장음표시 사용
101쪽
τούτω γὰρ φ μορίω πλεῖστον ἔχει το θερμον τα πεζὰ τον ἄλλων δεῖται δε της ναπνοῆς καὶ ὁ περὶ την καρδίαν τύπος προτος δῶ ἀναγκαῖον εἴσω ἀναπνεομένου εἰσιέναι τον έρα. στε ὐπληγὴ του ἀναπνεο- μένου ἀέρος π της ν τούτοις τοῖς μορίοις ψυχῆς προς την καλουμένην ἀρτηρίαν φωνή ἐστιν Ου γαρ
ζώου ψύφος φωνή, καθάπερ εἴπομεν σστι γαρ καὶ τη γλώττη ψοφεῖν καὶ ως ο βήττοντες), αλλὰ δειεμφυχόν τε εἶναι το τύπτον καὶ μετὰ φαντασίας τινύς'
ο σημαντικος γὰρ δή τις ψύφος ἐστὶν ὴ φωνὴ καὶ υτου ἀναπνεομένου ψος σπερ Ῥηξ p. 42l αλλὰ
τούτω τύπτει τον ἐν τη αρτηρία πρις αὐτήν. σημεῖον δε το μὴ δύνασθαι φωνεῖν ἀναπνέοντα μηδ' ἐκπνέοντα, ἀλλα κατέχοντα κινεῖ γὰρ τουτο ὁ κατέχων φανερον 1 δε καὶ διουτι οἱ ἰχθύες ἄφωιοι οὐ γὰρ χουσι φάρυγγα.τουτ δε- μύριον - ἔχουσιν, τι υ δέχονται τον ἀέρα υδ' ἀναπνέουσιν.
p. 786M . Περὶ μεν ουν ξύτητος καὶ βαρύτητος τῆν αυτην αἰτίαν οἰητέον εἶναι, νπερ ἐπὶ τῆς μεταβολῆς ῆν μεταβάλλει νέα ἔντα καὶ πρεσβύτερα ταμεν γὰρ ἄλλα πάντα νεώτερα ὁντα δρύτερον φθέγγεται, των δε βοον οι μύσχοι βαρυτερον. 4 δ αυτ συμβαίνει καὶ ἐπὶ τον ἀήρένων καὶ θηλειον ἐν μεν γὰρ τοῖς ἀλλοις γένεσι τι θηλυ ὀξυτερον φθέγγεται του θορενος μάλιστα δ' ἐπίδηλον ἐπὶ τον ἀνθρώπων τουτο μάλιστα γὰρ τούτοις ταύτην τὴν δύναμιν ἀπώδωκεν φυσις διὰ τι λύγω χρησθαι μύνους τον ζώων, του δε λόγου λην εἶναι τὴν φωνήν), ἐπὶ δε τον βοον ιο --ντων βαρύτερον γὰρ αἱ θήλειαι φθέγγονται τον
102쪽
ταύρων τίνος μεν ουν νεκα φωνὴν ἔχει τὰ ζῶα καὶ
τί ἐστι φωνὴ καὶ λως ὁ ψόφος, τὰ μεν ἐν τοῖς περὶ αἰσθήσεως Γραπαι, τὰ δ' ἐν τοῖς περὶ ψυχῆς. ἐπεὶ δὲ βαρυ μεν ἐστιν ἐν τω βραδεῖαν εἶναι τὴν κίνησιν,4 ξ δ' ἐν τω ταχεῖαν του δε βραδέος ταχέος ποτε ορον το κινουν αἴτιον - κινουμενον, ἔχει τινὰ ἀπορίαν. φασὶ γάρ τινες το μεν πολυ βραδέως κινεῖσθαι, ὁ δ λίγον ταχέως, καὶ ταυτην αἰτίαν εἶναιτο τὰ μεν βαρυφωνα ιναι, τὰ δ' ξυφωνα, λέγοντες μέχρι τινος καλως, λως δ' - καλος. ' μεν γὰρ ογένει ὀρθος ἔοικε λέγεσθαι- βαρυ ἐν μεγέθει τινὶ εἶναι του κινουμένου εἰ γὰρ τουτο, καὶ μικριν καὶ βαμ φθέγξασθαι - ράδιον, ὁμοίως δ' -δε μέγα καὶ ὀξυ), καὶ δοκεῖ γενναιοτέρας εἶναι φύσεως η βαρυφωιία καὶ ἐν τοῖς μέλεσι p. 787 τ βαρυ των συν- 15 τόνων βέλτιον το γὰρ βέλτιον ἐν περοχη, δὲ βα- ρυτης περοχή τις αλλ' ἐπειδή ἐστιν ετερον τ βαρυκαὶ ξ ἐν φωνη μεγαλοφωνίας καὶ μικροφωνίας ἐστι γὰρ καὶ ὀξύφωνα μεγαλόφωνα καὶ μικρόφωνα βαρυ- φωνα σαυτως, μοίως δε καὶ κατὰ τον μέσον τόνον εο τούτων), περὶ ν τίνι ἄν τις ἄλλω διορίσειεν λέγω δε μεγαλοφωνίαν καὶ μικροφωνίαν η πλήθει καὶ ὀλιγότητι του κινουμένου εἰ οὐ κατὰ τον λεγύμενον ἔσται διορισμον, ὀξ καὶ βαρυ, συμβήσεται τὰ αὐτὰ εἶναι βαρυφωνα καὶ μεγαλόφωνα, καὶ ξυφωνα καὶ 25
βραδέως η ταχέως codd. I μέγα versiones, βαρέ codd.12 μικοδ καὶ βαρι. si sortis sonus idem pravis esset, non
posses tenui voce graves sonos cantare, nec sorti voce sonoa acutos potes autem utramae vocis magnitu lino predere utriunque sono n genus.
103쪽
μικρύφωνα τομο δε ψευδος αἴτιον δ' τι- μέγα ι καὶ τ μικρ- καὶ το πολ καὶ το ὀλίγον τα μεναπλος λεγεται, τὰ δε προς ἄλληλα μεγαλοφωνα μενουν ἐστιν ἐν πολ απλος εἶναι τι κινούμενον,
μικρόφωνα δε- ὀλίγον, βαρύφωνα δε καὶ ὀξύφωνα ἐν φ προς ἄλληλα ταυτην ἔχειν τὴν διαφορει. ἐὰν
μεν γαρ περ εχη το κινούμενον της του κινοοντος
ισχύος, ἀνάγκη βραδέως φέρεσθαι- φερόμενον ανδ ὐπερέτηται, ταχέως - δ' ἰσχsον δια τὴν ἰσχίν,4 ὁτὲ με πολ κινο- βραδεῖαν ποιεῖ τὴν κίνησιν, τε δε δια, κρατε, ταχεῖαν κατὰ τον--δ δε λόγον καὶ τGν κινούντων τα ἀσθεν τα μεν πλείω κινο τατης δυνάμεως βραδεῖαν ποιεῖ τὴν κίνησιν, τα δε δι' ἀσθένεια ὀλίγα κιν - ταχεῖαν Α μεν - αἰτίαι 1 των ἐναντιώσεω--ται του μήτε πάντα τὰ νέα κύφωνα
εἶναι μήτε βαρυφωνα, μήτε τὰ πρεσβύτερα, μήτε τὰ θήρεια καὶ θήλεα, πρb δε τούτοις καὶ του τοὐς κάμνοντας δει φθέγγεσθαι καὶ τους ευ- σομα ἔχοντας, ἔτι δε καὶ γέροντας γινομένους μολλον ὀξυφωνοτέρους 3 γίνεσθαι, της λικίας ἐναντίας οἴσης η τῖν νέων τὰ
μεν ουν πλεῖστα νεώτερα ντα καὶ θήλεα δι ἀδυνα
μίαν δ λίγον κινοοντα-- ὀξύφωνά ἐστι ταχ γὰρ ὀλίγος φέρεται, το δὲ ταχ δω ν φωνη. - δε μύσχοι καὶ αἱ μελαί θήλειαι, οἱ μεν διὰ τὴν λικίαν, εὐαί δὲ διὰ τὴν φυσιν τῆς θηλύτητος οὐκ ἰσχυρον ἔχουσι τι μύρω - κινουσι, πολ δε κινοειτα βαρύφθογγά εστιν p. 787 βαρ γὰρ τι βραδέως φερύμενον, ὁ δὲ πολὐς ἀὴρ φέρεται βραδέως. πολ- δε κινοῖσι ταὐτα, τὰ δ' ἄλλ' ὁλίγον, διὰ τι- ἀγγεῖον, δι οὐ
104쪽
προτον φέρεται το πνεὐμα, τούτοις μεν διάστημα χειν μέγα καὶ πολὐν ἀναγκάζεσθαι ψα κινεῖν, τοῖς ν ἄλλοις εὐταμίευτον εἶναι προιούσης δε της λικίας ἰσχύει μαλλον το0το τ μόρων, κινοθν ἐν κάστοις, ῶστε μεταβάλλουσιν εἰς Ουναντίον, καὶ τὰ μεν ξύ- έφωνα βαρυφωνότερα γίνετα αυτ αυτον, τὰ δε βαρύφωνα ξυφωνότερα διόπερ οἱ τα0ροι ξυφωνοτεροιτων μύσχων καὶ τον θηλειον μῖν ἔστι μεν υνπctσιν η σχῶς ἐν τοῖς νεύροις, δι καὶ τὰ ἀκμάζοντα ἰσχυε μαλλον ἄναρθρα γὰρ τὰ νέα μολλον καὶ ἄνευρα. io ἔτι δε τοῖς με νέοις ἴπω ἐπιτέταται τοι δε γηράσκουσιν δη ἀνίεται συντονία, διο ἄμφω ἀσθενη καὶ ὐαδύνατα προς τὴν κίνησιν. μάλιστα δ' οἱ ταυροι νευρώδεις καὶ η καρδία διόπερ σύντονον ἔχουσι τοὐτοτ μόριον κινοsσι τ πνευμα σπερ χορδὴν τετα- 15μένην νευρίνην. δηλοῖ δε τοιαύτη τὴν φύσιν υσα καρδία των βοον τω καὶ στοsν ἐγγίνεσθαι ἐν ἐνίαις αυτον τὰ δ' ὀστὰ ζητεῖ τὴν - νεύρου φύσιν ἐκτεμνόμενα δὲ πάντα ἐς το θηλυ μεταβάλλει, καὶ διὰ το ἀνίεσθαι τὴν ἰσχύν τὴν νευρώδη ἐν τη ἀρχὴ Dὁμοίαν ἀφίησι φωνῆν τοῖς θηλεσιν η δ' ἄνεσις παραπλησία γίνεται, σπερ αν εἴ τις χορδὴν κατατείνας σύντονον ποιήσειε τω ἐξάψαι τι βάρος, οἷον δὴ ποι-
ουσιν αἱ τους στοὐς φαίνουσαι. καὶ γὰρ υται τον στήμονα κατατείνουσι προσάπτουσαι τὰς καλουμένας ι
λαιάς. 4sτω γὰρ η - - ὁρχεων φύσις προσήρτηται
προς τους σπερματικοὐ πορους, ουτοι δ' ἐκ τῆς φλεβος, η ἀρχὴ ἐκ της καρδίας προς αὐτω τὰ κινοοντι
τὴν φων ν δι καὶ τον σπερματικον πόρων μεταβαλλύντων προς τὴν λικίαν ἐν δη δύνανται- Mσπέρμα ἐκκρίνειν, συμμεταβάλλει καὶ τοὐτο, μύριον,
105쪽
τουτου μεταβάλλοντος καὶ ἡ φωνὴ μεταβάλλει, μαλλον μὲν ἐν τοι ἄρρεσιν, συμβαίνει δε αὐτ καὶ επὶ των θηλειον, ἀλλ' ἀδηλότερον, καὶ γίνεται κα- λοὐσί τινες τραγίζειν, p. 788 οταν νώμαλος η 5 φωνη μετὰ δε μοτα καθίσταται εἰς τὴν της ἐπιούσης
ῆλικίας βαρύτητα φ ξυφωνίαν. αφαιρουμένων δεδε0των ρχεων ἀνίεται η τάσις τον πύρων σπερ ποτης χορδης καὶ του στήμονος φαιρουμενου του βάρους τουτου Γ ἀνιεμένου καὶ ἡ ἀρχὴ φκινοθσα τὴν 1 φωνὴν κλύεται κατὰ τον αὐτον λόγον. δια μεν ουν ταυτην τὴν αἰτίαν τὰ ἐκτεμνύμενα μεταβάλλει εἰς το
λυ τήν τε φων, καὶ τὴν ἄλλην μορφὴν, δια τοσυμβαίνειν ἀνίεσθαι τῆν ρχὴν, ξ λυπάρχει τω σώματι η συντονία ἀλλ' οὐχ σπερ τινες πολαμβάνουσιν 1 αυτούς τους δρχεις εἶναι σύναμμα πολλῶν ἀρχον ἀλλα μικραὶ μεταστάσεις μεγάλων αἰτίαι γίνονται, οὐ διαμάς, ἀλλ' ὁταν συμβαίνη ἀρχὴν συμμεταβάλλειν αι γὰρ ἀρχαὶ μεγέθει ὁσαι μικραὶ τ θ δυνάμει μεγάλαι
εἰσίν τοὐτ γάρ ἐστι το αρχὴν εἶναι, το αυτὴν μενω αἰτίαν εἶναι πολλων, ταύτης δ' ἄλλο ἄνωθεν μηθέν. υ δε φύσει τὰ μὲν τοιαοτα συνίστασθαι το 11ωων στε βαρύφωνα εἶναι, τὰ δ' ξύφνωνα, συμβάλλεται καὶ Θερμύτης του τύπου καὶ ψυχρότης τομεν γὰρ θερμον πνευμα δια παχύτητα ποιεῖ βαρυφω-n νίαν, τ δε ψυχρον διὰ λεπτότητα το υναντίον δηλονδε -sτ καὶ ἐπὶ τον αυλον οι γὰρ θερμοτέρω τω πνευματι χρώμενοι καὶ τοιο0τον προιέμενοι, οἷον οἱ αἰάζοντες, βαρύτερον αὐλοθσιν της δε τραχυφωνίας 12 αἴτιον καὶ του λείαν εἶναι τὴν φωνὴν καὶ πάσης της κ τοιαύτης ἀνωμαλίας το τ μύριον καὶ τ οργανον δι
106쪽
ὁμαλδυ , ἀνώμαλον δῆλον Ἀταν γρύτης τις υπάρχηπερὶ τὴν ἀρτηρίαν η τραχύτης γένηται πό τινος πειθους τότε γαρ καὶ φωνὴ γίνεται νώμαλος - της δ' ευκαμψίας, ὰν μαλακον η κληρον το ὁργανον.
το μεν α μαλακον δύναται ταμιεύεσθαι καὶ παντοδαπbν γίνεσθαι, το δε σκληρδνὰ δύναται, καὶ τ μεν μικρον δύναται καὶ μέγα φθέγγεσθαι, δῶ καὶ ξ καὶ βαρύ ταμιεύεται γὰρ αδίως του πνεύματος καὶ αυτ γινύμενον αδίως μέγα καὶ μικρον δε σκληρότης ἀταμίευτον. p. 88' περὶ μεν ουν φωνῆς, 1ooσα μὴ προτερον ἐν τοις περὶ αἰσθήσεως διώρισται καὶεν τοῖς περὶ φυχχς, τοσαυτ εἰρήσθω. 3. Τοπικον 15. ed Par I 13 4 et T. p. 106 β Φωνὴ γὰρ λευκὴ καὶ μέλαινα λέγεται, ὁμοίως δε καὶ χρομα τοῖς μεν ουν ὀνύμασι -δεν, διαφωνεῖ, τ δε εχει κατάδηλος ἐν αυτοις εὐθέως διαφορά οὐ γὰρ ὁμοίως τό τε χρῖμα λευκι λέγεται καὶ φωνή δῆλον δε τουτο καὶ διὰ της αἰσθήσεως των γὰρ - - εἴδει η αὐτὴ αἴσθησις τι δε λευκον τι ἐπὶ της φωνῆς καὶ του χρώματος ου η υτθ roαἰσθήσει κρίνομεν, ἀλλα- μεν ψει τι δε κοθ. p. 106 Tων με ἐστί τι ανὰ μέσον, τον δε μηδέν . .. οἷον λευκου καὶ μέλανος ἐν χρώμασι μεν το14 Φων λευκη. s. Sextias Emp. adu nius. 40. της δεφωνης η μέν τις ἐστιν ὀξεῖα, - βαρεῖα, μεταφορικώτερον ὰπ τῶν περὶ τὴν ἁφὴν αἰσθητῶν κατέρου τούτων λαμβάνοντος τὴν προσηγορίαν καθάπερ γὰρ, κεντοῖν καὶ τέμνον τηνάφην ὀξυ προσοδρευσεν ὁ βίος καὶ τι θλάσιν ἐμποιοθν καὶ πιέζον βαρυ τι αὐτὁ τρόπον καὶ της φωνης την με οῖονεὶ τέμνουσαν την ἀκοὴ - ὀξειαν, την δὲ σπερ θλῖσαν βαρειαν καὶ οὐ ξένον εἰῶσπερ φαιάν τινα καὶ μέλαιναν καὶ λευκὴν φωνὴν ὰπ τῶν πρις τὴν δρασιν αἰσθητῶν κεκλήκαμεν, ωδε καὶ π τῶν προς τὴν ἀφὴν ἐχρησάμεθά τισι μεταφοραῖς.
107쪽
13φαιον, ἐν φωνη ν ουδέν η εἰ ἄρα, τ σομφύν, καθάπερ τινές φασι σομφὴν φωνὴν ἀνὰ μέσον εἶναι. 4. p. 107' Uμώνυμον. . οσαυτως δε καὶ το λευ- κδ ἐπὶ σώματος μεν ρομα, ἐπὶ δὲ φωνης τ ευήκοον. παραπλησίως δε καὶ το ξυ. . .. φωνὴ μεν γὰρ ὀξεῖα ταχεῖα, καθαπερ φασὶν οἱ κατὰ τους ἀριθμους αρμονικοί, γωνια δὲ ὀξεῖα ἡ ἐλάσσων ὁρθης μάχαιρα δεῆ ξυγώνιος. 5 Περὶ αἰσθ ήσεως καὶ αἰσθητον .i p. 446 U φύφος στερον ἀφικνεῖται της πληγῆς το κινουμενον κινεῖται ποθέν ποι, στ' ἀνάγκη εἶναι τινα καὶ χρόνον ἐν κινεῖται ἐκ θατέρου προς θάτερον ... p. 446 καὶ εἰ ἄπαν ἄμα ἀκουει καὶ ἀκηκοε καὶ λως αἰσθάνεται καὶ σθηται, καὶ φεστι γένεσις 1 αυτον, ἀλλ' εἰσὶν ἄνευ του γίνεσθαι, μως ουδενήττονίωσπερ ὁ ψύφος δη γεγενημένης της πληρος ουπω προς τη--θ. δηλοῖ δὲ τουτο καὶ Q γραμμάτων
μετασχημάτισις ώς γινομένης της φορος ἐν τω μεταξυ ο γὰρ το λεχθειν φαίνονται κνωότες δια το μετα- εὐσχηματίζεσθαι φερύμενον τον ἀέρα . . ., περὶ μεν ονψόφον καὶ τὴν σμην τουτο συμβαίνειν εἴλογον; σπερ γὰρ ὁ ἀὴρ καὶ τι θωρ συνεχη μεν, αλλ' ὁμως μεμέρισται αμφοτέρων η κίνησις δι καὶ ἔστι μεν Δ τοαμ ἀκουει ὁ προτος καὶ ὁ στερος καὶ ὀσφραίνεται, ει εστι δ' ς os. π αἰ- c. 3 6 7 v. infra p. 15 194s.)
φωνὴ καὶ ψόφος τερόν ἐστι καὶ τρίτον τούτων διά-
108쪽
λεκτος φωνεῖ μεν ουν υδενὶ τον ἄλλων μορίων Ουδεν πλὴν τω φάρυγγι διι σα μὴ ἔχει πνεέμονα, ουδε φθέγγεται διάλεκτος δε η της φωνης ἐστι τηγλώττη διάρθρωσις τα μεν ουν φωνηεντ η φωνὴ
καὶ ὁ λάρυγξ ἀφίησιν, τὰ δὲ ἄφωνα p. 35 hὴ γλῖττα
καὶ τὰ χείλη ἐξ ν η διάλεκτος ἐστιν. T. V 14 4. p. 545 y3. Ως μεν ουν ἐπὶ το πολὐ, καθαπερ λομεν, διαφερε η φωνὴ των αβρένων καὶ των λειον ἐν τω βαρύτερον φθέγγεσθαι τὰ θήρενα τον λειον, σων ἔστιν ἀπύτασις της φωνης Ου μὴν οε ὐσί γε τοῖς ζωοις, αλλ' ἐνίοις Ουναντίον, οἷον ἐπὶ το βοον ἐπὶ γὰρ τούτων το θηλυ του θήρενος βαρύτερον φθέγγεται καὶ οι μόσχοι τον τελείων διοκαὶ τὰς φωνὰς τὰ ἐκτεμνύμενα μεταβάλλουσιν ἐναντίως εἰς θηλυ γὰρ μεταβάλλουσι τὰ ἐκτεμνόμενα. 15 VI 10 4 v. tam p. 35. 8. VIII, I p. 581' ' Περὶ δε τον αυτον χρύνον ἐν τοῖς ἔτεσι τοί δὶς επτὰ τετελεσμένοις τωχήρενι βτε φωνὴ μεταβάλλειν ἄρχεται ἐπὶ το τραχύτερον καὶ
ἀνωμαλέστερον, υτ τι ὀξεῖα ουσα, ολε πω βαρεῖα, moυτε πασα μαλὴ, αλλ' μοία φαινομένη ταῖς παρα- νενευρισμέναις καὶ τραχείαις χορδαις ο καλουσι τραγίζειν 3 καὶ τοι θήλεσιν . . p. 58Ph. .. καὶ φωνή τε καὶ ταις παισὶ μεταβάλλει περὶ τον χρειοντομον ἐπὶ τ βαρύτερον. λως μεν γὰρ γυνὴ ανδρος αεδξυφωνότερον α δε νέαι τον πρεσβυτέρων, σπερ καὶ οἱ παῖδες του ἀνδρον Ἀλλ' ἐστιν φωνὴ ξυτέρα τῖν θηλειον παίδων Ἀον ἀσήμων, καὶ ὁ παρθένιος
αυλ ὁ του παιδικου ξύτερος. 10 ἀπότασις. s. aae attulimus ad libriam de animam 8 s.
109쪽
De voce. Do dicti. 15B. D diest. 9. Ἀναλυτικον στέρων 23. p. 84 7. Ωσπερ εν τοῖς ἄλλοις φαρχημπλοον τοὐτοδ ου ταυτο πανταχο0, ἀλλ' εὐβάρει με μνα, ἐν δερ μέλει δίεσις, ἄλλο δ' ἐν ἄλλω, υτως ἐν συλλογισμῶτο ἔν p. 85 πρύτασις μεσος, ἐν δ αποδείξει καὶ ἐπιστήμη ὁ νους.
p. 445 Φ. I μυριοστομύριον λανθάνει p. 44 , της ι κέγχρου ὁρωμενης, καίτοι η ψις ἐπεληλυθεν, καὶ ὁ ἐντη διέσει θύγγος λανθάνει, καίτοι συνεχοῆς οντος ἀκούει το μέλους παντος ' τ δε διάστημα το οὐ μεταξ προς τους ἐσχάτους λανθάνει ὁμοίως δε καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις αἰσθητοῖς τα μικρὰ πάμπαν δυνάμει i γὰρ ρατά, νεργεία δ' οs, 3ταν χωρισθu. II. υν μετὰ τα φυσικά IV 6. IXI IXI. XIII1. IV 6, 12 p. 1016M'. G πρωτον μέτρον ἀρχὴ ' γὰρ πρώτω γνωρίζομεν, τοὐτο προτον μέτρον κάστου
γένους αρχὴ - το γνωστο περὶ καστον τ εν. v ου ταυτ δε ἐν ποσι τοι γένεσι τ εν ἔνθα μεν γὰρ δίεσις, - δε το φωνηεν ῆ ἄφωνον βάρους 'ετερον και κινήσεως ἄλλο πανταχοῖ δε τύ ν τῶ
10 ἐν διέσι φθόγγος λανθάνει. vi a par ate vocem paulatim ad hypate demittis, non percipiuntur singuli vocis descendentis gradiis. s. proia XI 3, 4. an ad Bachii sagogen anu lyce Arg. 89I p. 4. r. Qii. Ira, p. 14 M. δίεσις καλεῖτο τ σμικρότατον τῆς φωνῆς διάστημα, οἱον διάλυσις
110쪽
γιγνώσκεται γιγνώσκεται δ' η ἐν α ἀριθμῶ αδ-oobssi'oσύν, ὁ δ' ἀριθμὁ ἄπας νί. στε παν- ποσbν γιγνώσκεται η ποσι τ ενί, καὶ ω πρώτω ποσὰ γιγνώσκεται, τοsτο αυτ εν δῶ το - ἀριθμο αρχὴ 8 η ἀριθμής. ἐντεῖθεν δὲ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις λέγεται μέτρον, ω πρώτω τε καστον γιγνώσκεται, καὶ το μέτρον ἐκάστου εν ἐν μήκει, ἐν πλάτει, ἐν βάθει, ἐν βάρει, ἐν τάχει .... E Mσι δὴ τούτοις μέτρον καὶ ἀρχὴ ν τι καὶ ἀδιαίρετον, ἐπεὶ καὶ ἐν ταῖς γραμμαῖς χρῖντα ῶς οἰτύμω θ ποδιαία πανταχου γαρ τι μέτρον εν τι ζητosσι καὶ ἀδιαίρετον τοsτ δε- άπλοον η τω ποιῶῆ - σω ὁπου μεν ουν δοκεῖ μὴ ινα ἀφελεῖν προσθεῖναι, τοsτο ἀκριβες τι μέτρον p. 1053 δι τοτο ἀριθμο ἀκριβέστατον τῆ γαρ μονάδα τιθέασι οπάντα ἀδιαίρετον ἐν δε τοῖς ἄλλοις μιμουνται τοτοιουτον ἀπ γα σταδίου καὶ ταλάντου καὶ ἀεὶ τos μείζονος λάθοι αν καὶ προστεθέν τι καὶ ἀφαιρεθων 1 μολλον η ἀπ ἐλάττονος. στε ἀφ' οὐ πρώτου κατὰ τὴν αἴσθησιν μὴ ἐνδέχεται, τομο πάντες ποιοOνται ομέτρον, καὶ υγρον καὶ ξηρον καὶ βάρους καὶ μεγέθους. καὶ τύ οωνται εἰδέναι τι ποσόν, ταν εἰδοσι διατούτου το μέτρου καὶ δὴ καὶ κίνησιν τη πληκινήσει καὶ τη ταχίστη ' λίγιστον γὰρ αυτη ἔχει χρύν-.δι ἐν τη ἀστρολογία, τοιομον ἔν αρχη-μέτοον asτὴν κίνησιν γὰρ ὁμαλὴν υποτίθενται καὶ ταχίστην τὴν του υρανοῖ, προ ην κρίνουσι τὰς ἄλλας. καὶ ἐν μουσικη δίεσις, ὁτι ἐλάχιστον, καὶ ἐν φωνη στοι
τ εν, ἀλλ' ἄσπερ ε παι. ου ἀεὶ δε- ἀριθμελ ιοτ μέτρον, ἀλλ' ἐνίοτε πλείω, οἷον αἱ διέσεις δέο