장음표시 사용
201쪽
εi θχν γενύμενα χαίρειν αὐτοῖς. δια δε το ἔθος τρύποις μελον χαίρομεν. ρυθμ δε χαίρομεν δια τογνώριμον καὶ τεταγμένον ἀριθμον ἔχειν καὶ κινεῖν ημος τεταγμένως οἰκειοτέρα γὰρ ῆ τεταγμένη κίνησις φύσει της ἀτακτου, στε καὶ κατὰ φυσιν λλον. μεῖον δε πονοsντες γαρ καὶ πίνοντες καὶ ἐσθίοντες τεταγμένα σώζομεν καὶ αυξομεν τὴν φυσιν καὶ τὴν ούναμιν, ἄτακτα δε φθείρομεν καὶ ἐξίσταμεν αὐτήν. αι γὰρ νόσοι της του σώματος ου κατὰ φυσιν τάξεως 1οκινήσεις εἰσίν. συμφωνία δε χαίρομεν, τι κρstσίς ἐστι λύγον ἐχόντων ἐναντίων ποος ἄλληλα. ὁ μεν ουν
λύγος τάξις δ ν φύσει δύ το δε κεκραμένον του ἀκράτου - ῆδιον, ἄλλως τε κῶν αἰσθητον ν)
s ot In G et ed Isingrini, deleri iussit R. I κινήσεις κτήσεις T. Ρr. 38. 1 τι εθος cs 5 - 40ὶ 2 τρόποις μελῶν flexus melodiae et conversiones io Peripateticus dicit, ut Plato repuul. III 10 in IV 34n. et Aristoxenus in prooemio elementoriam nam. . I 2 p. 40 τους τῶν μελοποιῶν τρόπους .postea, vocadulum transiit in uin usum, ut significare tonos
illos, transposita systemata uti l perdorium stl. Baccnius 6 46 et Alypius in titulis). 9 νόσοι. de moro dicit Aristotelesse. 41 p. 1482 ': ναρμοστία το ἐμφυχου σώματος νόσος καὶ ἀσθένεια καὶ αἶσχος, ῶνδε μεν συμμετοι τῶν στοιχείων νόσος κτλ. in mul. D morbus dicitur eas aut υπερβολή au ἔλλειψις. nim tamen video unpedire quin et ipso Aristotele mordum ita definire potuerit, ut condicionem naturaediceret uruatam Misceri Dinas voces consona iam citnagorei docueriint v comm in Ptol. nam p. 270 , etiam
Plato leges , s et Aristoteles metapu. VII 2 6 anima III 2, s). accuratissime no exposuit Aeliamus latonis discipulus Porpn ad Ptol. p. 218. Progr. ann lyc Arg. 189 I. p. 18). do sumptionia aliud est iussicivi 27. 12 ην. paulo ante dixi sin b). 13 ἄλλως τε καν. vertit insen , praesertim si
mixtum illud mio sensibus percipitur ita comparatum est. ut in diversis reuus, ex qui uus compositum est, una qui damvis e natura appareat.' quod ad symphoniam diapason illo revocat, collato pr. 30' lectio inceria.
202쪽
ἀμφοῖν τοιν κροιν ξ ἴσου τὴν δύναμιν ἐτρ ἐν ταὶ συμφωνία ὁ λύγος. 39' ιὰ τί ληιόν ἐστι το ντίφωνον του μο- φώνου - Η τι το μεν ἀντίφωνον σύμφωνύν ἐστιδι πασον. ἐκ παίδων γα νέων καὶ ανδρον γίνεται οτ ἀντίφωνον, οῖ διεστῆσι τοι τύνοις ς νήτη προς ὐπάτην συμφωνία δὲ πῆσα δίων πλο φθύγγου - δι α δε, ψηται pri 38 , καὶ τουτων η δια πασον ηδίστη - ὁμόφωνον δε απλοον ἔχει φθογγον. 39'. Μαγαδίζουσι δε εν θυια πασον συμφωνία, 10 οτι καθάπερ ἐν τοις μέτροις οἱ πύδες ἔχουσι προς τοὐς λόγον ἴσον προς ἴσον ν δύο προ εν η καί τινα λλον, οsτω καὶ οἱ ἐν τῆ συμφωνία φθογγοι
λύγον ἔχουσι κινησεως προ αυτούς. τον μεν ουν ἁλλων συμφωνιον τελεῖς αἱ θατέρου καταστροφαί 15 εἰσιν εἰς μισυ τελευτῖσαι δι τῆ δυνάμει οὐκ ἴσαι ἐξ ἰ σου την ἐξιουσι δε . seni io codd. νon1. e. 3 ἀντίφωνον cum Gg. σύμφωνον codd. 4 τι Ru. καὶ οdd. 0 Μαγαδίζουσι. hinc incipit probi. 40 z. δια τί μαγ. 16 μισυ et legisse dicitur μέρος. Io εἰς ημ. Ru . Ρr. 39'. exus est disputationis inanifestus sympnonia praestat simplici sono homophonia autem iamplex est, sonus), si ii antipnonia consonantiarum persectissima est praestat ergo antipnonii nomoplioniae. r. 39 L ,Cur sola in diapason consonantia namtalari solitiIin sty et ut pr. 18. 11 οτι καθάπε - ουτω' simplicis causae loco sequitur expositio iusto longior o πόδες aut potius οἱ χρόνοι Ρediam partes. κινήσεως . ad 35 R. 15 ἀτελεις καταστροφαι ' imperfectae
sinit vibrationum perio si diapente I in V, diatessaronil, 2. 16 δυνάμει - χαι sic videtur, ut iura fin. αν ἐξ σου την δυναμιν ἔχη ὁ λόγος. diapason auten δυνάμει acquum est:
possunt en in duo soni, si acutioris ibinos ictus coniungimus, aemiales existimari. sed diapente et diatessaron Oυσαι ἄνισοι
203쪽
εἰσίν ουσαι δε ἄνισοι διαφερειν φαίνονται τι αἰ
σθησει, καθάπερ ἐν τοις χοροῖς ἐν τω καταλύειν μεῖζον ἄλλων φθεγγομένοις ἐστίν. ετ δε πάτρσυμβαίνει τὴν αυτψν τελευτὴν των ἐν τοις θύγγοις
περιόδων χειν. γαρ δευτέρα της νεάτης πληγὴ του
ἀέρος πάτη ἐστίν. τελευτώσαις ν εἰς αὐτον οὐ τοὐτον ποιούσαις εν καὶ κοινον τι ἔργον συμβαίνει γίνεσθαι, καθάπερ τοις π τὴν δὴ κρουουσιν. καὶ γαρ ἴτοι τὰ αλλα οὐ προσαυλοsντες εὰν εις αὐτονi καταστρέφωσιν, εὐφραίνουσι μῆλλον τω τέλει φλυποοσι
διαφέρειν φαίνονται ego, διαφορά , διαφθορά , διαφθοράν . 3 ἄλλων , αλλον X. 5 δευτέρα Σ,θ-έρα τελευτῶσαι Blc, τελευτῶσα codd.magis discrepant, uana ut continuo canantur noc nescio quidus eruis in proxima linea scriptum erat sequitur comparatio Quaedam sive a canentium choro sivo aliunde petita, Iectio tamen nimis corrupta est, quam ut Quidquam restituas. 3 ἔτι δὲ πάτη nanc sententiana veram esse licerem, Si loco ἐν τοι φθόγγοι scriptum esset ἐν τι νητ' an scriDe ἔντοις - ἔν τισι inde a τελευτῶσαι δ' εὶς ταὐτό iam omnia aperta nam sicuti in diversariam vocum concentu post discordiam concoralia maxime inimos uelectat, ita notes secundus ouismae ictus cum nypate motu concordans cum sonu sonum ouodam ni Rio comprenenuit Boet. In Ira es t supri p. 63 aicitur animos asscere gaudio sed ἐκ του δι πασῶν sere non potuit et desideratiatur in codicum lectione ut rediret oratio a rem illustraendam. iiDus ego e Dus proSpexi schisendo oυτως ι ἐν δια πασῶν. infinitivum γίνεσθαι ser aro potest uicunque aliud inseri veroum regens. VOCabulo ἐναντίω soriasse auctor rediit ad 39 , sunt enu viroriam Pueroriana voces contrariae, ut in bris nypate et ele. 8 οπι τὴν δην κρουουσιν noc ipso loco apparet, qui - την δην κρουε , non ipsam melo liani reddere, sed ita comitari, ut alios sonos instriintento canat na comitandi ratione primus usus est Arcnilochus teste Plutarcho de amius 28.
οῖονται δὲ καὶ την κρουσιν την πο την δην τουτον πρῶτον
εὐρεῖν, τους δ' ἀρχαίους πάντας vel πάντα ὶ πρόσχορδα κρούειν. es. r. s. et Plato leges VII 16. - ad uuiv. v. supra P. 6.
204쪽
ταῖς ρ του τέλους διαφοραῖς -τως ἐκ διαφύρωνα κοινμ ηιστον ἐν δια πασον γίνεται. τ δε μαγαδίζειν ἐξ ἐναντίων φωνον δια ταυτα ἐν τη διαπασον μαγαδιζουσιν. - 18 cs. 35'. 40 21ιὰ τί διον ἀκούουσιν αδύντων ὁσα αν προεπιστάμενοι τύχωσι των μελον, ἐὰν μὴ ἐπιστονται; - Πότερον τι μὰλλον δηλός ἐστιν ὁ τυγχάνων σ- περ σκοπos 3ταν γνωρίζωσι τ αδύμενον γνωριζύντων δε δὐ θεωρεῖν η τι συμπαθής ἐστιν ὁ ἀκροατὴς τω τι γνώριμον δοντι συναδει γὰρ αυτω αδει δε οπβ γεγηθως ὁ μὴ διά τινα ἀνάγκην ποιον τουτο. f. 5.
41. ιὰ τί δις μὲν δι ὀξειον δὶς διὰ τεττάρων Ου συμφωνεῖ, δὶς δια πασον δέ - Οτι- μῖν διαπέντε ἐστὶν ἐν ἡμιολίω λόγω τι δε διὰ τεττάρων ἐν ἐπιτρίτω ὁντων δε μιολίων τριῖν ἐξῆς ἀριθμον iaἐπιτρίτων o ἀκροι προ αλλήλους οὐδένα λόγον
εξουσιν ουτε γὰρ ἐπιμύριοι οἴτε πολλαπλάσιοι ἔσονται.
τ δε διὰ πασον πειδή ἐστιν ἐν διπλασίω λόγω, δις τούτου γινομένου ἐν τετραπλασίω λόγω ν ἶεν οἱ ἄκροι προς ἀλλήλους. στ ἐπεὶ συμφωνία λόγον ἐχύν roτων φθόγγων προς ἀλλήλους ἐστὶ λύγον δε οἱ μεν τοδὶς διὰ πασον διάλειμμα ἔχοντες προς ἀλλήλους φθογγοι ἔχουσιν, οἱ δε- δὶς τεττάρων δὶς διὰ
πέντε υκ ἔχουσιν, οἱ μεν δὶς διὰ πασον σύμφωνοι εἱεν ἄν, οἱ δ' τεροι os, διὰ τὰ εἰρημένα. f. 34. 25
205쪽
10342. σια τί, ἐάν τις ψηλα τὴν νήτην ἐπιλάβρ,
υπάτη μη δοκεῖ πηχεῖν - γνοτι ἡ νεάτη λήγουσα καὶ μαραινομένη πάτη γίνεται σημεῖον δε- ἀπδτης υπάτης τὴν νεάτην δυνασθαι Ἀδειν' ως γαρο ου ς αυτῆς δὴ νεάτης τὴν ὁμοιοτητα λαμβάνουσιν π αυτης επε δε καὶ χο δή τίς ἐστιν
ὰ ἡ ἐνίοτε φωνης της πρώτης ληγούσης χος ν
δ υτι τω της πρώτης θύγγω κολται, εἰκοτως η ὁμοιότητι τῆν πάτην ὴ φη δοκεῖ κινεῖν τὴν μενi γὰρ νεάτην ἴσμεν τι υ κινεῖται ἐπιληφθεῖσα, τὴν δε υπάτην αυτ, ροντες ἀκατάληπτον ουσαν καὶ φθογγον αυτης ἀκούοντες, ταύτην ἰύμεθα χεῖν. περ
επὶ πολλων μῖν συμβαίνει, ἐφ ών μήτε τω λογισμωμήτε τη αἰσθήσει δυνάμεθα ειδῆσαι τι ἀκριβες. 1 Ἐτι εἰ πληγείσης της νεάτης μάλιστα ἐντεταμένης)
συμβαίνει τον ζυγ- κινεῖσθαι, οὐθεν ν εἴη θαυμα- ψίλας , χως λήψας X. post ἐπιλάβη CY νυπάτην
Pr. 42. 2ὶ λήγουσα, μαραιν. cum foui vis ua imminuitur, ut vibrationuin numeriis redeat ad limidium haec prior quaestionis solutio satis perspicua est, minime quidem vera et pugnat cum opinione contraria, nec magis vera II XI 6 20), uasi sonus, antequam desinat, fiat acutior. 4 δυνασθαι δει audita hypata cantores facile inveniunt neten hoc pro- salsile, praesertim cum parata est tua, ut distet diapason irrue-mio hypato sit idem sonus a viri nete. 10ὶ πιληφθεισα, ἀκατάaηπτος. nete digito tenetur, ne sonet hvpato non impeditur. 15 ἔτι εἰ priorem solutionem, qua nos alli audiendo dicimur, excipit altera iugo percusso fortasse sit, hypate quoque percutiatur. 16 ζυγo quod lignuin tiansversum duo brachia lyrae coniungit hortati minutile fines superiores conlinet. Jan die gr. Stateniustinianente. Saargentilad. 1882. S. 9.
206쪽
στύν κινηθεντο δε πάσας τὰς χορδὰς συγκινεῖσθαι καί τι ἡχον ποιεῖν οὐκ ἄλογον ταῖς μεν ουν ἁλλαις
ὁ τῆς νεάτης φθογγος αλλύτριος ἐστι καὶ λήγων καὶσρχύμενος, τη ἡπάτχὶ λήγων αυτός. ου προστεθέντος τη δια αυτης κινήσει, ἐκείνης δοξαι πάντ s
αὐτον εἶναι Ουθὲν τοπον ἔστι δε με ζων φλκοι - νος των λοιπον χορδον χος, τι α μεν πο της
νεάτης καθάπερ σθεῖσαι μαλακος χησαν, ἡ δε
νεάτη πάση τ αυτῆς δυνάμει, υσα αυτον σφοδροτάτη ... στε εἰκότως καὶ το δευτερειον αυτῆς κρεῖττον ioαν εἴη - τον ἄλλων. στε καὶ βραχείας κινήσεως,
43. ια τί διον τῆς μονωδίας ἀκούομεν, ἐὰν προ αυλον η προ λυρα αδρ - οτι πῆν μιχθεν
resero ad hypaten ad de vilem sonum notes cum motus nypate accesserit, o susscere dicitur, ut universum sonum nypatae nostro iure vindicemus sed usui crescunt dam- cultates. 6 μείζων sortior puto dicitur ni e neta et hypata, oriens sonus ouam oui e neia et alia norda oriuntur, quia illa molliter ut nota pulsae erant, ita sonauatit, in nypaten propriiquam et necessariam sortissima haec cnorda, Omnem suam vim exerce Dat, ut etiarn δευτερειο ille sonus, qui Iaascitur μαραινομενη vi Dordae fracta, satis magnus existat audiaturiae quamvis brevis fuerit impetus. - quid autem de responentis nypate sono iudicandum sit, V. 24. 9 μάλιοτα ἐντεταμεν nete recte dicitur ut 37. XI 60 56s in i quo σφοδροτάτη putatur ut 35'. XI 14 al in. r. 43. Grillior est
207쪽
επεὶ τ μεμιγμένον του ἀμίκτου διό εστὶν, ἐὰν ἀμ-
φοιν ἄμα τὴν αἴσθησίν τις λαμβάνii. οἶνος γὰρ δίων
του ξυμελιτος διὰ το μεμίχθαι μctλλον αυτοῖς τὰ ποτης φύσεως μιχθεντ η τὰ ημον. ἔστι γὰρ καὶ οἶνος μικτος ἐξ ὀξέος καὶ γλυκεος χυμοὐ δηλουσι δε καὶ αἱ οἰνώδεις Οαὶ καλούμεναι η μεν υν δὴ καὶ αυλις μίγνυνται αυτοῖς δι ὁμοιοτητα πνευματι γαρ
i ἄμφω γίνεται). ὁ δὲ της λύρας φθόγγος ἐπειδὴ ου
πνεύματι γίνεται, Ἀττον αἰσθητος Ἀων αυλον, ἀμικτύτερός ἐστι τη φωνη. ποιον δε διαφορὰν τη αἰσθήσει ττον δύνει, καθάπερ επὶ τον τυμων ψηται. ἐτι ὁ μὲν αυλος πολλὰ τω αυτου χω καὶ τη μοιύτητι H συγκρύπτει τον του δου μαρτημάτων οἱ δε της λύρας φθόγγοι, ντες ψιλοὶ καὶ ἀμικτύτεροι τη φωνη
tibiae cum humana voce concentus omam lumio Uria id Diodmateria, suaviore mixtum est, ipsum est suavius, et quia quo artius materiae inter se coniunctae et perfusae sunt, e gratior
est mixtio accedit ratio torii lin. I4, quod fit da reores magiseelat. 3 ἐὰν ὐμοι revoca ad Kμικτον facilius utellegeretur εν ἡ ἀμφοιν . in reuus enim malo mixtis dua sentiuntur materiae, veluti dulce et acidiun ita ira partu scetur cum hominis voce. - simile legitur Aristotelis de consonantia iudicium de antina III 2 9 δέα μέν - ο ξ . . ., ολως δε μῶλλον τι μικτόν. contraria exponitur sententia pr. 27, no Aristotele ne ipsa pridem prorsus aliena. Prorsus aliter laterpretatur solvitque eandena quaestionem is, qui re8Ρ0udet ad pr. 9.
208쪽
καθ' ίαυτους θεωρούμενοι καὶ φύντες αυτοὶ ἀκριβεις,
ἐμφανῆ ποιοῖσι τὴν της δης μαρτίαν καθάπερ κανόνες 5ντες αυτον πολλον δε ἐν τη δ αμαρτανομένων το κοινbν ἐξ ἀμφοῖν ἀναγκαῖον χειρον γίνεσθαι. cf. 9. 544. ιὰ τί των με επτὰ μέση καλεῖται, των δεδκτὼ υκ εστι μέσον - τι πτάχορδο ησαν αἱάρμονίαι το παλαιόν, τα δε επτὰ ἔχει μέσον. τι ἐπειδὴ τον μεταξ των κρων τ μέσον μύνον αρχητίς ἐστιν υστι γὰρ τῖν εἰς θάτερον τον ἄκρων νευ ioύντων ε τινι διαστήματι ανὰ μέσον η ἀρχη). τουτεστα η μηση.ν ἐπεὶ δε σχατα μεν ἐστιν αρμονίας νεάτη καὶ πάτη, τούτων δε ανὰ μέσον οἱ λοιποὶ
φθογγοι, ν ἡ μέση καλουμένη μύνη ἀρχή ἐστι θατέ
ρου τετραχύρδου, δικαίως μέση καλεῖται τον γὰρ μεταξύ τινων κρων τ μέσον ν αρχὴ μύνον. s. 25.
Ρr. 44. 7 επτάχορδο v. ad 7. 9ὶ ρχή πασῶν με κοινον τῶν ἀρχων το πρῶτον εἱνα metapn. IV I,4 eriliattuor generi uis principii ἀρχθς), quae statuit Aristoteles, nuc referamus tertium illud: η δε, ὁθεν πρῶτον γίνεται ἐνυπάρχοντος, οἱον ς πλοίου τρόπις καὶ οἰκίας θεμέλιος, καὶ τον γων οἱ μεν καρδίαν οἱ δε ἐγκέφαλον οῦ δε δτι αν τε χωσι τοιουτον πο2αμβάνουσιν metRPn. IV I. I. io dicit hiὴν ἐπὶ τῶν ἔργω analyt. Ost. I 12 p. 82. or linis dixeris principium vel constraendi nititius sicut aperiissini Ar de mes dicit in metapn IV II 6 Maod V. Supri P. 17. cf. utin . aiisc. VJ 8 οὐτω τι μεσον ρrnγίνεται καὶ τελεvrri. 4 f. M. ἡ μέση Πεμῶν. 20. 6.
209쪽
45. ια τί οἱ πολλοὶ δοντες σώζουσι μstλλον τον ρυθμον ῆ οἱ ὀλίγοι - τι μῆλλον προς να τε καὶ γεμένα βλεπουσι καὶ βραδύτερο ν ἄρχονται, στε
ραον του αυτο τυγχάνουσιν ἐν με γαρ τω τάχει
πλείων γίνεται αμαρτία συμβαίνει δε- ηγεμόνι προσέχειν του πολλούς ἰδιαζύμενος δε υδεὶς αν αυ- τον διαλάμψειεν περάρας το πλῆθος εν δε τοις ὀλίγοις μαλλον διαλάμπουσιν δι καθ' υτοὐς εν αυ- τοῖς μαλλον αγωνίζονται προ τον γεμύνα s. 22.1 46. 1ιὰ τί ἐπὶ το ξυ ἀπέδουσιν οι πλεῖστοι -
λον, καὶ ἐν Ἀδουσιν ἁμαρτάνουσιν. cf. 26.47. ια τί οἱ ἀρχαῖοι πταχύρδους ποιοsντες τὰς αρμονίας την πάτην, ἀλλ' ο την νήτην κατελιπον;
Pr. 47. Repetitur pr. 7, mi stio eri oriam plena, quam antequam solverent, ipsi veteres naendahant cs. 7 πότερον τοὐτοψευδος . quid autem velit laestio, facito intelleg tur quaeratur enim, cur vetusta lura seΡtem nor lamini carere potuerit et e e O, in sequuntur Verba dissicillima quae nisi corriguntur intellegi non possunt exitum autem demonstrationis uiri respicis, vides visputari de prima sorina lyrae vetustae, in qua coniuncta συνημμένα errunt, tetracnorma, quomin medius sonus idem esset os αν τελευτή, του κάτω ρχή, uti mos a invetere lyra. πυκνόν autem quia memoratur, ago consideroiniis illvis lyrae genus cummaticum. erunt enim noritae: in genere diatono es g ab e in nromate os ges ab ces M. videsque spissitan inferius superius a b cra veritinquo
ποκνου καὶ μέσον εἷχε λογον Vel τύπον των κρων. nace cum nilosopnus demonstriιι. r. 44 otius solvit quam 47. sed artissimo illa vinculo con0xa sunt; nam coniuncta sierunt tetraenorda, ut naes ipsa esset norda mollia hamnoniae,
acutae illi elao posteriorum e nullus sua locus iuui uiliit
210쪽
' ο τῆν νητην ὀνον ἀλλα καὶ τὴν νυν παρα- μεσην καλουμένην ἀφήρουν καὶ το τονιαῖον διάστημα. εχροντο δε μω τη χει) του ἐπὶ το ξυ πυκνου διο καὶ μεσην αυτὴν προσηγορευσαν, τι ην του μεναν τετραχορδου τελευτή, του δὲ κάτω αρχή, καὶ μεσον ειχε λύγον ον των ἄκρων. 48. 1ια τί οἱ εὐτραγωδία χοροὶ ουθ' υποδωριστὶ ου θ' υποφρυγιστὶ δουσιν - υ τι μελος κιστα εχουσιν αυται ι ρμονίαι , ου δεῖ μάλιστα τω χορω.ὴ ς δε εχε ὐμεν ποφρυγιστὶ πρακτικήν, δι καὶ εν 10
nam si verum est illud consecisse aliquem ex posteriore ivra octo chordariam vetustiorem hamoniam septem nora rhim. sustulit illo et neten altam et paramesen intervallummae tonia-h. necesse autem fuit crauere o την ν την μόνον ὰλλὰ καὶ την παραuέσην, ut fieri transitus a quaestione ad id iod
Pr. 48. Qui nutus problematis veram sorinam restituere vult, et nae tenenda sunt nec vi odoria nec mopuogia laur-naonia apta fuit tragaco choro hoc enim iit 30 ita. 4 et initio et filio aperto confirmatur . cecinerrant tamen ni Darmoniis si qui in scena agentes specta Dantur, nam agentium iliumque virtuti optimo illae so acconaodadant in medio autem pro uternato lectio turhata ost sermo id est de pathetica quadam namonia et cnori canticis aptissima nae cum fuisse non possit accesca illa venomenlarque excitata, do qua antea tisputatur, elicissime noris contigit quod in Gaza versione post damnicae illius harmoniae mentionem servata sunt verus, , at vero mixo lydius nimiriam illa praestare potest . oc igitur supplendum, ac fuisse mixoly lium diap o praeter cetera flebile Plato quoque diei in repudiica III 10 confirmat tuo Aristoxeniis aptu Ps.-Plutarcnum musica 17. venimus nunc ad illas sententias cist δε χοουσιν αἱ ἄλλαι ἁρμονίαι, κιστα