장음표시 사용
181쪽
ὐαδίως, καίτοι δίεσις κατέρας - τι με ἀνέσεως ἡ πατη, καὶ ἄμα μετὰ τὴν συντασιν ἐλαφροντ ἀναχαλῶν διὰ ταυτ δε εοικε καὶ τὰ προς μίαν λεγύμενα προς ταυτην η παρανήτην. δει γὰρ μετὰ συννοίας καὶ καταστάσεως οἰκειοτάτη τω θει προς την βουλησιν. του δε δὴ μετὰ συμφωνίας τίς αἰτία:J
επιστάμενοι τυγχάνωσι των μελον ῆ ων μὴ πίσταν-i ται - Πότερον τι βλλον δηλος ὁ τυγχάνων σπερ
συντασιν coli. XI 66 , συστασιν codd. 5 ἰκειοτάm Xa μη sὰν μηδε επιστῶνται P. . . exspectat sensus sonum e cvii tendmque vox ad eum ac si diutius retinendus est acutior illo sonus, aegre voluntatis sorii dine canentes sustinent sui ignia parypato id mio nos sicimusa earis fuhrendae Leiteton nos sensibie lescendarite' tende-Dat canentium voluntas a nyparan et Mao lavore alias sonos canebant acutissimos eo nunc sonum satis gravem sustineuant. iὶ διεσις κατέρας iamvis illoriam inter allum sit parariam. 2 μετὰ την συνταm postquam cum aDore sustinuisti sonum illum difficilem post intentionem vocis commodum est finem facere lavoris et canore sonum facilem, ἀνιέναι vel 4ναχα1Δν, τη φακ es de sensu . iam quae sequuntur, omni sensu earent licet tamen suspicari dicere auctorem simile aliquidae de sonis gravidus iam de tetractiores superiore, sere nunc in modum: ταοτωλικε λέγειν καὶ περὶ του διοτέρου τετραχόρδου καὶ ἀναχάβοι τις ἄν τὰ πρόσθεν λεγόμενα βλέπων πρις τρίτην πιρὶ παραμέσην. trito enim tendit ad paramesen ut pavpateac hv patent de paraneis autem nullo modo hic serino est. es in annot ad pr. I lyra tiaranoniam quariarn. προς βίαν λεγόμενα prop. s. 4 δεῖ γὰρ ' desideratiae veruum ut ἐργάζεσθαι πε διαπονειν , rei conscientia atque constantia in opus accomodata animum contendere oportet aa propositum. I r. 6. U τυγχάνων . σκοπos' cs τυγr. σκοπου metapn. I, 2 malo hoc resere ad poetam qui carinino aliquid eniciendum sivi proposuit ut uelle ,ἐ'intention uisoni mirare quamquam in pr s eadem vero reseri videntur, cantorem, qui sonomana inter alia recte metiatur et inveniat vertendu ui
182쪽
σκοπου, ταν γνωρίζωσι τ αδύμενον τουτο δὲ δυθεωρεῖν ν οτι διον τι θεωρεῖν καὶ ἀναγνωρίζειν του μανθάνειν τούτου δε αἴτιον, τι το μὲν λαμβάνειν
τὴν ἐπιστήμην, το δε χρησθαι καὶ ἀναγνωρίζειν ἐστίν. ετι καὶ το συνηθες δυ-uλλον του ἀσυνηθους. s. 40. 6. ια- ῆ παρακαταλογὴ ἐν ταῖς δαῖς τραγικον; - Η δια την ἀνωμαλίαν παθητικο γαρ το νωμαλες
καὶ ἐν μεγέθει τύχης η λύπης τ δε ὁμαλὲς ἔλαττον
T. Aια τί οἱ ρχαῖοι πταχύρδους ποιουντες ἄρ- Ομονίας τὴν πάτην, αλλ' ο την νήτην κατελιπον -
videtur ,,utriin quia apertius homo musiciis id quod quasi finem spectat adipiscitur, si audientes umen noveriant iuvat autem, si noc eum adipisci videmus an quia in elodiam notam agnoscere et iterum considerare iucund his est quam ignotam discere 2 nam δυ- μανθάνειν, quod codicinus traditur, sere non potest non de discendo agitur, nec nova camina iucundiora sicuntur, sed vetera laudantur oriamque repetitio commendatur ad universiun argumentum es praeterpr. 40 ι διὰ τδ-o 38. Pr. 6. 6 Καταλέγειν est recitare non canentem καταλογή ασματα μη π μέλει λέγειν Ηesu. παοακαταλογή est alius modus recitandi, qui animos uia si commoveat ἀνωμαλές, παθητικύν, τραγικG l et recitandi i l tidiani vel fides quas m των ἰαμβείων, τὰ μεν λέγεσθαι παρὰ την κρουσιν, τὰ δ' ἄδεσθαι Ἀρχίλοχόν φασι καταδεῖξαι Ρs.-Plut mus. 28, προσεξεsρε . . . καὶ την παρακαταλογῆν καὶ την περὶ αὐτα κρουσιν. ib. citi Xenopn conv. 6. Misi in actis atri l. Bav. I 3 161as idem Metri 6 44. r. 7. αρμινια derivatur de vecto άρμόζειν αmmen ac-der, esimae rati lyrae temperandae, unde amoniae dicuntur septena illae speetes diapason, quae in lyra constitueuantur Cleon. c. lyrae autem temPerotiones a initio erant nae:
183쪽
Πύτερον τουτο εὐδος ἀμφοτέρας γαρ κατέλιπον, τὴν τρίς ν ,ουν), η υ; - Ἀλλ' οτι η βαρυτερα
I. antiquissima lyra septem ervomina nabuit coiiiuncta συνημμένα tetracnomia: i. hypate par pate licuanos ne se parmines uariinete nete vel trite
hanc descrilsit Nicomacnus haran. e. 3.2. cum vero Terpander lyrae dedisset ueten acutiorein e inh) nae fuisse videntur choritae t 2. hypate parnate licnanos me se paramese Parranete nete
nae quidem erat Terpandri lyra, si vera dicit Nicomacuus rΠυθαγόρας παρενέθηκεν ὁγδοόν τινα φθ4no in) μεταρο μέση. a καὶ παραμέσης c ενάψας. otui quidem uti et sorana tertia. 3. nilolaus autem usus esse dicitur a Nic. s nae ine
venia autem abenda eripatetico qui risine enim inverso neque enim ex octo nervis septem saetae sunt quaerit, cur vetusta lyra I nete in vel e camerat qui vero respondet, is Terpandri lyram 2 recordatus unprobat quaestionem, cum dicit eten mi retentam, triten veterem siv eiectam fuisse. 2 Ma 3τι alius deinde et priidentior homo accepta illa q- tione fieri causam facti. - βαρυτέρα σχομ τον της ὀξ - namque ἐν-ντιφώνοις και την τέραν ἐάν τις ἄδν, δαει ποιεc pr. 8 et ὰπ της πάτη si e lyri datur nypate)την νητην τις δώναται δειν 42 f. I in hypate igitur soniissere idem vale atque netes quid quod duae netae in nypata
184쪽
μεως μαλλον, το δε βαρυ ραον φθεγξασθαιJ. s. i. 32.8. ιὰ τί Ῥαρεῖα τον της ὀξείας ἰσχυε φθογγον; πι τι μεῖζον το βαρυ τ γαρ ἀμβλεία ἐοικε, τ οτη ξεία γωνία. L ιὰ τί διον της μονωδίας ἀκουομεν, ἐάν τις προ αυλον ν λυραν αδη καίτοι πρόσχορδα καὶ
insunt 12 s. n. itaque citharoedi optione data Inallentno in neptacnorael nypaten retinere an neten praetulerunt tum,
quae et suum sonum et octavam ἀντίφωνον canentivus significaret sed illud ἐπεὶ δ ξο vereor ut suerit ad initio scriptum; M ouod soni graves acile voce numana canuntur,mai no ivrana acutum iidem licitur σφοδρότερον, βίαμλλον φερύμενον Ι47. 14 grave facito ad canendum XI 3. 4.
. 8. Revocanda quaestio videtur, nate et neten, de quiuiis actum est in pr. I. soni Mariores mMoriun sunt velli vimini vel enordamini, maior enim moles aeris movenda.cs. 7. 12 37. XI 13. generi an V 7 2. 5 τι βαρυ των συντόνων βελτιον ἀμβλεία γωνία vide de animam 8, 8 loc exc. 1). et Sext Emp. 40, quem exscripsi p. 12. r. s. Cur magis gaudemus, si viis ad iiDiam vel iuram canit scit quam si voco sola canit 7 neque enim aliud est instrumenti camen, sed idem canit utereto d πρόσroρδα v. M s sub G. iani sequi debet, , nam hoc si nos iuvaret, quod plures idem canunt, multo etiam iucundius esset canere cornuatur tibicini. ius inultis. cum ver in priore sententia deesset vectum, in altera πλεον ἔδει sere minime posset, ira sui τερπε ei πλέονας. II h τι τυγχ. quod in pr. 5 reserendum erat ad poetam, ni malo resere ad eum qui canit invenit enim facilius vero sonos ducente tibia vel lyra.
185쪽
Problemata I 7 11. 3του σκοπου μολλον, τα προ αυλον λυραν το δὲ
προς πολλους αυλητὰς η λύρας πολλὰς οὐχ διον, τιαφανίζει τὴν δήν. alius Si SeiaSi a P r. 43.10. ιὰ τί, εἰ διον η ἀνθρώπου φωνὴ, νευ λύγου δοντος οὐχ δίων ἐστὶν, οἱον τερετιζόντων, ἀλλ' αυλος η λύρα η υδ' ἐκεῖνο εὰν μιμναι, μοίως ηδυ - Ο μὴν ἀλλα καὶ δια το εργο αυτύ. μεν
γαρ φωνὴ δίων του ἀνθρώπου, κρουστικὰ δε
11. ιὰ τί η ἀπηχουσα ὀξυτερα - Η οτι ἐλαττον, ἀσθενεστερα γινομένη; cf. XI 20.
ἐκεῖνο πο, ἐκει codd. ἐκείνη prop. i. ἐὰν μιμ. C.
ἐὰν μη μιμ. XI. 9 κρουειν reiter de anais ines. 4 et Liner. Ἀκουειν codd. ἀκουειν κρουε ιν Ri .ri. 10. Si nominiam vox iucundior est quam lyrae voltiviae, cur, cum quis instimentoriina strepitum ore insitatur, hoc non iucundius sonat quam ipsa instriamenta. 2 ' τερετίσματα εunt
teste muculo: δαὶ ἀπατηλαί η σματα ἔκλυτα addi Sitiff) τὰ της κιθάρας κρουματα καὶ τα των τεττίγων ἄσματα ὰπομεταφορος του τέττιγος οὐ χελιδόνος Suid. . τερετιζει igitur significat cantur cicadamini, deinde si lem sonum qui oritur plectro in cunarum adniuit Gerupitachm , GeHisnper). tertio autem loco considerandus mos ille quo scuoliastae Pindari Ol. 9 narrant, si nec clinari edus nec iiDicen adesset, ianuin sociis to nαρχον dicit alter sch. cecinisse τήνελλα καλλίνικε. qua de re et acnol. Aristoph. ives 1764 τήνελλα μίμησίς ἐστι φωνης κρουματος αυλοὐ ποια ἀπ το ἐφi μνίου, υεμεν Ἀρχίλοχος εἰς την Ηρακλεα Aronil se Iis glc.). inde ωδαὲ πατηλαί aunt nae voces cantorum citharam intiantium. 6 ν-δ' ἔκεῖνo an vox, ubi instraunent imitatur, non plariter tueunda 8 8 4 με γαρ φωνη ipsa quidem vox nominum
iucunda est, sed Q κρουματα, quae propria sunt instrumentoriam, Pariun Pin. οὐ στομ. , quam OS . r. 11. η πηχουσα
sc φωνή. duovus probi. XI 6 et 20 demonstratur vox, ubi in long quum spatium , vi sit, ostrent acutior videri Re , VOX
186쪽
12. ια τί των χορδον ὴ βαρυτερα ἀεὶ το μέλος λαμβάνει; οὶ γαρ δέηται σαι τῆν παραμέσην συνψιλη θ μέση, γίνεται το μέσον ουθεν ήττον ἐαν δε τὴν μέσην δέον ἄμφω, ψιλὰ ου γίνεται. - οτι τοβαρυ μέγα ἐστὶν, στε κρατερόν καὶ νεστιν ἐν--s μεγάλω το μικρόν. καὶ θ διαλήψει δύο νηται ἐν θ
vera est lect1o dicitur de repercussa vocis imagine, et dans sarctonam verti R. etiam nocἈπηχοsσα. - de sonando simpliciter positum videtur ea Dum sto Heraclide in loco Porpn.
Ptol. 214 infra in prol. ad Euci in aliud statuitii de vocis
Pr. 12. Idem dicit Plutarchus conivg. retinc. II p. 13s c):ωσπερ αν φθόγγοι δυο συμφωνοι ληφθῶσι, του βαρυτέρου γίνεταιτωμέλος, οὐτω-θσα πρὼξις ἐν οἰκία .... ἐπιφαένει την του θν- δρις γεμονίαν. Pluina onus et de causa rei itisputavit in convivamini prout si s p. 736 c), quod periisse adnudum dolemus. 3 ψιλός cum apud clinaram sic 'ificet usum fidium sino vociscantu ψιλοὶ κιθαρισται Atuen XlV 42. φιλη κιθάρισίς τε καὶ αὐλησις Plato leges , I) no loco sere non potest paren- in eos pars prior naud scio an dicere velit si quis, ubi oportet canere paramesen, in ivra simul pulsat mesen, accidit ut voco quoque capiat mesen α γαρ δέον τινὶ ἀ την, συμ- φαυ την μέμην, το μέση γίνεται το μέλος ουθεν ηττον Τ). posterioris autem parti sensus deos esse fere nici ἐαν δε την ἐσην δέον ἄμφω ψαυη, σφάλμα ου γίνεται. i. e. si mesaeoco nanc et aram e pulsat, vox non fallitiar nam graviorem semper sonum haec tui sumit. 6 βαρυ μέγα στεκρατερόν s. 8. 7. 6 ἐν τη διαλήψει. cum digitum lenitor apponis nates puncto medio, ut iurationum fiat ferininus quidam vel nodus efficiaturque sonus qualem nunc dicunt 1lasteolat duos uiusmodi sonos potes elicere et ex superiore et ex inferiore nordae parie quomini uterque Valet eten.
cf. 23. Settala. u. ita I. us sonoriam rationes mensus esse dicitur apud neonem naus. 12. P. 69, 22.
187쪽
13. ι τι ἐν-δια πασον του με ὀξέος ἀντίφωνον γίνεται το βαρὐ τούτου δε το ξ os; of οτι μάλιστα μεν ἐν ἀμφοιν ἐστι το ἀμφοῖν μέλος, εἰ
14. 21ιὰ τί λανθάνει το δια πασον καὶ δοκεῖ ὁμόφωνον εἶναι, οἰον ἐν τω φοινικίω καὶ ἐν τω ἀνθρώπω τα γὰρ ἐν τοῖς ξέσιν - ου ὁμοφωνα, ἀλλ' ἀνάλογον ἀλλήλοις δια πασον. - Η οτι σπερ πρῶτος λος εἶναι δοκεῖ φθογγος, υτ δοκεῖ εἶναι δια, το ἀνάλογον σύτης ἐπὶ φθόγγων τ δε σον τουενύς. ταυτ δε τουτο καὶ ἐν ταῖς συριγξιν ξαπα-
2, ni codd. 4 ἐν'oo codd. σπερ ὁ αυτός εἶναι codd. oυτο δοκε εἶναι audo ego. 10 δια γὰρ τι ἀνάλ G2. Pr. 13. Hoc puto responderi Exerit sorsitan quispiam si hipato et nete in lyra pulsentur, utramimae sonum eque esse dignum, quem melodia sequntur et sumat tamen si alterutrilinsumere oportet, praeserendus est gravis cl. 12 7 8. 26 . hoc si reet intellexi, quaestionem mecum ita interpreteris , cur eum brae nota canunt nouunes nate nec unmaana rea invertitur7 r. 14. Viromam vox a seminariam voce intervallo diapason distat, quod si viri seminaeque idem canere sibi videntur intercedit no inter allum unimae antiptioni. s. pri39. II. etiam Adrastum apud neonei de Mas. 6 p. 5 II). item a magna et parva eiusdem generis instratinent idemeanere iubentur, soni quasi dena videri, distare tamen diapason solent ita profecto et noeniesum a virorrum vocibus recedebat φοίνιξ in fidium somnis memoratur apti l ine
primum utriusque vocis sonum eundem esse iudicavit, omnes silem existiuiat aequitatem vocum consonantium docet
Tneophrastus apud Orpurium 242. II ἐν ταις συριγξιν idem evenire solet, ut i mn atque ubi noenicium cum
188쪽
15. ιὰ τί οἱ μεν νομοι οὐκ ἐν ἀντιστρόφοις ἐποι-osντο, αἱ δε ἄλλαι δαὶ αἱ χορικαί - υ τι οἱ μεν νομοι ἀγωνιστον σαν, ν δ μιμεῖσθαι δυναμένων καὶ διατείνεσθαι η δὴ ἐγίνετο μακρὰ καὶ πολυειδὴς καθάπερ υν καὶ τα ρήματα - και τὰ μέλη τη μιμήσει κολούθει ἀεὶ τερα γινύμενα εμλλονγα τω μέλει ἀνάγκη μιμεῖσθαι η τοῖς ρήμασιν δῶ καὶ οι διθυραμβοι, ἐπειδὴ μιμητικοὶ ἐγένοντο, οὐκέτι
ἔχουσιν ἀντιστρύφους πρύτερον δε ειχον αἴτιον δε, οτι το παλαιον οἱ ἐλεύθεροι ἐχόρευον αυτοί. πολλοὐς 1οουν ἀγωνιστικος δειν χαλεπον ῆν, στε ἐν μια
αρμονία μέλη ἐνθδον. μεταβάλλειν γα πολλὰς μετα-
ἐν στροφαις καὶ ἀντιστρόφοις Εgger Ru a1 ἐν αρμονία nauanon , ἐν αρμονία X, ἐναρμόνια .nominidus canit. - de consonantia diapason vide pr. 7. I fin. 13. 16sa. 23. 24 - 42 . 32. 34 - 41 . 35. s. 50. insilia ex-Ρonuntur in commentariis Porpti. ad Ptol. nam 277. Pr. 15. Nomi fueriint citnaroedoriam ut Terpandri et iiDicinum ut Saaeadae), qui canentes saltauant. Ainen Las. 40. in actis phil congressus uric. 1877 77. Gras de r. romusica, Maru 1889 56. 4 διατείνεσθαι manifesto significat ,in langitudinem extendi ut sit δὴ μακρα). et ioniam sequitur πολυειδης, malo putare artes vel systemata cantus ita esse priducta quam singulos sonos illud autem oλοειδής referri apparet ad partes illas septem citnaroedorum Pollux IV66, et quinqm partea iiDicinum in IV 84. Gunra r de pyiniscue Nomos. 18763. 8 μιμητικοὶ ἐγένοντο. xpulsis Pisistri fidis et condita rei puDlicae livertate ipsi cives caneuantiindari modo simplici aut etiam simpliciore Iussanti, patet inmerino XX p. 66. maarto tanto a Cn. saeculo synapuoniaci cantaveriant mercede conducti atque istrionum modo Mamata gemant Philoxeni deinde et Timotne temporious plano μιμητικο saaeti sunt di-inyra i. Wilamo rit Heraclo I 80. cf. Aristot poet. 26ως οὐκ αἰσθανομένων τῖν θεατων την ποίησιν - μὴ -τος προσθο, πολλὴν κίνησιν κινουνται οἷον οἱ φαυλοι αὐληταὶ κυλιόμενοι, αν δίσκον δέ μιμεῖσθαι, καὶ λκοντες τον κορυφαιον,αν Σκυλλαν αὐλῶσιν.
189쪽
βολὰς τω ἐνὶ - τοῖς πολλοῖς καὶ τω ἀγωνιστη
τοῖς το θος φυλάττουσιν, διι πλούστερα ἐποίουναυτοῖς τὰ μέλη. δὲ αντίστροφος πλο- εἷς γὰρ ρυθμός ἐστι καὶ ἐν με τρειται το δ' αὐτο αἴτιον καὶ διύτι τὰ μεν ἀπο της σκηνης - αντίστροφα, τὰ δετο χορο ἀντίστροφα ὁ με γαρ υποκριτὴς γωνι - στῆς καὶ μιμητὴς, ὁ δὲ χορος οτον μιμεῖται. 16. ι τι διον, ἀντίφωνον του συμφώνου - Οτι μὰλλον διάδηλον γίνεται το συμφωνεῖν, νοταν 1 προς τὴν συμφωνίαν αdn. ἀνάγκη γὰρ τὴν τέραν ὁμοφωνειν, στε δύο προ μίαν φωνὴν γινύμεναι ἀφανί- ζουο ι τὴν τέραν. sint. 35. 39.)17. 21ιὰ τί δια πέντε - δουσιν αντίφωνα -
κα ἄλλη. αἱ δε ἐν τω δια πέντε καὶ διὰ τεττάρων οὐκ ἔχουσιν ουτως, στε οὐκ εμφαίνεται ὁ τῆς ἀντιφώνου φθογγος οὐ γάρ ἐστιν ὁ αὐτός.
vagener apud Gevaerium I 342. 3 τι πέντε codd. διὰ ego. 14 τ σομφενω ego, συμφωνία codd. ἐν- s. Ru al. 16 ἐστιν ἐν ε ἄμα . 2 τ ηθος est cantomim, τι πάθος nistrionum. r. 16. Quaeritur, cur iucundior ad Lapason consonantia quam diapente vel diatessaron ea iucundior, quia unitas duoriun sonorum magis est manifesta. s. r. 17 et quae laudavi supra st 14. 10 ἄδ scd. xis s. pr. 18 n. 4. 43 in de anima II 8 6 eth. Nic. III 1, 6. r. 17. Συμφωνος εο φωνή. ἀνάλογον estines quaedam, Spate nete omnis orta sonomini in voce feminamin sicuti in voce virorum. cf. pr. 14. 18 ωστε οὐκ ἐμφ. consonantiae iliapente soni non itii coniunguntur, ut unus videatui esse.
190쪽
18 Aιὰ τί η δια πασον συμφωνία δεται μόνη; μαγαδίζουσι γαρ ταυτην, ἄλλην δε οὐδεμίαν. - Η ὁτιμόνη ἐξ αντιφώνων ἐστὶ χορδον ἐν δε τοι ἀντι--νοις καὶ τὴν τέραν εἰν αδη, τ αυτ ποιεῖ. γαρ μία τροπον τινὰ τὰς αμφοτερων ἔχει φωνὰς, στε καὶ μιst 5αδομένης ἐν ταύτ τη συμφωνία αδεται η συμφωνος,
καὶ ἀμφοιν δομέναιν της μεν δομενης τῆς δὲ αυ-
λουμώρης σπερ μίαν ἄμφω αδουσιν διο μύνη μελ- δεῖται, οτι μιας ἔχει χορδῆς φωνὴν τὰ αντίφωνα - 39 . 19. ιὰ τί δὲ ταῖς ἀντιφώνοις τουτο μέναις πάρ- 10χει - Η ὁτι μόναι ἴσον ἀπέχουσι της μέσης ουν
prop. i , ἄμφω ἄδοντες codd. ἄμφω ἔδονται Ru . 8 σπεο καὶ . Q χον σχεδιν ὰπ. u. Pr. 18. Quaeritur, cur duae voces diapason distantes idem canere possint, diapente inter se distantes non possint causa affertur eadem quae in I et 17. io maior est propinquit sonorum diapason distiantium magisque hi in unum coalescunt. 2 μαγαδίζουσι foliasse ad instriamentoriun veluti magnariam Parvamnaque Diamna sonos reserendum no constat, sic do intervallo diapason, sicuti sy . ita inices illi apud Seutheneominus tubisque diapason distantivus sonauant Io μαγάδι. Xen anao VII 3, 32 ac solet etiam nodie idem intervinum tuuis cum o Dus intercedere . ipsa autem nuxgadia erat magna quaedam areae species vimnii noritas novimus ex acreontis r. 18 , in qua viroriam et seminariam soni coniuncti audisvantur Pindariis in scnolio Hieroni cantato vαλμιν ἀντίφθογγοτ dicit, δια τι δέ γενῶν ἄμα καὶ δια πασὰν ἔχειν την συνωδίαν ἀνδρον τε καὶ παίδων. Aristoxenua apud Atnen. XIV 36. η καὶ την τέραν - ποιεῖ nae si genuina sunt dicunt si quis alteria narin cnordariun pellit veluti hypaten), idem sere sacit, ac si pellit alteram inete . cf. r. 7. 13 s. et quae laudavi ad 34. r. Is Μόναι χον ἀπεχουσι. 0 qui respondet voluntatem eius qui prodiema posui minime intellexi . nam de maiore sonoriam serie illo cogitavit, uua μαγαδίζovo diceret in pr. 18 e ἀνάλογo in