장음표시 사용
191쪽
20. ιὰ τί, εὰν με τις τὴν μεσην κινησ ημον ἡρμήσας τα ἄλλας χορδὰς καὶ χρῆται τω ὀργάνω, ου μόνον, ταν κατὰ τον τῆς μέσης γένηται φθογγον, λυπεῖ καὶ φαίνεται ἀνάρμοστον, ἀλλα καὶ κατὰ τὴν αλλην μελωδίαν ἐὰν δε τὴν λιχανον η τινα αλλον
φθογγον, τοτε φαίνεται διαφερειν μύνον, οταν κἀκείνη i τις χθαι - φευλόγως οὐτο συμβαίνει πάντα
γαρ τα χρηστὰ μέλη πολλάκις τη μέση -αι, καὶ
πάντες οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ πυκνὰ προς τὴν μεσην ἀπαν-τοσι, καν ἀπέλθω , ταχ επανερχονται, προς δε ἁλληνουτω -δεμίαν καθάπερ ἐκ τQν λύγων ἐνίων ε ξαιρε- H θεντων συνδέσμων υκ εστιν ὁ λόγος Ελληνικος, οἱοντο τε καὶ το καί ενιοι δε υθεν λυπουσι, δια τοτοῖς με ἀναγκαῖον εἰναι χρῆσθαι πολλάκις, εἰ ἔσται λόγος, τοῖς δε μή οsτω καὶ των φθόγγων μέση ῶσπερ σύνδεσμους ἐστι καὶ μάλιστα τον καλον διὰ τοR πλειστάκις ἐνυπάρχειν τον θύγγον αυτης. cs. 36.
Οὐκ ἔσται Sytb. I καλῶ sc μελῶν. - τῶν ἄλλων proΡ. Ru. pr. ID, et universas quasdam melodias spectavit, quartim sonisua. Inter se ratione aereant, sive ne Ita tensione utimur sive gravi hic vero Terpandri vel Philola heptachordo recordatus vid ad pr. 7 n. 2 et 3 Mpaten dicit et eis antiphonus, pariter fere a mese disiantes es. r. 25. cur Riitem diapasoncmnsonantiae alia su navim ac reliquarum symphoniariam nonuntInum quidem perspici vel sentu.Ρr. 20. Ex hoc prolen findungen UI 13. p. 395 conclusit, tantiu valiterat meso Graecorum. cs Di sthrys 68 7.
192쪽
21. Θια τί το αδύντων οἱ βαρυτερον δοντες τον ὀξυ δύντων, ἐαν ἀπάδωσι μαλλον κατάδηλοι γίνονται; ὁμοίως δε κἀν τ ρυθμω λεν τω βραδυτερ πλημμελουντες κατάδηλοι μRλλον - Πότερον τι πλείων χρονος ὁ του βαρεος, υτ δε μῆλλον αἰσθητύς η οτι εν πλείονι χρόνω πλείω αἴσθησιν παρεχει, το δεταχ καὶ ξ λανθάνει δια το τάχος.22. ια τί οἱ πολλοὶ μ λλον δοντες τοὐρυθμον σώζουσιν ὀλίγοι - οτι μὰλλον προς να τε καὶ γεμύνα βλεπουσι καὶ βραδυτερον ἄρχονται, στε ioραον του αυτου τυγχάνουσιν. ἐν γαρ φ τάχει
αμαρτία πλείων. 23. ια τί διπλασία τῆς νήτης λοπάτη - Η προ-
τον μεν τι εκ ου μίσεος χορδὴ ψαλλομένη καὶολη συμφωνουσι δι πασῖν. Ἀμοίως δε ἔχει καὶ ἐπὶ ετον συρίγγων. β γαρ δια του μεσου της σύριγγος
κἀν u. καὶ codd. βραδυrερω u. βαρυτέρω odia. ουτω u. ουτο codd. 0 βραδυτ. R. cum G2. βαρυτ.codd. ἄρχονται δρroθντα Gras de r. et musica 1889)Ρ. 5. II ραον k. ράδιον codd. 3 ὴ νήτη της πάτης codd. I συμφωνοsσι , συμφωνουσα X. Pr. 21 pugnam videtur cum 2 et 46. tamen quicunque res accurate perspicit, videt hic agi de audientium sensu et titilicio tui de ipsoriam canentium lacultate . at equidem uulto ostendanturiae evomentius audientium aurea, si in gravi Dusquam si in acutis sonis peccetur . r. 23. - τί διπλασία της νητης Ἀπατη corrigit Nagener apud Gevaerium H 276 et paten esse duplicem netes demonstrat is qui prodierna solvit concinens cum pr. 12 et . s. ad X 13. quamquam in pr.M 3 idem afumatur, quod noc loco codices no Dis praeuent. itaque qui putat pravo una qui respondeat hanc quaestionem intellexisse ut r. Is , is codicum lectionem eoaro potest. aliud sΠingium genus unius calami significari in initio prDolematis, aliud genus fistulam Panis postea dici ostendit IIo vard, t in Aulos, in Harvari studies o clara philolon IV I9.
193쪽
τ ματος φωνὴ θ δι ολης της σύριγγος συμφωνεῖ
διὰ πασον ἔτι ἐν τοῖς αὐλοῖς, διπλασίω διαστήματι λαμβάνεται το διὰ πασῖν, καὶ οι αὐλοτρυπα ουτωλαμβάνουσιν καὶ οι τὰς σύριγγας ἀρμοττόμενοι εἰς με τὴν πάτην ἄκραν τον κηρον ἐμπλάττουσι, τὴν δενθην μεχρι του μισεος ἀναπληρουσιν. μοίως δεκα τὴν δια πεντε τω μιολίω καὶ την διὰ τεττάρων τω ἐπιτρίτω διαστήματι λαμβάνουσιν. τι καὶ ἐν τοῖς
τριγώνοις ψαλτηρίοις τῆς ἴσης ἐπιτάσεως γινομένης
i συμφωνουσι διὰ πασον η με διπλασία ου- ῆ δεῆμίσει τω μήκει.
24. 1ι τι, ἐά, τις Φῆλα τὴν νήτην ἐπιλάβρ, υπάτη μόνη δοκε ἀντηχεῖν - Η οτι συμφυῆς μάλιστα
αὐλοῖς Vageno Ap. Gev. II 276, λλοις codd. 4 λαμβάνουσιν ὁμοίως δὲ καὶ το διὰ πέντε τω μιολίω, τι οἱ τὰς συριγγα coad. ve ba ex sequentibus petita eiecit Gaza. καιοι τὰς γ, ἔτι οῖ τὰς . Wag., ρμ. τι εἰς . 5 ἄκρα, codd. ἄκοον qua de diapente et Matessaron dicuntur nabet Gaza in fine problematis. 8 καὶ ego, o X. εἰ CF
Pr. 24. 'Εάν τις ἐπιλάβη si iis tangat nordam, ne aniplius vibretur. - si noritae cuiusque proprius sonus cantetur vel voce vel instramento aliquo illam quasi ictam resonare constat et sonis gravibus cum certi propinqui ex acutioribus contineantur Obertoriis, Partiatione Helvanolla Tonmmidunρωι 3 p. 77. 85ὶ, saepe fit ut grravi sono cantato acutior clior laresonet quasi ipsa pulsata sit quod bene describit poeta in inologia Graeca I 46 Uεξιτέοαν πάtην ποτε πλήκτοοιο δονήσω, Η λαιὴ νήτη πάλλεται αντομάτως. eat autem sonua diapason intem allo acutior unicuique propinquissimus resonatque facilliano Adr tua quoque Peripateticus tale sonos audivisa videtur, qui consonantiam ita definiat σομτωνουσι φθόγγοι ποι ὰλλήλους, ων θατεοον κρουσθέντος . . . καὶ ὁ λοιπος κατά τινα οἰκειότητα καὶ συμπάθειαν συνηχεῖ apud neonem de natis s) mira lanieli res eat et vix credi.
194쪽
φωνος εἶναι τω υν συναυξάνεσθαι- ὁμοίω φαίνεται μένος, οἱ δε ἄλλοι δια μικρότητα αφανεῖς. s. 42. 25. Aια τί μέση καλεῖται ἐν ταῖς ἁρμονίαις τωνδε κτ ου ἔστι μέσον - 'H τι πτάχορδοι σαν αἱ ρμονίαι το παλαιόν, τα δε επτὰ ἔχει μέσον. cs. 44. 32. 26. ι τί ἐπὶ το ξ ἀπαδουσιν πλεῖστοι - Πότερον τι - ὀξυ ασαι η βαρύ ῆ τι χεῖρον του βαρέος αμαρτία δε ἐστι του χείρονος πραις. 4s. 46 163 φ. τι μόνος an . ὁ πάτης μόνος Τυilis, maο ni prout ematum auctores non acutiores tantuin cnorciae gravioribus, sed mate gravem etae acutae resonare dicant multo enim rarius, sere nunciuam gravior sonus acutiori auditur respondens Helimoli R. p. 80 . hoc uinaudiri putaverint illi qui hic et 2 respondent, minimo est dubium συναυξάνεσθαι)ic dici nete soninu in sonum nupates, φθόγγον αὐτης ἀκούοντες illo in 42ὶ ipsa tamen res ita se nauuit, ut et pulsata ex nata norda non 'avis sonus princeps, sed eius Iapason inutior sonaret i cuidem in nostris violinis, maiorious praeseriti generidus facillime D- servatur cum gravis alicuius enordas aiapason edidi ex altera onorda claro resonat e gravi nomia sonus ille pulsatus, uia. est uio noritae propinquissimus no cui ouaestiones illas primi posueriant, ita cogitasse puto cui tamen solvunt priγ-blemata, ignorant. Pr. 25. Vide una diximus ad T. et de provismatis omine V prooemium p. 40. r. 26. Ἐπὶ το ὀξυ cur ita peccant, ut nimis intendant vocem' es 46. is Moν ξο nec stptum est
titur in pr. 46. multo verius in pr. 4. 3 7 et 3 soni acuti dicuntur difficiles ad canendum an ni ferino do tinia in hae quidem neopnrastus apud Porphvrium in Ptol. 242, 24- cuneide V Is a. n. sonos acutos ait cani facilius. χεῖρον lepidius no quam sapientius uictum quamquam N aves soni a laudantur et in pr. 8. 12. 13. 33. - etiam quae diximus ad 20.
195쪽
Problemaia XIX 24-28. 9327. ιὰ τί ὁ ἀκουστιν μύν- ῆθος ἔχει τον αἰσθητον καὶ γαρ ἐὰν ἡ ἄνευ λύγου μέλος, μως ἔχει θος' αλλ' οὐ το ρομα οὐδ ὀσμὴ οὐδε ὁ χυμος εχει. - οτι κίνησιν ἔχει μόνον, ουχὶ ζῆν ὁ ψόφος μclς κινεῖ
τοιαύτη με γαρ και τοι ἄλλοις πάρχει κινεῖ γαρ καὶ τι χρομα τὴν ψιν' ἀλλα τῆς πομένης τω τοιούτω ψύφω αἰσθανόμεθα κινήσεως. αυτ δε ἔχει os oιύτητα ἐν τε τοις ρυθμοῖς καὶ ἐν- τον θύγγων
τάξει τον ὀξέων καὶ βαρέων, οὐκ ἐν τη μίξει ἀλλ' 1 συμφωνία οὐκ ἔχει θος, ἐν δε τοι ἄλλοις αἰσθητοῖς
τοὐτο - εστιν. αἱ δε κινήσεις αυται πρακτικαί εἰσιν,
αἱ δε πράξεις θους σημασία ἐστίν. cf. l . 28. Θια τί νύμι καλο0νται Ους γουσιw, of δτι πρὶν ἐπίστασθαι γράμματα ἐδον τους νύμους, πως 1 μὴ ἐπιλάθωνται, σπερ ἐν Ἀγαθύρσοις ἔτι εἰώθασιν.
Pr. 27. thos in caminibus audiendis inesse dicitur, non in iis suae aliis sensibus percipiamus de re pubi VIII 5 ubi et varia animorum motus distinguuntur os dorησταὶ δια τῶν πηαστιζομένων ρυθμῖν μιμουνται καὶ θ καὶ πάθη καὶ πράξει poetica I. 6 κινε αδ χρῶμα per upitur illud quidem Rnimo, Bque tamen commovet ita, ut mutetur eius habitus et condicio soni xcitant novos animi motus et voluntates. 9 μέρι sonoriar luctare et obscurare caminis inos Graiecis videbatur et do audib. 801 of ηκιστα δι τουτο τ συγ- χεωθαι τὰς φωνὰς καὶ γίγνεσθαι ἀσαφεις' ἐπὶ τῶν συμφωνιῶν φανερον ἐστιν, ἀμφοτέρ- γὰρ ἀποκρυπτεσθαι ἡ ἐχους συμβαίνει-π' ἀλ-λων. s. et ipsum Aristot de sensuri. sup p. 20 ;aliter tamen iudicatur inimbi. 38. 11 πρακτικαι , animi euectus, quia nos excitant ad agendum morum et honestatis gunt efficaces. r. 28. De nomis v. adab. etiam Proclum in moti bibl. 23 p. 320 Blc. i5 Ἀγάθορσοι amam natio quaedam, qui postea Daci nominabantur. Herod. IV. 100 104. Plinius nat. IV I 2 88.
196쪽
καὶ τον στερον κιθαρωδον τὰ μὰ το αυτ εκάλεσανδπερ τὰς πρώτας. 29. ιὰ τί οἱ ρυθμοὶ καὶ μέλη φωνὴ ὁσα θεσιν εοικεν, οἱ δε χυμοὶ οὐ, αλλ' οὐδὲ τὰ χρώματα καὶ αἱ ὀσμαί - -5τι κινησεις εἰσὶν σπερ καὶ αἱ πράξεις. ηδ δε οεν ἐνέργεια θικον καὶ ποιεῖ θος, ο δε
χυμοὶ καὶ τὰ χρώματα ου ποιουσιν ὁμοίως. cf. 27. 30 Aιὰ τί ουδε υποδωριστὶ ουδε ποφρυγιστὶ ουκέστιν ν τραγωδία χορικόν - Η οτι - ἔχει ἀντίστροφον ἀλλ' πο σκηνῆς, μιμητικὴ γάρ. cf. 48. ο31. ια τί οἱ περὶ Φρυνιχον σαν μολλον μελοποιοί - Η διὰ το πολλαπλάσια εἶναι τότε τὰ μέλη εν ταῖς τραγωδίαις τον μέτρων. 32. ιὰ τί διὰ πασον καλεῖται Ἀλλ' υ κατὰ τον ἀριθμον δὐ κτῶ, ῶσπερ καὶ διὰ τεττάρων καὶ διὰ , πέντε - - Η τι πτὰ σαν αἱ χορδαὶ το αρχαῖον,1 υστερον κιθαρωδῶν τὰ ωδὰ ego, στερων οἶν δῶν τὰς πρώτας codd. ἀντίστροφον τω χορῶ ἀλλὰ τοις ἀ σκ. Ru 10, μητική μιμητικοί sc o υποκριταί cs. 48 Ru . Pr. s. 6 ἐνεργεία scripta carmina exsistunt δυνάμει, quando canuntiar et exiguntur, vocantur ad ἐνεργεία vel vitam auic vero inest animus voluntasma ῆθoo eius qui e R. Pr. 30. De annonia Ipodoma ei unopnrygia v. - 48.
o- ἐχ δεντ immo rod cnori nis hamoniis non utouantur, anti- stropnas non fuisse putauimus caneDantur potius e scena erant enim actoriam. f. 15. r. 31. Μελοποιοί exiguus erat actorum numerus, pauca veteres illi recitaniunt, pauca a Dant, multa Antaveriant. πολλαπλάσια varios novosque modos puto
ingenio suo illi creaveriant, posteri satis nabueriant pari maodammodo uaetra decantare, ut sunt docniniorum modi in Euripidis Oreste coniungo πολλαπλάσια τῶν μετρων. r. 32 duae antiquissimae I et ita Terpandri 2 lyrae modulatio ruerat, vide ad pr. 7. austulit erpander triten D --h.
197쪽
ει ἐξελων την τρίτην ἔρπανδρος τῆν ν ἴτην προσέθη κε καὶ ἐπὶ τούτου ἐκλήθη διὰ πασῖν, αλλ' οὐ δι' ὀκτώ δι Ἀπτὰ γαρ v. 33. ιὰ τί ευαρμοστότερον πο ου ξέος ἐπὶ το βαρυ αὶ π του βαρέος ἐπὶ το ξυ - Πότερον τιτο μεν π της αρχῆς γίνεται ἄρχεσθαι γαρ μέση
καὶ γεμὼν καὶ ξυτάτη του τετραχορδου. το δε υκ - αρχης, ἀλλ' π τελευτὴς η τι το βαρυ ποτο ὀξέος γενναιότερον καὶ υφωνότερον; 16 34. ιὰ τί δις μεν δι οξειον καὶ δὶς διὰ τεττάρων - συμφωνεῖ, δὶς διὰ πασον δε - τι υ δὶς δι ξειον ουδε δὶς διὰ τεττάρων ἐπιμ4ριόν ἐστιν, το δε διὰ τεττάρων και διὰ πέντε cf. l. 35'. ιὰ τί δια πασον καλλίστη συμφωνία - is N τι ἐν λοις οροις οι αὐτης λόγοι εἰσίν, οἱ δε
τον ἄλλων Ου ἐν λοις. ἐπεὶ γὰρ διπλασία νήτη
Pr. 33. Oraves sonos accomodatos esse ad carininis finem iam vidimus in pr. 3. 4. et Ptolemaeus Maani lucim naran. III Iodici qui vocem exerceant et confingunt, canentes inciΡere a
gravibus sonis et ad eos redire γούμενον διάστημα in tetra-cnordo ilicit acutissimum I 12 et AD acutis sonis incipit orito litterarum quibus Graeci sonos designaait 'cs Alypium et Gaudenti finem. 6 μέσην dicunt cantus principium 44. 47ic s. 20.36).Pr. 34. B detissis vel δι ὀξειῶν dicitur intervallumiliapente a Philolao pii Nicomaenum c. s. r. Qu. I 8 p. 17.
consonanthun sonorem rationes aut multiplices esse oporiet, aut superparticulares Eucl. ectio p. 243 duo autem diatessaron sciri aut duo diapento nec multiplices sunt nec super- praticulares 'inacoriis de consonantiis doctrinaria rouare vides Aristotelem de sensu metapn I 9, 13. XIII 6 6.
198쪽
υπάτη δύο, η νήτη τέσσαρα, καὶ ἀεὶ ουτως - δε μέσης μιολία το δε δια πεντε ημιολιον ου ἐν ὁλοις ἀριθμοῖς ἐστίν οἷον γὰρ ν τι ἔλαττον, το μεῖζον τοσουτύν τε καὶ τι το μισυ, στε οὐχ ολα προς λα συγκρίνεται, ἀλλ' ἔπεστι μέρη ομοίως δὲ καὶ ν φδια τεττάρων ἔχει το γὰρ ἐπίτριτον ἐστιν σον τομεῖον καὶ ἔτι ν των τριον μερῶν. - ῆ τι τελεωτάτη αμφοτερων ουσα καὶ τι μέτρον της μελωδίας . . . re 9'. 10 35 . . .. δια παντος το φερομένου κατὰ μέσον κίνησις σφοδροτα , ἀρχομένου δε καὶ λήγοντος μαλακωτέρα οτε δε σφοδροτάτη κίνησις, καὶ φωνὴ ξυτέρα το φερομένου. δι καὶ χορδαὶ ἐπιτεινόμεναιδξύτερον φθέγγονται, θαττον γὰρ η κίνησις γίνεται. 5
ε δε φωνὴ ὴ έρος η ἄλλου τινος φορὰ τὴν ανὰ
saron et diapente. r. 35 L Cnordas iuratas pars inedia maxime movetur atrae motus tempore 3τε , do iurationum initio incremento exuti qua ration no dicatur, ego noscio. prodiernatum XI 6 et 20 iacto suo exitum sonos intendi acutioresque neri opinatur hic simili errore deceptus mediam sonoriam partem sentire aio videtur acutiorem.
199쪽
97 μέσον του πόρον ξυτάπην δεῖ γίνεσθαι ' στε εἰ τουτομὴ συμβαίνει, - δ εχ φορά τινος. 36. ια τί εὰν μεν η μεση κινηθη, καὶ αἱ ἄλλαι χορδαὶ χουσι φθειρύμεναι, ἐὰν δε- ῆ μὲν μέν
ωτων δ' ἄλλων τις κινηθη, η κινηθεῖσα μόνη θείρεται -- τι το ρμόσθαι πρις την μεσην ἐστὶν ἁπάσαις, τό τε εχειν πως προς τὴν μεσην πάσαις, καὶ ἡ τάξις κάστης ὁ δι ἐκείνην ἀρθεντος ουν οὐαλιου του ρμίσθαι καὶ του συνέχοντος ουκετιχμοίως 1 φαίνεται πάρχει, μια δε ἀναρμοστου ἴσης της δε μέσης μενουσης υλύγω τι κατ αυτὴν ἐκλείπειμνον, ταῖς δε ἄλλαις πάρχει το ρμίσθαι. cs. 20.37. ιὰ - του ἐν φωνη ὀξέος ντος κατὰ το ὀλί
ri. 37. In instramento quidem musico gravitas endet maior copia nam quo longior est vel enorita vol tibia, eo gravior sonus nae est causariam de qui Dus ad XI I disputavi assera ἰοχέει, βαρύ. σθενείας, ὀξύ s. neoprastum in D. de musicaa 4-8 Porpn. 2423. at in nominum voco valet contrarium nam ut in cnoralis vis tonsionis efficit soni acumen ita fit in Mynge mi omni Dus viriuus contendit, canit acute; qui virea minuit et voliintatem, remittit sonum σφοδρότερον ὁ ὀρο. ad XI 14. XI 3. 4. 7 n. . - s. Arist. Α 2 p. 84.
200쪽
τὰ ἄνω δύνανται δειν, καὶ οἱ νόμοι ὁρθιοι καὶ ιδξεῖς χαλεποὶ σαι διὰ το ἀνατεταμένοι εἶναι καίτοι ἔλαττον εργον το ὀλίγον κινειν - πολὐ, στε καὶ ἀέρα. - οὐ ταὐτό γε ὀξυφωνον εἶναι φύσει καὶ το ὀξυ δειν ἀλλα φυσει με ὀξυφωνα απαντα δι ἀσθένειαν τω μὴ δυνασθαι πολυν κινεῖν ἀερα, ἀλλ' ὀλίγον,
ν λίγος ταχ φέρεται - ἐν δὲ τ αδειν- ὀξὐ δυνάμεως σημεῖον το μὲν γαρ σφοδρος φερύμενον ταχυ φέρεται, δῶ το ξ δυνάμεως σημεῖον - δῶ
καὶ οἱ ἐκτικοὶ ὀξύφωνοι καὶ ἔργον το ἄνω δειν οα δε βαρέα ῶον. 38 21ιὰ τί ἐυθμω καὶ μελε - ολως ταῖς συμφωνίαις χαίρουσι πάντες - πι τι ταῖς κατὰ φύσιν κινήσεσι χαίρομεν κατὰ φύσιν σημεῖον δε τωτὰ παιδία
γε , τε Υ. 10 εκτικοί , εὐκτικοί F. 11 ραον ego, κατω codd., ero Ru 13 1 om. CY. 1 τὰ ἄνω r. 3. - Orthium nouaum scimus suisse acutissimum. v. Suidam: Dρθιον νόμον καὶ τροχαιον τους δύο ὁμους ὰπ των έυθμῶν νόμασε έρπανδρος ἀνατεταμενοιῆσαν καὶ εsτονοι, cuat Iliad. A II 1 οσε θεα μέγα τε δεινόν τε δμι. os schol Aristoph. Aeliam. 16 4 δε ορθιος αυλητικὁς νόμος, ουτω καλούμενος δια το εἶναι εseονος καὶ ἀνάτασιν ἔχειν - Plut Inus. 4 τομον τροχαιo citat et eυν, hunc ponens Ioco dimisi. v. etiam Ar duint. I 12 p. 30 schol. Pind. m. 10, 62. Galenum do loc assecl. IV 13 VIII 287. orthi opponitu ολιόν, lut inus 28 dicunt auten τὰ ἐν ταις ἀνειμεναι εἶναι σκολιά inen. v 49. alsidi huic eripatetico vocem acuis emittere vicientur, Maod parva sis ad copia pulmonis et XI 20. 21. 32.34. 40. 53. et Arist supra P s, Is); dicentium et canentium voces similes esse hunem quam- ouam postremae sententia glossa mihi videntur recentioris tortasse aetatis. 10 Gaeta illud εκτικοί habet posι ταχυ φέρεται