LIBANII OPERA

101쪽

LIBANU ORATIO XIV ἀναπνεέσας οὐκ ἐπὶ οὐ πλέον ἰσχύοντας τον ἐν βιβλίοις βιοfντα Φουρτοπινατιανον καταφεύγει νομίζων Ἐλληνος, οsτω γὰρ ἐκεῖνον καλεῖν ἄξιον, τελξεσθαί τινος αἰδοῖς ο καὶ γέγονεν ἀκουσας γάρ, ὁθεν τε ηκοι καὶ πως καὶ τί πα θὼν κοὰ τί φοβούμενος, δέχεται τον ἄνθρωπον ὴμερως καὶ κατεστησεν εἰς αδειαν διὰ του σχήματος. 13. ὁ δὲ ν δ στρατιώτης σώματι μὲν ἀπεω τοιούτων πόνων διηλθεν ἐφ' Ἀπων πολλάκις τὴν οικουμένην ἐν τοῖς ἐπείγουσι των 1 καιρων εἰσφερύμενος τάχος, καὶ οὐδὲν ν ὴν νάγκη θῆττον μαθεῖν, βραδυτερον παρὰ την τουδε μέλλησιν Κωνστάντιος μουσε, πλὴν εἰ που συνετρίβη καταπεσών δ καὶ αὐτο του σπευδειν σημεῖον. 14. ἐπαινουμενος δὲ τον πύνων τὰ προτεινύμενα κέρδη διεω- 1 θεῖτο, καὶ οὐκ ἔστιν στις ἐπιδείξει τουτον οὐκ W429 ἐπιμελητην ρεων, οὐκ αγγελον πάρχων, ου νίκης μηνυτήν, οὐκ ἄλλο τον τοιούτων πηρετηκότα οὐδέν, τὰς μὲν πολεις ἀπώλλυε, τους δε δοκουντας δι-

102쪽

κονεῖν με αμαζον χρυσον αγουσῖν πεπεμπεν. υμὴν Ἀριστοφάνης ξίωσε τοῖς πατρφοις τοιαυτα προ θεῖναι χρήματα, ἀλλ' ἐτρέφετο μὲν τοῖς οἴκοθεν ἐν ξένη, το δε διαπεφευγέναι τον κινδυνον ἀρκουν γεῖτο κέρδος ἐλευθέρω κά πρέπον. 15. Ἐν τοιαύτη δε προαιρέσει ζοντος ἐπεθυμησε δυστυχος τῆς Αἰγυπτίων δε ιυ α άσιος καὶ μετέσχεν Ἀριστοφάνης της τυχης, ελετο γαρ μουσωνίου πέμποντος, διήτι μεν, οὐκ οἶδα, τοσουτον δὲ ἐπίσταμαι, ὁτι πέπονθε μέν δ μέχρι νυν, ο βασιλευ, δακρυει, ολαβεῖν δὲ μικρον μεν ΤΠ ιά χρυσίον, ἔλαβε δὲ οὐδὲ τύδε, πληγὰς μεντοι πολλὰς καὶ χαλεπὰς καὶ πολλαχο της γης ταῖς ἐκ μολίβδου σφαίραις, διηγήσατο Παπιλος εἰς θάνατον ἀρκεσειν κά αμα ταυτά τε ἔπασχε καὶ παρὰ Κορινθίοις ἐλειτούργει τὰ τον καλουμένων στρατηγον' 1sosm γαρ Ἀναπόλιος εγνω. 16 τι μὲν οὐν εγκλημα α4s0ῆν οτι μάντιν εἰσαγάγοι Παρναοίκτων περὶ τους ἀστέρας ἐχόντων τὴν τέχνην ἐροωντά τι τούτων ὐπὲρ ῶν οὐ νύμος μανθάνειν. 4 ε το μεν εισαγαγεῖν ὁμολογον, φάσκων δε τὴν μαντείαν ἐπὶ τον ἰδίων του Παρνα-- εο

103쪽

LIBANI ORATIO XIV σίου στηνα προς πάσας ἀνάγκας ηγετο προ παροξυνας τι καθ' ἐαυτο τον Παυλον ρήαασιν ἐκείν μὲν προσήκουσιν, ἀμείνοσι δε τότε σιγασθαι 17. της παροδίας δε ἐκείνης εἰς τος προβεβηκυίας τρίτον καὶ μύλις

λαβούσης τελευτὴν τοῖς μὰν ἄλλοις ἡπηρξεν ἀπαλλαγή,

μένος δὲ Ουτος ἐκολάζετο περιγραπτοῖς ροις, λεκτος οὐκ, κινεῖσθαι καὶ πέμπετ' αν δεδεμένος, εἰ μὴ

θεῖν τις την ταυτα παρανομουσαν, ρά μοι δώσεις

τυραννίδα προ σε εἰπεῖν εστησε. 16 18. οιούτοις, ἁ βασιλευ, προσπαλαίσας Ἀριστοφάνης κλωψ δειται σου, καὶ μεῖς δε συνδεύμεθα, πεμψαι παρὰ τοὐς οἰκείους χαίροντα καί γε δυνάμενον διάγειν των προγόνων ἀξίως. 19. καὶ τίς φησεις αὐτον κω λύει βαδίζειν πολλὰ καὶ μεγάλα το δεσμωτήριον αὶ 15 πληγαί, φατιμία τι γυμνωθηναι προς βάσανον, τύ μι-R 431 -- πλησιάσαι τον ,οντον τοις νώτοις, εἰ μὴ --δεστος οἷς ἐβύησεν οὐτος ἐπὶ διακρού γε της βασάνου συνεχώρησε ταυτα αὐτον ἐμποδίζει, ταυτα δεσμεέει,

ταυτα των οἰκείων διείργει, ταυτα αν μη τις ἀνέλη πῆ-

εο σαν ἔτος ήχεται πύλιν πλὴν της οἰκείας. 20. οὐ γὰρ

104쪽

LIBAM ORATIO XIV

θύτων ἀτιμίαν, ἀλλα καὶ ὁστις οὐλῆλθε του παθεῖν, το ἐπιτροίας ἀκέραιον ἀπολώλεκε κὰν εἰς ἔριν κατασταὶ πρός τινα καὶ φιλονεικίαν, ἀκουει, τὰ τον-τονθύτων τον δε ἐκ του δεσμωτηρίου τον εἐκ της βασάνου τον τω μεταφρενω νενικηκότα του ακμονας τοῖτον ἐν βουλευτηρίω περὶ κοινον φθέγγεσθαι πραγμάτων δέον ἐν τ' οἰκήματι προς οὐ δεσμώτας περὶ τουλου; τ τα σως ἐρεῖ τις τον νῖν μὲν λαμπρον, πάλαι δε τους Μενάνδρου θεραπευοντων οἰκέτας ουτος ψἄρα καταράσεται -δέ φ μη εμύντι - τράχηλον. 21. - οὐ τούτων ἐπανορθωσις καὶ πῖς αν ἄπρακτα τὰ πεπραγμένα γένοιτο λυθῆναι μέν ωβασιλεf, καὶ μη γενέσθαι τα γεγενημένα των ἀμηχάνογν, ἐξι λεῖψαι δε τὴν - αὐτον τιμίαν ἔστι. τούτου δ' εἰατρ0ς ἄλλος μεν ουδείς, μονος δε συ δε αν παραστησοι ον ανθρωπον ἀπολαμπρυνα τιμὴ τινι κέ-- 432 κρυπται τὰ ὀνείδη, συνεσκίασται τὰ χείρω γέγονεν --δοξος εχε την παρρησίαν, ἀπέθετο την αἰσχυνην. 22. προς γὰρ τω τὰ δεώτερα τον προτέρων πεφυκέναι soκρατειν, ς φη Πίνδαρος - τον τετιμηκύτα του πε-

105쪽

LIBANII ORATIO XIV

ριυβριαμος εἶναι βελτίω μεγάλην οὐν εὶς ὁ λήθην

ἐπιθεῖναι τοῖς φαυλοτέροις χει και δύξει το μενορθῆ κρίσει δεδύσθαι, ὁ ἀνοήτ' πικρία πεπλημμελησθαι. ταν δὲ Δ ηδικεῖτο δι' ὼν πασχε πεισθῶ- σιν ἄπαντες, οὐκέτ' ὀνειδιουσιλὰ πέπονθεν ου γαλῆν ἀδικουντος. 23. ουτως ξεστί σοι της οἰκίας ἀφανίσαι τὴν ἀδοξίαν ποιήσαντι τὰ τρίτα τοῖς πρώτοις παραπλήσια τούτων γαρ ἐκείνοις ὁμοιωθέντων ποχωρήσει τι μέσον καὶ δυσχερες, κά οὐδεὶς κωνστάντιον καὶ 1 δεσμά, ἀλλα σε περιάοει και την φήν. 24. τίς ουν αυτη γένοι ἄν, αὐτος κρινεις, μεις δὲ εἰσόμεθα χάριν ῶσπερ α δουνα ράδιον πιαν οξλ παρασχεῖν, ουτωσοι το τὴν δοθῆναι προσήκουσαν σχερὲς εὐρειν.

πολλοὶ δε ο βασιλευ, τιμον τρόποι, καθ' ους καὶ 1 μείζονος καὶ ἐλάττονος ἐστι τυχεῖν ὴμεῖς δε οὐ διοισόμεθα περὶ του μέτρου πάντως - αν - κοσμήσει τον εἰληφύτα, και μικρον ουδεν ουδε ταπεινοναο - ἐκ γενναίας κά θείας διδομένων ψυχης. 25 E δε τις μῆς χληρους εἶναι φήσει καὶ πλείω

ἡ σοι - ἀναγκαίων ἀνατιθέναι βοηθεῖν ἀξιουντας ταῖς τον κα ἔκαστον τέχαις, σπερ οὐκ ν κανον φορτίον τὰς μὲ τον πιλεων φροντίδας, ἴστω το μέγιστον

106쪽

LIBANI ORATI XIV 7των σον ἀγνοον τουτο δ' ἐστὶ τ καὶ μέχρι γένους

λάστου καὶ ἀνδρος τὴν σὴν τετάσθαι διάνοιαν τοῖς μὲν γὰρ βραχυτεροι τὰς γνώμας καὶ το περὶ του ὁλων ἀκουσα του λέγοντος η διαλεχθηναι βαρύ, τον μεγαλοψυχον δὲ χαίροντα φ πληθει τον αὐτου

λ εἰς μῖν σκοπον, ὁ δεῖνα καὶ ὁ

δεῖνα πράττειν, καὶ φιλονεικήσει με στάναι

τὰ λυπηρά καὶ πῖς ἐξαρκέσει μάλιστα μὲν

οφειλεν ἐύν τε ἐναι περὶ πάντων αὐτον καὶ πυ- 16θάνεσθαι καὶ βουλεέεσθαι καὶ κινεῖν --καλος ἔχοντα. επε δε τουθ ήττον δυνατον η τὴν αμμον ἀριθμεῖν, τούς γε δεξιωτέρους και παρὰ τὴν ἀξίαν ἀτυχουντας οὐ περιοπτέον. ν εις Ἀριστοφάνης. πολλὰ γὰρ αὐτω τὰ βοηθουντα, καὶ ου Μυσων ἀνῆρ, ἔσχατος, ἀλλ' οἷος φέρειν φιλοτιμίαν τοῖς ὁ ποιεῖν αὐτον προαιρουμένοις. δε - εστι σοι παρὰ φαυλον τὰ τοsδε ποιήσασθαι, νονα ρ διον. 27. Προτον μὲν Ελλην ἐστίν, ὼ βασιλεs ' τουτο ἐστὶν - των σῖν εἶναι παιδικον. ουδεὶς γὰρ ἡτ εο ς αὐτου πατρίδος ἐραστής, ς συ του της Ἐλλάδος

ἐδάφους ἐνθυμούμενος ερὰ καὶ νόμους καὶ λύγους καὶ σοφίαν καὶ τελετὰς καὶ τρόπαια ἀπωβαρβάρων. 28 5

107쪽

M NU OBATIO XIV τος δὲ Αριστοφάνει τούτου πλεονεκτήματος οὐ μικροῖ,α434 καν εἰ μεγαρευς ἐτυγχανεν ων λιος φμνως, μεῖζον ἐστι, τῆς πολεως εἰς αἰω Κορίνθιος γὰρ υτοσί. καὶ ου εἰς μυθους ἀποίσω τον λύγον οὐν Ῥλίου καὶ Ιοσειδονος εριν οὐδ' ἐπιγράμματά

σοι δίειμι κοσμουντα νεκρους ἐκ ναυμαχιον τεθαμμένους οὐδὲ δικαιοσύνην τῆς πολεως καὶ τ μετὰ τονηδικημένων ἀεὶ γίγνεσθαι, οὐχ ο μικρὰ προς δόξαν δντα τοῖς ἔχουσιν, ἀλλ' ὁτι καὶ τονδε κάλλιον ἔχω 1 λέγειν. 29. ἀνάμνησον γὰρ σαυτήν, ω βασιλευ της ἐπιστολῆς, ην Κορινθίοις ἐπεμψας, κων με εἰς τον

πολεμον ἐμβάς, ηδη δὲ τι πλέον λαβών, ἴπω δὲ εἰς

τέλος ηκων ἐν ἡ σαφος ευεργέτας σαυτου τοὐς ο- ρινθίους καλεις Ἀλλὰ γὰρ αὐτο μοι δει του μερους 1 τῆς ἐπιστολῆς, καὶ γὰρ ν δίους τους ἀκουοντας ποιήσαιμεν. 30 πατρφα μοι προς μας πάρχει φιλία καὶ γὰρ κησε παρ μῖν ἐμος πατηρ καὶ ἀναχθεὶς ἔνθεν, σπερ ἐκ Φαιάκων δυσμσευς, της πολυχρονίου πλάνης πηλλάγη εἶτα εο μικρὰ διελθῶν περὶ πανούργου μητρυιας, ἐνταsθα, νής, ὁ πατὴρ ἀνεπαύσατο σεμνύν γε τοsτο Κοριν-

108쪽

LI MI OBATIO XIV 99θίοις, σπερ Αθηναίοις τὰ περὶ τὴν Θήμητρος πλάνην.

μοσί πραττομενων οὐκ λίγον εἰς ἐκεῖνον ρχετο. πάντων δευτοπώτατον, εὶ πόλει μεν λη βλάβος - δρις νος γίγνεται κατὰ τον σίοδον κακία, τύλεως δὲ ὁλης ἀρετὴ μὴ δέναι το ἄνδρα να-φελεῖν. 32. εἰ εν. Ἱέριου δὲ καὶ τον ἀδελφον ὰρ εἰ ζοντες ἐτυγχανον, οὐκ ἄν εἶχες περὶ σεαυτύω, σπερ τὼ δαιμονίω τώδε, οτύν τε ἀπ της Ἐπείρου καὶ το εκ της γωνίας τί δ';ἐκείνους οὐκ αν ίει πάνθ' ὐπὲρ Ἀριστοφάνους εἰπεῖν τε καὶ πρῆξαι, πάνυ γε καὶ γαρ ηχθοντο βεβιασμένου στρατιώτου στολὴν ποδυνα καὶ καιρου τυχοντες, ὁπως ἔσται τι βέλτιον αὐτφ, προὐνοουντ' ἄν. 33. viis τοίνυν, εἰ μὴ φωνης ἀκουεις Ἀριστοφάνους τον θείων, ἡττον νόμιζε χαριεῖσθαι τοῖν ἀνδροῖν, εἰ δώσεις βουλομένοις ἐστί. το μεν γὰρ ημῖν ιαλέγεσθαι γεγωνα σιν ἔξω, προς δὲ τοὐς τον ἀνθρώπων κρείττους, οἷς νυν ὁμιλοῖσι. μεμνήσονταί σου της χάριτος. so34. O G οὐ δεινόν, εἰ Ἀλέξανδρος, καὶ ταυταρουαίοις ργιζύμενος, ψι οἱονα, τους Πινδάρω κατὰ γενος προσήκοντας μέση διὰ τὴν Πινδάρου μουσι-

109쪽

M ' Ἀριστοφάνην δὲ μηδεν νησε μητε τον θείων φιλοσοφία μήτε τον σοὶ συνόντων, οις ἴσα καὶ γονεῖσι προσφέρη ταυτὶ γαρ α νυν λέγω, άξιμον νομιζ λέγειν, Πρίσκον παραινεῖν. 4 δὲ ἀπιστεῖς, ἐρώτησον αὐτούς. ὁρῆς, ῶς ἐπιθυμουσι τυχεῖν τινος ἀγαθουτιν ἄνθρωπον; 35 ἀλλ' οὐδ' Ἐλπίδιος, κατὰ σοφ W436 μὲν λείπεσθαι συμβαίνει τοῖν ανδροῖν τῆ δὲ περὶ τι θεῖον σπουδὴ καὶ τω περὶ σὲ φίλτρωμάλιστα

αυτοῖν ἐοικέναι, οὐδ' ουτος ως υπὲρ αλλοτρίων των 16 άριστοφάνους βουλευσαι, ἀλλὰ καὶ τουθ εν ἐστι τον ἀγρυπνίαν αὐτ φερόντων καὶ ποιησόντων γε δοναν, εἰ γένοιτο. 36. μετὰ τουτων ἐστὶ Φηλιξ ὁ καλος καὶ γενναῖος, τούτ με αρχαῖος ταῖρος, θεοις δὲ νεωστὶ φιλος γεμονι σοὶ χρησάμενος ἐπὶ την νοσιν τον κρειττόνων επειδὰν ἐδη τον γνώρφον, γκαλύπτεται τον θεινον ουπω λελυκῶς ουδέν. 37. προσθες

ἐκείνω τον χρηστhν καὶ πάντας ἀνθρώπους ἀνηρτημένον τοὶ καλοκἀγαθί Αωρίωνα, β την ἀπο- Ἀλλων εὐφροσύνην αμβλύνει τὰ περὶ τουτον οὐ μεταβεβ s μενα. 38. καὶ μὴν αὐτος ὁ λέγων παρὰ σοὶ μεν ουκἄτιμος, τούτφ δὲ ἐπιτήδειος ἀπ' ἐκείνων τον χρύνων,

110쪽

LIBANU RATIO XIV

κει λίθοις βάλλετο παρὰ τον υ Οἰομένων αυτοῖς τὴν ἀνάγνωσιν λυσιτελεῖν καὶ τοιαυτα τοιων οὐκ ἐμοὶ

μαλλον η τω χαίροντι τοῖς λόγοις ἐχαρίζετο Rusetὰν αὐτος εἴη ὁ Νίρων. -υκουν και αυτις αν μετ' -- χάριν φείλοις. ἐμο τοίνυν ἀποδιδόντος φ λέγειν ἀποδος καὶ ἡ τοῖς εργοις. 39. O μὲν ὁ ἀγο τε τοσουτοι καὶ πάντες φίλοι, οἶμαι δ' εἰ τοῖς μὲν αλλοις μελεν ηκιοτα τουπράγματος, εἷς δέ τις ἐκ το ηριθμημέν- ῆν, δν οουτος ἐλύπει δυστυχον, καν τουτον ν ,δέ σθη τονενα δορς τοίνυν αν ἐνὶ τψν χάριν, Ῥαοιλεο, τοσου- τοις οὐ δώσεις οὐδ' ηγήση δεῖγμα τυ Ἀριστοφάνους ἐπιεικείας εἰναι τοιούτων μαρτέρων χορύν ο ουτ ὰν Θνθησαν, εἴπερ, πονηρος, τ αν ἐπήνεσαν προς 1εσε τον πεπονηρευμενον. 40 ε γαρ καὶ φίλος , ἀλλ' -ο γε φίλτερος οὐδ α τἀκείνου του ον, ἀλλ' ουδε πάντες οὐδὲ τὰ παντων υτ εστιν υτε μὴ γενηται μὴ τοίνυν οἷς μὲν μοχθηρροὶ βοηθοsσι, τούτους γο τοῖς βοηθοῖσιν ἐοικέναι, πάλιν δὲ γονεο μοχθηρον περ δε - ποιμνται τοὐς λύγους οἷς τὰ