장음표시 사용
131쪽
ψυεν α κρωτηρίων μετα παρακοπηο και δυσκινησίας. Ita etiam
reliqui messici graeci. Ceterum Plutarchils Symp. Q. 6. S. ita de veneno comissae: καὶ μην οτε μόλιβὶμ των φύσει ψυχρῶν ιέι οσγε τριβόμενος ἔμι το ψυκ ικώτατον των Θανασίμων φαραοίκων ἐμνίησι ψιμμοιον. Relilia in historiam explicavit Merennalis de Venenis p. 99. Avice a plura educit sana veneni quam messici graeci, sed nillil ad poetae inter. Pretata Oneni asseri titilitatis. V. 87 - 89. Sensum ita reddit Enteentiis, eujus lociuex Codice Goeti. ita legendus est: si ταῖΘα ορο τις ἐπιπίνειν ελωον διδότω το ὁὲ ελωον α όρχαδος ν πρημαδίας η μυρτώνης ἐλαίας υπαρχετω. τρῖτο μέντοι το ελαιον ἔἰς τοσοῖτον
πινέτω ουτος , ἐς ἴσον ολισθον ἡ γασNρ υπομε νασα ἐξελασαιτων ἐντέρων το σύσΤροφον δυνήσεται κακόν. Scholia' hie tacent. Euleenius de vomitia an de alvi exitu haec interprete. tiar, dubi iam est. Sed ad vomitiana pertinere docet Ioeus Ρlinii 23. s. 4 . ile oleo: venena omnia hebetat, praecipue psim-muthii et gypsi in aqia a mulsa aut ficoriim siccariun decocto Poturn - per se potum rediatumque vomitionibus contra omnia supra clicta venena. Vide tamen ad vers 89. notam. Poeta varia olearum genera nominat, qtiae singilla videbimus.
Πρημαδί e. C d. Paris et Mos, πρηκαδ e. Deinde ἐχέαe. In Med. et Rice. est ΓIρ μαδί P. Paris. Nonien habere videtiir ab inventore vel cultore ut Lacinia Sergia et similes latinae. Mercurialis Uar. Lect. I. p. Io. suspicabatiar Pausiani Virgilii intelligi, quia etiam ab eo eum prchade conjunmni IroiItinetur. Pisces πρημαδίαι aptui Aristotelem H. A. 8. IS. in Cinid. sunt Πρημα δεο, Πριμαὶ ις et Πρημνάδες. Vide Ar- ted. Synonym. Pisc. a me editana p. 63. - όρχίδα latini etiana Orchadem, Uirgil. Georg. II. 85Q alii orchicin appellant, a similituesne testiculor n. aDρ vocat suecti In DIeae,
seu oleum. Hesychius: ε ρ αυα η ψα . Idem in δαρ, et , ibi Interp. Pro sanguine posuit Callimachus Frag. 247. Dbi
132쪽
μελίσσης ανθιμὸν EIαρ. V. 88. 'N Κτι μυρrAης. Cod. Goeti. ηε τι. Oleain muroteam vocat Colia mella U. 8. 3. Scholia fruinam ejus seu haecam brevem et parvam esse aiunt. - UOeena σχεδίην glossa intellineatas Cod. Goeti. reddit παραχρημα, atque ita etiam Emecnius ante Verba fit pra posita.
v. 89. Ἀνολισθμασα Med. Cod. habet. Euteonius videtur legisse Ο αὐ ιλισΘ. Sed possi unus etiam interpretara et legere: ὁφρ' αυ όλισθενασα χςν i. e. άναχεν. Si de Voniitti dixit poeta; sed ventris mentio, nisi pro ventriculo dicatur, ani reerententa intelligi argitit. U. 9o. Διοιδέα. EX Codice non nominato δὲ saia positit Ban ni. Eute entus: ναὶ uην καὶ γάλακΤος η πόσιe α x τοῖπροσσίτου προς τό3ε ώφελεῖ. η γὰρ δη του παλαοτέρου μ', σῖμαι οὐ λίαν ἐπωφε e. Ita enim recte Cod. Goeti. Uulgo λαμπρως άφεληο Vel ώτελης. V. 9 I. Πόροις. Med. φέροιο. Ita et Riee. ex eor rectione. Γρ Γν. Seholia: τον πεπηγοrα άφρὸν, Vel σον έπι τρυγαλαύος γινόμενον πάγου interpretantur, et a Siculis σύφαρα dici nionent. Glossa interi. Cod. Goett. φαρην reddit λευκην. Etiteonius verba haec omisit. Vocabuli Jonici usiun debet Hippocrati περὶ αφορων P. 297. l. 29. ειτα ψυχθέντος τηνύγρ υ αφιλεῖ9. Ubi Fodsi iis in oeconomia recte conjeeerat Iegendit i esse vρνύν. Ita enim omisso articillo νην clare C dex Palatinus habet serapniin, ctri H varietatem obsopaei adseripsit exemplo editionis Basileensis qtiod est Lipsae penes elari iliniunt Pros. Fischeriam. Galenus φιαρόν in Gloss. interpretatur λαμπρὸν ὐπό υγρότητος. Quod h. I. convenit. Etymol. M. P. 24 I. γρηύν το έπιπολάζον τῶ γαλακῖι. Νίκανδρος εχ τα αντιφήρμακα. in Π elle simill et lacte pellicula liaee dieitur auctore Hesyclito h. v. Gi vide interpp. Ceteriini Iaio.. seor. in AleXipla. cum Aetio γάλα θερμὸν, in Parab. simpliciteriae nominat. Scribonius: lacte cum melle poto.
133쪽
σαο interpretatur. Eutecnius: καἰ τον χυλον ναοῦ μην της μαλαχης παρεγγύα πίνειν ως πλεῖσῖον τοῖς φλαύρως ἔχουσι καὶ κατειληααζυοις ὐπὸ τούrου . U. 93. Κλωθοντι. Seholia: τω ώς νημα κλωθομένω χυλω της μαλάχης μετὰ ο ου κόρεσον. Glossa C. G. interlin. τω πλημμυρούντι. male SchoI B. χλοερω a Mit. Dioscorides μαλάχηe αφέψημα. In Parab. μολόχης αφέψημα συν ταῖς ρίζαις. Asclepiades apini Galenti in II. 7. μαλαχνς ἔφθης χυλόν. Celsia V. 27. si certissam, jus naalvae VeI jti glandis ex
ino contritae maxime prosunt. Scribonius: facit et malva discocta concisa, sale et oleo pipere qile condita et pro sorbiti ne data per se vel eum urtica hertaque mercuriali. . Post κορέσσως puncti m pone in teXtu. v. 94. Et te Dius: . καὶ σήσαμα κατακύψαο καὶ λιπας αὐτοῦ δίδοθι μετ' ο νου. κω γἀρ πιιόμενα τυγχάνει λυσιτελέσΤαταπρος .ύγιείαν. Dioscorides: σήσαμον λεῖον μετ' ο)νου.
ἐπιμελως ώς οτι μάλισΤα. καλαθίσκος ὀὲ ὐπαρχέτω o ταύτην ὁι Θων την τέφραν, και ἀποκαθαίρων, η τις ἐθμὸς τυχων,σσης ἐπισχεῖν την ἴλην την απὸ ταύτης δυνήσεται, κώ σφι μετ' ελαίου την ἰλὼν συναναμιγνύων κέχρησο προς τὰ προειρημένα. Brevius Asclepiades a P. Galenum I. e. η τέφρας κληματίνης απήθημα δίδου. Diosc. κονίαν κληματίνην. Seribo nius: Ite in lixivia calda ex cinere se NIientoriam facta.
v. 96. 'PύMuα. Eutecnius: ἴλην. Scholia: ρύπον, σμηγμα, κάθισμα. Vide Hesychium in h. v. et Steph. Thes. T. 3. p. 729. tibi Scholia edita emendavit. In Paris est ρύμα.
134쪽
V. 97. 'Ικμ νειαρ. Glossi interi. Goeti. διυλίσειαe. Ita etiam Eute enius et Scholia. Post rus. ponendum erat colon. v. 99. Σῆρ' απὸ Olim lectum sirisse monent licholia. Eutemius: ρύετω τού κακοῖ τούτου κώ ἡ ξηρὸς δὴ τοὐ τῆς περσείας καρπὸς, περσείας ἐκείνης, ν ό Περσεῖο εε Αἰθιοπίοιο μετὰ το την της Mεδούσης ἐκ μεῖν κεφαλὴν τy χρυστ αρπν χρησάμενος γαγεν εἰς Mυκενας καἰ κατεφύτευσε Κηφεως δωρησα uένου, ος τότε βασιλεύς ίν των Αἰθιόπων έτύγχανε, τω Περσεῖ το φυτόν. πλ σίον τοίνυν μῖὶ των νυκννων ορος, o καλοῖσιν οἱ επιχώριοι Mέλανθον, καὶ κρεγη ἐν αὐταῖd Mυκε- ναιe. άλὰ καὐ ταύτην τοι Δαγγίαν ἐπονομάζουσι την πηγήν. Κυθα δἐ καἰ το τῆς Θ κης ακρον, μύκην καλοῖσιν, αὐτος se ἔφερεν αρπης ὁ Περσεύς, ἔκπεσεῖν λέγεται. Γενέσθω μέντοι
λέγουσι το κατατρε τὸν Mυκην , παλ τε τηρ Δανάης προς τρωφὴν --ουτοe. Eme ius igitur ε ρα legit. Sed praeterea Scholia aliam varietatem vocabuli περσεί e memorasse Videntur, sed verba sunt admodum vitiosa. Forte olim non ε ρὰ sed σκηρὰ fau scriptum. Hesychius: σκηρόν, τραχῖ, σκληρόν.
Idem σκηρώσασθαι σκληροῖσθαι. Idem in σκιρθωσι compareo 'tur, et Philo T. II. p. 396. In Hippocrate eandem olim foris mam fluisse testatur Erotiani Glosseratim. Κάρυα. Friictum siccum Eutecnius, λέπη et οσγω
Seholia interpretantiar. Dioscorides περσικῶν τα οσώ. In Parabit. περσέων όσῖα συν ελαύω. Seribonius: prosunt et nucleotiam persi coriam interiora e X vino trita at re pota quam plurima: male Celsias juglandem ex h. I. retillit. Ita tamen etiam Asclepiades apiui Galenum: κάρυα βασιλικὰ πέντε λείνας μετ' ἐλαίου ὁδεου πίνειν. Friactum perseae etiam Theoplirastias κάρυον dixit IV. H. P. e. a. monente etiam Scholiaste, in quo ἐν τῶ rκrorae legendum esse monuit Jam olim Cognatus Obs. Var. II. 22. EX vulgata: σω τέσσαρες κώ δεκάτω multa inepte . arguit de numero librorum Theophrasti Bod aetts p. 57.
Βλάβοe. In Medi c. est βάρος et deinceps ἐρύεοι. Quod ex eorressione habet etiam Riecard. Equidem vuIgatum e Lonon satis intelliso. V. I O.
135쪽
m Io . 'H ora Medie. Κηφ. να glossa interi. Goeti. σην Αἰθιοπίαν interpretatur cuni, Eute enio. Etynios. M. P. SI a. Κηφηχα γαῖαν Νικ. απο Κηφυς - την Αἰθιοπίαν. Alii Persute in , qtii dant Chaldaeani intelligunt. Stephanus ByZ.Xαλδαῖοι οἱ πρότερον Κηφηνες ἀπὸ Κησέωe τοῖ πατροe Ἀροδρομέδης, ἀφ' ηe καὶ τοῖ ΓΠερσέως της Δανίης καὶ Διὸς Περσεύe. Agatharchides p. a. de Persei expeditione in Aetliiopiam: ἐκαλεῖτο δε τότε Κ φηνία. I e Persicorum origine Persea vide Macrob. Saturn. III. 28. Plinius I s. s. 13. de Persea a perseo cliversa: Fam qiroqne erositiores negaveriint ex Perside propter supplicia translatam, sed a Perseo Memplai satam, et ob id Alexandriuii illa coronara victores ibi instituisse in honorem atavi siti. Graeci Persiciant eum persea aegyptiaca sa Pe constulerunt, recte jam olim nionente Plinio. Vide Sabmasii Homonym. p. 85. et notas ad Collini ellae Hortum. V. Ioa. 'Ευηέξησεν glossa interi. Gileti. ἐφύτευσεν cum Euleenio. Deinde δεουρως. Med. Ricc. GOett. V. IO3. Κηφ ος. Paris Κυφηνος. Alta u. Quae Scitolia tradunt de notione vecti, fere eadent habet Elymol. M. p. 594. I. Io seqq. illustrat etiam Pata sanias in Argolicis p. II 3. seqq. et II iiikcInaann Monumenti antichi inediti p. I 68. Est proprie μύκηe singias quisnena va inae elatulli exenullis, ut Herodotus IIJ. 64. et Pausanias Il. I 6. docent, atqtie hunc μύκητα illustrant Picti irae Herculanenses T. l. tab. XIll. ubi vide interpretes. Sed deinde μύκηο etiam dictus fuisse videtur capillus, ut arguere licet ex Hesychio, Suida et Elymologici M. loco laudato. v. Io4. Υπο. Ita Medie. GOett. et Lorcianus. ὐπερ Paris. Vulgo ὐπαί. v. IOS. Aαγγείης Medie. Rice. Parisi i angiana sontem in Nemeaea flva habet Vibilis Seq ster p. Io 3. ed. Oherim. Comnemorat etiam Sintitis Thebaid. 1U. 277. Apini Pausaniani in Laconicis p. zo 3. fons δε αγκεία incerti sitia est. MO te in Melaninon vel Melanssila nulli bi mentorat una reperi.
136쪽
λιβανωτου ἐπιπασθέντος ἐπιπαθόντος GOett.) ὁ λαὸη οπ=ηθεων τροφν καὶ δοθείσν ταχύ. Glossa interi. Goeti. Schol. B. τροφαῖο stinuiter. Sed recte Scholia πεφρυγμένωe κριθαις, et ptisanam inde confectam interpretantur. Hesychius: ακοστη, κριθη παρα Κυπρίοις. Homerieuna: ἱππος ακοσΤησας ἐπὶ φατν ο varie sunt interpretati Grammatici, qtioraim sententias vide apii l Eiislathiuili T. II. p. 638. ubi Nicandiri locum laudat, et a Maesialis ait unanem cibiun άκοέν clici. Cf. eciani Elym. M. h. v. Inepta insitatione GaZaeus Aeneas de Nouequo versu a 64. ἀμφιλαφης έκα τερθεν άκοσ73σαντα χαλεπΤων. Reuae sum Ita posuit Diose. περισῆερων ωα συν λιβανω η κρι- Θί- άφεψηαατι η κοκκομηλοις. In Parabit. thus omisit. Sed λιβανωτον nominant Paulus et Actilaritas. Scribonius: adjuvantur alitem post voratum ab oleo vel aqila mulis cremoreptisanae caldo largiore accepto, sed bene uncto. U6αλενσιν. Medie. άπιαλένσιν. Rice. αὐαλένσιν. In Paris'. est αδελενσιν. V. IO7. Περιπηγέα. In Paris περιηγαθέα est. Uulgatam sequitur glossa interi. GOett. ἐπεὶ περικεῖroia τοῖς κλάδοις το δακρυον του λιβανου. Ita etiam Scholia. v. IO8. Καί τε συ η omisio γε Goeti. Eutecnius: ναὶ μην αλα καὶ δακρυον καρύας του φυτοῖ και μέντοι κά του
καμνοντι πινειν επίτρεπε. έμων τε γαρ Ουτος απο μὲν ἐνίων
τοιούτων, απο δὲ τοὐ τοῖς ἔψητοῖς ἐντυγχανειν ὐδατίοις κώπίνειν εδει διαφορούμενος το α σφαλ . Ita haec ex oii. G6ett. legenda sunt. Seholia afferiant primum dubitationem Interpretum de καρύα, num vulgaris, an diversa Intelligatur; deinde οσχας interpretantur cum Eutecula κλάδους. Ἀναλυαου
137쪽
glossa interi. G. cum Euleenio κοκκυμηλέαν i. e. prunum Interpretatiar. Dioscorides cum reliquis etiam κοκκυuηλα nominat; in Parabit. το κοκκυ uήλων κόμμι. . Reliqua sic Dioscor. κόμμι π/ελέας η το D τοῖς φυλαις της π/ελέας υγρον μεταχλιαρου υδατος. ἐμεμωσαν δὲ. in Parat . est το δε τοῖς Θυλακίοις τ'ς πτελέαο. Diosc. l. 96. de ut IDO: το δε ἐν ταῖς φύσας κατα την πρωτην ἐκβλασ ησιν ευρισκόμενον υγρὸν σχίλβει πρόσωπον - ξηραινόμενον δὲ τὸ υγρὸν τουτο αυαλυεταε
εις Θηρία κωνωποειὁη. Theophrastus H. P. III. I ubi gummi et culices ibi nilitantes memorat, κωρύκους Vocat; qtiem Ioctam pessime venit Plinius I 3. c. II. In Dioscoridis priore Ioco pro φυλοιο este reponendum φυσαιο ex Paulo et Actu rio, recte jana Olim montui Saracemas; post eum Bodaeus ad Theoph. p. 2I 6. Patilus Onussis columbariina oris, lilae t men Actuarius habeta. ita: η λιβανωτὸν, η κοκκυμηλων κομμιῆ σύελεας τὸ ἐν τοῖς Θυλακίοις υγρὸν - ἐμείτωσαν δὲ ἐφ' ἔκασγου. Lacuna etiam in Diosc. reperit scriptiam: η κοκκυμηλου η πῖελέας κόμαι. Saracenus IOetam Dioscoridis ex Patito reconcinnata voluit, obstante tamen ex parte Actuario, ut Jam imonili. V. I . Κακ εἴβεται ωσχαις. CodeX LOrmanus et Goeti. Iidem in Selioliis ubique ωσχαο et ωσχοφόροι scribunt. In Riccard. et Paris est καταλείβεται. Mele. καταλείπεται. Ullugatum καλείπεται recte Ja in olim cori igi jussit Arnal ius p. II 5. οσχαι sunt h. l. solliculi in teneris ulmorum foliis enati, vermiculoriam seu aphidum nidus, quibus plura ad Pali dium. Reli*ia de voce ἔσχη et ωσχη vide ad Scholia. v. IIo. Xλιόωντι. Ita Medie. Rico. Paris. Lorr. et Goelia Male Edd. habent vulgo χλιοέντι. In GOett. annotatur τρί
τησε - δαμάσας habet. Ad potum haec retulit Euleenius
138쪽
ς κ. . ὀιαπεψς. Ham Interpretationem seciatias est Gor. *0 graeci me ei Lani Ignorant. Huc pertinet
. U. II 3. Κ, κεν or αδ ora Medie. et Paris.
Ἀκλέα. Ita Cod. Lorri et Paris. Ut tum ἀλκία reis
ea και σκαμμωνία συν μελικράτω πιι ομένν. Plinius 2 a s et et M aqua mulsa: contra venenim psina mythii salutatis tibii OIeO. Avicennae verso quaedam hibet a graecis medicis GVtasia, .nescio an interpretis errore.
139쪽
V. II 5. Σιτηβόρου Medie. Rice. Goeti. Lore. In Goeti. glossa adscripta habet σιτοφαγου. In Paris est: και μὲν σιτοβόρου. Scholia cantharides κοπροφόρα και σιτοφόρα ζωα appellant. Euleenitis: κανθαρίς ἐέι σιτοφαγος, και το ονομααυτν ἐπικειται απὸ του πράγματος. οδωδε ὁὲ βαρὰ μεν αυτηκά οἱονεὶ πίσσα. OA δὲ τα της κεδρου καρφη φαίνεται τω μα- σησαμένω, τοιαύτη και η της κανθαρίδοο ποιότης ὀτωουνάπαντα. τω δὲ ἐκ ταυτης μηποτε γένοιτο πόματι κατεσκευασμάνω ἐντυχεῖν ἀνθρώπω. αμα τε γὰρ προσενεχθη το aαυτων ποτον κατεσκπασμενον Αθρωπου χειλεσιν, αὐτίκα δηκαι παραχρημα δριμύτάτης oZυνης ἐμπίμπλησιν αυτόν, προῖὸν δὲ ἐπὶ τα εἴσω κατεσθίει παντα τὸ πηθος, την γασΤερα κώτα της κυσὶεως χωρησαν ευθυς ἐκβιβρωσκει αυτην. N in Clemone σιτηβόρου Et natura cantharidii in breviter dispiciamus. CantharIdes Vel illi ineget Uin pestem ex Demetino Scepso memorat Plinilis 28. s. a 3. atque etiam Theophr. H. P. 8. 1 o. inter vitia tritici eantharin nominat; unde Plinitis 18. s. 4. est et cantharis siti ias starabaeus parvus talia lenta elidens. iisdem est locus Aristotelis H. A. 5. I9. canti rarities, ininqiiit, oriuntur e X emacis natis in ficu, pyro silvestra et pino ω.ύκν); his enim OlTinit lis innasciantur Uerines; et e X ermis eis in 1pina alba κυνακανΘM natis. Sectantur etiam foetula, quoniam ex simili materia natae sunt. Unde Plinius II. s. 4 I. cantharides vetaviculi fieoriam et pira et petr ces et cynaeanthae et rosae. Venentun hoc alae medicantur, quibus demtis Ietale est. Plinius igitur Aristotelis cantharidas de naedicato et venenato genere interpretatus est. Sed Aelianus 9. 39. eantharescies in tritici segete alnis et ficu nasci tradit, adhibita Aristotelis auctoritate; qui si locum, qui solus homζe exstat, respexit, aliana temonena in suo libro habuisse videtur. Ermis eas fici iti cantharicles mutari tradunt etiam Geoponica I S. e. I. In Graeco Aetii Codice, quo utor, initium capitis se habet rCantharicles nascuntur ab eriicis ficoritna, populi albae λ, υκν)pyti silvestris cάππίδιθ etiam cynaeanthariim sunt verni es, qui deinde,
140쪽
deinde alas aeeipiunt. Ex quo apparet olim in AristoteIepro aesύου hiisse lectum λεύκη.
Passa suς de R. R. I. 35. ean harides quae in rosis reperiuntur nonranat, ubi Geo pontea S. 3O. erileas in rosis repertas; deinde idem deinceps cantharides Vitit tis nocentes habet, ubi Geo poni ea s. 49. et I 3. I 6. similiter cant fracides nominant. Easdem cantharides in perticariam, quibus vites si istinentur, corticem fissire pere et ibi latere monent Geop. 5. 2 a. Uerum hoe gentis cantharidum an idena si cum medicato, igno ram tis. De veneno ita Plinitis 29. s. 3 o. ipste, inquit, caniat uirides venetra si int potae vesicae cum erileia tu praeeipuo ipsariam venentun in qua parte sit, non constat inter a tactores.
Alii in pedibiis et capite existimant esse, alii negant. Convenit tantum pennas earum auxiliari, in quacunque parte sit venenuin. Ipsae nascuntur ex vermiculo in spongia maxime cynoi rhodi, quae fit in caule, sed foecundissime in fraxino ceterae in alba rosi minus eis eaees. Potentissimae inter omnes variae luteis lineis, qilas in pennis transversas habent, nautiat tun pingites; inertiores minutae, latae pilone: inutilissiniae vero unius coloris macraeque. Conduntur in caliee fiftili nonpleato et linteo colligato, congestae rosa matura, et staspen dunttar super acetiana ctim sale ferve , donee per linteolum vaporentur; postea reponuntur. Vis eariam adurere corpus, eriistas obducere. Eadem pityoeampis in picea nascentibus ea leni bia presti, si literqtie praeparantur. Haec translata sunt a Diostoride I. 6s. libi cantharides eas optimas ad medi cinam pulicat esse, quae de frumento legantur; eas in vas nonpleatuna mitti, orificio Iinteum tenue et rarum circumligari, deinde vas ipsum converti atque vaporem aceti acerrimi et serventis tanuitu excipere, donec cantharides suffocentiar, lino deinceps transfigendae et reponendae. Eis cacissimas esse varias, quae luteas in pennis vittas habeant tra; sversas, corpore
oblongo, magnas cάδραὶ, alii crassas) et veluti blattas stopti. pingues. Imbecillas esse linteolores. ' Vides Plinium multo