Antiquitatum Romanarum quae supersunt

81쪽

υπουργεῖν ἀξιουντες καὶ στασιασμους ἐκ τῶν διαλαθόντων δεδιότες. ην δὲ πολὐ καὶ το προ εχθραν σῶν προφάσει εὐπρεπε ἀπελαυνόμενον υπο των διαφόρων ' στε πολλαὶ αἱ ἀπαναστάσεις ἐγίνοντο καὶ επὶ 655 πλεῖστον γηντο Πελασγικὸν γενος διεφορήθη. XXV. 'LIσαν-τά τε πολέμια ἐκ του μετὰ κινδυ- νων πεποιῆσθαι τὰς μελετας ἐν ἔθνεσι φιλοπολέμοις ζῶντες πολλῶν ἀμείνους καὶ της κατὰ τὰ ναυτικὰ πιστημης διὰ την μετὰ υρρηνῶν οἴκησιν επὶ πλεῖστον I ἐληλακότες η τε ἀνάγκη κανη οὐσα τοῖς ἀπορουμένοις βίου τόλμαν παρασχεῖν γεμών τε καὶ διδάσκαλος του παντος κινδυνεύματος αὐτοῖς ἐγίνετο, ω- ου χαλεπῶς πη ἐπέλθοιεν ἐπεκράτουν. κα- λοῶντο δε υπὸ των ἄλλων ἀνθρώπων, της τε χώρας 15 ἐπικλησε αφ' ης ἐξανέστησαν και του παλαιos γένους μνημ οἱ αυτοὶ υρρηνοὶ καὶ Πελασγοί. λεγ λό 66γον ποιησάμην του μη τινα θαsμα ποιεῖσθαι, ἐπειδὰν ποιητῶν η συγγραφέων ἀκούη αυτοὐς Πελασγοὐς 6 καὶ Τυρρηνούς ὀνομαζόντων, πῶς ἀμφοτέρας ἔσχον et τὰς ἐπωνυμίας οἱ αυτοί. ἔχει γὰρ περ αυτῶν καὶ Θουκυδίδης μνημην ἐν τετάρτη ' της Θράκης καὶ τῶν ἐν αὐτο κειμένων πόλεων, ἔς οἰκοsσιν ἄνθρωποι δίγλωττοι περὶ δὲ του Πελασγικου εθνους οδ ὁ λόγος ' ἔνι δέ τι καὶ χαλκιδικὸν τωδ πλειστον Πε- 25 λασγικὸν τῶν καὶ Λῆμνόν ποτε καὶ θηνας οἰκησάντων Τυρρηνῶν Σοφοκλεῖ δ' ἐν Ινάχω δράματι γἀνάπαιστον πο ου χορο λεγόμενον πεποίηται

'γναχε νῶτορ, παῖ του κρηνῶν an πατρὸς Ωκεανοs, μέγα πρεσβεύων Αργους τε γύαις φας τε πάγοις, και Τυρσηνοῖσι Πελασγοῖς.

82쪽

ρρηνίας μεν γὰρ φονομα τον χρόνον ἐκεῖνον ανὰ την Ἐλλάδα ην, καὶ πῶσα η προσεσπέριος Λαλία τὰς κατὰ ἔθνος ὀνομασίας ἀφαιρεθεῖσα την ἐπίκλησιν ἐκείνην ἐλάμβανεν, σπερ και της Ἐλλάδος ἄλλη τε

πολλαχρ και περὶ την καλουμένην νυν Πελοπόννησον dἐγένετο ' ἐπι γὰρ ενὸς των οἰκουντων ἐν αυτηὶ ἐθνῶν, του Ἀχαῖκοs, και η συμπασα χερρόνησος, ἐν si καὶ τουρκαδικὸν καὶ το γωνικον καὶ ἄλλα συχνὰ ἔθνη ἔνεστιν, υχαῖα ἀνομάσθη. XXVI. -δε χρόνος ἐν φ το Πελασγικὸν κακου Ioσθαι ηρξατο, δευτέρα γενεα σχεδὸν προ των ρωικῶν 6 ἐγένετο διέτεινε δε καὶ μετὰ τὰ Πωικὰ, ἐώς εἰς ἐλαχιστον συνεστάλη το ἔθνος ἔξω γὰρ Κρότωνος της ἐν υμβρικοί πόλεως ἀξιολόγου, καὶ εἰ δη τι ἄλλο ἐν τῆ υβοριγίνων οἰκισθὸν ἐτυγχανε, τὰ λοιπὰ των 15 Πελασγῶν διεφθάρη πολίσματα ηχε Κρότων ἄχρι πολλο διαφυλάξασα το παλαιὸν σχημα χρόνος υπολυς ἐξ ου την τε ὀνομασίαν καὶ τους οἰκητορας ηλ- λαξε καὶ νυν ἐστι Ῥωμαίων αποικία, καλεῖται δε Κορθωνία. οἱ δε των ἐκλιπόντων την χωρα Πε 20λασγῶν κατασχόντες τὰς πόλεις ἄλλοι τε πολλοὶ ησαν, ῶς καστοί τισιν ἔτυχον ὁμοτέρμονας τὰς οἰκησεις ἔχοντες, καὶ ἐν τοῖς μάλιστα πλείστας τε καὶ ἀρίστας Τυρρηνοί τους δε υρρηνους οἱ μεν αυτόχθονας Λαλίας ἀποφαίνουσιν, οἱ δὲ ἐπηλυδας καὶ την ἐπω 25 νυμια αυτοῖς ταυτην οἱ μεν αυθιγενὲς τὀ ἔθνος ποιουντες ἐπὶ των ἐρυμάτων, α πρῶτοι των τῆδε οἰ

κουντων κατεσκευάσαντο, τεθηναι λέγουσι τυρσεις

70 γὰρ καὶ παρὰ Τυρρηνοῖς αἱ ἐντείχιοι καὶ στεγαναὶ

οἰκησεις νομάζονται σπερ παρ' Ἐλλησιν απὸ δη οτου συμβεβηκότος αυτοῖς ἀξιουσι τεθῆναι τουνομα, ωςπερ καὶ τοῖς ἐν σία Μοσσυνοίκοις ' οἰκουσι μεν

83쪽

γα δη κακεῖνοι ἐπὶ ξυλίνοις σπερὰν πύργοις ψηλοῖς σταυρώμασι, μόσσυνας αυτὰ καλουντες. XXVIl. Οι δὲ μετανάστας αυτους μυθολογοῶντες εἶναι Ἀρρηνον ἀποφαίνουσιν γεμόνα της ποικίας γενόμενον ἀφ' αυτο θέσθαι τω ἔθνει τουνομα τούτο δε Λυδον εἶναι το γένος ἐκ της πρότερον Myονίας καλουμενης, παλαιον δη τινα μετανάστηνοντα εἶναι δ αυτον πέμπτον ἀποίιος, λέγοντες ἐκ

Λιὸς και Γης Μάνην γενέσθαι πρῶτον ἐν τῆ p αυ-I τη βασιλέα τούτου δὲ καὶ Καλλιρόης-η Ωκεανοs θυγατρος γεννηθῆναι Κότυν τω δὲ Κότυ γημαντι θυγατέρα Τύλλου του γηγενοsς λίην δύο γενέσθαι παῖδας σίην καὶ Aτυν ἐκ δὲ Aτυος και Καλ- 1λιθέας της Xωραίου Λυδον φῶνα καὶ Τυρρηνον

15 καὶ τον μεν Λυδον αυτολκαταμείναντα την πατρωανάρχην παραλαβεῖν καὶ ἀπ' αυτο Λυδίαν την γῆν ὀνομασθῆναι Ἀρρηνον δὲ της ποικίας γησάμενον πολλην κτήσασθαι της Ιταλίας και τοῖς συναραμένοις οὐ στόλου ταύτην θέσθαι την ἐπωνυμίαν. 20ωροδότω δὲ Φηνται υτυος οὐ Μάνεω παιδες ιπερὶ υρρηνον, και ἡ μετανάστασις των ρόνων εἰς Λαλίαν οὐχ εκούσιος φησι γαρ ἐπὶ της υτυος αρχῆς ἀφορίαν καρπῶν ἐν τη γῆ μόνων γενέσθαι, τους δὲ ανθρώπους τέως μὲν ὁπλτης φιλοχωρίας κρατου-2 μένους πολλα διαμηχανήσασθαι προς την συμφοραν

ἀλεξητήρια, τῆ μὲν τέρα τῶν μερῶν μέτρια σιτία

προσφερομένους, μετέρα διακαρτεροῶντας χρονίζοντος δὲ τοὐ δεινολδιανειμαντας απαντα τον δῆμον διχη κλήρους ταῖς μοίραις ἐπιβαλεῖν τον μενδ ἐπ' ἐξόδω τῆς χώρας, τον ὁ ἐπι μον , και τῶν Ἀτυος 2 παίδων τον μεν τῆ προσνεῖμαι τον δε-y. λαχούσης

δε τῆς αμαAυδῶ μοίρας την μεν ἀμείνω τύχην, ἐκχωρῆ-

84쪽

σαι την τέραν ἀπολαχοῶσαν των χρημάτων τὰ μέρη, ὁρμισαμένην δ' ἐπὶ τοις σπερίοις μέρεσι της λαλίας, ἐνδα η υμβρικοῖς η οἴκησις, αυτο καταμείνασαν ἱδρύσασθαι πόλεις τὰς ἔτι καὶ κατ αυτον ἐκεινον οἴσας. XXVlΙΙ. Tost τω λόγω πολλοὐ καὶ λλους συγγραφεῖς περὶ του υρρηνῶν γένους χρησαμένους ἐπίσταμαι, τους μεν κατὰ ταὐτα, τοὐς δε μεταθέντας τον οἰκισμὸν και τον χρόνον ἔλεξαν γαρ δη τινες μακλέους υιὸν εἶναι τον Τυρρηνὸν ἐξ υμφάλης της Λυδης γενόμενον τοsτον δ' ἀφικόμενον εἰς γ ταλίαν l0 ἐκβαλεί τοὐς Πελασγοὐς ἐκ των πόλεων ουιαπασῶν, ἀλλ' ὁσαι πέραν ησαν του Τεβέριος εν ω βορείω73 μέρει. τεροι δε ηλέφου παῖδα τον Τυρρηνὸν ἀποφαίνουσιν, ἐλθεῖν δε μετὰ ροίας ἄλωσιν εις αλίαν. Σάνθος δε ὁ Λυδὸς ἱστορίας παλαιῆς εἰ καί τις ἄλλος Ibἔμπειρος ων της δε πατρίου καὶ βεβαιωτης αν οὐδενὸς υποδεέστερος νομισθεὶς, οὐτε Τυρρηνὸν νόμακεν ου- δαμοφτης γραφης δυνάστην Λυδῶν οἴτε ἀποικίαν μόνων εἰς Ιταλίαν κατασχοῶσαν ἐπίσταται Τυρρηνως τε μνημην ως Λυδῶν ἀποικησεως ταπεινοτέρων ἄλλων 20 μεμνημένος οὐδεμίαν πεποίηται υτυος δε παῖδας γενέσθαι λέγει Λυδὸν καὶ ουρηβον, τούτους δε μερισαμένους την πατρωαν ἀρχην ἐν σία καταμεῖναι ἀμφοτέρους ' καὶ τοῖς ἔθνεσιν νήρξαν ἐπ εκείνων φησὶ τεθῆναι τὰς ονομασίας, λέγων ώδε 'απὀ Λυδοs 25μεν γίνονται Λυδοὶ, απὸ Ορηβου δε Τόρηβοι τούτων η γλῶσσα ολίγον παραφέρει, καὶ νυν τι ξυνοs-7 σι αλληλοι βηματα υκ λίγα, ῶσπερ 'γωνες καὶ Λωριεῖς Ἐλλάνικος δε ὁ Λέσβιος τοὐς υρρηνούς φησι Πελασγοὐς πρότερον καλουμένους, ἐπειδη κατώ 30κησαν ἐν γ ταλία, παραλαβεῖν ην νυν ἔχουσι προσηγορίαν ἔχει δε αὐτω ἐν Φορωυίδι ὁ λόγος δε 'τos

85쪽

- Πελασγορτου βασιλεως αυτῶν καὶ Μενίππης της Πηνειοs ἐγένετο Φράστωρ, του δε υμύντωρ, του δεπευταμίδης, του δε Νάνας ἐπὶ τούτου βασιλεύοντος οἱΠελασγοὶ υπ' Ἐλλήνων ἀνέστησαν, καὶ ἐπὶ Σπινῆτι πο- ταμω ἐν τῶ νω κόλπω τὰς νῆας καταλιπόντες μό- τωνα πόλιν ἐν μεσογεία εἷλον καὶ ἐντεsθεν ορμωμενοι την νυν καλουμένην Τυρρηνίαν εκτισαν Μυρσίλος δετα ἔμπαλιν αποφαινόμενος Ελλανίκω τοὐς Τυρρηνούς 5 φησιν, ἐπειδὴ τηνάαυτῶν ἐξέλιπον, ἐν τη πλάν,με- 10 τονομασθῆναι Πελαργοὐς των ὀρνέων τοῖς καλουμέ-νο in πελαργοῖς εἰκασθέντας, ως κατα ἀγέλας ἐφοίτων εἴς τε την Ελλαδα καὶ την βάρβαρον καὶ τοῖς θη- ναίοις τὸ τεῖχος το περὶ την ἀκρόπολιν, το Πελαργικὸν καλούμενον, τούτους περιβαλεῖν. 13 VIIII. μοὶ μέντοι δοκοίσιν παντες ἀμαὐ-τάνειν οἱ πεισθέντες δε καὶ το αὐτὸ ἔθνος εἶναι o ρρηνικὸν καὶ το Πελασγικόν της μεν γαρ ὀνομασίας ἀπολαῶσαί ποτε αὐτοὐς της αλληλων οὐδεν θαυ- 76 μαστὸν ην, ἐπεὶ καὶ αλλα δη τινα ἔθνη, τα μεν ρλ- 20 ληνων, τα δε βαρβάρων, ταὐτὸ ἔπαθον, σπερ τοTρωικὸν καὶ το Φρυγικὸν ἀγχου Οἰκosντα αλλήλων '

πολλοῖς γέ τοι γένος ἄμωω ταὐτ ἐνομίσθη, κλήσει διαλλάττον οὐ φύσει καὶ οὐχ κιστα των αλλοθί

που συνωνυμίαις ἐπικερασθέντων καὶ τα ἐνδεταλία

25 ἔθνη το αὐτὸ ἔπαθεν ην γαρ δη χρόνος ὁτε καὶ Λατῖνοι καὶ υμβρικοὶ καὶ ἴσονες καὶ συχνοὶ λλοι Τυρρηνοὶ φ Ἐλλήνων ἐλέγοντο, της δια μακρουτων ἐθνῶν οἰκήσεω ἀσαφη ποιούσης τοις πρόσω τηνακρίβειαν τήν τε Ῥώμην αὐτὴν πολλοὶ των συγγρα- 30 φέων Τυρρηνίδα πόλιν εἶναι ὁπέλαβον. νομάτων μεν οὐ μεταλλαγὴν ἐπεὶ καὶ βίων, πείθομαι τοῖς

ἐθνεσι γενέσθαι κοινο δε αμφω μετειληφέναι γέ-

86쪽

77 νους - πείθομαι, πολλοῖς τε αλλοις καὶ μάλιστα ταῖς φωναῖς αυτῶν διηλλαγμέναις καὶ οὐδεμίαν ομοιότητα σωζούσαις τεκμαιρόμενος. καὶ γαρ δη οἴτε Κροτωνιῆται ς φησιν μόδοτος οὐδαμοῖς των νυν σφεας περιοικεόντων εἰσὶν ὁμόγλωσσο ουτε Πλακιηνοὶ, σφίσι δ' ὁμόγλωσσοι δηλοῶσι δὲ τι τον νείκαντο γλωσσης χαρακτηρα μεταβαίνοντες ἐς ταλα τα χωρία, τοsτον ἔχουσιν ἐν φυλακη. καίτοι τί θαυμάσειεν αντις, εἰ Πλακιανοῖς μὲν τοῖς περὶ τον Ἐλλήσποντον Οἰκοῶσιν μοίαν διάλεκτον εἶχον οἱ Κροτωνιῆται, 10

ἐπειδη Πελασγοὶ σαν αμφότεροι ἀρχῆθεν, Ἀρρηνοῖς δὲ τοῖς ἔγγιστα οἰκομι μηδὲν ομοίαν εἰ γαρ τοσυγγενες της ομοφωνίας αἴτιον ποληπτέον, θάτερον

78 δη που της διαφωνίας ου γαρ δη κατά γε ο αυτὸ ἐγχωρεῖ νομίζειν τἀμφότερα καὶ γαρ δη το μὲν τερον Id καὶ λόγον αν τινα εἶχε γενόμενον, τὸ δη τους πρόσωτας οἰκησεις ἀπ' αλληλων ποιησαμένους μοεθνεῖς μηκέτι διασώζειν τον αυτὸν της διαλέκτου χαρακτηραδια τὰς προς του πέλας ομιλίας τὸ δὲ τους ἐν τοῖς αυτοῖς οἰκοῶντας χωρίοις μηδ' ὁτιοὐ κατὰ την φω- 20νην αλληλοις ὁμολογεῖν ἐκ ταὐτο φύντας γένους Ουδένα λόγον ἔχει. XXX. Toύτω μὲν η τω τεκμηρίω χρωμενος

ετέρους εἶναι πείθομαι των Τυρρηνῶν του Πελασγούς ου μεν δη οὐδὲ Λυδῶν τους Τυρρηνοὐς ἀποί- 25κους Οἴομαι γενέσθαι οὐδε γαρ ἐκείνοις ὁμόγλωσσοί εἰσιν, οὐδ' ἔστιν εἰπεῖν ς φωνῆ μὲν Ουκέτι χρῶνται παραπλησία, ἄλλα δέ τινα διασώζουσι της μητροπόλεως γης μηνύματα οὐτε γαρ θεοὐς Λυδοωτους αυτοὐ νομίζουσιν οἴτε νόμοις ὁ ἐπιτηδεύ- 30μασι κέχρηνται παραπλησίοις, αλλὰ κατά γε ταῶτα πλέον Λυδῶν διαφέρουσιν η Πελασγῶν κινδυνεύ-

87쪽

36ουσι γὰρ τοῖς ἀληθέσι μῶλλον ἐοικότα λέγειν οἱ μηδα- 79μόθεν ἀφιγμένον, αλλ' ἐπιχώριον το ἔθνος ἀποφαίνοντες, ἐπειδὴ ἀρχαιόν τε πάνυ καὶ οὐδενὶ ἄλλω γένει

οἴτε μόγλωσσον ἴτε ὁμοδίαιτον εὐρίσκεται. νο-

μάσθαι δ' φ Ἐλληνων αὐτὸ τῆ προσηγορία ταύτyoὐδεν κωλύει, καὶ δια τὰς ἐν ταῖς τυρσεσιν οἰκήσεις καὶ se ανδρὸς δυνάστου Ῥωμαῖοι μέντοι ἄλλαις αὐτὸ προσαγορεύουσιν ὀνομασίαις καὶ γαρ επὶ της χώρας, ἐν ἡ ποτε κησαν, τρουρίας προσαγορευο-Iωμένης Κτρούσκους καλοέσι τους ανθρώπους και ἐπὶ της ἐμπειρίας των περὶ τα θεῖα σεβάσματα λειτουρ- γιων διαφέροντας εἰς αυτὴν τέρων, νυν μέντοι ἀσαφέστερον, πρότερον δ' ἀκριβοῶντες τοὐνομα σπερ Ἐλληνες Θυοσκόους ἐκάλουν αυτοὶ μέντοι σφῆλαυ- 8015 τοὐς ἐπὶ των ηγεμόνων τινὸς Pασέννα τον αυτὸν ἐκειν τρόπον ὀνομάζουσι πόλεις εἰςτινας ωκισαν οι Τυρρηνοὶ καὶ πολιτευμάτων Ουςτινας κατεστήσαντο

κόσμους, δύναμιν τε ὁπόσην οἱ σύμπαντες καὶ ἔργα εἴ τινα μνημης, ια διεπράξαντο, τύχαις τε ὁποίαις 20 ἐχρήσαντο, ἐν ἐτέρω δηλωθήσεται λόγω. ora ουν Πελασγικὸν φῶλον, σον μὴ διεφθάρη τε καὶ κατὰ τὰς ποικίας διεσπάσθη, διέμεινε δε λίγον απὸ πολ- λου, μετὰ των βοριγίνων πολιτευόμενον ἐν τούτοις ἡπελείφθη τοῖς χωρίοις, ὁπου σῶν χρόνω την Ῥώμην

25 οἱ γονοι αυτῶν σῶν τοίς λβανοῖς ἐπολίσαντο. καὶ τα μεν περ του Πελασγῶν γένους μυθολογούμενα τοιάδε ἐστί.

XXXI. Μετὰ δε- πολῶν χρόνον στόλος αλλος Ἐλληνικὸς εἰς ταῶτα τὰ χωρία της ταλίας κατάγεται,

30 εξηκοστῶ μάλιστα ἔτει πρότερον τῶν ρωικῶν, ως αυτοὶ Ῥωμαῖοι λέγουσιν, ἐκ Παλλαντίου πόλεως --καδικῆς ἀναστάς ἡγεῖτο δε της ποικίας Εὐανδρος si

88쪽

Ἐρμοεγενόμενος καὶ νύμφης τινος Ἀρκάσιν ἐπιχω-οίας, ην οἱ μὲν Ελληνες Θέμιν εἶναι λέγουσι και θεοφόρητον ἀποφαίνουσιν, οἱ δὲ τὰς Ῥωμαῖκὰς συγγρά- ψαντες αρχαιολογίας τ πατρίω γλώσση Καρμέντιν ὀνομάζουσιν εἴη δ αν Ἐλλάδι φωνῆ Θεσπιωδὸς τῆ 5 νύμφη τουνομα τας μὲν γαρ ωδὰς καλουσιῬωμαῖοι κάρμινα, την δὲ γυναῖκα ταύτην ὁμολογοsσι δαιμο- νω πνεύματι κατάσχετον γινομένην τα μέλλοντα συμβαίνειν τω πλήθει δι δῆς προλέγειν ὁ δε στόλος ουτος ου απὸ του κοινολτης γνώμης ἐπέμφθη, 10

ἄλλα στασιάσαντος του δημου το ἐλαττωθεν ἐκούσιον

82 μερος πεξῆλθεν ἐτύγχανε δὲ τότε την βασιλείαν των βοριγίνων παρειληφὼς Φαῶνος Ἀρεος ως φασιν απόγονος, ἀνὴρ μετὰ του δραστηρίου καὶ συνετὸς καὶ αυτὸν, των ἐπιχωρίων τινὰ Ῥωμαῖοι δαι Ili μόνων θυσίαις καὶ δαῖς γεραίρουσιν. υτος ὁ ἀνηρδεξάμενος κατὰ πολλην φιλότητα τους 'Αρκάδας ὀλίγους οντας, δίδωσιν αυτοῖς της αυτου χώρας ὁπόσην ἐβουλοντο οἱ δὲ ρκάδες, es Θέμις αυτοῖς ἐπιθειάζουσα ἔφραζεν, αἱρουνται λόφον ολίγον ἀπέχοντα 20 του Τεβέριος, ο ἐστι νυν ἐν μέσω μάλιστα της ' -

μαίων πόλεως, καὶ κατασκευάζοντα προ αυτω κώμην βραχεῖαν, δυσὶν ἀλιευτικοῖς πληρώμασιν ἐν οἷς ἀπανέστησαν της Ελλάδος ἀποχρῶοαν, ην ἔμελλε τοπεπρωμένον συν χρόνω θησειν σην Ουθ' Ἐλλάδα re πόλιν ουτε βάρβαρον κατά τε οἰκήσεως μέγεθος καὶ κατὰ δυναστείας ἀξίωσιν καὶ την αλλην ἄπ.αν ευ-83 τυχίαν, χρόνον τε ὁπόσον αν ὁ θνητὸς αἰὼν ἀντέχη

πόλεων μάλιστα πασῶν μνημονευθησομένην. νομα

δὲ τω πολίσματι τουτω τίθενται Παλλαντιον επι της 30

ἐν Ἀρκαδία σφῶν μητροπόλεως νυν μέντοι Παλάτιον υπὸ Ρωμαίων λέγεται συγχέαντος του χρόνου την

89쪽

ἀκρίβειαν καὶ παρεχε πολλοῖς ατοπων ἐτυμολογιων ἀφορμάς' XXXII. ς δέ τινες ἱστοροsσιν ων ἐστι καὶ Πολύβιος ὁ Μεγαλοπολίτης, πί τινος μ ε σακέου Πάλ- λαντος αὐτόθι τελευτησαντος ' τολον δὲ μακλέους

εἶναι παιδα καὶ Λαύνας της μάνδρου θυγατρός χώσαντα δ' αυτῶ τον μητροπάτορα τάφον ἐπὶ τω λό- φω Παλλάντιον ἐπὶ του μειρακίου του τόπον ὀνομάσαι. ἐγὼ μέντοι οἴτε τάφον ἐθεασάμην ἐν Ῥώμη Πάλ- 10 λαντος -τε χοὰς ἔμαθον ἐπιτελουμένας οὐτε αλλοτων τοιουτοτρόπων ουδενήδυνήθην μαθεῖν, καίτοι Mγε υκ ἀμνηστου της οἰκίας ταύτης ἀφειμένης οὐδ' ἀμοίρου τιμῶν αις το δαιμόνιον γένος υπ ανθρώπων γεραίρεται. και γαρ Εὐάνδρω θυσίας ἔμαθον πὀI Ῥωμαίων ἐπιτελουμένας ὁσέτη δημοσία καὶ Καρμέν-τη, καθάπερ τοῖς λοιποῖς ηρωσι καὶ δαίμοσι, καὶ βω- μοὐς ἐθεασάμην ἱδρυμένους, Καρμέντη μεν υπὸ τω καλουμένω Καπιτωλίω παρὰ ταῖς Καρμεντίσι πύλαις, άνδρω δὲ προς τέρω των λόφων μεντίνω λε- 20 γομένω της ριδύμου πύλης ου πρόσω Πάλλαντι δε-δὲν οἶδα τούτων γινόμεν- Οἱ δ' ουν ρκάδες υπὸ τω λόφω συνοικισθέντες τά τε ἄλλα διεκόσμουντο κτίσμα τοι οἴκοθεν νομίμοις χρώμενοι και ερὰ ἱδρύονται, πρῶτον μεν τω Λυκαί Πανὶ της Θέμιδος 25 ἐξηγουμένης Ἀκάσι γαρ θεῶν αρχαιότατος τε καὶ τιμιώτατος ο Πάν χωρίον ἐξ υρόντες ἐπιτήδειον,

καλου Ῥωμαῖοι Λουπερκάλιον, ημεις δ αν εἱποιμεν MAύκαιον νυν μὲν ου συμπεπολισμένων τετεμένει

τῶν πέριξ χωρίων δυσείκαστος γέγονεν η παλαιὰ 30 του τόπου φύσις, ην δὲ το ἀρχαῖον λέγεται σπηλαιον πλτω λόφω μέγα, δρυμ λασίω κατηρεφες, καὶ κρηνίδες υπὸ ταις πέτραις ἐμβύθιοι, η τε

90쪽

προσεχὴς τω κρημνῶ νάπη πυκνοις καὶ μεγάλοις δεν-6ρεσιν ἐπίσκιος. ἔνθα βωμὸν ἱδρυσάμενοι τεθεωτην πάτριον θυσίαν ἐπετέλεσαν, ν μεχρι του καν' ημῆς χρόνου Ῥωμαῖοι μουσιν ἐν μηνὶ Φεβρουαρίωμετὰ τὰς χειμερίους τροπὰς οὐδεν των τότε γενομέ bνων μετακινουντες ὁ δε τρόπος της θυσίας ἐν τοῖς ἔπειτα λεχθήσεται ἐπὶ δε τη κορυφν του λόφου τοτης Νίκης τεμενος ἐξελόντες θυσίας καὶ ταύτη κατεστήσαντο διετησίους, ας καὶ ἐπ' ἐμos Ῥωμαῖοι ἔθυον. XXXIII. αύτην δε Ἀρκάδες μυθολογοὐσι Πάλ- 10 λαντος εἶναι θυγατέρα του Λυκάονος τιμὰς δε παρ'

86 ἀνθρώπων ας ἔχει νυν Ἀθηνας βουλήσει λαβεῖν γενομένην της θεολσύντροφον δοθῆναι γαρ εὐθὐς απὸ γονης την θηναν Πάλλαντι υπὸ Λιὸς και παρ' ἐκείνω τέως εἰς ραν ἀφίκετο τραφῆναι. δρύσαν 15τ δε καὶ Λήμητρος ἱερὸν καὶ τὰς θυσίας αὐτο διὰ

γυναικῶν τε καὶ νηφαλίους ἔθυσαν, ως Ελλησι νόμος, ω οὐδεν ὁ καθ' ἡμας η λλαξε χρόνος. πέδειξαν δεκα Ποσειδῶνι τέμενος Ἱππι καὶ την ορτὴν Ἱπποκράτεια μεν ἡ 'Αρκάδων, Κωνσουάλια δε υπὸ ' - 20μαίων λεγόμενα κατεστησαντο, ἐν η παρὰ Ῥωμαίοις ἐξ ἔθους ἐλινύουσιν ἔργων ῖπποι καὶ ὀρεῖς καὶ στέφονται τὰς κεφαλὰς ἄνθεσι. ολλὰ δε καὶ ἄλλα τεμένη καὶ βωμοὐ και βρέτη θεῶν καθωσίωσαν, ἀγι-87 σμούς τε καὶ θυσίας κατεστήσαντο πατρίους, α μέχρι 2bτων κατ' ἐμε χρόνων τον αυτὸν ἐγίνοντο τρόπον. οὐ θαυμάσαιμι δ' αν εἰ καὶ παρεῖνταί τινες διαφυγοῶσαι την τῶν ἐπιγινομένων μνήμην απὸ του πάνυ αρχαίου ἀλλ' ἀποχρῶσί γε αἱ νυν ἔτι γινόμεναι τεκμήρια εἶναι τῶν Αρκαδικῶν ποτε νομίμων λεχθήσεται 30 δὲ περ αυτῶν ἐπὶ πλεῖον ἐν ἐτέροις λέγονται δε καὶ

γραμμάτων Ἐλληνικῶν χρῆσιν εἰς Ιταλίαν πρῶτοι