Carmina

191쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

λιδίως ' λείη μὲν ὁδύς, μάλα δ' ἐγγυθι ναίει '

βάτοις ἐπὶ πέτραις, i νυν δέ μοδέ Maass) μιν θεῶν mergh, θοὰν codd.) χορον Nilamowitet, χῶρον codd.) ἁγνιν ἀμφέπειν, i οὐδ' ἀπαντctν βλεφάροις θνατῶν ἔσοπτον, l ω κε μὴ δακέθυμος Iδρώς l ἔνδοθεν μόλη tan τ' ἐς ἄκρον l ἀνδρείας Pind. Nem. VI 38 B.-Scsr.' ἐπεὶ οι l τρεῖς ἀεθλοφόροι προς ἄκρον

V. 128 p. 140 IV. αἰπεινη μὲν ὁδις ρακάρων τρη εῖά τε πολλόν Onestas Ηο-nestus) Anth. Pal. IX 230, 3 sq. ουτως καὶ σοφιης πόνος δραος ' ην δ' ἄρ' ἐπ' ἄκρον l τέρμα μόλyri ἀρυση Πιερίδων χάριτας Incert. auctor. th. Pal. IX 468, 1 σης θρετης ιδρῶτι καλὴν ἀπέδωκεν ἀμοιβην l σος γενέτης, Ἐρακλες,

ἐπεὶ πόνος ασπετον ευχος l ἀνδρασιν οἶδεν ἄγειν μετ' ἀπώρονα κυκλον ἀέθλων Quint. Smyrn. V 49 sq. et 52 sq. αἰπυτατον δ' ἐτέτυκτο θεοκμητω ἐπὶ ἔρνω lκαὶ τρηχυ ζαθέης βρετης δρος . . . 62ὶ δμφὶ δὲ πάντη l ἀτραπιτοὶ θαμεσσι

διειργόμεναι σκοπέλοισιν l ὰνθρώπων ἀπέρυκον ἐυν πάτον, Ουνεκα πολλοὶ lεἰσοπίσω χάζοντο τε πότες αἰπὰ κέλευθα, i παυμι δ' ἱερον οἶμον ἀνηιον ἱδρώοντες idem XIV 195 κεῖνος δ' σύ ποτ' ἀνηρ χρετης ἐπὶ τέρμαθ' ἴκανεν, lω τινι μη νόος ἐστὶν ἐναίσιμος ουνεκ' ἄρ' αὐτης l πρέμνον δυσβατόν ἐστι, μακρδν δε οὶ ἄχρις ἐπ' l δωι ἀνηέiενθ' ὁπόσοισι δὲ κάρτος ὀπηδεῖ l καὶ πόνος, ἐκ καμάτου πολυγηθέα καρπον ἀμῶνται l εἰς χρετης ἀναβάντες ἐυστε2άνου κλυτον ἔρνος Gregor. Theol. Carin. I 2, 10, 210 οὐδὲν τιbέντας αν ευροις τοὐς σοφοvo της ἀρετῆς ἀνώτερον l κἄν μυρίοις ἱδρῶσι καὶ πολλοῖς πόνοις l χρόνφ τε μακρῶ τυγχάνra κρατουμένη idem Carin. I 2, 2, 62 sq. πρόφρων μὲν τρηχεῖαν ἴθι τρίβον εἰ δ' ἐπιβαίης, i σκέπτεο μή τις δλισθος, ὀπως ἐπὶ τέρμα πελάσσης l ἄπτωτος, στεινιν δὲ διεξελάσης πυλεῶνα, i ἔνθα

φάος τε κλέος τε κακῶν τ ἄμπνευσις απάντων Comel. gever. Fr. 2 Framaa.

I 411 R. τὴν μὲν - ἐχέσθαι' ὁ Βοιώτιος ποιητὴς λέγει, 'της δ' - ἔθηκαν Schol. Eurip. in . 379 H 52 Schvr.ὶ καὶ Ησιοδος τὴν μέντοι - ἐχέσbαι' της δ' - ἔθηκαν' Chrysipp. περὶ εἱμαρu. Fr. 132, 12 Gercho sap. Alexandr. Aphrod. de 32 p. 102 O. ὴμεῖς δὲ επὶ κτήσει τῶν ὰρετῖν ἐπαινουμεθα, ὁτι τῆς φυσεως ημῶν ἐπιδεκτικης οὐσης καὶ του χείρονος οὐκ ἄκνήσαμεν προς τὰ βελτίω, καὶ τῶν μὲν χειρόνων ἀνιδρωτὶ καὶ χωρὶς καμάτων περιγίνεσθαι δοκοωντων, της δὲ ἀρετης μετὰ πόνων τε καὶ μετὰ καμάτων καὶ πολλQν ιδρώτων 287 sq. Schol. Plat. Gorg. 459 C τὴν γὰρ κακότητα - έηιδίως' 287 Plutarch. Mor. p. 24 f 0 69, 13 B.) καὶ γὰρ τη κακότητι ποτὲ μὲν ἰδίως σημαίνουσι κακίαν καὶ μοχθορίαν ψυV ς, ῶς Ἀσιοδος τὴν μὲν - ἐχέσθαι , ποτὲ δ' Kλλην τινα κάκωσιν η δυστυχίαν . . elem. Alex. Suom. V 3, 16 Id 14, 10 D.) τὴν μέντοι - ἐχέσδαι' Eust. Ηom. 1868, 1 'Ησίοδος δ' ἐπὶ κακίας την λέξιν κακότηταὶ τίθησιν ἐν τω τὴν μέντοι - ἐλέσθαι' idem i. c. 179, 22 του δὲ ἰλαδόν' χρησις καὶ παρὰ Ἐσιόδω288 Plutarch. Mor. p. 77 d I 187, 3 B. τουτω δ' ὁμοs τι ταὐτόν ἐστινῖ συνεγγυς τι πρεσβυτατον δήλωμα προκοπης του uσιόδου μηκέτι προσάντη μηδ' ὁμιον ἄγαν αλλὰ ἔαδίαν καὶ λείαν καὶ δι' εὐπετείας εἶναι τὴν ὁδόν,

288 neglexit Philo έηιδίως - μάλαJ non servata in AXenopho cum Stobaeo Plato utroque l. Plutarchus Aristides Quintilianus, δλίγη Ω- schol. Ρrocl. 197, 17 Τgeig. 198, 18 Moschop. 198, 12 G. δ' jin additum D

192쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

ταὶς δ' ἀρετῆς ἱδροτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηγκαν

poet. Mna. p. 352 Baehrens) ardua virtuti long ιe per avem nisa l εἰ--tanda Baehrens, nivea luctan is codd. via est e Ictor obiacet omnia honor a Horat. eam. VI 24, 44 virtutisτι e viain desera arduae Silius Gn. II 578 ardua virtutem profert via idem Pun. XV 101 sqq. et 107 loquitur Viri us): casta mihi domus et Gim stant colla penates, i ardua saetoso perdinfit Sem eἰιτο. l aver principio - Οιe enim mihi stallere mos est - l prosem uti in labor. an=ιimidum imitrare volanti l . . 107) moae celaus ab alto i infra te cernes hominum genus praeterea cf. Theom. 463 sq. B. εέμαρέως τοι χρημα θεοὶ δόσαν οὐτε τι καλιν mergit, δειλιν libri) l osτ ὰγαθόν χαλεπῶ σ ἔργματι κsδος ἔπι Epicham. Fr. inc. sed. 15 p. 259 Lor.) των πόνων πωλουντε πάντα τἀγάθ' ὰμὶν τοὶ θεοί Pseudophoeyl. 162 οὐδὲν ἄνευ καμάτου πέλει

ἀνδράσιν εὐπετὲς ἔργον l οὐδ' αὐτοῖς μακάρεσσι ' πόνος δ' δρετὴν μέγ' ὀφέλλει 289 Antipater Anth. Pal. IX 550, 1 προπάροιθεν καν' Gregor. Theol. Carin. II 2, 7, 46 προπάροιθεν ἔ κα'289-292 Plato Protag. p. 340 D καὶ ἴσως δν φαίη Πρόδικος οδε καὶ ἄλλοι πολλοὶ καθ' Ἐσίοδον γενεσθαι μὲν ἀγαθον χαλεπον εἶναι ' της γὰρ ἀρετῆς θ προσθεν τοις θεους ιδρῶτα θεῖναι oταν δέ τις αὐτης εἰς ἄκρονῖκηται, δειδίνν δῆπειτα χαλεπήν περ ἐοῖσαν, ἐκτησθαι Clem. Alex Suom. IV 2, 5 M 317, 20 D.ὶ χαλεπον ουν τῶ δντι Aς ἔοικεν λανθάνον καλbν ἐξευρεῖν, ἐπεὶ 'της θρετης' ιδρῶς πρόκειται, μακρος δὲ - ἐοsσα ' Liban. IV 874, 28 R. ἐκεῖνος cHσίοδος) τοίνυν ἐν τοῖς ἔπεσιν ἡπὲρ ἀρετης διαλεγόμενος ἐφ' ἡ μηλου μεν α μὴν καθῆσθαι φησι ὁδbν δὲ Foerster e cod. Barber. 351 δους δὲ τb codd. ceu.) την ἐπ' αὐτὴν ὰνάντη τε είναι καὶ χαλεπὴν ὴν ἀνυσαι

περ' δοκουσα, μικριν ἡπαλλάξας ποιητὴν ὰν εἴποι τις 289-291 Lucian. Ηerinos. 2 4 δ' χρετὴ πάνυ πόρρω κατα τιν Ἀσίοδον οἰκεῖ καὶ ἔστιν ὁ οἶμος ἐπ' αυτὴν μακρός τε καὶ δρθιος καὶ τρηχυς, ἱδρῶτα οὐκ ὀλίγον ἔχων τοῖς ὁδοιπόροις idem Rhet. praec. I εἶτα μετ' ὀλίγον δρῶς δυο τινὰς ὁδους, -λ-

λον δὲ η μὲν ἄτραπός ἐστι στενὴ καὶ ἀκανθώδης καὶ τραχεῖα, πολἡ τι δίψος ἐμφαίνουσα καὶ ἱδρῶτα. καὶ ἔφθη γὰρ Ἐσίοδος εἶ μάλα υποδείξας αὐτὴν

idem Necyomant. 4 . . συνεχὲς ἐπιρραψωδῶν τὰ πάνδημα ἐκεῖνα τos 'Ησιόδου

περὶ της ἀρετης ἔπη καὶ τον ἱδρῶτα καὶ τhν ἐπὶ τι ἄκρον ἰνάβασιν idem

nentem et minima ad ascensetis verae gloriae tendere longos et arduos, tu memorat vates Ascraeus, Censorius Cato nionstravit Schol. rec. ΡiIul. Ol. V II

0 192, 11 Αb. διδ καὶ ' Ησίοδος εἰκότως τὴν προς ἀρετὴν φέρουσαν ὁδιν τραχεῖαν προσεῖπεν Theodoreti Graec. adfecti cur. XV de vir . activ. p. 1025 Sch. t. 83 c. 1137 M.) os τοίνυν μάλα προσήκει θαυμάζειν osτε Ἐσίοδον τραχεῖαν λέγοντα τῆς θρετης την ὁδον καὶ προσάντη καὶ δέσβατον οὐτε Σιμωνίδην

καὶ τραχεῖα καὶ ου πολλοῖς πάνυ ὁδεύσιμος ἐπ' αὐτι ἄγει το της ὁδου τέρμα, δεν μόγις καὶ μετὰ πραγμάτων σὐν πολλω πόνω καὶ ἱδρῶτι ἀνύουσι καματηραὶ - 289 της - θεοὶJ periemini; in Α δ'J om. Agathias, δὲ D θεοὶ ἀθάνατοιJ θεις προπάροιθεν κεν l ὰθάνατος consulto mutatum) Philo

193쪽

ΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

αθάνατοι ' μακρος καὶ 5ρθιος οἶμος ἐς αυτην 290

καὶ ἐπιπονοι ψυχαὶ καὶ ἐπιθυμουσαι τοs χωρίου . . . ἐπειδὰν ὰφέκωνται ἐκεῖ, παυσάμεναι τοs πονεῖν, παυονται του πάθους 289. 291 Euses. Praop.

evang. V 22, 2 . . . Ἐσιόδειόν τινα ὀνειροπολῶν ἱδρῶτα διὰ την Τρηχῖνα καὶ δειδιην αυθις μην διὰ τον θάλλοντα κῆπον Ioann. ὁ βίος Βαρλαὰμ καὶ 'Mασ. Anecd. IV 340 Boias. εἶτα τι τραχυ της ἀρετης προεβάλλετο καὶ τους πολλους αὐτης ἱδρῶτας 289. 292 Themist. XXVII p. 340 d p. 411, 6 D. καὶ ευροις αν αὐτῶ μαρτυροsντα καὶ τιν Ἐσίοδον της καὶ Ἐσίοδον μαρτυρ ντα τιν της φ) ἀρσης πόνον μὲν ἐπ' ἀρχης προτιθέντα, ἔαστώνηνδε ἐπὶ τέλει ἐγγυώμενον 289 sq. Schol. Demosth. Prooem. IX p. 818, 1 D. οὐ γὰρ ἴσος πόνος καὶ ιδρῶςJ το 'Hσιόδειον βλέπει της δ' - ἀθάνατοι Lucan. comm. Beria. p. 300, 18 U. ergo cum dicit Ius) gaudere asperis viritium, Hesiodi sententiani e licat της δὲ - ἀθάνατοι ' Conioleon in Iliad. armam. ecd. Gr. H 603, 27 Mala. της' γὰρ 'ἀρετης - ἀθάνατοι καθ' Ησίοδον 289 Cic. Epist. ad Farn. II 18, 5 Lepta suavissimus ed Mat Hesiodu=n et habeat in ore της δ' ἀρετης ἱδρῶτα' et cetera Plutarch. Mor. p. 24 d I 58, 18 B.) . . . Oταν μὲν λέγωσι τῆς δ' - ἔθηκαν' Hemog.

Alexand. Aphrod. in Aristot. Top. p. 255, 11 Iv. της' γὰρ 'ἀρετης' κατὰ τιν 'Hσίοδον ἱδρῶτα - ἔθηκαν Synes. de insomn. t. 66 c. 1284 Α M. . . . ἀνθρώποις δὲ οὐκ ἄρα ὰρετης' μόνον ἀλλὰ καὶ πάντων καλῶν ἱδρῶτα - ἔθηκαν Aothias Anui. Pal. IX 653, 1 sq. της ἀρετης - ἔθηκαν' l

υψηλόν ἐστι καὶ ἐν μετεώρω κείμενον τb θρετὴν ἔχον, ὼς 'Ησίοδος της ἔθηκαν' Schol. Eurip. Me i. 296 M 161, 10 Schw'. Ἀσίοδος της - προπάροιθεν' Ioann. DOTop. Homil. in Aphthon. V 251, 5 V . αυτίκα γὰρ ἐπεὶ της μελετηθείσης τω aφθονω χρείας χρησαμένου τοs διδασκάλου τῶ ρητῶτos 'Ησιόδου, τῶ της - ἔθηκαν' . . idem Schol. in Herino ζ. περi ἰδεῶν I FI p. 96, 3 π.) καὶ ἀρετῆς ἱδρῶτα θεις προπάροιθεν ἔθηκεν Mecd. OX.m 226, 26 Cr. καὶ μην οὐκ ἔδει σε, A φιλότης, εἰς τοsτο ἀτιμίας κατάγειν

καὶ τὴν ψυχικὴν ἀρετήν, οIον της - ἔθηκαν' cf. chorio. dial. Phil. LX192, 5 F. λέγει που ὁ ποιμὴν ὁ Ισκραῖος . . . Aς γυμνασίας ἄτερ καὶ πόνων οὐ βούλεται θάλλειν ἀνθρώποις τὰ ἔργα Monym. Christ. Hemipp. περὶ ἀστρ. 125 p. 58, 7 Κ.-V. ἀγῖνα δέ τινα οὐ μικρον καὶ ιδρῶτα ταῖς φυχαῖς

τούτων ἔθηκε ὁ δημιουργός)290-292 Aphthon. Promin. UI v. V 24, 31 Sp. 0 66 6 IV. . . διδθαυμάσαι τιν Ἐσίοδον δεῖ τραχεῖαν εἰπόντα της ἀρετης τὴν ὁδόν, τὴν δὲ ἄκραν ραδέαν 290 sq. Τhemist. XXI p. 246 a 299, 18 D. χαλεπον γὰρ τι χρημα, χαλεπιν A ἄνδρες, καὶ ου προτίθησιν Ἐσίοδος ρὲν τῆν τραχεῖαν ἐκείνην ὁδιν καὶ ἀνάντη . . . Lucian. Herinoi . 4 καίτοι ποσω τινὶ ξούλει ψη'qλοτέραν καὶ λισσοτέραν θῶμεν εἶναι τὴν ἄκραν, ἐφ' ἡς vis 4 βρετη οἰκεῖ idem l. c. 25 . . ἐπεὶ δέ, ῶς ἡμεῖς φατε, σύ τε καὶ Ἀσιοδος ὁ ἔαψωδός, πάνυ πόρρω ὰπφκισται ὴ πόλις). ἀνάγκη ζητεῖν ὁδόν τε τὴν ἄγουσαν ἐπ' αὐτὴν καὶ 8γεμόνα τιν ἄριστον Choric. de Lydis or. 44 F Ind. leci. Vrat. Ub. 1891-92

194쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

καὶ τρηχυς το πρωτον' ἐπὴν δ' εἰς ἄκρον ἶκηται,ἐηιδιη δὴ επειτα πελει, χαλεπή περ ἐουσα.

τος μὲν πανάριστος, αυτος πάντα νοήσηὶ

291 F 339 I κρον ἱκέσθαι' 292 υ 271 χαλεπόν περ ἐόντα 291 Oppian. Cyn. IV 364 ἐπην δ' εἰς ἄκρον ἴκωνται ' 293 sq. Soph. Anii. 719 sqq. γνώμη γὰρ εἴ τις κὰπ ἐμοὐ νεωτέρου l πρόσεστι, φημ ἔγωγε

πρεσβευειν πολυ l φυναι τδν ἄνδρα πάντ' ἐπιστημης πλέων l εἰ δ' ooν, φιλεῖ γὰρ τοῖτο μη ταυτη ρέπειν, i καὶ τῶν λεγόντων ευ καλδν τδ μανθάνειν cf. Eurip. Fr. 905 p. 652 N. μισῶ σοφιστην, ος τις οὐχ αυτῶ σοφός cf. Ennius Τrag. Rom. Fr. p. 50 R. qui ipse sibi prodesse non psit 8apiem, nepst omsapit Orac. Sib. V 48 ἔσται καὶ πανάριστος ἀνηρ καὶ πάντα νοήσει φρονησεως στερρότηο τραχυς δέ, διότι τοιουτον η ὰὐετη καθ' 'Ησίοδον διδκαὶ μέγας διὰ το της ἀρετῆς ἄκοον 290 Lucian. de Paras. 14 πολλὴ γὰρ καὶ ὁρθιος οἶμος ἐς αὐτάς τὰς αλλας τέχνας) idem Ver. Hist. Π 18 ἔτι γὰo ἐλέγοντο οἱ Στωικοὶ) ἀναβαίνειν τιν της ὰρετης δρειον λόφον Hypoua. in

χει τούτων, ἀκουσάτω των 'Hσιόδου ομος - νοήσο,' ἐσῆ λδς - ἀνήρ ΙIeliodor. in Aristot. Εth. Niconi. paraphr. p. 7, 10 II. 3ς οὐδέτερον ἔχει τούτων. καὶ μήτε αὐτις γινώσκει μήτε παρ' ἐτέρου δυναται μανθάνειν, δεκου-

men 1. c. 60 sq. 293 sq. uiae uiue on1. EL gen. cod. B 293. 295 Zeno Sic coniunxit: Ουτος μὲν πανάριστος, δς ευ εἰπόντι πίθηται l ἐσθλδς δ' re κἀκεῖνος, 3ς αυτῶ πάντα νοήση 293 ουτος - πανάριστοπι praeter C litteram nihil superest in Α ΟυτοςJ libri Aristoteles Zeno Ap. Iulianum Proclum, Amnonius Schol. Hom. Schol. Soph. Orion EL gen. Eustathius 1 409 Apostolius Anecd. ed. Boiss.; κεῖνος Zeno stΡ. Laertium Diogenem memi

Schol. Hom. Schol. Soph. Stobaeus Eustastius Apostolius Mecd. ed. Boiss.

νοήση et νοήσει testium codd., νοέει Thensista codd. A )

195쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

φρασσάμενος, τά κ' ἔπειτα καὶ ἐς τελος ἐσιν ἀμείνω

σάτω τῶν 'mιόδ- Ουτος - νοήση , ἐσθλδς - ἀνήρ cf. Aspag. in Aristot. Eth. Nicom. p. 10, 8 Η. ω ρηδέτερον υπάρχει μήτε τι ἔχειν μήτε το λα- βειν ωέως ἀκουσάτω των Ἀσιοδ εἰκάζει δε τῶ μὲν δι' αὐτos πάντα νο- ουντι τδν ἔχοντα ταυτας τὰς ἀρχάς, τιν δυνάμενον ραδίως λαβεῖν μηδέπω δε ἔχοντα τῶ πειθομένω τοῖς εο λέγουσιν, ὰχρεῖον δὲ τον μηδετερως διακει- μενον καὶ ἐοικέναι τῶ μήτε νοουντι μήτε ἄλλου ἀκουοντι Eustrat . in Aristot. Eua. Nicona. P. 33, 19 Η. . . ἀκουσάτω των 'Ησιόδου ἐπῶν, ἐν οἷς ἄριστον μὲν λέγει τδ ὰφ' ἐαυτos τὰ βέλτιστα εἰδότα καὶ αἱρουμενον . . . ἀγαθον δὲ καὶ οὐ καθ' ἡπεροχην ἄριστον καὶ τδν ἄλλου λέγοντος καλῶς πειθόμενον . . . ος

δὲ μηδέτερον τούτων, ἀχρεῖος ουτος ἀνήρ, ἡτοι χρείαν ἔν τινι ἄφελίμω ως ἄνθρωπος πληρουν μὲν δυνάμενος, ηγουν ἄχρηστος Liv. XXV 29, 8 Minime- eonvocatis militibus saepe ego', in it, idim, milites, eum primon e eviom, ini ipse e olat φιid in rem sit, gemmdum eum qimi be=in moraentidiboediat; φιι nec ipse consulere nec miteri parere sciat, eunt extremi ingenuesse' Aristid. p. 26, 5 M 31 D. δοκεῖ δέ μοι καὶ 'Hσίοδος της αὐτης ἔχε- σθαι γνώμης υμήρω καὶ τοῖς ρήμασι μόνοις διαλλάττειν ἐν τοῖσδε τοῖς ἔπεσι ' κεῖνος - νοήση'. ἐσθλος - ἀνήρ' Clem. Alex. Pae l. IH 8, 42 9 361, 1 D.) κεῖνος - νοήση' idem i. c. 3) ἐσθ'1δς - πίθηται ' idem i. c. 10 ος δε ἀνήρ' Basil. de leg. libr. gentil. c. 1 t. 31 c. 565 Α M.) εἰ μεν οὐν προθυμως δέλοισθε τὰ λεγόμενα, της δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ' οσιόδωτα εως ' εἰ δε μή, ἐγῶ μὲν οὐδὲν ἄν εἴποιμι δυσχερέs αὐτοὶ δὲ μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν οIς ἐκεῖνός φησι, ἄριστον μεν εἴναι τιν παρ' ἐαυτου τὰ δέοντα ζυνορ2ντα. ἐσθλον δὲ κἀκεῖνον τιν τοῖς παρ' ἐτέρων υποδεισεῖσιν ἐπόμενοW τδν δε προς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρις απαντα Tetela. Chil. IX 726 sqq. ὁ ποιητὴς 'Ησίοδος πρὁς ἀδελφον τιν Πέρσην l καλόν , φησιν, ὰφ' ἐαυτου νοεῖν τινὰ τι πρέπ- l καλιν καὶ ος τῶ λέγοντι τι δέον ὐπακουοι. l ῖς οὐ νοεῖ δ' ἀφ' ἐαυτos οὐδ' ἄλλου ἐκμανθανοι, l ουτός ἐστι φαυλότατος τῶν ἀπηγορευμένων' 293. 295 omisso 291)J Olympiod. in Plat. Alclla prior. Π 169 Cr. κεῖνος - νοήσει 'ἐσθλις - πέπειθεν Cic. pro Cluent. 31, 84 sapientissionum esse dicu=it eum, ciιi, wod opus sit ipsi veniat in violenι; proriane accedeme illum, i miterius be=in triventis obleviperet Gregor. Theol. Epist. 11 t. 37 c. 44 Α M.) ὰνιάσομαι δέ, τομο γὰρ εἰπεῖν μέτριον, εἰ μήτε αὐτος συνορας τι δέον, ὁ τῆς πρώτης ἐστὶ τῖν ἐπαινετῶν μερίδος, μήτε ἄλλω εἶ εἰπόντι κατακολουθήσεις, ὁ της δευτέρας Eust. Hom.

238, 13 οτι Ἐσιόδω μὲν δοκεῖ ἐκεῖνον πανάριστον εἶναι, δς ἐαυτῶ πάντα νοεῖ, αρος ἰδιώτην λαλουντι. δευτερεύειν δὲ τόν, δς ἄν ἐτέρω εἶ εἰπόντι πείθηται. . . idem i. c. 1409, 28 . . παρ' 'Hσιόδω ἐν τῶ ουτος μὲν πανάριστος' καὶ ἐξης 293. 295 a Zenone mutatos e s s e referi J Laert. Diogen. VII 1, 21 φασὶ Ζήνωναὶ τους Ἐσιόδου στίχους μεταγράφειν ουτω κεῖνος μὲν πανάριστος,δς εο εἰπόντι πίθηται l ἐσθλος δ' αἶ κἀκεῖνος, ῖς αὐτῶ πάντα νοήσj

Themist. VIII p. 108 c p. 129. 25 D. ἐμοὶ δὲ καὶ Ζήνων ὁ Κιτιεὐς λίαν ἀρεστις τὴν εὐπειθειαν ἀποφηνάμενος της ἀγχινοίας δρετὴν εἶναι βασιλικωτέραν καὶ τhν τάξιν τὴν Ἐσιόδου μεταθεὶς 'κεῖνος - πίθηται -- νοήσει

τοῖς δρ θῶς ὐπ' ἄλλου γνωσθεῖσι πεισθηναι μείζονος τῆς θρετης ὁ Ζήνων ποι- 294 neglexerant Aristoteles cum Aspasio Eustratio Heliodoro, Zeno Cleoro Livius Aristides Clemens Basilius iregorius Olympiodorias Eustathius Τgelaes Chil. ; suppositicium esse censuit Graevius Leci. IIes. 35 φρασσάμενος, τά κ'J perierunt in Α; φρασάμενος D EL gen. cod. Α, φρασ

196쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ ἐσθλος αυ κἀκεῖνος, ευ εἰπόντι πί ται ' 295

ος δέ κε μψτ αὐτ ος νοεη μήτ' αλλου ἀκούων

ἐν θυμω βάλληται, ο αυτ ἀχρήιος ἀνήρ. αλλὰ συ γ' ὴμετερης μεμνημένος αἰὲν ἐφετμης ἐργάζευ, Περση, δῖον γένος, 5φρα σε λιμος

297 cs. O 566-θυμῶ δ' ἐβάλοντο ἔπος 298 cf. E 818 ὰλλ' ἔτι σέων μέμνημαι ἐφετμέων 299 I 538 δῖον γένος ' 298 Theom. 755 αἰεὶ τῶνδ' ἐπέων μεμνημένος cf. Pseudorph. L,ith. 393Αb. μεμνημένος αἰὲν ἐχίδνης 299 sq. Cratin. Fr. 317, 1 sq. 0 105 K. ωθιεεῖται γνώρισμα τοs γνῶναί τινα αὐτιν ἐξ αυτου τὰ δέοντα, την Ἀσιόδου μεθαρμόττων έησιν ουτος μεν πανάριστος, ος ευ εἰπόντι πίθηται' λέγων ἀντὶ τοs νοήση πάνθ' ἐαυτῶ Procl. in Op. p. 200, 10 G. Ζηνων μὲν ὁ Στωικος ἐνηλλαττε τους στέχους λέγων Ουτος - πίθηταὶ ἐσθλος - νοησει' το ευ- πειθεία τὰ πρωτεῖα διδους, το φρονησει δὲ τὰ δευτεραῖα Eust. Hom. 238, 2 cs supra) . . εἰ καί τις υστερον μετέγραψεν, ῶς ἐκεῖνος μεν πανάριστος, δς εἶ εἰπόντι πείθηται, ἐσθλος - νοησει' 293 Schol. Soph. Ant. 720 p. 252, 10 sq. P. Ἐσίοδος Ουτος - νοησει' Schol. Hom. Ven. B et Τovail. B 360 HI 122, 7 D. et V 86, 22 M. Ουτος - νοήσει' Ammon. v. Oυτος P. 103 V.

M.) ἐν βραχεῖ δὲ τo 'Hσιόδου περιείληφεν ἐσθλος - πίθηται ' Schol. eadem Hom. N 733 IV 32, 31 D. et VI 51, 19 M. ἐσθ'λις - πύθηται Εust. Hom. 1013, 10 . . εῖ γε καθ' 'Hσίοδον ἐσήλις κὰκεῖνος - πίθηται ' idem 738, 16uεται δέ πως καὶ τos καθ' Ἐσίοδον ἐσθλιν εἶναι κἀκεῖνον, ῖς - πίθηται ci. Senec. de benes. V 25 ni eri velle ac posse gem Nda virtus est 296 sci. TZoig. Epist. 60 p. 54 Pr. εἰ δέ γε καὶ βραχυν τινα ἐξήκοντα θεάση τον χρονον καὶ τω παθει πάθος οὐ λάβοις. ἔνοχος αρα τότε τη τοs aσκραίου γενήση φωνη οὐτωσί πως βοώση ος δὲ - ἀνήρ' 297 Eust. Hom. 217, 42 Herodian. I 136, 3 L. ... ὰ ρήιος' λέγεται παρ' Ἐσιόδω .. 299 sq. Cornut. c. 28 p. 56, 2 L.) καὶ ἐναντιον πώς ἐστι τω λιμώττειν τι περιουσιάζεσθαι, εἰς

γὰρ L, Schol. Hom. N 734 κἀκεῖνοςJ coronis m. ree. M, κακεῖνος D; -i κεῖνος hic quoque Aristarchum legisse veri sim1lo est cf. Didumus ad α 177

197쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ 185 ἐχθαίρχὶ, φιλέη σ' ἐυστεφανος Θημήτηρ 300 αἰδοιη, βιύτου τεὴν πιμπλησι καλιην' λιμος γάρ τοι πάμπαν ἀεργω συμφορος ἀνδρί. τν δὲ θεοὶ νεμεσοσι καὶ ἀνέρες, 5ς κεν ἀεργος ζι , κηφήνεσσι κοθουροις εἴκελος ὁργήν,

300 cf. ε 125 ἐυπλόκαμος Λημωρ ' σ 193 ἐυστέφανος Κυθέρεια ' καὶ γαστρὶ δίδου χάριν, ἔφρα σε λιμὸς l ἐχθαιρη, Κοννθς δὲ πολυστέφανος

νικήσει

ιαυτου Πέρσην, ἐν οἷς αφτιν ἔργων τε ἐκέλευσεν απτεσθαι καὶ γεωργία προσκεῖσθαι, ῶς μη δέοιτο ἐτέρων, μηδὲ πειν η 29s Plutarch. Μοr. p. 1047 f VI 264, 1 B. μὲ- ὁ μυσιππος παραθέμενος τὰ του Ἐσιόδου ἐργάζευ γένος' ἐπιπεφώνηκεν ὁτι τὰναντία παραινεῖν μανικόν ἐστι, το μη ἐργάζευ, Πέρση, δῖον γένος' Αnecd. Ox. Id 193, 8 Cr. σημαίνει δὲ καὶ την γένεσιν δπαρ' 'mιόδφ eto δων γένος' φερόμενον βοέλεται. ουτω γὰρ αὐτος ἀδελφον Πέρσην ὀνομάζει, 3περ ἐστὶν εὐγενέστατον 302 Schol. Hom. Tomia. Λ 736 V 424, 8 M.) καὶ 'Ησίοδος λιμδς δνδρί' cf. Hesych. v. συμφορος λιμός' ' ὁ συμπίπτων καὶ συνων 302306 Schol. Plat. Leg. X p. 901 Α Ἀσίοδος ἐν Ἐργοις καὶ 'Hμέραις λι- μδς - κοσμεῖν' 303-305 Strab. IH c. 30 s. 5 IH 664, 8 Η. Ἐσιόδου Ἐργων καὶ φερῶν τῶ δὲ - κάματον νηποινον ἔδουσιν Chorie. Apol. mim. 15 Gr. Rev. de phil. I 23s) ἀλλὰ τούτων ουτω σαφῶς δεικνυμένων οὐδέν, φησέν, ἀπάμυσι τῶν 'Ησιόδου κηφηνων, οῖ τὰ των ἐργαζομένων ἀργουντες αὐτοὶ κατεσθίουσι 303 sq. Plat. Leg. X p. 901 Α repetit Euseb. Praep. evang. XH 52, 8 - Π 154, 25 D.) τρυφῶν καὶ ἰμελης ἀργός τε, δν ὁ ποιη-της κηφῆσι κοθούροισι μάIιστα εἴκελον ἔφασκεν εἴναι, γίγνοιτ' αν ὁ τοιοsτος πασιν ημῖν; 303 cf. Liban. Epist. 1467 . . καὶ πονεῖν ἐπιστάσθω μεμνημένος τοs περὶ τῶν ἀργούντων εἰπόντος, ἡπὲρ ἁν οὐκ ἄν τι οι θεοὶ ποιοῖεν 304-306 Schol. Aristoph. Vesp. 11 14 p. 160 a 49 D. 'Ησίοδος ' κηφηνεσσι - ἔσθοντες cf. Liban. IV 828, 13 R. .. κἄπειθ' ωσπερ κηφηνες ζῶντες

198쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ οῖ τε μελισσάων κάματον τρυχουσιν ἀεργοὶ 305 ἔσθοντες ' σοὶ δ' ἔργα φίλ' ἔστω μετρια κοσμεῖν, ως κέ τοι Δραίου βιότου πλήθωσι καλιαί.

ἐξ ἔργων ἄνδρες πολυμηλοί τ' ἀφνειοί τε ' καὶ ἐργαζύμενοι πολυ φίλτεροι ἀθανάτοισιν. εσσεαι, βροτοῖς ' μάλα γὰρ στυγέουσιν ἀεργους.J 310 2 ἔργον δ' ουδὲν ἴνειδος, ἀεργίη δέ τ ὁνειδος.

305 cf. ξ 417 ἄλλοι δ' ὴμέτερον κάματον νήποινον ἔδουσιν 30s Τ 334φέωρος ἀθανάτοισιν ' ου

ἔχοντες κέντρον ΟΤ μένοντες ἔνδον τουρόφου l τον πόνον κατεσθίουσιν, οὐ ταλαιπωρούμενοι Vergil. Georg. IV 244 imniun pete sedem aliena ad pabula tueus ἐκ των ηλλοτρίων πόνων παρατρεφόμενοι 304 Schol. Theocrit. I 146 II 87.18 Α.) . . φησιν ἹIσίοδος κηφηνεσσι - ὁρμήν'J Εf. mag. Titim. v. κό- θουρος . . . κηφήνεσσι - δργην' Suid. V. κηφην M a 248 B. καὶ κηφηνεσσι

κοθουροις

priusJ Plato Cham. p. 163 B ἔμάθον γὰρ παρ' Ἐσιόδοο, 3ς ἔτ' ἔργον δ'

199쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

187 εἰ δέ κε ἐργαζη, τάχα σε ζηλώσει ἀεργος

πλουτευντα ' πλουτω ἀρετὴ καὶ κυδος ὀπηδεῖ. δαίμονι οἷος εησθα, τb ἐργάζεσθαι ἄμεινον, εἴ κεν ἀπ' ἀλλοτρίων κτεάνων ἀεσίφρονα θυμον 315

Hym. Iov. 95 sq. οἴτ' ὰρετης ἄτερ ὁλβος ἐπίσταται ἄνδρας ἀέξειν l osτ' δερετηδφένοιο 315 cf. Theom. 1149 αἰὲν ἐπ' ὰλλοτρίοις κτεάνοις ἐπεχουσι νόημα Manest. II D 306 ἀλλοτρίου πλουτοιο χιλαιομένους κτεάνων τε Apollinar. Psalm. metaphr. XVIII 25 μηδέ μοι ἀλλοτρίων κτεάνων φρεσὶν υερος εἴη .. ἔργον οὐδὲν δνειδος , ὁ δή φησιν Ἀσίοδος idem de emend. viti monach. Opusc. p. 230, 6 T. καί που καὶ αὐτις παρανοησας το ἔργον δ' οὐδὲν ἔνειδος . . Dio Prias. 6 110 0 210, 2 Α.) os γὰρ Rν ποτε 'Hσίοδος σοφος ων ἐπήλεσεν ὁμοίως πctν ἔργον, εἴ τι των πονηρων η των αἰσχρῶν ηξίου ταυτης της προσηγορίας 311 hemist. RRomamJ Ei. gen. v. ἀεργεέα Ἐσίοδος ψερ- γιη δέ τ' ονειδος cod. B) Plutarch. Arist. et Cat. 3 καίτοι πολλα μἐν Ἀσίοδος πρις δικαιοσυνην ἄμα καὶ οἰκονομίαν παρακαλῶν η ς εἴρηκε. καὶ τηνὰργίαν Aς ἀδικίας ἀρχὴν λελοιδόρηκεν Alciphr. Id 30 ὰργιν καθίζειν

ὀνειδος 313 Plutarch. Mor. p. 24 Ο I 59, 3 B.) 3ταν δ' ἀναγιγνώσκη πάλιν . . . καὶ τb πλουτω - ὀπηδεῖ' . . . Gregor. Theol. Caran. I 2, 10, 396 ' ηρε immo 'mIoδεὶ καὶ συ πῶς τοσουτον ὰστάτω l πράγματι νέμεις, ωστε φρά

ὀπηδεῖ' Eust. Hom. 1690, 42 τι δε αἰδοιότερον εἶναι τbν πλουτοsντα συμφωνεῖ τῶ του Ἐσιόδου πλουτω - δπηδεν idem i. o. 953, 30 εἰ δέ ποτετρο πλουτω καθὰ κsδος, Ουτω καὶ ἀρετὴ ὀπηδεῖ, τι Ἀσιόδειον . . . 315 Sq. cf. ad 320 sq.

200쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

ες ἔργον τρέψας μελετὰς βίου, ῶς σε κελεύω.αἰδως δ' Ουκ ἀγαθὴ κεχρημενον ανδρα κομίζει, 317 αἰδώς τοι προς ἀνολβίρ, θάρσος δὲ προς ὁλβω, 31s αἰδώς, η τ ανδρας μέγα σίνεται δνίνησιν. 318

ῶς ' αἰδώς διπλη ἐστιν, η μὲν μέγα βλάπτουσα. 4 δὲ ἄφελουσα, καὶ παρ'

'Hσιοδω κεῖται idem i. c. 1823, 33 oIα δὲ καὶ 'Ησίοδος γνωμολογεῖ περὶ αἰ-δους, ἔστι παρ' ἐκείνω εὐρεῖν cf. Plutarch. Mor. p. 124b 0 303, 21 B.) . . ἐνταυθα μάλιστα δεῖ παρατετάχθαι ποδς την μέγα σινομένην ἄνδρας αἰδῶ καὶ δυσωπίαν Clem. Alex. Protr. X 96 9 100, 1 D.) καὶ δη μή τις vs-ς τοῖδε του ὀνόματος αἰσχυνη προκαταλαμβανέτω τ' ἄνδρας μέγα σίνεται' παρατρέπουσα σωτηρίας 319 Anecd. xr. I 115 Boias. τοs αὐτου Ησιόδου αἰ

317 μελετὰς - κελευωJ non conservata in Α 317-31s proscripsit Spolin ed. 33 317 sq. καὶ τομον καὶ τδν ἐξης στίχον παρεμβεβλησθαι