου τῶν λίχνων - ἀπολαύειν, ἀλλ' ἐν πασιν αυτοῖς ἀρχομενοι μεν ἔτι παρακλητέον ἐστὶν τέρους, ο τι αν ἁμάρτωμεν ἐπιτηρεῖν τε

- λέγειν ἐπ-ν, στερον σα, χωρὶς πιαι γωγῶν η ς αὐτους ἐπιτηρωμεν αὐτοὶ σαὰ παραφυλάττωμεν,οπως απάντων τε καὶ συνθει πνουντων ἐλαττον ψου

προσενεγκωμψα - των λίχνων ἐδεσμά των --χ--α, συμμετρα τὴν γιεινῶν προσαράμενοι. - ι πίνου ' προῖόντος ουκέτ' ουδε προς τους δωτνουντας ἀποβλέπειν οἱ σαφ' αν σε μέγα, 32 δὲν ἐκείνων ἐσθίειν τε καὶ πίνειν ἐγκρατέστερον. εἰ δέ περ οντως αυτον ἔγνωκας τιμαν, ἐπισκέπτου, πότερον μαλλον ἐγκρατῶς δεδιὴ σαι χθὲς η τήμερον Ἀοὐ γαρ τουτο ποιῆς, ω - καθ' -- ' ἡμέραιευκολώτερον, ων εἶπον, πεχόμενος, αἰσθησηὶ γάλα φραν σομενος τὴν ψυχην, ἐάν γε σωφροσέ-νης -- ἐραστης πάρτῖὶς μου γαρ αν τις ἐρα-i,

χαίρει προκόπτων ἐν υτφ καὶ διὰ Οὐτο τους μεν ο οἰνόφλυγα ἰδεῖν ἐστιν ηδομενους, ταν πίνοντες περβάλομαι ἡ συμπότας, σοι δὲ γαστρίμαργοι, καὶ τουτους τω πληθε των ἐδεσμάτων σφραινομένους,οσοι λίχνοι, πλακοῖσι καὶ ταγήνοις καὶ λοπάσι

96쪽

τ πληθε των ἀφροθισίων. Ουν ἐκεῖνοι την ἀκρότητα των σπουδαζομενων

ἀσκουσί τε καὶ μεταδιώκουσιν, υτως καὶ μας της σωφροσυνης κρότητα σατουδάζειν υν----πράξωμεν, οὐ τοῖς ἀκολάστοις μῶς παραβαλουμεν, οὐδ' ἀρκέσει πλέον ἐκείνων ἔχειν ἐγκρατείας καὶ γαν Μοσένης, ἀλλα πρῶτον μν τοὐς -ουδάζοντας ταυτα φιλονεικήσομεν ,περβάλλεσθαι - καλλίστη γαρ 331 η τοιαυτη φιλονεμία - με ἐκείνους δ αυθις μῶς αυτους ἡ ἐξ ἔθους πολυχρονίου τούτοις οιοανοτάτοις θαμα - προσθεῖναι στοις δέως - προσφέρεσθαιJμεμνημενους των καλῶς εἰρημένων , ων ν καὶ τουτ' ἐμω Ἐλου βίον αριστον, μιν δ' -τον η συνθεω

Σωπερ υλοπότ ἔμπροσθεν τον θυμον κατασχεῖν

ψξιουν γνώρωμα της ἀφελείας εἶχες, ραν σαυτὸν

Ουκέτι θυμουμενον, σαυτως τὶ της σωφροσυνης ἔστω σοι γνώρισμα μηδ' ἐπιθυμεΓν ἔτι των θίοτων. λυδὰς δ' π αυτήν ἐστι δια της εγκρατει - τουτρογαρ αὐτος πλεονεκτεῖ σώφρων ἐγκρατους τε δ' ἔπιθυμεῖν ἔτι λίχνων ἐδεσμάτων η δια το πολυχρόνιον ἔθος η δι' ἐγκράτειαν , καθάπερ καὶ αὐτο τουνομα αυ- της ἰνδείκνυται, περ ἐστὶν ἐκ του κρατεῖν καὶ νιο ἄνεωτας ἐπιθυμίας γεγονός. πίονος δ' ἐστὶ καὶ τραχεω

97쪽

-τηδευμάτων ἀσκήσεις ει μὲν - νοοι τὴν ἀρετ νά- της πιιιας εχειν ἐθέλεις η την γαληνην της φυχης ἀντὶ των του σώματος γαργαλισμῶν, ἀσκη τέον σοι - εἰρημένον τρόπον ἐπὶ σωφροσύνην, βαδιζοντι ἐγκρατείας εἰ δ' - την ἀρετην ἀτμμάζειν η γαργαλίζεσθαι βουλε θι λου του σώματος, ηδχ καταλειπτέον τον λόγον τοπιον ου γάρ ἐστι προτρεπτικος ἐπ' ἀρετην, ἀλλα τοῖς προτεθραμμένοις ἡ -

γητικο της θου, καθ' η αν τις αὐτην κτήσαιτο. 10 δειρουμένου ὁ του λόγου πρός τε το διαγνωστι ιον

στον μῶν πάρχειν ἐαυτου, κοὰ προς - ἐπὶ τῆ διαγνώσει των μαρτημάτων ἐπανόρθωσιν, ου περὰ ταύτης πρόκειται λέγειν, ἀλλα περὶ της διαγνώσεως των ἰδίων - ημάτων Ἐπεὶ δὲ τοῖς ἀρχομένοιε, -τοῖς - διαγνῶναι δυνατόν, ωρους τοῖς ἔρχομένοι επιστησομεν ἐπόπτας, αυτους δε τους ἀσκοὐν- τας, ῶς αν θη υναμένοως γνῶναι, ποίων με απηλλάγησαν μαρτημάτων καὶ παθον, --ον δ' αὐτοες

καὶ τὰ μέλλοντα λεχθησεσθαι τοῖς βουληδ'εισιν ποτί- ει

98쪽

ΠEPI TXHΣ --. 27το καλὸν κἀγαθὸν γενέσθαι, μη γιγνώσκων δ ευρεῖν αὐτην ἐχρησάμην τε δι' ολου του βίου ταυτη, και τοῖς αλλοις ἀφθόνως ἐδηλουν παρακαλῶν αντιδιδόναι τι καὶ ἀντιδιδάσκειν, εl τινες τέρα αλλην - τοὶ γιγνωσκουσι καλοκἀγαθώς οδον - ἄχρι περ ἄν ἐπιθυμῶμ- αλλης, ἐντῖδε διαπρίβωμεν. η κοινη πάντων διαγνώσεώς τε καὶ θεραπειας. καὶ γαρ η φιλονεικία καὶ η φιλοδομ καὶ η φιλαρχία πά της ψυχνς εισι. τούτων ωττον μὲν λ λυπη , ἀλλ' - καὶ αυτη πάθου

16 περὶ δὲ του φθόνου τί δεῖ καὶ λέγειν αἴσχιστον των κακων ἐστιν ονομάζω ὁ φθόνον Οταν τις - ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς λ ρηται πάθος μέν ἐστι - λυπη πασα, χειρίστη δε ο θο- νος ἐστίν, εἴτε Λ των παθῶν εἴτε λύπης ἐστὶν εMος πλη-

κατανοεῖν δε ὶ των ἐνεχομένων αυτοῖς σφοδρῶς' ναργες γαρ ἐπ ἐκεινων φαίνεται τὸ ἰσχος οτι δ' υμμοριεν ἐν ημῶν αυτῶν μηδεν εἶναι νομιν προ

ηκε τυφλότητ' εἴτε περὶ το φιλουν εl, περὶ το φι-2 λουμενον Ἐνιά τε λανθάνει δια σμικρότητα και παροραται, μη δυνάμενα παροφθηναι δια το μέγεθος ἐν ' χλοις Πρεσβυτην - τινα βλέπει, αυτ δυνάμενον ευρωκειν προσηκει, παρακαλοὐντας παντα μετὰ παρρησίας δηλουν, εἰ εἰποντος τι πρωτον - 4ά-- ριν μὲν γνῶναι παραυτίκα, χωρισθέντας δὲ διαμπτεσθαι κατὰ μόνας αυτοῖς πιτιμῶντας ἐκκόπτειν τε

99쪽

s t DTO τη υχῆ. τι γαρ ἀναφυεται τῆ των συζώντων ἀρδόμενον πονηρία. Θια τουτο προσεκτέον μῖν αυ-

τοῖς ἐστιν ἐφ' κάστWτων παθῶν, - περὶ τους πέλας ἐπισκοπουμεν , εἴ τι κατα την μετεραν ἐστὶ -χην τοιοsτον. ἐκκοπτέον γαρ αυτ φυόμενον τι, πρὶν υ μὲν αλλων πάντων παθῶν της ψυχης οἱ πολλοὶ καταφρονουσι καίτοι - ταν τέρους αυτ 10 πάσχω τας ἴδωσι, καταγιγνώσκοντες, φλύπη απασι φαίνεται κακόν, σπερ- πόνος ἐν, σωματι. Καί τις των συνηθεστάτωi ἐμοὶ νεανίσκων ἐπὶ σμικροῖς μὲν γοώμενος ἀνωσθαι, στερον δέ ποτε κατανοησας τουτο παραγενόμενος τε πρός με αδ- ορ-ihθρον, λης ἔφη της νυκτος ἀγρυπνων ἐπὶ φει τω πράγματι μεταξύ πως εἰς ἀνάμνησιν ἀφικέσθαι του μηδ' ἐπὶ μεγίστο- ἀτως ἀνιασθαί με, ἐπὶ τοῖς μικροῖς ἐτος , ξίου τε μαθεῖν, πως ἐμοὶ τομο,

ριερο ι ετο, πότερον ἐξ ἀσκήσεως τινος η ογμάτων η 'φυντι τοιουτω. 'Aπεκρυνάμην ουν -- ἀλη . καὶ γαρ καὶ την φυσιν ἐν απασιν, ἔφην, δύνασθαι μέγα ἐν τι των παιδίων λικία εἰς ωης τελείωσιν, εἶθ' υστερον τά τε δόγματα και την σκησιν Ἀτι μὲν ουναίη σεις μῶν πάμπολυ διπιφέρουσι, μαθεῖν δε αργῶς -

100쪽

ἔστιν ἐει τῶν παγχφερομένων παιδίων ' - μὸν γαραυτῶν ἀεὶ φαιδρά, σκυθρωπὰ δ αλλα θεώμε/θα, καὶ τὰ μὲν τοιμα γελαν τὶ πῶσι τὰ ἡλκλαίειν ἐπὶ σμιλ 38μαῖς - φάσεσιν. -τω δὲ καὶ τα αν ἔχει κοινὴ τὰ δ' αρπάζει καὶ τὰ μεν θυμουται σφοδρῶς επὶ των σμικροτάτων, ἡ δάεινειν τε καὶ λακτίζειν καὶ λίθοις καὶ ξύλοις ἀμύνασθοι τοὐς--αν ἀδώκεμμαι δοξη, τα δ' ἐστὶν ἀνεξίκακα καὶ πραέα, μήτ' οργιζόμενα μήτε κλαίοντα, πρὶν δικηθῆναί τι μέγα. 1 -- - καὶ ω πολις ἐρωτωμενον Ἀριστε ν τον

Θωχιον - του Νικία Πῶς ἐγένου δίκαιος; -κἀπρεπῶς ἀποκρινόμενον ἐποίησεν

Η μὲν φυσις τὸ μέγιστον ν ἔπειτα δὲ Κἀγώ-- - τη φυσει συνελάμβανον

πεῖσθαι αδίως ἀλλα καὶ προς το μυσθαι καὶ λιττεύειν, πὰρ λ ἄχρι δευμ τον πλεῖστον λόγον μοι--σάμην. Ἐτι δὲ προς τοῖς εἰρημένοις ἔστιν ἰδεῖν ἔνια - ἀναισχυντα των παιδίων, ἔνια δ' αἰδουμενα, καὶ πιτα - μνημονι - - αμνημονα, τινα δ' ἐπιώ- σμονα, καὶ τὰ μὰν φιλοπον περὶ τα διδασκόμενα, τὰ δ' ἀμελη καὶ ἐάθυμα, καὶ των φιλοπονων ἔνια μὲν

ἐπὶ τ ἐπαινε-αι χαίροντα προθύμως, ἔνια δ' - 3s