LIBANII OPERA

111쪽

LIBANU ORA II XIV 41. Εἰμεν ουν δν τουτο μονον πῆρχεν Αριστοφάνει, W4s τι συνηγόρων τον ὁπωσου πιστευομενων --ορειν, ἴσως ἀνήκνηρύτερον διεκε μην νυν δ ὀ βασιλε0, ταυτὰ

μὲν νῖν ηοξατο τ τὰ δε ἐμίσησε, τον αὐτον ἐπε- θυμησεν. κεν εἰς τὰ λείψανα τον ἱερον κομίζων οὐ λιβανωτον, οἰχ ερεων οὐ ορ, οὐ σπονδην, ου γὰρ εξην, ἀλλα φυχὴν ἀλγουοαν καὶ φωνην δυρομένην καὶ δεδακρυμενην κά δακρύων ἀφορμὰς καὶ βλεπων εἰς γην, το γὰρ εἰς οὐρανον σφαλερον ητε παρὰ τον εὐθεGν παυσαι μὲν το φθεῖρον τὴν οἰκουμενην, τὰ δὲ Γαλατον ἀγαθὰ κοινὰ ποιησαι της γης. 42. καὶ ταώτης της εὐχ ης υκ λίγους αυτεκοινωνους ιργάσατο, προς μὲν ἐκεῖνον ἐκπολεμον, εἰς δὲ την μερίδα τὴν ὴμετέρα εισάγων, καν τοῖς συλλύγοις υκ ἀκινδύνους 1 μέν, ηδίστους δὲ αὐτω λύγους ἀπετεινεν υπω παρούσης ορτης ορτάζων οὶ μεν ἔσται τὰ τον στρατιω- τον, οἱ δὲ τὰ τον πόλεων, οἱ δὲ τὰ βασίλεια, τὰ δὲ τον αρχύντων, τὰ δὲ τῖν λύγων, τὰ της Ἀσίας, τὰ W43 τῆς Εὐρώπης, τὶ μέγιστον πάντων, τὰ περὶ τοὐς α θεούς. 43. εἶπέ που λεγων, ς προτος ἐνευδαιμονήσει

112쪽

LIBANU ORATIO XIV 103 τὴν μαντείαν καὶ μὴ περιιδης καταγελώμενον ἡ ἐκείνων οἷς ηὶδ τὰς προσδοκίας δεῖ γὰρ εἶναί τι πλέον τοις ἐπιθυμήσασι, σὰ γενέσθαι τὰ πάντα. 44. Καὶ ς μὰν τοῖς πὰσιν εὐθενεῖ τὰ τον βουλευοντων πράγματα καὶ ρ πλήθει τον προσγεγενημένων καὶ τ μέτρ' τον ἀναλωμάτων καὶ τ πάλιν

ἐπὶ του παλαιου τετάχθαι συiματος, ἀνωμολύγ ηται Αριστοφάνης δὲ ἡτε- τ' ἀγνοον οὐτε φαυλον ήγου- μενος της αὐτου προβεβλησθαι καὶ σώζειν τε τὴν πα- 10τρίδα καὶ τον ικον τον αὐτου μείζω ποιεῖν φεύγειρον προστασίαν καὶ το πολιτευεσθαι. 41z θεν - 440καλον ὴγεῖται, πράττειν οὐ δέναται, φράσω καν μελάβης ψευσάμενον, μή μοι φοετερον παρρησίας λύγον. 45. κάκωσεν ω βασιλεs, τὰ πράγματα τοέτω επροτον μεν ἡγένιος φοβον ἐμβαλῶν τοῖς διοικοῖσι και προδείξας, Δ ὁ μὴ φευγων ἀπολεῖται παιύμενος καὶ ἀγχόμενος, ἔπειθ' οὐτος μακραῖς καὶ χρονίοις ἀπουσίως, δι α δένδρα τε ἐκκέκοπται καὶ γη γεωργίας ἐστέρηται τον δε ἀνδραποδων τὰ μεν ἀπέδρα, τὰ δε ἀργεῖν μαθε, τὰ δε κακουργεῖν, γυνὴ δὲ τὰ τοιαυτα θρηνεῖν μὲν υναιτ αν, διορθουσθαι δὲ Οὐ

113쪽

LIMNI ORATIO XIV ἐχύμενα πάντα ἐξανήλωκε μεταπεμπομενου τουδε χρυσία καὶ σκεύη καὶ κατακύπτοντος θεραπεύοντος ἀποα441 τουτων πολλοὐς πανταχόθεν λύκους πικειμένους. 46. οὐ δει η θαυμάζειν, εἰ τηλικουτον μηκος ουτωδεινῆς συμφορῆς ῆλλοίωσέ τι της πατρικῆς εὐδαιμονίας, ἀλλ' ὁπως ου καὶ τους γροὐ καὶ την οἰκίαν ἀπωοτομετὰ τον ἄλλων - τοσούτων ἐσλύμενος θηρίων. τίνα δη βουλε τον ἄνθρωπον ἐπανελθύντα γενέσθαι 16 καὶ τί ποιεῖν ἄφασθαι προστασίας μετὰ πενίας, βασιλευ μέγα μέντ α στενάξαι Μένανορος π γης, εἰ αἴσθοιτο - ἱ0 αὐτ χρημάτων ἐνδεί πολλοῖς τον αυτο χειρύνων ἐξιοτάμενον τῖν πρωτείων ἀλλὰ δι' ἐπιμελείας μὲν ἰάσασθαι τὰ τρα, ματα, χρημάτων 1 δὲ δη συνειλεγμένων ουτως ἐκεῖσε παριέναι καὶ τίς ἀνέξεται τον αὐτο τοBτο εδοικοτων, μὴ σχολὴ θερα-ν442 πεύω τον οἶκον; 47. δεῖ δή τινος τιμης, ἐξ ἐς ἀτέλειαν χρονον τινὰ καρπωσάμενος ηδ μετὰ ρομης

114쪽

LI NU ORATIO XIV 105 εἰς το λειτουργεῖν ἀφίξεται καὶ γαρ , τοsτο φαίης, ῶς δώσεις ψιλὴν ἀτέλειαν δεῖν δή τινων καὶ τομοπροσήκει στέργειν, τι μὲν ταπεινότερον τομο εκείνου καὶ οὐκ ἀρκουσαν ἔχον τω τοσαυτα πεπονθύτι τὴν

π αμυθίαν, ἐάσω, ἀλλὰ σοί γε οὐκ ἄν εἴ του βελτίονος λόγου. 48 δηλον γάρ, ῶς αν τελη περινοστη δ' ἐνἈλλφ φ τὴν ἀφ' λυτο παρεχύμενος χρείαν,

ανισον οξe τ πραγμα, καὶ λυπήσει τους λειτουργουντας, εἴ τις τον ἐκείνων ἀναλωμάτων θεωρος περίεισιν ὁμοίως του τε λειτοχ γεῖν καὶ πάσης ἀφειμένος οδιακονίας. 49. καὶ πολλούς γε τους των αυτον ἀξιῶ--ντας τυχεῖν εὐρήσεις' οὐ γαρ ἀπορήσουσιν θεν ἐνοχλήσουσιν οἷς εἰ μεν απασι την ἀτέλειαν δώσεις, βλεφεις τὰς πύλεις, εἰ δὲ οὐδενὶ πώὶ τουδε πολλοις

ἀνιάσεις. πάντα δε μεμπτα βουλοίμην αν εἰναι τὰ εσά, καθάπερ τὰ τον θεον 50. ν' οὐ μὴ Κορινθίων μὲν οἱ πολλοὶ διὰ την ριστοφάνει δοθεῖσαν τέλειαν διαφύγωσι τι λειτουργεῖν, Ἀργεῖοι δὲ διὰ Κορινθίους,

Σπαρτιατα δε δια τους Ἀργείων τελεῖς, των δε αλ- λων καμοι διὰ τους πλησιον γενέσθω τι τοιουτον -

ωριστοφάνει παρὰ της σης διανοίας, ὁ τούτω μ ν εὐσχ, μον τὴν ἀνάπαυσιν οἴσει τοὐς δὲ Πους- 443 κ ἐάσει δαπανωμένως γανακτεῖν, ὼς ἄν ἐλαττουμένους. 51 ου γαρ τερως γε εἰ τιμηθει τις τι μὴ πῆσι γενέσθαι τὴν αὐτὴν τιμὴν ἐν ἐγκλήμασι θω--asται, λύ ἐκειν με λογιουνται θ του λαβύντος προς

115쪽

LIBAM RATIO XIV eth ἔργον ὁ δεήσει πράττειν ἐπιτηδειότητι, μετουσίαν της ἀτελείας οἱ ζ ουντες σονται καὶ ου δύξουσιν ἀναισχυντεῖν. ν' ὁ μηδὲν ἔπηται, δύσει δυσχερές,

ἄλλω - τον ανθρωπον υ ποίει.

52. δὲ Αἰγύπτου χρημάτων ταν μνημο-

νευστὶ καὶ των κεκλοφύτων ἔνα νομιζης Αριστοφάνην, ἐπαιν μεν σε - μίσους, τι μισεἐς τους οἱ 'εν ου

δίκαιον λαμβάνοντας, ταν γὰρ τοῖς πάλαι τὰ τοι τακεκερδακύσιν ργίλως χης, ουδ' ἐν μη ναι περὶ a των πονηρον λημμάτων τ νυν ἐας, προσαγε μέντοι ταἷς διαβολαῖς, β βασιλευ την ἀκριβεστάτην βάσαν0ν. 53. ταυτα γὰρ οἱ νύμοι λέγουσι δε δὲ οὐδὲν μ' Αἰγυπτίους δευρο καλεῖν ο6τε τουτον ἐκεῖσε πέμπεινέ ποσχήσοντα λογον πάλαι γὰρ ταυτα κέκριται καὶ 1ο βεβασάνισται, καὶ βουλώμενον εἰδέναι τὰ δημοOια διδάξει γράμματα. ἐν τούτοις τοίνυν ἔνδεκα μὲν κάὶ διακοσίους στατηρας ἐγκέκλητο λαβεῖν ου ἀρπάσας δὲ βιασάμενος, ἀλλά τινος μισθον φελείας, Δ ὁ νοι συκοφάντης φησεν, ην γὰρ δὴ συκοφάντης, λα-M βεῖν, ἀλλ' οὐκ ἀπολαβεῖν ἐθέλων. 54. ς δ' ὁ μεν οὐκ εξήλεγχεν, ὁ δ' ουδὲ τὴν αἰτίαν φερεν, Icηρχε δε- κατηγορ Παυλος εἰς πλεονεξίαν, παρ/ἴνου δὲ

116쪽

LIBANU ORΑΤIO XIV 107 καὶ των φίλων οἱ παρύντες πομεῖναι μαλλον την αδικον ζημίαν τὴν ἐπὶ πλέον κρίσιν, ουτως ἐποίησε. καὶ δανεισάμενος τω ψευσαμέν με τὴν ἀναίδειανεγκαρπον κατέστησεν Μωκε γὰρ τι χρυσίον, ἀτίκα

δε ε πολλον ἐδέκει χερσὶν σεσθαι του παραδείγματος

μυρίους ἐγείροντος. ib. V δὲ Ουδεὶς ἐφαίνετο μέμψιν ἐπάγων, παραδύντες ἀτον στρατιώταις καὶ κήρυκι

κελευσαντες δι Αἰγυπτου πασης τ0ν με αγεσθαι τον

δὲ κηρύττειν, εἴ τις Ἀριστοφάνει προεῖτο μισθόν, ηκειν ἀποληψύμενον ἔπεμψαν ὁ δὲ τη περιουσί της 10 ἀληθείας κρείττων ἐγένετο της Αἰγυπτίων φύσεως πάντες μεν γὰρ εἴδον ἀγύμενον, πάντες δὲ του κήρυκος κουσαν, παρηε δε οὐδείς. 56. καίτοι τις οὐκ ντων νίκα ναγκάζοντο δουναι λελυπημενων δεως αν πάλιν ηνεγκε το χρυσίον οἴκαδε, και ταυτα 445 Αἰγύπτιος οὐ οὐκ ὀκνοsντας δρομεν ἄν ἔδοσαν εμνησθηναι, ἀλλα μάλ' ευχερος εἰσπράττοντας α μηδέδοται. ἀλλ οἶμαι, τ μηδὲ σκιὰν ἡπεῖναι δωροδοκίας

μηδ' θεν αν αἰτία γένοιτο πιθανή, σιγαν πάγκασε

καὶ συκοφάντου τύλμαν 57. πύτερ' ἡ τἀμφίβολον ,ο ἐκεῖνο λημμα το μικρον σημεῖον δεῖ ποιεισθαι μειζόνων μηδεὶς ἐγκέκληκεν, η την εν τοις κηρύγμασι των εἰωθότων συκοφαντεῖν σιωπὴν του Ψὰ δικαίως ἐγκ

117쪽

M MI ORATIO XIV κλῆσθαι τὰ μικρὰ τεκμήριον μαλλον γὰρ εἰκος ἐγνου παρ' ἄλλων εἰλη - μηδὲ τοfτο λαβεῖν η 0ντομο απιμάσαντα των μειζόνων ἀποσχέσθαι. 58 πθς γάρ, ω βασιλευ, φιλοχρήματος μικρον ουδὲ Αἰγυ-ε πτου φέρεται. χεῖ γὰρ αὐτοθι μετὰ του μίλου καὶ τὰ κέρδη, καὶ τούτων οὐκ αφανεῖς αἱ πηγαί. ὁ τως, ἄθλιος καὶ χρημάτων τε ηττων κῶ του κερδαίνειν ἄπειρος, ἰσα ενεκὶ διακοσίων στατο ρων αἰσχύνην κινδένους ἔχουσαν πομένειν ηρεῖτο; 59. καὶ 1 μην εἰ μεν ἐπιθυμον λαβεῖν εἶτ' οὐκ ἔχων εἰ τύ Ῥσυμπράττειν δυναμιν οὐδὲ τον δώσοντα εἶχεν, πο-

λογίαν ἔχει τὴν ἀσθένειαν αὐτήν ε δ δε κέρως ν446 πολλαχόθεν μισθαρνεῖν οὐκ ἐχρπο τη δυνάμει προς πύρον, - αν μαλλον φανείη κρείττων χρη--1ωμνῆ τίς ἄν βασιλεἡ τ υ πράγματα ἐγχειρίσας

60. 'Hσθην δέ τινος εἰπόντος ἐν μερε κατηγορίας, Δ ουτύς ἐστι διειλεγμένος ταω τινὶ των ἐπὶ σκηνης γυναικον. οὐ γὰρ οἶδα, τίνα αν πρ τούτων ἐζήτησε 2 λύγους ιι συνηγορος ν. 61. φέρε γάρ εἰ ἐγω ποιον χριστοφάνει - - νυν ἐγκώμιον μετὰ τον ἀπο των ἄλλων ἔπαινον ἐπὶ τον της ἐγκρατείας προελθΔ τμ

118쪽

LIBANI 0RAII XIV 109πο- τω πως διῆλθον, τι υτος μέντοι πλείστην γην ἐπελθὼν καὶ πολλοῖς Δμιληκωλεθνεσι νέος οτε μάλιστα ψυχης τυραννουσιν ἔρωτες, ἡπερ οπται νύμων, χυ ἐπεβούλευσε γάμοις οὐδὲ διέστησε τους π της υρα ἐζευγμένους οὐδὲ συνετάραξε Θιος γαμηλίου θεσμον ου δ'ον ἄλλους δίκει τὰς δονὰς ἐπλήρωσεν, ἀλλ' ἐν ταῖς ἀφειμέναις εἰς φροδίτης ἐξουσίαν τὰς της φέσεως ἐκούφιζεν ἀνάγκας, εἰπέ μοι,

τουτοι εἰ το ανθρωπον οέμνυνον ὰρ αν ἐδύκουν οἀγνοεῖν ἐγκωμίων ὁδοὐς φυχης ἀρετὴν κανως δεικνύεινm 62. καὶ γὰρ εἰ μεν φιλοσοφεῖν φασκεν Αριστοφάνης καὶ περὶ τον ἐν οὐραν σκοπεῖν καὶ τὰ θεῖα ταυτα δὴ μετεχειρίζετο, γεωμετρίαν, ἀστρονομίαν, μουσικην, ἀριθμούς, τον Πλάτωνα τον Πυθαγύραν, 15 καὶ κοιταδεδουλοσθαι τὰς δονὰς λεγε κοὰ πολ τον αλλων ηγεῖτο διαφέρειν, εἰκοτως ν ἐπετιματο χειρωντο προσήκοντος δεικνύμενος εἰ δε εἷς ἐστι, Ῥητορικον ὴ εἰ βουλε γε, στρατιωτον, τί ἄν τις παρ' αὐτ ζητοίη τὰ το ὲεροφάντου, δέον ἐπαινεῖν, ε ταῖς Dἐννύμοις ηρκέσθη μίξεσιm 63 εγο μὲν γὰρ οὐδ' ἱερὰ τον κειμένων ἀνοικοδομεῖν - ταῖς τουδ φρον νηπι τίσι φαίην αν πλημμελές. ψρ γὰρ οὐκ λίγων τον νυν ἐά ἐκείνων τεταγμένων τονδε σωφρονέστερον κῶ

119쪽

110 LIBANI ORATIO XIV οὐδέν των θεων βρισμένον ἀπεληλακμα τῆς ἐπιμελείας οὐδένα. 64 ἀλλ' ἐφ' ὰ μεν Ἀριστοφάνει χρ -

σθαι βέλτιον, ἀτύς, περ ἔφην, δη βουλεύσli,

ρὰν αὐτω τὴν τυχην ἐπικειμένην καὶ κατενεγκουσαν εἰς παν ταπεινήπιος διάλλαξον, πρ0ς σιος ω βασιλευ,

καὶ ποίησον μερωτέραν χεῖρα ρεξον ἀνδρὶ πεπονη- τι λύγων μερο μεμυημενP, Πειρα ς τροφίμφ, ριεῖ Κορινθίφ, αρίτων μνημονι, φίλων ἐπ μελεῖ,

την κ του οὐ θεους ἀτιμάζειν οὐ δεξαμέν τιμην 1 65 πό- ὰν ἐπρίατο Γεώργιος ἐκεῖνος αὐτο λοsντα τουτον δεῖν καὶ στάντα ἐπὶ του βήματος, θεννοι ἐκεῖνοι τὰς γραῖς δημαγωγο0σιν, ἐξειπεῖν καὶ διασυρα τὰ ἀπόρρητα των δαιμύνω i/, τὰ τῆς νους, τὰ του πιαδύς, τὰ Καβείρων, τὰ ημητρος ποίαν -κ1 α προὐπιεν Αἴγυπτον ἀντὶ ταύτης της κωμφδως; παρὰ τίσιν υ αν εὐνουχοις τον ανθρωπον ἀπέφηνεν ἰσχυρήν; πτετ' εἶ σθι, καὶ της Κωνσταντίου κεφαλης, εἰ τὴν ἐαυτου κεφαλην στρος Γεωργιον ρει'

120쪽

MB MORATIO XIV 111δεν 66 ἀλλ' ει ὰρχης με χρημάτων ουτ ὰσφήλειας ἴτ' ἐλπιδων ἀπέδοτο τὰ κάλλιστα τῖν Ἐλληνι - κον, ἀλλὰ κἀν ταῖς κρίσεσιν πι ταῖς ὁπότε δεο σειεν ορκου, οὐ θεους μνυ φυλαττων ἀκρψέστερον

δρος Σπαρτιώτου τάξιν, οὐ πεπεισμένος μέν, ς σωθη - σεται. νομίζων δὲ καλον τὴν σέβειαν ἐντάφιον. 67. έ κέ τι κινδυνεύειν κουφότερον τῆς μεταβολῆς,

δεν ἐκ των νυν καιρον σται, λαθλον, αλλὰ περιύψει ποιοΘντα τοὐθ' ὁ ποιεῖν γνωκεν, εἰ μὴ βρο σεις; τί δε τουτο ἔστιν:, εἰς πλοῖον ἐμβὰς πλανῆσθαι διανο 1o

εῖται περὶ τὴν πταλίαν, περὶ τὴν Λιβυην, περὶ, 44s

την ἔξω θάλατταν επιστρέψει ὁ αυτον ουδέν, οὐ παιδίον αἰσθανώμενον ἐπον, οὐ γυνὴ σώφρων, οὐ σήματα προγύνων, οὐ θανάτου φύβος, οὐκ εἰ τὴν ψυχαὶ ἐν ξένων ἀνήσει χερσίν, οὐκ εἰ τεθνεος ἄταφος οκείσεται. τούτων γὰρ πάντων γεῖται πικρότερον

εἶναι το στένειν ἐκοι.

68. - τοίνυν, Δ βασιλευ, μεταστῆσαι τὴν ψηφον καὶ ποιησαι γλυκίω μὲν αυτ τὴν πατρίδα, ποθεινὴν δὲ τῆν γυναῖκα, πλείστου δὲ ἀξίαν τὴν του ποδος ροθέαν ος ζοντος ἔτι του πατρος πεπονθε τὰ τον δρφα-