장음표시 사용
441쪽
eum ab ira superatus fueris. Sie eerte Explicant περησω in Epigrana mate Agathiae An hol. p. Is s. Mus gr. Θυμ μ περασης nihil aliud est, quam Θυμου πέραν Ισο, u bi longius irascendo progressu afu E H s. Constat enim, περαν non solum transgredi signifieare, verum etiam pros redi, ut Oed. COI.
V. 68O. παριείς. gl. ἐκλύων, καταμβλύνων, α. -
. V. 6 8 a. Gl. ἴσθι ὀὲ δεδεῖχθαί με παραφρονα, ατυ-κ ἐπὶ τα συνετά, ἐαν σε παραλογίζωμαι, οςτε την ἐμην φίλην την ἐν πόνοις αμηχανοῖσαν εἰωθωσας. B ru n e k. V. 683.
442쪽
V. 683. παραφρόνιμον, insanum, a mentem: ἄπορον ἐπὶ φρόνιμα, ad omne pmadens consi l i u n1 i ii ii a bi l e m. M u 3 g r. V. 687. ουρισας. Firmant hujus sab. v. I 347. i 3II. Trachin. 8 o. 83IO Eurip. Androm. 6IT. Ad eandem inuram pertinet ευπομπος. Mus gr. V. 688. ,, Metri indicio seribendum puto πομπε . Neque alio ducere videtur lecti O ευπομπος, quana e ' i
πομπος ortam suspicor. Sic Hera rannus i n No tis M S S. Bruncrius cum vertit: ira nunc quoquct, si p o t e s, in tranquillum nos deducito, non reputavit, se scriptum oportuisse εἰ δυνασαι. Inio varo sensus est: ac nunc quoque, si posses, opem 1 a tu r u s esses. Eurip. Baecli. 6Ia. τίς μοι φίλαεν ν, εἰ συ συμφορας τύχαις; Cons. Schaefer. ad Dio nysi vini p. a I 3. R. et a 3I. Matthiae Gratiam. Gr. f. Sah, 3 V. 69o. στησας ἐχεις. gl. ἔστησας. Ut paullo infra βεβουλευκως ἐχει pro ἐπιβεβούλευκε. Vide Fr. ine. LXXXV. et Ualelcenari uni ad Phoeniss. p. 268. Iσταναι μηνιν, nihil aliud est quam μνίειν, quemadmodum Traisgi ei dicunt Bταναι βονν pro βοαν. Nugatur si aeculus in Ononinas scholiis. Bruncit. Si e ἔλπις, οῖαν στησουσι Eurip. Iph. Α. 789. tibi praeter necessitatem m3σουσι eorrigebat Tyravlairtus.
U. 692. Κρέοντος. gl. ενεκα, quod hie subauditur, ut supra in f του πραγματος. Brunck. οῖα, i. e. OG τοῖα. vid. Schaefer. ad Lamberium Bos p. a Sa. fret Mauluae Gramna. Gr. g. 48O. not. 3. Verba βεβου- λευκως ἔχει affert Eustathius P. 694, 26.
443쪽
42 V. 693. Diu est, ex quo Ruhnrinius meus 1egendum monuit aγχαλων, iram Iaxans, mitigan 1. Malim tamen eum copula ἐγχαλων τ'. Die, ri Et perspicue, et ira posita jurgium enarra. 31s. Mus gr. Nihil mutandum. To νεῖκος ex meis tonymia satis usitata caussam rixae iii eat. Similis lorata est Philoct. 328. ubi vide. V. 697.-έμοθὸροῖ στόμα. Sensu lao iunxverborrum dii idatus est in Onoribus selioliis. στομα Ne, ut centies alibi, se r m o n e m significat. παν ἐλευθεροῖ στόμα, idem est ae κατα πάντα ἐλευθεροστομεῖ. Aeschyliis Prom. I 8 . αγαν δ' ἐλευθεροστομεῖς. Boiheli. παν ἐλευθεροῖ στόμα, omnium ora in me Ia Kal.
ad se ipsum attinet, suam linguam penitus excusat, Omnem se. eulpam transferens in Tiresiam. Sie Vauvillerium etiani exposuisse video, advocantem
V. 698. seqφ Eustath. ad Iliad. XII. ad orationem Hectoris, quae est a V. 23 I. p. 9 2, 2. ο φιλόμηρος δὲ Σοφοκλῆι ποιεῖ την Ἱο στην καθ' ομοιότητα τινα του Εκτορος τραχυνομένην κατα της μαντικης, καὶ ανατρέπειν-ρωμένην αὐτην. V. 7OO. μαντικης ἔχον τεχνης. Vide supra ad V. 34s. 344. Eadem est ratio obviariam loquutionum, εῖχεν ποδων, ὼς εκαστος γνωμης ν ἐμπειρίας εἶχεν, ἱμretant.J BDIn etc. quem vide etiam ad Aristoph.
444쪽
Lys. 173. Neque aliter explicuit Toupius Emend. in Suid. II. p. II 8. not. sed salii utrummae ae genitivo Partem rei signifieari, peliseere docuit Matthiae in
Graim m. Gr. p. 48 l. Musgraviana nota haec est: , , χοντέχνης. Inusitiitiam locutionis genus. Plerumque enim dieunt ἐχόμενον τέχνης μαντικης, a V a t u in sei en Dapendens. Est et alia phrasis non admodum dissimilis, euaus vis tamen diversa est, videlicet τα ἐς μαντικην τέχνην εχοντα, de rebus quae ad vaticinandi artem peristinent, ' i. e. quae partem artis constitiaunt. - V. 7 8. παιδος δὲ βλαστας. quod autem ad P u e r u In adtinet. ἐνθυίας νιν αρθρα ποδῶν. Sie solent Grae ei politae aecusativum pti,nominis vice geniisti vi iungere accusativo rei. Vide quae notavi inus ad Comi es Pacem Io 99. quod schema Latinis poetis havit inusitatum. Aen. X. 697. Sed Latagum saxo atriue ingenti fiagmine montis, Decia pat os saetemque adversam. Brune I .
V. 7I4. Eustactius vecta φημι μαντικαὶ διωρισαν
assere p. 694, 28. V. II 6. χρείαν ἐρευνα. Gl. in B. χρείαν ἐρεύνης --
ρ στησι. Locus difficilis expeditu, quem alia clepravatum, alii integriam im irant. In prolatis explicationibus acquieti emtum milii videtur; nisi quis malit 3ν pro - legere: ην γαρ αν θεος χρείαν ἐρευνα. quam enim rem Deus quaerit, id est, indagari vult, eam apse facile manifestam reddet. χρεία, res, negotium, πραεις. Hoc sensu ocem tit insta I 43s. 14 a I. Aa. 74o. et aliis in locis. Braine Ic. χρείαν.
Interpretor facinu 1, πραεν : eamque vocis notionem ad Eurip. Supp. 2 O. abunde exemplis firmavimus. Mais
445쪽
422 Deus seruta tir, facile ipso in lueem pr6seret. Mus gr. Rectius Verres: quarum rerum Deus usum quaerit s. quae Deus investigat propterea quod necessima esse imireat. V. 'I9. υποστραφείς. gl. της προτέρας ἐνστασεως. Id μst: υπο ποίας φροντίδος στραφεὶς απο της προτέρας ἔνστασεως τουτο λέγεις; Brunck. υποστραφείς. Nonnulli libri separati ni ἴπο στραφείς. Sed poetis passi, a omnia, sive verta, sive participia, genitivum non raro adsciscunt. Vide ad Eurip. Iph. Aul. IO, 3. Mus gr. V. 722. οὐδέ πω λ εαντ εχει. gl. ουπω δὲ ἐχηεαν. B r u n e LV. 726'. Δελφων καπο Δαυλίας. Deserit,itur Ioeus, ubi viae Delphos a Thebis duce tui alia ad Dauliani ducens via se adiungebat. De s auli a Strabo p. 423,
B. ἐν δὲ τῆ μεσογαία μετα Δελφους ως προς την ἔω Δαυλὶς
πολίχνιον. Ι, O cum ubi Oedipus patiena interfecit Σχιστηνόδου pioprio nomine Voeatum esse testatur Pausan. in Phocie. p. 8Ο8. Mus gr.
V. 73O. ἐνθυμιον, ter iculamentum. Afratim hane notionem illustravimus ad Eum p. Ηer . Fur. 724. Mus gr. V. 73 I. φυσιν. gl. τον του σωματος ογκον. In fine seq. versus libra omnes habent ἔχων, ubi , si glon salum auctores audimus, subaudiendum 'ν vel ἐτύγχανε, quod prorsus est absonum. φραζε τίνα φύσιν εῖχεν ο Λαῖος, τίνα δ' ακμην ηβης ἔχων ἐτυγχανε. Venium,atia duobus substantivis sufficit; sed requiratur adverbium, quo quaestio ad definitum tempus restringatur. t u a erat aetate TUNC, quando civitatire n u n tia i um fuit, euin in trivio occisum
446쪽
etus in Bibl. d. alten Literatur u. Κunst P. II. p. I O. R. neque enim apparere, quomodo ἔχων ex Aτa potuerit oriri , et τότε in hoc qiri dein nexu nimum sapere paraphrasin. btilai qui dena glossatoriam, qi ni spernit Brianckius, interpretatio tantiam abest ut absona videa- Iur , earn ut pro vera habere nullus dubitem. Sollemnis est Graeeis scriptoribus negligentia quaedam sermonis, qua minus, quam par erat, anun adversa, dici non potest quain lalgae vanissimarum suspicionum segetea provenerant. Si e nostro in loco Sopia oeles, quamquam seripserat εἶχεν, subiecit tamen ἔχων, quoniam 'ν εχην animo obversabaria r. Hinc intelligitur etiam, cur Iocasta
V. 74 I. βαιός, tenuis, l. e. tenuiter, cum exiguo comitatu . M u 3 g r. V. 742. λοχίτας. gl. υπασπιστας. Bra ne h.
V. 7sq. ώδ' ανηρ. Seholiastes of ανηρ. MSS. Bodl. et Stephaniani nonnulli zδε γ' αν ρ. Nihil homini sine vitio. Legendum sorte,
447쪽
- αεος γαρ, ως τ αν ρΔοῖλος, φέρειν - Μ u F g r. Sie etiam Hermannus in praes ad Heoib. p. XL. nisi quod particulam γε non addidit. Inductiis est in hane suspieioneian adnotatione veteras se holiastae, οβν το αἴτημα ουχ ὐπερέβαλε δουλον : sed in ea non putavit aeqitiis escendum . , , Nam sic ait) ut altius servo , quam libero homini praemium dari conveniat, nulla tamen caunsa est, quare id hic commemoreriar, ita ut verba ώς ἀνηρδουλος nihil nisi inutilo aditi ramentis ni contineant. Quin omnino vocabulum δουλος, quomodocumque hic locus legatur, superfluum et ineptiam est. Itaque aliam proposuit, eamque perelegantem coniectiaram: αειος γαρ ων ανηρὸ λος φέρειν ην της& καὶ μείζω χαριν.qua ex eo, quod Palillo audacior est, posthabita, nune se hollastae ' ΟΓ' 'ΑΝΗ P exhibentis indieio legeii iuniarbitratur: αεος γαρ , or ανηρ δουλος, φέρειν ην τηςδεωαὶ μείζω χαριν. Mihi non displicere fateor serapinis
Iam a Brianckio reeeptam, partim quod ex hae Deilliis me origo reliquartana lectionum explicari potest, partim*iod tribraelii in quinta sede exempla reperiuntur eiusmodi, quae matarionem nullo pacto admittant. V. 7 7. παρεστιν. gl. δυνατόν ἐστι νολο. Vide Lexicon. ἐφίεσαι. gl. έντελλη. B r u n c k. Παρεστιν.
Praesens pro sutiaro, in Antig. 899. 879. αλίσκεται
Pind. Olymp. VIII. epoti. a. Nec in haec eXempla quadrat quod de nonii ullis praibabiliter docet R. Da vestira Nisoeli. Crit. p. 74. revera latura esse Attica, quae putabant ' pria esentia esse pro situris posita. M u s g r. V. 7 9. εχιδεῖν. gl. ἰδεῖν. ut εχοραν centies Proορῆν. Nempe composita saepissime adhibentiar pro sim plicibus,
448쪽
.plicibus, praepositione nihil lanifieancti vina con a sente: et haec maxime fuit caussa, cur tam saepe imbrarii praepositiones verbor m compositor m Oinitieis rent, quas sensui inirides esse iudieahant. Vido indi- eern nostr m in Comeum v. Ρ eposition . B r u n e h.
ex praecedenti Mis repetendum. - ἐς τοσουτον. Conis
.stria etio est: μου βεβωτος ἐς τοσοῖτον ἐλπίδων, ni e i n
δια φόβου ἐλθεῖν. desid e rare, forani dare. Ali mi e hujus generis multa. Brain etc. V. 772. βαρυνθείς. gl. χολωθείς. Rusticus apud Cornicum in Nubibus 1363. κάτω μόλις μεν, αλλ' Ομως ηνεσχόμην το πρωτον' ἔκειταί - B PII n e l .
449쪽
simplicius: quorum eatissa Fener m. V. 782. χρείη. Sie legendum esse bene do evit Da vestis Misceli. Crit. p. 333. iri sit aoristus optativi. Mus gr. V. 786. Sti id as in Ἀστρονομία - 'Ἀστροισοκμαίρεσθαι. ἐπὶ των μακραν καὶ ερημον όδον πορευομένων, καὶ αστροις σημειουμένων τας θέσεις των πατρίων. fluxta hane expositionem haud male distinxisse et vertisse videri queam. Nee aliter loe in aecepit antiquiis paraphrastes: καγω ακούσας ταυτα την Κορινθιαν γην κατα το ἐπίλοιπον λ αστρων μετρουμενος, η γουν μακρόθεν βλέπων, και δι αστρων συμβαλλων αὐτην, απε μουν - Verrumtamen haud deterior est Heat titi distinctio: την Κορινθίαν, ασποις το λοιπον ἐκμετρουμενος, χθόνα
Qua admissa, bene eum eo vertas, et ego, hi 1 auditas, ori nili iam terram exsul dereliqui, astris in posteraim Oarsum dirigens. C u m ἐκμετρε μενος subaxulitur όὀον, quam vocem alia sci iptoees, pro verbiali locutione tuentes, exprimunt. Lucianus Iearomenippi initio: ε α, ω 'γαθέ, καθαπερ οἱ Φοίνμκες, αστροις ἐτεκμαίρου την όδον. Vide Eustallii uni ad Odyss. p. IS S. l. S8. Ex eo. rreent.J Brune Ic. αστροιο - ἐκμετρουμενος. Proverisium de iis dietum, qui regionem alioram praesentem oraIlis non contem. plan rura
450쪽
plantur, sed si turn eJus ex astroriam in speetione eolligere satis habent. Omnium optime illustrat Toupi ad uid atri v. χρῆν. Quoad senstim sintile est τηλόθεντο λιον - εχορῶν Plidoct. 4S9. 4 3.) Medea apud Val. Flace. VII. 478. - Quando hine aberis, die, quaeso, piolam iQuod eo eli spectabo latins Z Mus gr. iV. 79 P. Magis placeret τουτον συ τον τυραννον. I. V. 796. προς βίαν. gl. βιαίως. B r u n e V. 797. 6ν τροχηλάτην. gl. τον νίοχον. B ru n zk., Merito Her annum offendit tibi orarin lectio, τον ἐκτρέποντα τον τροπ λατ ν: neque enim sic , sed, oniis altero atriculo, τον ἐκτρέποντα τροχηλατην daturus fuerat Sophocles. Veram EG puto vira praestantissimi conie- et aram, τῶ τροχηλατν, quod nititatum videri potest ab eo, qui Euripidei loci meminisset Phoen. 39.
Καί νιν κελευει Λαχυ τροχηλατης 's. ξένε, τυραννοις ἐκποδων μεθίστασο. τρέπειν h. l. est όδον ποιεῖν.
V. 798. ὀι οργῆς, iracunde. Vide quae n lavimus ad Eurip. Bacelaas 433. BIunck. V. 799. μεσον κάρα. gl. κατὰ το μεσον της κε - λης. Perperam vulgo late locus interpunctus. Verba μέσον καρα non pendent a τνρησας, sed a suppressa prae-Positione κατα. ordo est: τηρησας, καθίκετο μου δε- πλοῖς κέντροις καν. μέσον κάρα. Sie etiain distinguit Galal erus opp. T. I. p. I ῖ. tibi μοι pro μου pothetae error esse videtur. καθικνεῖσθαι sensu seriendi semper Cum genitivo constria triar. BOInck. V. 8 I.