장음표시 사용
211쪽
τε τω Γηρυύνη ἡ ἔξοδος καὶ ἡ αύπλισις ἐν ταυτθ
πεποίηται, ὴ δε ποδωριστὶ μεγαλοπρεπε καὶ στάσιμον, δῶ καὶ κιθαρωδικωτάτη ἐστὶ των αρμονιον.
τα0τα δ ἄμφω χορ μεν ἀνάρμοστα τοι δε ἀπο σκηνῆς οἰκειύτερα ἐκεινοι με γαρ ηρίων μιμηταὶ οἱ δε γεμύνες των αρχαίων μονοι σαν ρωες, ι ελαοὶ ἄνθρωποι, Δ ἐστιν ὁ χορύς. δι καὶ ρμύζει αυτ τ γοερον καὶ συχιον ῆθος καὶ μελος ἀνθρω-
αὐτον Ἀποφρυγιστί, ενθουσιαστικη γα και βακχικη. hictito tu iuro quaeres, si de nypopli mo diapason antea disputatum erat iamque ventum est relimia et noris ni is, cur oratio, priusquam iccedat ad Inixolydium diapason nomina
ritii l liui redeat ad illud antea tractatum et a noras ex
clusum ac cedit Iod veri simile non videtur pretioticam illamnvi ,οPnaFgiam hamionian nunc dici amnicani et furiosaIn. Aristoteles qui leni in repuulica VIIII, 4 sup p. 31 tria generi nannoniariam dividi et licui piacumam entnusiasticuim, nequo idem an esse genus fortium nominium et suciOSOririn. idem ut orgiasticam et alneticum acesticis que carini nil iis aptissimam praedicat vel potius castigia pnrygiam narnioniam
io. 9 8, p. 33 . recto igitur secit oecis de metris Pindari,
in editione I p. 242, , quod reniolo illo no suustuuiι φρυγιστί. iam nae dicentena vides pro Diuinatis alictorem: . OPlirVgia et podoria armonia agentium sunt, non speciantiunt vel conquerentium ni relimine diapason species aptiores, et liatri lita aptum ost nogium diapason Bacchici furoris plenum
magis it P'OInliit Ililii est dorium diapason et ludiinu, maximo autem ni canticis convenit Damnonia inixoly Iia ad patienduinet lacrimandum aptissima sic tria illa Am4lliti ita generaniora iis agile concitatui in pro Diemate vi enatas repetita. Hamoniis singulis qui fuerit ordo tonorum et sumi niorum, in Cleonissis Isagoga cap. 9 accurato abes expositum; sed ad naturam illarum constituendam timeo ne plura accesserint melodiae oriatii quaedam et certae versiones, quas nos plane ignoremus nupopnrygiam annoniam eandem esse atque
ionicam viderunt Boech motra Pind. p. 22 et rad Beller- mann Ioniciteri u Musilinote de Graecnen Berlin 1847J p. 10 , nec alia eius Ase potest nisi sexta pecae Cleonidis. Itaque ad 3ΡΟΡn pium genus resere licet, quae Heraclides prodit apud Atlietura uni XIV 20 ὁ τῆς γαστὶ γένος αρμονίας ost' νθηρδν sτε λαρόν ἐστιν, 11 αὐστηρον καὶ σκληρόν, Disilireoli Corale
212쪽
πικὰ γάρ. αὐτ δε εχουσιν αἱ ἄλλα αρμονία , κιστα δε αυτον η υπο φρυγιστί' ἐνθουσιαστικὴ γὰρ καὶ
βακχική, ... μάλιστα δε η μιξολυδιστί. κατὰ μεν υνταύτην πάσχομέν τι παθητικοὶ δε οἱ ἀσθενεῖς μaλλον των δυνατον εἰσι, δι καὶ αυτη ρμοττε τοις χοροις κατὰ δε τὴν ποδωριστὶ καὶ υποφρυγιστὶ πρά τομεν ο ου οἰκεῖόν ἐστι χορῶ εστι γὰρ ὁ χορος κηδευτὴς πρακτος εὐνοιαν γὰρ μύνον παρεχεται οἷς
49 Aιὰ τί των τὴν συμφωνίαν ποιούντων φθέγ ioγων ε τω βαρυτερω το μαλακώτερον - Η τι δ
μελος τι μεν αὐτο 0 φύσει μαλακύν ἐστι καὶχρεμαῖον, τη
αρμονία. maae ad huius Peripatetici doctrinam non malo quadrant magis autem cum ni ea concoritant, quae de hypodoma naaemonia patria Heraclidesciuidem nouis narrat idem
enim fuisse diei et nypodorium et Aeolium diapason VII genus Cleonidis) τ δε τῶν Αἰολέων θο inqui c. 1 ἔχει τι γαθρον
καὶ ὀγκῶδες, ἔτι δε πόχαυνον ὁμολογει δε ταs- ταις ἱπποτροφίαις καὶ ξενοδοχίαις οὐ πανουργον δέ, ἀλλα ἐξηρμένον καὶ τεθαἐρηκός. noudivi autem et paene supereioriani nominum si ae μεγαλοπρεπής harmonia erat, regum moriinis in scena agentium magis convenit quam civium carminanus regum fortunaui deplorantium clinarae quod eadem maximo dicatur idonea, is non mirabitur, mi Terpandrum cituaroedorum principem esu insula orium esse meminerit frustri autem nocquaerimus, qui factum si ut et Plato et Aristoteles in libris do repudii a de uiua armoniae natura taceant. MIFonea tragoedia fuisse videtur ac Suid Nic. memoria prodit tragoediam no nomino inscriptam commaitam fuisse a Nicomacn Alexandrino ex Troade exodus puto hic non dicitur sabula exitus, sed aut e onis aut Herculis ad pugnam prosectio. Pr. 49. Hoc problemate, ut si in coarctous, naIr aemonstratur, quod mollior sit gravis sonus, ideo eum esse nolliorein quae cum ita sint, aut cum Bod scridendum sν τ βαρυτερα δμελικώτερον ut repetatur quod emanus , Pr 12), ut eicieti-
213쪽
Problemata IX 48 50. 11 Id του ρυθμου μίξει τραχύ καὶ κινητικόν επε δε
μεν βαρος θύγγος μαλακος καὶ ῆρεμαῖύς ἐστιν, ὁ
δὲ ὀξὐ κινητικος, καὶ τον ταυτ μελος χύντων ' αν μαλακώτερος ὁ βαρύτερος εν ταυτ μελε μὰλλον 5 ην γαρ το μέλος αυτ μαλακόν.50 21ια τί χων πίθων καὶ ὁμοιων α με ὁ ετερος κενος , ὁ δὲ τερος εἰς το μισυ διάμεστος, δια πασον συμφωνεῖ ἡ χώ; II or διπλασία γίνεται. ἐκ του μίσεος της εκ ου κενο0, τί γα δια - 16 φέρει τουτο νειὶ τον συρίγγων δοκεῖ γαρ η θάττων κίνησις ὀξυτέρα εἶναι, ἐν δὲ τοι μείζοσι βραδύτερον ὁ ἀὴρ παντα, καὶ ε τοῖς διπλασίοις τοσουτω καὶ ντοις ἄλλοις ἀνάλογον συμφωνεῖ δε δια πασον καὶ
ἐρημίαν ποιεῖ φαίνεσθαι - τι ξει φωνqμακρὰν βαδίζει καὶ ου ἐπὶ πολ διαχειται καθάπερ
αἱ αλλαι φωναί.5 Qt C, αἰτῶ a. 8 γίνεται καὶ Ο&l. en . l. I ὰπαντῶ - τοσουτω T, o Dro i δὲ δ Ru . dum illud μαλακις καὶ. singulae autem ropositiones verae sunt mollem enim et trunciuulam esse naturaim antiis et melodiae virilem autem et concitatun esse rhuthinum Aristides quoque uini dicit Iras p. 43. graves autern soni quietem habenι, quia lentius vibrantur quum acuti. Pr. 50. Sonorum Iae essent mitiones, La sit et Hippasus vasoriam spatiis vacuis emensi esse licuiatur. The mus. 12. 8 διπλασία ac firm hoc dici potuit si qui scripsit stetit cum eo, qui solvit pr. 35 et 393 mi enim brevioris chorda vel minor
corporis sonantis copia et amestus, et mias niOV diri maiormae est numeriis vibrationum de Surandium meustir V. r. 23.
214쪽
215쪽
Scriptain esse nullis littolli partem maximnii a Dipso malliematicoriun principe Inanisust apparet. 1eique uim mediocris ingenii est ingredi viam tarn longani, qua undecim protrat Dia demonstratis per-veuiatur tandem ad id quod pro uandum auctor illi proposuit, scilicet diapason consonantiam continera ratione duplici et esse compositam e dilauiis miti O-ni Dira l, idem profecto est genus cogitan si inna canonis musici si Delio et in geometriae elementis. eadem prorsus est dictio et demonstratio, qua orsus ab στω ι ποκείσθω auctoris cedi per φημί dij,
illud conclusionis ot περ ἔδει δεῖξα lio etiam simile duo uua lium inter cedit, io pari modo pi otasei qm- Diis res ipsae Ostenduntii miscentur postulatiouilaus, ut noe vel illud discipulus iaciat; nam ut in mimo geometria uieoremate Escipulo imperatur, ut data aliqiua lino designet triangulum elioriar lateriam, ita hoc in liuello utiemur licnanos aliosve sono moniles constituere e sonis consonantinus, Vel ipsum canonem dividere prol. 17 et 19). et si quis sorte numetur,
quod in hac demonstratione pri numerorum Vel SOnOriun rationi uus ponantur lineae et longitudities, is in universa a te Euclidis, in V praeseriim et VII elementoriun libro no vide ui repetitum. ac si quid antea
216쪽
116 III. Euclidesso docuisse sim Dialia sectionis araetor ut in prol. 2),
Alici in codices et ii optinat ut 'en VI 10 interpreta.tionem quattuor cupitum continent reliqua omittunt. iiiiiiiiii auten caput et quae sequuntur appui Alexandrinum interpretatum esse L. Volsteuius contenciri qui in codice ali pio Vaticano nunc titulum inscriptuni legit Fauricilis i. i.
IV, 2 p. 2513. Hullso in Puppi editione III p. XII a Pappo qui alios ni ullos Euros Ptolemaei interpretatus su et hanc
commentarii nannonices alteriim Dartem scriptam existimat, et niathematicum fuisse auctorem Ouicunque leget siui persuade uit.
in scurialensi Diidem codicet IV 4 haec capita 5 15 liora Ituscriuuntur Θέωνος Ἀλεξανδρεως αρμονικά et incipiunt roή σε γινώσκειν ω Φίλων ἐμοί. Ritelle, qui de nac re agit in Archines de nussion mentitique Ser. III, ol. I 12 Utilonem Tyaneum dici laudari et in Pappi syna ogo metitia. IV pi Op. 30 3). Duultadat olim Gregorv qui Eucliuem edidit Oxon. 1703.
217쪽
tionis musicae c. 1- ipse quoque recepit, Si .itS spuriam putat priorem huius sectionis daemonstrationena, non ita se quod defendium conti arae nutem res Selia Dot in alio script omini vel odinum viserantine mi litenim ui V pi otiis Ptolemaei interpres p. 274 corollarium, io id tuo de triplici ratione vel intel- vallo lictum est constare e maximis rationi Inis Superparticidariolis, a omni alio intera allo et nitione excludiit ciun inmen thesi XII ita Euclides pili et ii ipsa rotasis V sufficiat vicit enim idείξαμεν το διπλάσιον διάστημα . . . συγκείμενον non dicaμόνον το διπλάσιον), supplementum illud ab ipso Euclide additum non videtur, atqii ignorii Boetius. accessit quod Euclidos de intereatl διαστήματι licens neutro genere uti solet, illiti vero corollarium qui composui genus masculinum ponit ουδεὶς πολλαπλάσιος), pii λύγον intellegit et aussit qua re vides
non Euclidem aec dicoro, sed severiana illum liomiuem viii Euclidis neglegentiorem locutionem reprenelulatin. 267, 3 l. Ipsam igitur canonis sectionem, cuius XV pi Otaseis Ptolomaei ille interpres agnoscit, D uelido scriptam esse putauimus, sed alia vereor ne sit condicio prooem D. noc agitur de sonis et de sympnoniis. ae de sonis quidem viae dicuntur, perspicua sunt et Dene exposita, ut Suspicio non oriatur: sed ad sit Euclide sonoram sed Dinoriun numeros aut multi-
218쪽
118 m. Euclides nomine comprehendi hoc novum videtur et explan tion dignum, certe nomen illud duamin itionum commune scire cupimas ille autem nulla re explieata transsilit ad consonos phtuoreos et dimouos quariun natura bene exposita conveuire iistimat, ut consonantiae sint mitionum illariam quae uno nomine comprenem dantur hoc nomen cur non in heat cur ne dicit
quidem qua si trium illamin rationum potestas et digestas Boetius quidem plus uno loco risinem et digitiiriter consonantiamina copiose exponii , Porpnyri interpres p. 272 nomen illud commune ueri, cum potiores κρείττους) acu M duas rationes Euclides ea revi te et licenes inopia naec aint, ut excerpta potius dicaa quin ipsa vel Da notanis sagacissimi e Boetio autem, ii de mus. IV 1 nanc sectionem mina- Scripsit, ne nunc quidem plura legisse apparet licet nauue suspicari Euclidem, postouam alio in lilbro illa
copiosius exposueres, Summam rerum nuc transtulisse
et scripsit alteriin ille de musica lumini. Pi ocius euim in commentario ad Euclusis Elementa p. 9Friea laudat τὰς κατα μυσικὴν στοιχειώσεις, et Marinus in commentariis ad Euclidis scriptis
p. 14 Hardyhan πάσης σχεδον μαθηματικῆς ἐπιστήμης
στοιχεῖα καὶ οἷον εἰσαγωγὰς προέταξεν, ῶς γεωμετρίας. . . καὶ ἀστρονομίας . .. καὶ μου σικη ς ε καὶ πτικῆς
ομοίως στ σι χεια παραδέδωκεν nae cum ita sint,
Boetius mus. I explicat praecedere rationes multiplices, sema superparticulares, claudere agmen superpartientes tribus idem locis nobis resert 32. HAE priaecipuo II 18 quem J-phoniamina ordinem Nicomachus constituerit, et opponit alterum
meliorem ordinem Eubulidis et Hippas II 19.
219쪽
Euclidem in stoicnoios putauimus de sonis et consonantiis auutilius egisse, quam agat in no prooemio. Melius quidem omni Dias Euclides geometricam ariem locuti, nequo tamen simul prmecepta ipse invenit, immo quidqiud uoui Eudoxusaneaetates alii inveneriini; id illo collegit, bene disposuit, optime demonstravit. ne ita musica quidem arte suo ille ingeni res novas
detexit, nam de sonomia et symplioniariis natura
Ρytnagorei iam perinina noveritui, et Boetius, at Euclidem xscrinen luna ad iiDNain IV reserva Dat sere omnia quae ni docet ex antiquiori uiis sontinus petita iam in primis libris exponit quid quod nutus sectionis sententia sors omnes apparent in Boeti lin. II, albi gravissimae tantum profasis de diapason intervalli ration certa demonstratio desideriuau. huius autem liuelli prima sententia ad aliis scriptoribus vinescantur 'inagoreis nam ut tacem do Boetio IIo I 20 - Adrastus Peripateticus in P nagoreomun praeceptis haec se invenise dicit apud Tneonem iidem
1 Πολλὰ μὲν τῶν Εὐδόξου συντάξας πολλα δὲ τῶν Θεμι-τήτου λεωσάμενος, ἔτι δε α μαλακώτεοον δεικνύμενα τους εαπροσθεν εἰς ἀνελέγκτους ἀποδείξεις συναγαγών. Procliis ad
2 vetet 1idem simile ostenditur III prima consonantiae respondera primam instemialitatis rationem cs. 34nagoreos apud Ptol. I b). et indisset ut dicunt modo demonstratur II 22
diapavio ratione superparticulari non contineri cerea Rutem maineruaticorum via Euclides domum no prauavisse videtur in aeci prol. 12.
Boetium, mi eadem saepius prosere non uultat, in lib. V Ptolemaeum, in IV Euclutem excerpsisse vides quient Uri easdem sententias, quas Euclides a tioni praernuta petat ex Nicomacno, in Ira ex intiqviore sonte videtur sua naurire, et nonnullas nutus capitis sententias sumpsit ab Heraclide Pontico, de quo V. infra.
220쪽
120 III. Euclides Smymaeum in si de musica capite legis: φησὶ δε ὁ Ἀδραστος καὶ τους Πυθαγορικους περ αυτον Ουτω τεχνολογεῖν, et Oi playriia in commentario ad Ptolemaeum p. 193 dicit: ὁ γουν Περιπατητικος Αδραστος τὰ κατὰ τους Πυθαγορικους κτιθεμενος γράφει, tumiiterque non Verbii, sed sententi:is primas liuius sectionis affert in ut manifesto initii in huius moemii halisthim sit e fontibus Pytnagorsis nam et do re is rivis percussionibus quae Euclides nauet ut iuveniuntur u infru). et de symphonias nite omnia a Pytnagoreis ita prvecepta suisso si iis nesciat, is adeat Ptolemaei hamonico nes e. 5. Pythagoreis autem nonne iuvat quaerere iiduusque invenerit et docuerit difficilis iidem videturmiaestio, a o pauci oriam Scripta reliqueriint, nec omnia quae restant veri putantur et gentiis tamen res dignissima est aue investigetur, nec micti Diis D Pythagoreomini veterreni doctrina. uantam facultatem et auctoritatem Pytnagoras
numeris Vindicaverit, inter omnes constat hanc autem tantati auctoritatem una cerie in re eum oportitit ostendere, et aa in re Pio argumento tu eum putas Adrastus apud neonem de naus. 6 p. 50ὶ ἐπι ὁ ψόφος πληξις ἐρος κεκωλομεν- θρυπτεσθαι, φανερον ληρεμίας μενοsσης περὶ τον ἀέρα οὐκ αν γένοιτο οἴτε ψόφος οὐτε φωνή, δ. οὐδὲ φθ4γγος πλήξεως δὲ καὶ κικήσεως γενομενης πεο τονδερα, ταχείας μεν ξους ἀποτελειται ὁ φθόγγος, βραδείας δὲ Ἀρτς, καὶ σφοδρος - μείζων χος, ρέμο δὲ μικρός. eadem eguntur apud Porpisrium p. 193. nam vocabula καὶ ι μενomissa a Uallisio e trait in Ven. V 10. pro ρεμο Porpu.nal et ρεμαίας.