Musici scriptores graeci Aristoteles, Euclides, Nicomachus, Bacchius, Gaudentius, Alypius et melodiarum veterum quidquid exstat

231쪽

mum 236 eoato : καλ2ς μοι δοκοοντι- περὶ τὰ μαθήματα διαγνονα . . . περί τε δὴ - των ἄστρων ταχ υτατος . .. καὶ περὶ γαμετρίας καὶ ἀριθμῖν, καὶ συχηκιστα περὶ μουσικῆς . . . πρstτον μεν ουν ἐσκεψαντο, ὁτι οὐ δυνατον ἐστιν εἶμεν ψόφον μὴ γενηθείσας πληρος τινων ποτ' ἄλληλα et postea τὰ μεν ουν ποτιπίπτοντα ποτὶ τὰν αἴσθησιν, α με ἀπ ταν πλαγανταχ παραγίγνεται καὶ ὀξέα φαίνεται, τὰ δε βραδεως καὶ ἀσθενως βαρέα δοκουντι εἶμεν. quadriviunt igitur universum philosophi inte renutam coluisse et sonos celeritate consistere sidem invenisse feruntur iam cui hoc inventiam deveri existimemus an Hippaso vel Laso 2

de quinus apud neonem de mus. 12 p. 59 seriptum leonus: Mσος δε ὁ Ἐρμηνευς ως φασι, καὶ οἱ περὶ

τον Μεταποντῖνον Ἱππασον Πυθαγορικον ἄνδρα συνεπεσθαι των κινήσεων τὰ τάχη καὶ τὰς βραδυτῆτας, ἱών αἱ συμφωνίαι . . . ἐν ἀριθμοῖς γούμενος λύγους

τοιουτους ἐλάμβανεν ἐπ' αγγείων. venementer latinmus, quod hic potissimum, uni de re sollertissime inventa nuntius olim exsiste Dat, ni in patet lacuna quem enim ill ἐλάμβανεν subiectum fuisse putauimus atque illi qui vasorum copia vel aliscoriam pondere sonos metiebantur, Mavium sonorum Inplitvilinem numerauant; uir qui ad celeritatem eo revoca Dat ratione inversa, quo acutior erat sonus, eo maloiem lice Dat quae eum a sint, naud priuatisse videtur nomin alte uirum et antiquo more sonoriis natiaram speet Seet recentis doctrinae vim aperitisso. Eudoxus vero

βαρέα Vallis, βραδέα

232쪽

132 IH Euclides Cnidius, quem una cum Archyta laudat Adrastus et qui Aegyptioriani scientia inbutus de planetarmin viis

prorsus nova docuit, ii puto etiam Souomin naturaim nova ratione primus conAideravit altera autem causa, cur moneam, ne qui Ai enytan vi Drationes dotexisse temere dicat, est, quod notum ille qiiidein ictiis quosdam et percussiones noveriit, nee tamen aerem vilbrari et aeris undis prolatum sonum ad aures accidere statilin

i at dieit enim Porpli. 237 αἰ γάρ τις ἐάβδον λαβὼν

κινοῖ νωθρQς καὶ ἀσθενέως, τα πλαγα βαρύν ποιήσει τον ψοφον, αἰ δε καταχύδην καὶ σχυρῖς, ξυν. et dernoInuis, 1os in Sacris faciendis percutian paulo post

idem ammat ad corpora igitur unde oriatiar Sonus, ad chordamin vel discortu motum illi celeritatem resere-Dant Saturum acute sonare posteri diceDant, quod celeretiae circum teream volvatur aerem iurari, in aere undas cieri nesciveriint nam etsi υπακούεται δαή scrini Archytas l. L, non aliter dicit cedere aerem, quam cura seretur sagitta motus nordamim, quos

κραδασμούς dici Nicomaclius 4 p. 10 et 8 p. 18 M),

veteros videDant et indo auarcnytae temporibus numerauant, maos Heraclides euntes et redeuntes descrinit Porpn. 237 p. med.). et qui creuriores πυκνοτερους)dieenaint ictus , ut uelides in sectionis moemio, ii uena cogi Dant vi Drrantes nordas. Magna alitem madentia Arcnytas concinnos sonosa inconcinnis distinguit; εμμελεῖς των ἐκμελον , cum utrumque genia dici ad numema quosdam moveri,

233쪽

212121

272727 282828

Protegomena. 133 concinnos autem certa ratione contineri y inconcinnos

nulla ratiotio Porpli. 215). et in desurioiulis diatoui

generis sonis cum Philolaus rationem admisisset Auperpartientem Urio, ipse novas iniit rationes et diatonum quidem genu numeris superparticularibus divisit iram enarinonium ni Oma verocium ei non contigisset ut superparticularibus mitionibus

divideret, acquievit in is numeris ,.

quae cum invenisset, rationes conscripsi fere hoc modo: diatonum cnrorna nar Ouia

lianc generim tabulam, quam descriuit Ptolemaeus haran. I 13, pauci puto ni tis doctores pro Daveriant Eratostlienes certe aliam rationum adulam constituu Ptol. II 14) magis Monytas cum scnotae sociis consensu in doctrina sympnoniariana nas enim cium Pytn gomoriam alii licerent acuti et gravis soni taxturam, alii sonoriun levitatem , alii συμπάθειαν nae enim, enumerat Ps.-Porpnyrius 270 me l. , ille unitatem inter

I s. Adrastum apud neonei 6 p. 503. υμα ὀμφοτέρων κρουσθέντων ε ία καὶ προσηνης ἐκ της κράσεως ἐξακουεται φωνη, Adrastus apud Ponis. 270 ouae lectio saeuius coniungitur cum iis quae praecedunt οι δελεῶοπα , Maam lectio neonis 6 p. 61 ηδεια καὶ προσηνής. Mngulos sono ἐμμελεῖ item Mo λεί- dicit Arcty- ap. Porph. 216. - opponitur adiectivum τραχέ et vecturn τραχμαιτην ἀκοήν. nas l. l. de altilivit. 803 Cleonide 4.3 Συμπάθειαν sonorum puto eos praedicasse, qui altero

sono pulsat alteriini resonare audirent et ostenderent ut

234쪽

134 Ι. Euclidespretatus esse licitur a Ptolemaei cnoliasta 272 anto

med.) ἔλεγον δε οἱ περὶ τον Ἀρχύταν ενδ φθόγγου γίνεουθα κατὰ τὰς συμφωνίας τὴν ἀντίλη ψιν τ' ἀκos.

quae Sonoriam unitas cum aliter ac miscendo fieri non possit, idem Arennas commendare videtur, quod Aristoteles et omnes postori aeceperunt ae vel Aristoxeni

discipuli repetiverunt Cleon. 4). sed ante Archytae

aetatem haec definitio non videin exstitisse. Varias doctrinas quarto demum Saeculo R. u., Arenyta die Dus Graecia notas fuisse videmus, etiam in analogiariun vel medietatum illamin cognitio indosopnus Tarentinus plus quam semel nominatur' inrationi Dus dividitandis ni iam intellexit superparticuli riuus meditu laminum non intercedere , tamen si lili μάλιστα των Πυθαγορείων ἐπιμεληθεὶς μουσικῆς Ptol. I 10. 13 primus cogitaverit et docuerit, pariana

noviinus de sympnoniis quidem cerium testimonium non ustat, ain Moeri sonos hunc primum lixisse putemus celeritatem sonoriis auctorem primum Seostendisse ipse negat, si genuinum est fragmentum illud, mrod novis tradi ego non gaudeo.'tnagoreomina studia qui considerat, is 1aerere

Aelianus Porph. 270 consonantiam dicu δυοῖν φθόγγοι κατὰ τι αὐτο πτῶσιν καὶ κρὼσιν, s. aae idem exponit p. 217. et Sext. nap. InuS. 44. CL Aristotelis locos supra p. 18. 20 collectos, probi. XIX38.43, Euclidem in introd. sectionis, etia in Platonem indere Us, Adrasti Aelianimis loco modo laudatos Bacon. 10. M. Qu. I. p. 12 Gaud. 8. - de alia denestione vide priileg ad Gaudeniun. Sex analogias novisse dicitur a Iar lictio in aritnin. p.159 et 163 Ten in fragmento tamen,pud Ps.-Ρorpnyrium 267 ipse numerat analogias tres. Sententia ab Euclide demonstra in in profM 3 iam nota erat Archytae Boetius inus III II. Dj9jtigin by Ooste

235쪽

Prolegomena. 135

debet, noverintne illi aeris viDrationes. narum autem vadarum non Ar clinas novisse videtur, sed Platonis uuidam discipulus, cui ilia 34hogorie studia magna ingenii subtilitate persecutus ausolvit motu itidem oriri sonos Archyta vel eius maiores Dene cognoveriant, nec tamen aerem, sed instrumentum ut noritas, tiniamin ligulas moveri putaverunt. Quanti autem momenti

sit aer, ut soni auditantur, id Aristoteles perspexit, cui do anima III, 3 et si exponi sonum esse ictu,

quem a sustineat aer nec scindatur sonum ad aures

per enire hoc cum Onagoreorum epigoni sensissent, sonum de leuant πληξιν ἀέρος κεκωλυμένου θρυσαε-

σθαι Αdrastus apud neonen 6 vel πληξιν έρος ἄθρυπτον μέχρι κο'D Niconi. 4) motus autem illius

Vel percussionum quae esset natura ac uomodo fieret ut norit tacta vel disco pulsat nos aurinus sonum audiremus, ne ipsi uidem Exeriant noc nemo exposuit ante oracla dein, cuius quam audisse fuerit ingenium, etiam in mulematum protegomenis praedicamus is enim, si verum est, quod de Porphyri loco supra p. 53 contendimus, pos 1am exposui singulas percussiones sonoriam euectrices esse revissimas Noue temporious spatio maere, de sonitus natura dicit

haec: εἰ ἐαν γάρ τις χορδὴν καταπείνας καὶ κρουσας ἐάση ἀτην ἀπηχεῖν, συμβήσεταί τινων με ἀκηκοέναι φθογγων, τὴν δε τι Τ κινεῖσθαι σειομέρον καὶ ἐπὶ

I Falso multi dicunt veterea imorasse aeris illos ictus, recenti demum aetate a Galile cognitos esse Helinholt Tonemptin- lungon inu Zeller4372 - 403 . veriora docet Gras ustili. 6sa. Haec distit sinis recte nobis tradita malim v

βήσεται ἔνι μὲν ἀκηκοέναι φθόγγοο, τὴν ' ψων πολλάκις

236쪽

III. Euclides τον αὐτον τύπον ανακάμψεις ποιεῖσθαι. στε τη μενηψει sic Ven. τὴν κίνησιν της χορδῆς φανερὰν μλλον

τη - γίνεσθαι καθ' κάστην δε πρόσκρουσιντο ἀερος τυπτομενου ὐπ' αυτης ἀναγκαῖον ἔσται μολλον αεὶ καὶ μctλλον λακμὶ προσπίπτειν τινὰ χον. εἰ δε τουτωνησιν ουτως χει, φανερον τι ἐκάστη των χορδον Κλείου ς προίεται φθόγγους. εἰ - καστος φθογγος ἐν τη πληγη γίγνεται, πληγὴν δε εἶναι συμβεβηκεν - εν χρόνω λλ' ἐν ρω χρόνου , δηλον οτι αν μεσον των κατὰ φθόγγους πληγον σιωπαὶ αν εἴησαν ἐν χρόνω πάρχουσαι. - ἀκοὴ των μευ σιγῖν - συναισθάνεται, δια το μὴ εἶναι κινητικας της ἀκοῆς, ἀλλὰ καὶ μα τὰ διαστήματα μικρὰ οντα καὶ ἀκατάληπτα τυγχάνειν συνεχεῖς δε ὁντες οἱ φθόγγοιενος ηχου ποιουνται φαντασίαν παρεκτεινομένου ΗΔ V)ἐπὶ ποσύν τινα χρόνον. sequitur p. 215 quul Archytas vissis inter sensus principati dixerit, et cimi 1 Democritus de insitu fabulariam receptaculo litisicaverit. monemur fulgura prius nos videre iam tonitriaa, audiamus laudantia Ohagorei, Iod spreto ii iii iudicitu consonorum revocaverint ad mentem et rationem; leniorem petitur plures foesius pro singulis sonis accipi. fines loci excerpti fit p. 216, 15.

me igitur oraclides non solum sonitum rutun-waenimie cerio percussionum niunem consistere accuratius dicit man Arcistas, etiam aures singulis percussionibus tun si intellexi καν κάστην πρύσκρουσιντ ἀκο προσπίπτει χος et ex illo percussionum

I xposuit enim in si quae antecedunt fieri ictum nullo temporis spatio sed puncti instar cadere inter tempus miod praecessu et quod sequetur.

237쪽

numeri componi singulos sonos hoc tu cogitari non possit, nisi aer cista a norit acceptos triuissemit

ad aures qui haec scripsit idem docet, atque ille cleaiuli uilinus auctor ipse puto Heraclides qui profitetur αὴ τον ἐχύμενον προωθεῖ ei; ἀεὶ ὁ τερος η τονετερον κινεῖ θ. 800', 803'' et deseri Dii, qualia sint motus et ictuum initia talia pervenire id auius 803'' q).cua re detecta, pro Diematiun auctores licere potueriimi,

αὴρ θειται ἡ ωος XIJ). at nae ex ac doctri ita etiam illud natum esse puto, quod Bootius I 14 sicut

inulas et undariam fouos ait sonos aerem permeare. ad hunc finem concessum erat veteri Dus ut progred rentur; quae restiterunt, ut noscerent mulariam longitudines diversas explicarentave cur acuti soni una cum gravi Dus ad aurea acciderent, vel ut numeriirent,lao percussiones essent mesae maiusdam, tiaoc invenire

nemo tun potuit hunc ad finem rem perduxit Hera- elides ille, mi Platonis et Aristotelis visciplina nidulus riviagoreorum antiquoriana titilia sumna sagacitate renovavit. tignissimus hic videtur, ii dicatur φυσικός sed pariter ei accidit atque Pythea Massiliensi, ut quae voverat et doce Dat posteri periterent

et obliviseerentur. Cum incisagoga ex via locum excet psit Pol playrius,

D Aristotelis mola v. supra pag. 55, de Pytha- moriun visciplina: Dioz. Laert Viso scripsi etiam Her deputaagoreis: Ius 88 , Miscne Forschunge liber alte Philosophie 26. Zeller nil de Graeciae II 1'. 035. 1.2 Φωσικός appellatur in scholiis Vaticanis nil Eur Alcestins68 vol. IV p. 114 Dind. uti de Orphei ἐν σανίσιν ἀναγραφαῖς disput se nareatur. Lmeraclidem de nagraptus reserentem apud Pa.-Plutarcuum de Inus 3 et 8. olide Pollucis sontibus p. 75.

238쪽

III. Euclides Horaesides citet euocratem, socium Blate minorem , concludere possumus non udulescentem, sed corro Domita aetate eum nauc Scripsisse idem si non do altili Diliniis horaim scripsit cerio alios ituros de musica composia

Diogenes Liaertius, laiora duos libros περ ιμουσικῆς

inscriptos altilat, emendandus ridetii ex inenaeo, qui X 2 et XIV I9 locos e tortio Dro excerpsit. repta alis uim n gum et ladoriam Dar Daris M moniis et omissa mixolydia tres ille agnovit Graecorumnamonias doriana, ioniam, aeoliam' A in XIV 19. 21).no systematiam quidem transpositorum τύνω vel τρύ-π- tantum mnemam ille assinittere voluit, quintum Aristoxenus et posteri statue Dant. sed iod fortasse Masyllus , ceri e Ptolemaeus postea ammavit, id ille primus docuit mala enim septem sint forinae diapason, septena sufficere iant tonos Atti XIV 20 G.). idem meimor veteris usus, quo πέρ υπατο resere-Dantur ad sonos graVes, reprenen tu et castigat eos usi re ad grave, περ ad acutum referentes hypodori tono ut gravi nyperitorim tonum acutiSsimum opponini iv. 19). quod sero ille vitupera Dat et frustra; nam mansit tonus yperdimus, nec sismam paulo post antiquum se um illius praepositionis x im

Quod Plato, cum ultimum in Siciliam abiret 'eraaelidem, non Xenocratem acnolae moderatorem praesecu Sisidas Io.), Heraclides aetato maior videtur suisso. Zelleri I, 89. Hamoniam1in VII forinas haves in Cleonidis c. s. locricam hamoniam a Simonidia et indari aequaliuiis paulisper Miniditam diu viguisse nesa Heraclides Ain. XIV 20 fin. Hos tonos vide apud Cleonidem 12. Citatur enim Thrasntus τω περὶ τῶν ἔπτὰ μονον voLἔπτὰ τόνων ' in cornui ad Ptol. ha. m. 266 p. nain cf. vest- pnal mecn. Harmonit 235 , si .

239쪽

Prologomena.

tellexu uic autem inquin solitarin in deserio pri3pheta suos odorebat illud π non inferiorem locum Significare, sed subdorium tonum vel o Inidorium

προσεμφερ δωρίω). viriun vides qui alacri mente

et coria mitione res vilicat et, sicli Di multitia sinem lepi enendii eri antem, usistere et meliori proponere

non Veretur.

Cum autem nec Academicis nec Peripateticis totum se dedisset et Speusippo mortuo in patriam reversus propriam cnolam aperuisset, minos ineuis auuit invidos et inimicos nec defuerim adversarii XI p. Chr. saeculo inter eo potissimum mi interpretavantur demisica illum dialogum, qui in codici Dus antiquis nomine Plutarchi inscriptus ab iis qui Hatus venantur illi aDiu licatur , novi Heraclidi exstitemini inimici, e quibus unus, Rie Voltcinan Loneela vernis usus in Aglaoph. p. 328 eum dicere animum inducit hominem ut Orann sciunt et ad mentiendum paratissimun et in odorandis aliorum frauditus hebetissi,num, Wι parvaim, inrano minimam de monereati Q Plut p. XI). quod enim vetiistissimis templorum inscriptioniDus cum adia tum savillas do Amphion Lino, Antne Piero nar ruta repetivis, iras istas contraxit sed plane mutatum es nominum doctorum iudicium, pos iam Rud. IVesiphal Plutarent dialogiam edidi, Brest. 1865) nie ouina Heraclissiet συναγωγ τον ἐν μουσικst Plut 3 fidem habet

maximian et ii pluris posteri existimemus quam

Bensoler de hiatu in scriptoribus Graecis Frio. 18413 3144s. Statenis do niatu in lutarent vitis Ser estae 8 ).ain vero quis ululescentuli Plutarcni nunc liuellum existimet, non est veri similo adulescentem edidisse primum doctrinae specimen liuriam tanta neglegentia consutum.

240쪽

140 IU. ii :lides vetusta illa monumenta in lapicibus inscripta idem-m1 magnam dialogi partem, totam sere sesia orationem c. 3-10 ei refert ncceptam nec defueriint maiplane' estpnulo assentit entur. quod cum Hille ei obversatus patitulum Heriicli sis in ea parto auctoritatem restrinxit , inter omnes tamen constat testem hunc

fideleni inluci in Plutarcui c. 3, et anagraipnas illas vetustissima miluus nisus si identidem citari e 3 5. 8.miid Athenariun inscriptiones e. 8 alium excussisse putauimus atque eum mi Sicyonis titulos in synagogeu suam adni Duerit 3 - itaque si non solus testis Hemi- elides est Plutarchi personat in illis capitinus, certe

testis est locuples et non spemenditas. Regem Iuuam scripsisse scimus ineatralem hist mam, ex qua pluriIna in suum usum adllii Duorint Alne-naeus et Pollux iam cum Pollux variis in re Dus, praesertim qua de nona o liname loriam et auletamini tradit

W4 65 7 consentire videatur cum Plutareno c. 4 5, in iis in do namoniis antimaissimis si si ex nidet manifeste faciat cum Hemiclido apud Athenaeum XIV 19 facito tibi persuaseris Pollucem quoque multa Pontico nilosopho deuere, quod Ronde de Pollucis

solitidus summa cura et diligentia demonstravit p. 70-74. quae,1imaimae legit, tantum aues ut cum Lo Deciuo et Volt inno Heraclidis sDiagogen vituperet, ut scri

1 Ivesiphal p. 13. 67-73. Rose, Aristoteles pseudepigrapnua p. 4b Rotide de Pollucis sontibus p. 69.

fragmentia p. 398 demonstrix an Plut cap. 4 6 desiderari eum quem Vestpna invenerit ordinem et pugnare inter se ostendit Plut 4,init. πρότερον πολλῶ χρόνω et 5 med. λίνω στερον.

라틴어 텍스트