Historia philosophiae Graecae et Romanae

571쪽

sστερειν. 235. λείπεται - τό στερον λεγειν του προτερου αἴτιον γίγνεσθαι με ἐστὶν ατοπώτατον καὶ δρων τα πράγμαYα Ῥαστρεφύντων. 231. Καὶ μb ει ζοτιτι αἴτιον, τοι --τε- κῶ μόνον προσχρώμενον δυνάμει τινός εστιν αιτιον ῆ συνεργο προ -- δεῖ-ται τῆς πασχουσης λης, στε ὁ ποτελεσμα κατὰ κοινὴν αμφοτίρων νοεῖχθαι συνοδον. 238. καὶ εἰ μεν αὐτοτελως καὶ ἰδια προσχρῶμενον δυνάμει ποιεῖν τι πεφυ

μιν παντοτε ποιεῖν το ἀποτελεσμα και θ εφ' ων μεν ποιεῖν ἐφ' οὐδε πρακτειν'. 239. εἰ ε ως φασι τινες

τι ανακύψει. 240 ε γαρ τὰ τερον προς τω τέ- νοεῖ-ται ου τὰ μεν ποιουν τὼ δε πάσχον, σται μια μεννοια δυοῖν δ' νομάτων τευξεται του τε ποιουντο καιτο πάσχοντος και δια τουτο οὐ μαλλον εν αὐτω νεν

ῶς γαρ αὐτὰ οὐδε δόναται ποιεῖ χωρις του λενομενου πάσχειν, ουτως οὐδε τὰ λεγύμενον πάσχειν ωναταιρὶς της κείνου παρουσίας πάσχειν. 241. λω ἔπεται τὸμ μαλλον ἐν αὐτ η ἐν πάσχοντι ποκεχθαι 'νδρωτήριον το ἀποτελεσματος δύναμιν .a Sunt nae ex iis argumentis, in secundum Sexti Emp. I. I. 218 ad Aenusidemum reVocauda merin ANOSManus non Ouuua, sed qua ad Scopticbriim doctri,iam gravissima sunt. - 10 s. Sexti Emp. Porii. Ibp. I, 27. πρόrερον δει- α ιον γενέσθαι αιrιον, e υτω ποιεῖν ο ἀποrέλεσμα -- Ηoe eo firmatur quod causa agena agor ilicatur nonnisi ad rationem eius,iuerino, in in agat, a materi iguit in agendi deperuleat, Sexti Emp. O. ath. I 24 sqq. - Hoc peculiariter persequitur ea argumentatio, quae

domonstrat neque moveri posso quod ImoVeatur movere , neque

572쪽

Sexti Emp. adv. min. VIII 156. AH γαρ Mois 4976χρτων σημείων το τε πομνηστικο και ἐπὶ τῶν προς καιρὰν δηλων τα πολλα χρησιμευειν δοκουντος καὶ τοὐενδεικτικου, περ ἐπὶ των φύσει δηλων γκρίνεται, μελλήσομεν πασαν ποιεῖσθαι ζήτησιν καὶ ἀποριαν οὐ περὶ τ Ἀπομνηστικοθ, τομο γαρ παρα- ι κοινῶς τοῖς ἐκ το βίου πεπίστευται χρησιμεύειν, ἀλλα περὶ το ενδεικτικον τωτο γαρ πωτων Λογματικῶν φιλοσόφων καὶ

τῶν λογικῶν ἰατρῶν ς δυνάμενον τὸ ν ἀναγκαιοτῶν αὐτοῖς παρεχειν χρείαν πεπλασται. 157 6θεω - μα- χύμεθα τῶ κοιναῖς τῶν ἀνθρώπων προλήψεσιν. ψδε συγχέομεν τον βίον λεγοντες μηθεν εἶναι σημεῖον, καθὰ- περ τινες μας συκοφαντ σιν εἰ μεν γα πὰν Ἀροs- μεν σημεῖον, τάχ' ἴσως αν καὶ τ βίω και ποσιν ἀνθρώποις μαχίμεθα νυν δε ει καὶ αὐτοὶ ἔγνωμεω, ἐκ μεν καπνο πυρ ἐκ- λης προσηγησάμενον ελκος, αδ προηγουμένης καρδίας τρώσεως θάνατον, ἐκ δε προκειμένης ταινίας λειμμα ' λαμβάνοντες. 158. - ουν

ἐστέ τι μεν πομνηστικον σημεῖον τίθεμεν, Ἀρηται βως τι δε π τῶν Λογματικῶν ψευδῶς δοξασθεν μαιροθμεν', μήποτε προς- μὴ μάχεσθαι φ βίω ἔτι

και συναγορεέομεν αὐτω επείπερ του κατεξαναστάντας

της κοινῆς προλήψεως ήγματικους καὶ τα φυσει ὰδολα γιγνώσκειν λεγοντας σημειωτικῶς ἐκ φυσίολογίας ἐλέγχομεν.

Diog. L. IX, 6 sqq. Nam rodeunt eo quod et oημεων ἐνδεικτικῶν contrendunt, si esset, ad rὐ πρός et demonstrandi Ino los revo-eandum ore nisun Pie vero, et ro-ρδ re et domonstrandi inreli,

573쪽

ipsis illis dubitationibus solito mino impugnabantan . Contra gravissimum a quod ponunt docilisserentia intor id similim, Diod indicet ali iiiiii, o id vio si nobis in momoriam revocetur imisenini profecti excmplo sit noster locus , aincla dubitaliant de ce

teris Nini Dus, tamen posse esse arios humanitati utiles asstrinam

non disti Dant ad quas cum solus itorno natus sit, quippe ad memsolum signa illa, quivus in memoriam alimii l revocetur, Pertineant, luculeriter aequi ut homo octoris animalibus praestet. Sext. nap.

το τέλος εὐχρηστόν ἐστι τψ βίω φανεων. I. τῶν δετεχνῶν αἱ μεν προηγουμἐνως περ της τῶν χληρῶν ἐκκλίσεως παρηλθον, αἱ δε περ της τῶν φελίμων εsρέσεως. καὶ ἔστι της με πρώτης ἰδέας ἰατρική παιωνὶς Ουσα καὶ λυσίπονος τέχνη, της δε δευτέρας κυβερνητικὴ της γα ἀπ τῶν ἄλλων ἐθνον χρείας μάλιστα δέονται

πάντες ἄνθρωποι. 52 ἐπεὶ ὁ η γραμματιστικη δια τῆς τῶ γραμμάτων ἐπινοίας μαι μεν ργότατον παθος, τυ λήθην, συνέχει δε ἀναγκαιοτάτην ἐνέργειαν, την

μνήμην, τα πάντα ἐπ' αὐτη κεῖται σχεδόν, και ει ὰλλους τι ἔνεστι τῶν ναγκαιοτάτων διδάσκειν οὐτε παρ'

ὰλλου μαθεῖν τι τῶν λυσιτελῶν χωρὶς αὐτῆς δυνατον ἔσται. f-- τῶν χρησιμωτάτων η γραμματωτική.53. ἀμέλει γο- οὐδε θελήσαντες ταύτην δυνησύμεθα ἀπεριτρέπτως ἀνελεῖν εἰ γαρ αἱ ἄχρηστον διδάσκουσαι τυ γραμματιστικὴν πιχειρήσεις εἰσὶν εὐχρηστοι, με δεμνημονευθῆναι με τοῖς αὐθις παραδοθῆναι χωρις αὐτης δύναται χρειώδης ἐστὶν Ἀραμματιστική - -54. με γαρ τῶν στοιχείων χρησις πειγεν εις λὶν του βίου διεξαγωγήν, ὁ δὲ μ ἀρκεῖσθαι θ εκ τῆς παρα- τηρ σεως τούτων παραδύσει, προσεπιδεικνύναι δεἰς τάδε

574쪽

με εστι φωνάεντα τη φύσει τάδε δε σύμφωνα καὶ τῶν φωναέντων τὰ μεν φυσει βραχέα τὰ δε μακρὰ τ δε δίχρονα και κοινὰ μήκους τε καὶ συστολης, καὶ καθόλου τὰ λοιπα περὶ ων οἱ τετυφωμένοι των γραμματικῶν δι--

δε ἐγκαλεῖν ἔτι καὶ τὰς ἀνωτει χάριτας φείλομεν, θδε λειπομέν προσάπτομεν του ἐλεγχους.

a Apparet Oxcidisse nonnulla, qui Dus continubatur reproliensio. Poterit ex hoc 'uod instar aliorum apposuimus exonapi existimari Iousquo proecsacrant Sceptio in consciadis inipugnandisquo artilatia ac disciplinis et aas in no studio mitioncs secuti sint. PIUDant eas inestiones, ex uinus alicua ad uuam utili crodundet o qua postia sint in contemplatione rῶν φαινομένων Diog. Li. IX, 108. ζηrήσεις βιωrικαὶ καὶ ηρηrικαι . o. iibus colliguntur rὰ σημεῖα πομνηστικὰ , cotem reiiciunt ad unam nines. InitIis, qua in rοῖς φαιρωμένοις versentur, usuri atque Oxercitationem plurimm valore amrinant, tomni ope os qui sis studeant peritiam iui ut calliditatum comparia posse. Sexti Emp. QV.

κοινὰ πάνrων ubi nicdicinae potissimum, Quam solebant pronium, peritia poclari videtur. Apud anti Pliores copii os frustra similes opinionc quaesivoris Inseriore aetate similem viam tonuit Pha vortuus, uui Acaci miiun h. e. eam, imam Carneades sumtavcriit, prosinuatur et vixi sun IIadriano, L. Pretior in Erech-Gruo. Encyclop. III, 22, p. 157 sqq. Contra cum disputat Galenus in scription do optima doctrina v. mpriis. I, p. 40 sq. Mun.

νοεῖν και εἰ μεν προνοεῖν, ἐττοι πάντων η τινῶν. λλ' εἰ μεν πάντων προυνύει, οὐκ ὴ δν τε κακόν τι με κακία ἐν τω κόσμω κακίας δε πάντα μεστὰ ειναι λεγου- σιο οὐκ ρα πάντων προνοεῖν λεχθήσεται ὁ δεύς. 0. εἰ δε τινῶν προνοει δια τί τῶνδε μεν προνοει, τῶνδε δε

575쪽

os; τοι γα και οὐλεται καὶ μαται πάντω προνοεῖν η βοsλεται μεν οὐ δύναπαι, di, δύναται μεν ου βούλεται ι ' οὐτε βούλεται οὐτε δύναται. ἀπ εἰ μεν και βούλετο και ηδύνατο πάντων αν προυνόει ' οὐ προνοεῖ δε πάντων δια τα προειρημένα οὐκ α καὶ μώλεται και δύναται πάντων προνοεῖν εἰ δὲ μέλεται μενο δύναται δε ἀσθενἐμεούς ἐστι της αἰτίας δι' ην οὐ δύναται προνοεῖν - οὐ προνοει II. ἔστι δε παρα τηνθεο ἐπίνοιαν το ἀσθενέστερον εἶναι τινος αυτόν. εἰ δεδματα μεν πάντων προνοεῖν, οὐ βοέλεται δε βάσκανος αν εἶναι νομισθείη εἰ δε ἴτε βούλεται με δύναται, καὶ βάσκανές ἐστι καὶ ἀσθενής, περ λεγειν περιθεο ἀσεβούντων ἐστίν. of θρα προνοεῖ των ἐν κdσμωλθεύς - 2. ἐκ δε τούτων ἐπιλογιζόμεθα οτι ἴσως, - βεῖν ναγκάζονται οἱ διαβεβαιωτικῶς λεγοντες ειναι θεμ' πάντων με γαρ αυτον προνοεῖν λεγοντες κακῶν αιτι τω θειν εἶναι φήσουσιν, τινῶν δε η και μηδενος προνοειν αὐτιν λεγοντες τοι βάσκανον τον θεον η ἀσθενηλέγειν Ῥαγκασθήσονται ταμ δε ἐστιν ἀσεβούντων προδήλως.

HATONICI ET PYTHAGORICI CENTIORES.

500 Suidas. Φίλων Σουδαῖος, τεχθεις εν Αλεξανδρεία γένους ιερέων- φιλοσοφήσας δε α Ἐλλήνων εἰς μέγα προὐβη παιδείας, ῶς μετελθεῖν πασαν Ἐλληνιαὴν παίδευσιν - συν ἀκριβε καταλήψει ἐπλούτησέ τε λόγον παρόμοιον Γλάτωνι, ῶς και εἰς παροιμίαν παρ' Ἐλλησιτολο χωρησαι, ὴ Πλάτων φιλωνίζει Φίλων πλατωνι

576쪽

ΓΗῖον Φίλων ἐγνωρίζετο ' πλείστοις ἀνhρ οὐ μόνον των μετέρων ἀλλὰ καὶ των πο τῆς ἔξωθεν ορμωμε- νων παιδείας ἐπισημύτατος το μὲν ουν γενος ἀνέκαθεν Eβραῖος ν των δ' ἐπ λεξανδρείας ἐν τέλει διαφανῶν οὐδενος χείρων περ με οὐ τὰ θεῖα καὶ πάτρια μα -

ματα σον τε και πηλίκον εἰσενήνεκται πένον ἔργω πασι

δῆλος και περὶ τὰ φιλύσοφα δε καὶ ἐλευθέρια τῆς ἔξωθεν παιδείας οἷός τις ν οέδεν δε λέγειν ' τε κα μάλιστα την καYὰ Πλάτωνα καὶ Πυθαγύραν ἐζηλωκὼς ἀγω-

γqν διενεγκεῖν παντας τους καθ' εαυτον στορεῖται .

Philo autem praeter Graiecos etiam priscana sapietiliuiu Oriciatissumimis laudibus celoyirat omnemqtio illam lsilosophilarili ratiotienioclecti in ita cuin clisciplina Iiulaicae Observantia OrisO 'iat, ut quidquid ipsi x colerariti geritimi philosol ni ne litteris i Obatur, hoc ad Mosaicari lcgislationem Dicru Ex caque ProcessiSS Putui,

577쪽

saicae legis monumenta MIegorie intorpretatione ad nova arulitasque sententias revocet inime inflectat.

MI De Consus Ling. 20 p. 419. Ἐμπρεπες γὰρ τοις ἐταιρίαν προς ἐπιστήμην θεμένοις ἐφίεσθαι μεν οντ ον )ἰδεω εἰ δε μὴ δύναιντο, τυ γοs εἰκύνα αὐτos, is ἱερώτατον λόγον , μεθ' - και τι ἐν αἰ- οῖς τελειό- ταπον ἔργον, τένδε τι κωμον. ὁ γαρ φιλοσοφεῖν Ου- δε ει ὰλλο η ταυτα σπουδάζειν κριβῶς ἰδεῖν .

502 Congr. Emd. r. is p. 533. νήμῖν γα αὐτοῖς τρία ἐτρα εἶναι δοκεῖ, αἴσθησις λύγος, νους αἰ- ῶν μὲν αἴσθησις, νομάτων δε και βημάτων καὶ τῶν λεγομένων ὁ λύγος, νοητῶν δε νοθς 'Aφ εκάστου δὲ τῶν τριῶν

μέτρων τούτων παρκτέον σπερ τιν ιερὰν δεκάτην Πνα καὶ τι λέγειν και τι αἰσθάνεσθαι και, καταλαμβάνειν ἀνυπαιτίως και πιεινῶς κατὰ θεον ἐξετάζηται. ὁ γαρ ἀληθινὰ καὶ δίκαιον μέτρον τοὐτ' ἔστι, τὰ δε καθ' ημὰς ψευδῆ τε και δικα.

578쪽

De Sacril. b. et Caini 28 p. 8l. Θεῶ δὲ οὐδεν403ὰδηλον ἐδε ἀμφισβητούμενον, ς καὶ τοις λλοις τὰ γνωρίσματα τῆς ληθείας ἐναργῶς ἐπιδέδειχε. υμινο δε οὐδεν ἐπινοησαι θέμις - αἰτίου, πότε μει ἴσον, ἀλλ' οὐδε λιγω καταδεέστερον, ἀλλ' ο γίνει καταβεβηκος ἄπαν τι μετὰ θειν έρίσκεται. De Incorr.Μundi Ia p. 500. Ἱσος γαρ τις αυτ καὶ ομοιος ὁθεύς, μήτε νεσιν προς τι χεῖρον μήτ' ἐπίτασιν προς το λτιον δεχύμενος. De Gierub. 6 p. 42. ὁ δε στῆναι και τρεπτον κτήσασθαι διάνοιαν ἐγγυς ἐπιβαίνει θε δυνάμεως ') επειδὴ το μεν θεῖον τρεπτον, το δε γε -

μενον φύσει μεταβλπύν. Er τις οὐ τὴν γενέσεως οἰκειαν φορὰν ἔρωτι ἐπιστήμης ἐγχαλινω μενος ἐβιάσατο τη- ναι ποιησαι, μὴ λανθανέτω θείας εὐδαιμονίας ἐγγυλῶν. Demut Noni. 5, p. 585. ις γὰρ Οὐκ οἶδεν - καὶ προτης του κόσμου γενέσεως ἱκανὰς ἡ αὐτο se. ὁ θεος εαυτ καὶ ' μετὰ τὴν κύσμου γένεσιν ὁ αὐτὰς ἔμεινε, οὐ μεταβαλών; Leg. Alleg I, 4, p. 52. Θεο γὰρ ἡδε ὁ σύμπας κοκύσμος ξιον αν εχ χωρίον κα ενδιαίτημα ἐπεὶ αὐτὰς εαυτ τύπος καὶ αἱτὰς ἐαυτου πλήρης και κανδ αυ- τὰς '' ἐαυτω ὁ θεύς, τὰ μενυλλα ἐπιδε καὶ ερημα καὶ κενὰ δντα πληρῶν καὶ περιέχων αυτὰς δε κ' ουδενὸςῶλλου περιεχόμενος. τε εἷς καὶ το παν αὐτὰς ν. h. Il, I, p. 66. θεὰς μονος εστ και ἔν οὐ σύγκριμα φύσις πλη μῶν δ' καστος και τῶν ὰλλων οσα γέγονε πολλά, D ἐγω πολλὰ εἰμι, ψυχη σῶμα, και ψυχῆς δεο- γον λογικόν, πάλιν σώματος θερμὸν ψυχρήν, βαρυ κοs-φον ξηρὰν έγρύν. ὁ δε θεὰς οὐ σύγκριμα οὐδε ἐκ πολλῶ ν συνεστῶς, ἀλλ' ἀμιγης ὰλλω ο γὰρ αν προσκριθ θεω κρεισσόν ἐστιν το λελασσον η ἴσον αὐτφ. με δε

579쪽

ἴσου οἴτε κρεῖσσἄν ἐστι θεου, ἔλαμέν γε - ουδεν αυτ προσκοίνεται εἰ δε η κά αυτὰς ἐλαττωθήσεται εἰ ὁ τουτο, καὶ φθαρτὰς ἔσται , περ υδε θέμις νοησαι. τέτακται συν ὁ θεος κατὰ τὰ Τν κα την μνάδα ' μαλ- λον δε καὶ φωνὰς κατὰ τον να θεόν ' πας γαρ αρι-

-ὀς νεώτερος κωμου καὶ χρειος δε θεὰς πρεσβύτερος κύνου καὶ δημιουργός.

505 quod eius Immit Il, p. 28I. Tων - ανθρώπων

οἷ μευ ψυχῆς, οἱ δε σώματος γεγόνασι φίλοι- ο μεν οὐ ψυχῆς ταιροι νοηταῖς καὶ ἀσωμάτοις φεισεσιν ἐνωμιλεῖν δυνάμενοι Ουδεμια των γεγονότων ὁέα παραβάλλουσι τ δν' ἀλλ' εκβιβάσαντες ' αυτ πάσης ποιώ- τητος Τν γαρ των εἰς τὴν μακαριώτητα αὐτο καὶ τὴν ἀκραν εὐδαιμονίαν ν το ψιλην νευ χαρακτῆρος τηνsπαρξιν καταλαμβάνεσθαι την κατὰ τ εἶναι μόνον φαντασίαν ' ἐνεδέξαντο, μὴ μορφώσαντες -τω ' οἱ δε συμβάσεις καὶ σπονδὰς προ σῶμα θεμενοι, ἀδυνα- τοὐντες ἀπαμφιάσασθαι ὁ σαρκῶν περίβλημα κά μόνην καὶ καθ' εαυτὴν ἀπροσδε καὶ πλην φύσιν ἰδεῖν,

αμιγη καὶ ἀσύγκριτον, ὁποῖα περ εαυτῶν, τοιαυτα καὶ περι το πάντων αἰτίου διενοήθησαν.

580쪽

μόνον, φεστάναι νομιζομένων - , Cum deum idem esse poneret Pio roraν, consequens erat ut eum diceret eas aποιον . . sine

De Sonin I, 9, p. 655. καὶ γαρ ἐν ἔτεροι σκε 506ψὰμενος εἰ ἔστι τι το δντος νομα, σαφῶς ἔγνω se. ὁ ἱερδς λύγος ὁτι κύριον μεν οὐδέν δ' - εἴπη τις, καταχρώμενος ἐρεῖ λέγεσθαι γst οὐ πέφυκεν ἀλλ' ημένον εἶναι δ δν').

CL desit Mos. I, 14, p. 92 xu. Nomen dei proprio non deo sed potestat de attribuendum est; do Cons Ling. 27, p. 425. At novi Philo aliud nomen idque sacriim, quo proprio possis appellari, quod est in arcanis et opertis, o μόνοις μις-r κα γλῶr-rαν σοφία κεκαθαρμενοι θέμις κουειν καὶ λεγειν ἐν γλις, αλλωδ' υδενὶ τὸ παράπαν πιδαμου. De R. Μos VI, 11, p. 152. s. Quia Div. Rer. Her. 35, p. 497 in. do Leg. ad ad M, p. 597 exu.

De Praena et oen 6 p. 414. κεῖνο μεν γὰρ, 507 καὶ γαθο κρεῖττον καὶ μονάδος πρεσβυτερον καὶενος εἰλικρινέστερον ἀμήχανον υ ετέρου τινος θεω-oMσθαι, διότι μονον θέμις αυτμ φ' αὐτο καταλαμβάνεσθαι. quod Deus inimiit. 13, p. 282. Osτοις οἰ- κειέτατον προκειται κεφάλαιον ἐν τοις ἱεροφαντηθεῖσι

ουρανδ οὐθ' ς κύσμος ποι γαρ εἴδη ταμ γε ' καὶ εἰς αἴσθησιν ἐρχὁμενα ὁ δ' ἄρα οὐδε τῆν καταληπτός, τι μη κατα τι εἶναι,μοπι παρυς γάρ ἐστιν δ' ὶ καταλαμβάνομεν αὐτ- τι δε χωρὶς πάρξεως Ουδέν. Demiit. Nom. 2, p. 5 s. ἐντοι νομίσνς ὁ γ δ ἐστι προς ἀλήθειαν δν - ανθρώπου τινος καταλαμβάνεσθαι Ἀργανον ' ' γαρ οὐδεν εν αυτοῖς ἔχομεν