장음표시 사용
111쪽
α μὴ κατὰ τὴν ἀκοήν, ἀλλ ἐν τοῖς λόγοις, καὶ αἱ φωναὶ πλείους αἷς μετροsμεν, καὶ ἡ διάμετρος δυσὶ μετρεῖται καὶ ἡ πλευρὰ καὶ τὰ μεγέθη πάντα. 13. IXI p. 1053 R . Εἰ τὰ οντ ην χρώματα, νῶν
ἀριθμός τις τὰ οντα . . . χρωμάτων. καὶ τ εν ην ἄν τι εν, οἷον λευκήν. ὁμοίως δε καὶ εἰ μέλη τὰ ἔντα ν, ἀριθμος - , διέσεων μέντοι, ἀλλ' οὐκ ἀριθμος ουσία αυτον καὶ το ν ην ἄν τι, ου ηουσία ου ει αλλὰ διέσις. H 14. XIII1, 7. p. 1087 N δε εν τι μέτρον σημαίνει, φανερύν. καὶ ε παντί ἐστι τι τερον ποκείμενον,
οἷον εὐαρμονία δίεσις, ἐν δὲ μεγεθει δάκτυλος πους - τοιουτον εν δὲ ρυθμοῖς βάσις συλλαβή. ὁμοίως δε καὶ ἐν βάρει σταθμύς τις Δρισμένος ἐστί, i καὶ κατὰ πάντων δε τον αυτον τρόπον p. 1088), ἐν
15. υν μετὰ τὰ φυσικά IV 11, 5. p. 1018 Tὰ δὲ ἐν ἀρχης γένει ἐστὶ κατὰ
ω τάξιν ταμα δ ἐστὶν ὁσα πρύς τι ἔν Δρισμένον διέστηκε κατὰ τον λύγον, οἷον παραστάτης τριτοστάτου πρότερον καὶ παρανητη 'νης ἔνθα μεν γὰρ ὁ
κορυφαῖος, ἔνθα δὲ η μέση ρχή.
I Mese Morri haud scio an huc sit referendium Maod ait Aristoteles in Republiea I fi p. 1254 l . . ed Didot καὶ γὰρ ἐν τοῖς μὴ μετέrουσι ζωος ἐστί τις ἀρχή, οἷον αρμονίας.
112쪽
18 I. Aristoteles. D. I 6-20. D. D consonantia.
16. 'Aναλυτικὰ στερα I 2, 3. p. 90' ' Π ἐστι συμφωνία Λύγο ς ἀριθμον ν ὀξει καὶ βαρεῖ - Λιὰ τί συμφωνεῖ τ οξ τω βαρεῖ , Θιὰ το λόγον ἔχειν ἀριθμον το ξ καὶ το βαρυ. 5 17. Φυσικὴ ἀκροασι II 3, 6. p. 195' ' Λεγεται αἰτια πολλαχος καὶ αυτον τον ὁμοειδον προτέρως καὶ στέρως ἄλλο ἄλλου, &νυγιείας ὁ ἰατρbς καὶ τεχνίτης καὶ του δια πασῖν τοδιπλάσιον καὶ ὁ ἀριθμος καὶ ἀεὶ τὰ περιέχοντα προ io
p. 426 'β ει δὲ ... λύγος ή συμφωνία, ἀνάγκη καὶ τὴν ἀκοὴν λόγον τινὰ εἶναι καὶ δια τουτ καὶ φθείρειεκαστον περβάλλον, καὶ το ξ καὶ το βαρύ, τὴν οἰκ- . . . καὶ δέ μεν, 5ταν ιλικρινῆ καὶ ἀμιγη ἄγηται εἰς τον λύγον, οἷον ὁ ξ η γλυκ ν άλμυρόν ηδέα γαρ τύτε. λως δὲ μαλλον τι μικτον συμφωνία
καὶ hic cum . Coisl 170. h. iam rei. Quic symphonia repetitia netaph. VII, 2 6i 1043 tὀξέος καὶ βαρέος μῖξις τοιάδε. f. inelayli lis, 13 p. 991h μὶ λόγοι ἀριθμῶν τἀνταυθα, οἷον η συμφωνια. 6 cf. metaph. Wri, I p. 1013 αἴτιον λέγεται . . . ὁ λόγος του τί νεἶναι καὶ τὰ τούτων γενη, Io το δια πασῶν τὰ δύο ποις εν καὶ λως ὁ ἀριθμος καὶ τὰ μέρη τὰ ἐν α λόγω.
113쪽
19. Περὶ ισνήσεως καὶ αἰσθητον α 3. T. c. 3. p. 439 ' μδεχεται μεν γὰρ παρ αλληλα τιθέ 3μενα το λευκον καὶ το μέλαν, σθ' κάτερον μεν ει ναιἀύρατον διὰ σμικρύτητα το ς ἐξ ἀμφοιν ὁρατον ουτω5 γίνεσθαι τοὐτο γὰρ οsτε λευκον οἷόν τε φαίνεσθαι Ουτε μελαν ἐπεὶ δ' νάγκη με τι ἔχειν χρῖμα, τούτων δ' οὐδέτερον δυνατόν, νάγκη μικτόν τι ει ναικα εἶδός τι χρόας τερον ἔστι μεν ουν Ουτως πο- λαβεῖν πλείους εινα χρόας παρὰ το λευκον καὶ Οi μέλαν, πολλὰς ε τω λύγφ τρία γὰρ προς δυο, καὶ τρία προς τέτταρα καὶ κα ἄλλους ἀριθμους ἐστι παρ' θλληλα κεῖσθαι, τὰ δ' ολως κατὰ λόγον με μηδένα, καθ' ὐπεροχὴν δέ τινα καὶ ἔλλειψιν ἀσύμμετρον, καὶ τον αυτον δὴ τρόπον ἔχειν ταμα ταῖς συμφωνίαις. v τὰ μεν γὰρ ἐν ἀριθμοῖς εὐλογίστοις χρώματα καθάπερ ἐκεῖ τὰς συμφωνίας τὰ διστα των χρωμάτων εἶναι δοκοωτα, p. 420 οἷον το λουργον καὶ φοινικουν
καὶ λίγ ἄττα τοιαῖτα, δι ηνπερ αἰτίαν καὶ ι συμφωνίαι ὀλίγαι - τὰ δε μ ἐν ἀριθμοῖς ἄλλα χρῶ - ωματα η καὶ πάσας τὰς χρύας ἐν ἀριθμοῖς εἶναι, τὰς με τεταγμένας, τὰς δ' ἀτακτους, καὶ αὐτὰς ταύτας,δταν μὴ καθαραὶ ωσι, διὰ το μὴ ἐν ἀριθμοῖς εἶναι
20. c. T. p. 447 Ἐστι δέ τις πορία καὶ ἄλλη TE τοιάδε περὶ αἰσθήσεως, πότερον ἐνδέχεται δυεῖν α μααἰσθάνεσθαι ἐν τεαυτω καὶ ατύμφ χρόνω, hos, εἰ δὴ ἀεὶ ἡ μείζων κίνησις τψν ἐλάττω ἐκκρουει δῶ ἐπιφερομένων ἐπὶ τὰ ὁμματα οὐκ αἰσθώονται, ἐὰν τύχωσι σφόδρα τι ἐννο ντελῆ φοβούμενοι η ἀκούοντες πολὐ ψόφον.-τοει δὴ ποκείσθω, καὶ τι κάστου μὰλλον ἔστιν
114쪽
αἰσθάνεσθαι ἄπλos 5ντολὴ κεκραμενου, οἷον οἴνου ἀκράτου κεκραμένου, καὶ μέλιτος, καὶ χρύας, καὶ της νήτης μόνης η εν τω διὰ πασον, διὰ τ ὰφανίζειν ἄλληλα. τουτο δε ποιεῖ ἐξ ων ε τι γίνεται. εἰ δὴ μείζων τὴν ἐλάττω κίνησιν ἐκκρούει, ἀνάγκη, αν ἄμα σι, καὶ αὐτὴ ῆττον αἰσθητὴν ειναι - μύνη ν αφαιρεῖται γάρ τι η ἐλάττων μιγνυμένη, μερῶπαντα τα πλst,stλλον αἰσθητά ἐστιν. ἐὰν ἄρα ἴσαιῶσιν ἔτεραι ὁσαι, οὐδετέρας ἔσται αἴσθησις ἀφανιεῖ γὰρ η τερα ὁμοίως την ἐτέραν απλῆς δ' οὐκ ἔστιν οαἰσθάνεσθαι. Ἀστε η υδεμία ἔσται αἴσθησις Ἀλλη ἐξ ἀμφοῖν. Jπερ καὶ γίνεσθαι δοκεῖ ἐκ των κεραννυ- ων ἐν ὰν μιχθῖσιν. Ἐπεὶ ὁ ἐκ μεν ἐνίων γίνεται τι, ἐκ ἐνίων οὐ
γίνεται, τοιαυτα δε α φ ετέραν αἴσθησιν - μίγνυν--ται γὰρ Γ447 Γων τὰ ἔσχατα εν Οὐκ ἔστι δ ἐκ λευκοῖκαὶ ὀξέος υ γενέσθαι αλλ κατὰ συμβεβηκός, ἀλλ' οὐχ ως α ξέος καὶ βαρέος συμφωνίαὶ - οὐκ ἄρα οὐδ' αἰσθώεσθαι ἐνδέχεται--ῖν ἄμα. ἴσαι μεν γὰρ οὐσαι αἱ κινήσεις ἀφανιο0σιν ἀλλήλας, ἐπεὶ μία οὐ θγίνεται ἐξ αὐτον ἐὰν δ' ἄνισοι, ὴ κρείττων αἴσθησιν ἐμποιήσει, ἐπεὶ μολλον αμα δυεῖν αἴσθοιτ ὰν ψυχὴ τη μια αἰσθήσει ν μία αἴσθησις, οἷον ὀξέος καὶ βαρέος Ἀθλλον γὰρ - ῆ κίνησις της ιβ ταύτης
τοῖν δυοῖν, οἷον 5ψεως καὶ κοῆς. 25 ια δε - δυοῖν οὐκ ἔστιν αἰσθάνεσθαι νμὴ μιχθη τι γὰρ μῖγμα ἔν βουλεται εἶναι, του δ' ενος μία αἴσθησις, ἡ δὲ μία ἄμα αυτη. στ α ἀνάγκης
τον μεμιγμένων ἄμα αἰσθάνεται, τι μια αἰσθησει
115쪽
κα ἐνέργειαν αἰσθάνεται' ενος μὲν γαρ ἀριθμω κατ ἐνέργειαν μία, εἴδει δε η κατὰ δυναμιν μία καὶ εἰ μία τοίνυν η αἴσθησις ἡ κατ ἐνέργειαν, ν ἐκεῖνα ἐρεῖ. μεμῖχθαι ἄρα ἀνάγκη αὐτά. οταν ἄρα μὴ τὶ με- μιγμένα, δύο ἔσονται αἰσθήσεις αἱ κατ' ἐνέργειαν. ἀλλα κατὰ μίαν δυωαμιν καὶ ἄτομον χρύνον μίαν ἀνάγκη εἶναι τὴν ἐνέργειαν μιῆς γαρ εἰσάπαξ μία κίνησις καὶ χρησις, μία δε η δύναμις ου ἄρα ενδεχεται δυεῖν
ἄμα αἰσθανεσθαι τη μια αἰσθησει. 1 p. 448 Eτι εἰ αἱ τον ἐναντίων κινήσεις ἐναντίαι, ἄμα δε τὰ ἐναντία ἐν τ αυτ καὶ ἀτύ--ἐνδέχεται πάρχειν, υπο δε τὴν αἴσθησιν τὴν μίαν
ἐναντία ἐστίν, οἱ- γλυκυ πικρω, τουτων ου αν ἐνδέχοιτο αἰσθάνεσθαι ἄμα μοίως δὲ δῆλον τι υ δε 15 τὰ μὴ ἐναντία τὰ μεν γαρ του λευκου, τὰ δε του μέλανός ἐστιν, καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ὁμοίως, οἷον των χυμῶν οι - του γλυκέος, ι δε του πικρου ουδὲ τὰ μεμιγμένα ἄμα λόγοι γαρ εἰσιν αντικειμένων, οἷον ο δι πασ2 καὶ το διὰ πέντε, α μη ς νε αἰσθάνηται Ουτως δ' εἷς λύγος ὁ των ἄκρων γίνεται,
ἄλλως δ' ἴ' ἔσται γαρ ἄμα ὁ με πολλο προς ὀλίγονῆ περιττου προς ἄρτιον, ὁ δ' ὀλίγου προς πολυ ἀρτίου προς περιττύν. εἰ - πλεων ἔτι ἀπέχει ἀλλη- λων καὶ διαφέρει τὰ συστοίχως με λεγύμενα ἐν ἄλλωB δὲ γένει τὴν ἐν--αυτ γένει λέγω δ' οἷον τ γλυκυ
καὶ το λευκον καλο συστοιχα γένει δ' τερα το γλυκυ
ἔνδ ἀφιθμῶ ut si vel V, haec uno actu sentiuntur. Io Ar docet ne dulcia 1idem et amara, acuta et gravia saetae una gentiri, quod animus in contriuiam partem moveatur. nec a saeuo mixta sentiuntur: nam in diapason duae sunt ratione vi M. ita aegre admitti posse quidem, si quis una comprenenciat illas rationes, mixta uno actu periripi.
116쪽
δε του μελανος πλεῖον ἔτι τω χει διαφερε η τολευκύν), ἔτι αλῆττον αμα ἐνδέχοιτο αυτὰ αἰσθάνεσθαι τα τω γενει αὐτα. εἰ μὴ ταυτα, οὐδ' ἐκεῖνα. δε λέγουσί τινες των περὶ τὰς συμφωνίας, τιουχ αμα μὲν ἀφικνουνται ι ψόφοι, φαίνονται δέ, si
καὶ λανθάνει, ταν ὁ χρονος ἡ ἀναίσθητος, πύτερον
δρθῶς λεγεται ου ταχα γαρ α φαίη τις και νυν παρὰ τουτο δοκεῖν ἄμα ραν καὶ ἀκουειν, τι οἱ μεταρυχρονοι λανθάνουσιν. j of - ἀληθες, Ουδ ἐν- δεχεται χρόνον εἶναι ἀναίσθη τον Ουδένα ουδε λανθά ioνειν, ἀλλα παντος ενδεχεται αἰσθάνεσθαι. E. D arus ISII.
IV. p. 1290' Ἀναγκαῖον ἄρα πολιτείας εἶναι τοσαύτας, σαι περ τάξεις κατὰ τὰς περοχάς εἰσι καὶ κατὰ , τὰς διαφορὰς των μορίων μάλιστα δε δοκουσιν εἶναι δύο, καθάπερ ἐπὶ των πνευμάτων λέγεται ταμεν βόρεια, τα δε νότια, τὰ δ' ἄλλα τούτων παρεκβάσεις ουτωκαὶ των πολιτειον δύο, δῆμος καὶ ὁλιγαρχία . .. ὁμοίως
δ' ἔχει καὶ περὶ τὰς ρμονίας, δε φασί τινες καὶ ρογαρ ἐκεῖ τίθενται εἴδη δύο, την δωριστὶ καὶ τῆν φρυγιστί, τὰ δ' ἄλλα συντάγματα τὰ μεν δώρια, τὰ δε
' λέγουσί τινες. 1od nesciveriant Veteres longioribus undis sonos, aves uti, fieri non potuit si nonnulli docerent sonum acutum prius ad aures pervenire quibus et
Tneophrastus illud ,οταroυσι opposuit Porpn in Ptol. p. 243 post med. Vide quae infra dicemus in mIeg. ad robi.). τάχα γαρ ἄν. illos qui sequitii venit in assurda. tost 'of ὰληθές. salsa eos statuere apparet.
117쪽
De artis usu. de reis l. IV 3. VIII 5. 23 φρύγια καλουσιν μάλιστα μεν εἰωθασιν υτως πο-
λαμβάνειν περὶ τον πολιτειον ἀληθέστερον δε καὶ βέλτιον δε ημεῖς διείλομεν, δυοῖν η μιῆς οsσης της καλος συνεστηκυίας τὰς ἄλλας εἶναι παρεκβάσεις, τὰς μεν της ευ κεκραμένης αρμονίας, τὰ δε της ἀρίστης πολιτείας, ὀλιγαρχικὰς μεν τὰς συντονωτέρας καὶ δεσποτικωτέρας, τὰς δ' ἀνειμένας καὶ μαλακας δημοτικάς. 22. VIII p. 1339' . Περὶ δὲ μουσικῆς ἔνια μεν 5 διηπορήσαμεν, λόγω καὶ πρότερον, καλος δ' ἔχει καὶ p. 4 φ
1 νυν ἀναλαβόντας αυτὰ προαγαγεῖν, Ἀα ῶσπερ ἐνδύσιμον γένηται τοῖς λόγοις, ους αν τις εἴπειεν αποφαινόμενος
περ αυτης οὐτε γὰρ τίνα ἔχει δύναμιν ήάδιον περ αυτῆς
διελεῖν, osτε τίνος δεῖ χάριν μετέχειν αυτης, πύτερον παιδι α ενα καὶ ναπαύσεως, καθάπερ πνου καὶ μέθης ταὐτα γὰρ καθ αυτ μεν-sτε τον σπουδαίων, αλλ' ηδέα, καὶ αναπαύει μέριμναν, ως φησὶν Ευριπίδης. δι καὶ τάττουσιν αὐτὴν καὶ χρονται πασι τούτοις ὁμοίως, πνω καὶ μέθη και μουσικn. τιθέασι δε καὶ τηροορχησιν ἐν τούτοις. ψαλλον οἰητέον προς ἀρετήν ο)ε τι τείνειν τὴν μουσικήν, Δ δυναμένην, καθάπερ γυμναστικὴ το σῖμα ποιόν τι παρασκευάζει, καὶ τὴν μουσικὴν τ μος ποιύν τι ποιεῖν, ἐθίζουσαν δύνασθαι χαίρειν ὀρθος ὐπρος διαγω γην τι συμβάλλεται καὶ προς φρύνησιν καὶ γὰρ τοὐτο τρίτον θετέον τονε εἰρημένων οτι μεν ουν δεῖ τους νέους μὴ παιδιctς ενεκα παιδευειν, ου ἄδηλον ου γὰρ παίζουσι μανθά
νοντες μετὰ λύπης γὰρ η μάθησις ἀλλὰ μὴν οὐdε
διαγωγήν τε παισὶν ἄρμόττει καὶ ταις λικίαις ἀποδιδόναι ταῖς τοιαύταις οὐθενὶ γὰρ τελεῖ προσήκει
118쪽
5 τέλος. λλ' ἴσως ν δόξειεν ἡ τον παίδων σπουδὴ παιδιος εἶναι χάριν ἀνδράσι γενομένοις καὶ τελειωθεῖσιν ἀλλ' εἰ τουτ' ἐστὶ τοιουτον, τίνος αν νεκαδροι μανθανειν αυτούς, ἀλλα μὴ καθάπερ οἱ του Περ- σον καὶ Μήδων βασιλεῖς, ἄλλων αυτ ποιούντων μεταλαμβάνειν της δονῆς καὶ της μαθήσεως καὶ γαρ ἀναγκαιον βέλτιον ἀπεργάζεσθαι Ους αυτ τοὐτο πεποιημένους εργον καὶ τέχνην τον τοσουτον χρύνον ἐπιμελουμένων ὁσον προς μάθησιν μόνον. εἰ δε δεῖ τα τοιαsτα διαπονεῖν αυτούς, καὶ περὶ τὴν τον φων πραγματείαν Ο 6 αυτους αν δέοι παρασκευάζειν ἀλλ' ἄτοπον τὴν δ'
αυτὴν ἀπορίαν ἔχει καὶ εἰ δυναται τὰ θη βελτίω
ποιεῖν ταυτα γαρ τί δεῖ μανθάνειν αυτους, ἀλλ'
fp. 339' οὐχ ετερων ἀκούοντας ορθος τε χαίρειν καὶ δύνασθαι κρίνειν; σπερ οἱ Λάκωνες ἐκεῖνοι γαρ 15ου μανθάνοντες μως δύνανται κρίνειν ὀρθος ως φασί, τὰ χρηστὰ καὶ τὰ μὴ χρηστὰ τον μελον. ὁ σαυτος λόγος κἄν εἰ προς ευημερίαν καὶ διαγωγὴν ἐλευθέριον χρηστεον αὐτη τί δεῖ μανθάνειν αυτους, ἀλλ' Din ετέρων χρωμένων ἀπολαύειν σκοπεῖν δ' ε εστ ει, τὴν πύληψιν ν ἔχομεν περὶ τον θεῖν οὐ γαρ ὁ Ζευς αυτος γε καὶ κιθαρίζει τοῖς ποιηταῖς, ἀλλα καὶ βαναύσους καλουμεν του τοιούτους καὶ το πράττεινου ἀνδρος μὴ μεθέοντος η παίζοντος. eap. 6 11 λ ἴσως περὶ μεν τούτων υστερον ἐπισκεπτέον. δε45 πρώτη ζήτησίς ἐστι, πότερον ου θετέον εἰς παιδείαν τὴν μουσικὴν ἰ θετέον, καὶ τί δύναται τον διαπορηθέντων τριῖν, πότερον παιδείαν η παιδιὰν ' διαγωγήν. πιλόγως δ' εἰς πάντα τάττεται καὶ φαίνεται μετεχειν α τε γαρ παιδιὰ χάριν ἀναπαύσεώς ἐστι, τὴν δ' ἀνάπαυσιν ω ἀναγκαῖον δεῖαν εἶναι της γαρ διὰ τῶν πύνων λύπης
119쪽
25 ἰατρεία τις ἐστίν καὶ τὴν διαγωγὴν ὁμολογουμένως δε μὴ μειον ἔχειν τι καλιν ἀλλα καὶ τὴν δονήν
το γαρ εὐδαιμονεῖν ἐξ ἀμφοτέρων τούτων ἐστίν. τὴν δε μουσικὴν πάντες εἶναί φαμεν των δίστων, καὶ ψιλὴν ουσαν καὶ μετὰ μελωδίας φησὶ γοον καὶ μυ- σαῖος εἶναι βροτοις διστον ἀείδειν. χι καὶ εἰς τὰς 23 συνουσίας καὶ διαγωγὰς ευλογως παραλαμβάνου ναυτὴν Δ δυναμένην εὐφραίνειν Ἀστε καὶ ἐντεμενα τις υπολάβοι παιδεύεσθαι δεῖν αυτὴν του νεωτέ-
1 ρους. - γαρ ἀβλαβη των δέων, οὐ μόνον ἄρμύττει προς τι τέλος ἀλλα καὶ προς τὴν ἀνάπαυσιν ἐπεὶ δ' ἐν μεν φ τέλει συμβαίνει τοῖς ἀνθρώποις ὀλιγάκις
γίνεσθαι, πολλάκις δὲ αναπαυονται καὶ χρονται ταῖς
παιδιαῖς οὐχ ὁσον ἐπὶ πλέον ἀλλα καὶ δια τὴν δονήν, u χρήσιμον ν εἴη διαναπαύειν ἐν ταις ἀπ ταύτης δο- ναις. συμβέβηκε δε τοῖς ἀνθρωποι ποιεῖσθαι τὰς 3ὶ παιδιὰς τέλος ἔχει γαρ ἴσως δονήν τινα καὶ το τέλος, ἀλλ' οὐ τὴν τυχουσαν ζητοsντες δε ταύτην λαμβάνουσιν ως ταύτην ἐκείνην, διὰ το τω τέλει τον πρά- εο ξεων ἔχειν ὁμοίωμά τι τύ τε γαρ τέλος οὐθενδ του ἐμμένων χάριν αίρετον, καὶ αἱ τοιαsται τον δοτον ουθενής εἰσι τον ἐσομένων νεκεν, ἀλλα τον γεγονότων, οἷον πόνων καὶ λύπης δι ην μεν ουν αιτίαν ζητοῖσι τὴν εὐδαιμονίαν γίνεσθαι διὰ τούτων τον εὐηδονον, ταύτην ἄν τις εἰ τως πολάβοι τὴν αἰτίαν περὶ δε του κοινωνεῖν της μουσικης, οὐ διὰ ταύτην οὶ νην, ἀλλα καὶ διὰ τ χρησιμο ειναι προς τὰς ἀναπαύσεις ώς ἔοικεν οὐ μὴν ἀλλὰ ζητητέον μή ποτε p. 1340J--το μεν συμβέβηκε, τιμιωτέρα δ' αυτῆς 1 νύσις ἐστὶν ὴ κατὰ τῆ εἰρημένην χρείαν, καὶ δει μῆμινον τῆς καιρος δονης μετέχειν α αυτῆς, ἐς ἔχουσι
120쪽
πάντες αἴσνησιν ἔχει γαρ μουσικὴ τὴν ὴδονὴν φυσικήν, δῶ πάσαις λικίαις καὶ πstσιν θεσιν η χρῆσις αυτῆς ἐστὶ προσφιλής), ἀλλ' ὁραν εἴ- καὶ πρb eoῆθος συντείνει καὶ προς τὴν ψυχήν. τουτο δ αν εἴη δηλον, εἰ ποιοι τινες α θη γινύμεθα δι αυτῆς. 5 αλλὰ μὴν τι γινόμεθα ποιοι τινες, φανερον διαπολλον μὲν καὶ τέρων, ου ηκιστα δε καὶ δια τωνυλυμπου μελον ταυτα γαρ ὁμολογουμένως ποιεῖ τὰς ψυχὰς ἐνθουσιαστικάς, ὁ δ' ἐνθουσιανδ του περὶ τὴν ψυχὴν θους πάθος ἐστίν. ἔτι δε ἀκροώμενοι Οτον μιμήσεων γίνονται πάντες συμπαθεῖς, καὶ χωρὶς
ἐπεὶ δε συμβέβηκεν εἶναι τὴν μουσικὴν τον δέων, τὴν δ' ἀρετὴν περὶ τι χαίρειν μος καὶ φιλεῖν καὶ μισεῖν, δεῖ δηλον ὁτι μανθάνειν καὶ συνεθίζεσθαι μηθετ 1sουτωλος τι κρίνειν ὀρθος καὶ το χαίρειν τοῖς ἐπιεικέσιν 6 ηθεσι καὶ ταῖς καλαῖς πράξεσιν ἔστι δ' ὁμοιώματα μάλιστα παρὰ τὰς ἀληθινὰς φύσεις ἐν τοῖς υθμοῖς καὶ τοῖς μέλεσιν ὁργῆς καὶ πραότητος, ἔτι δ' ἀνδρίας καὶ σωφροσυνης καὶ πάντων τῖν ἐναντίων τούτοις εο καὶ τον ἄλλων θικον δῆλον δε ἐκ το ἔργων μεταβάλλομεν γὰρ τὴν ψυχὴν ἀκροώμενοι τοιούτων. y εν τοῖς ὁμοίοις ἐθισμος του λυπεῖσθαι καὶ χαίρειν ἐγγύς ἐστι τ πρις τὴν ἀλήθειαν δ αυτον ἔχειν τρόπον οἷον εἴ τις χαίρει τὴν εἰκόνα τινb θεώμενος
μὴ δι' ἄλλην αἰτίαν, ἀλλὰ διὰ τὴν μορφῆν αὐτήν,
ἀναγκαῖον τούτω καὶ αυτου ἐκείνου τὴν θεωρίαν, ου
Τ τὴν εἰκόνα θεωρεῖ, δεῖαν εἶναι. συμβέβηκε δε τῖν αἰσθητον ἐν με τοῖς ἄλλοις μηδὲν πάρχειν ὁμοίωμα