Carmina, accedit Homeri et Hesiodi Certamen recensuit Aloisius Rzach

191쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ εἰην μητ ἐμ ος υἱύς' ἐπεὶ κακον ἄνδρα δίκαιονεμμεναι, εἰ μείζω γε δίκην ἀδικώτερος ἔξει αλλὰ τά γ' ου πω ἔολπα τελεῖν Λία μητιοεντα. Τὸ Πέρση, - δε ταυτα μετὰ φρεσὶ βάλλεο σησι, καί νυ δίκης ἐπάκουε, βίης δ' ἐπιλήθεο πάμπαν. 275τύνδε γὰρ ἀνθρώποισι νόμον διέταξε Κρονίων

ἰχθυσι μεν καὶ θηρσὶ και οἰωνοῖς πετεηνοῖς 274 A 297 συ δ' ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σοσιν '

κεν βροτος ἄλλος ὁρων προς τουτον, ἔπειτα l αγιτ' kθανάτους καὶ τίνα θυμιν ἔχων, i ὁππότ' ἀνὴρ ἄδικος καὶ ἀτάσθαλος, οὐτε τευ ἀνδρις l ομε τευ ἀθανάτων μηνιν ἀλευόμενος, l υβρίζη πλουτω κεκορημένος, οἱ δε δίκαιοι l τρυχωνται χαλεπη τειρόμενοι πενίη; 274 Theogn. 1050 συ δ' ἐν θυμῶ καὶ φρεσὶ ταυτα βάλευ 277 si cf. l. IX 361 χρησιν ἀπεστομάτισα ρητῶν Ἀσιοδίων νυν δη - ἔξει' idem Epist. Om p. 51 Pr. . . ἐξ 'Hσιόδου χρησάμενος εἶπε νυν δη - ἔξει 276-281 Orion Anthologn. VI 10 Stob. IV p. 258 M. Hσιόδου τόνδε - Ζευς' 276-279 Clem. Alex. Strom. I 29, 181 H 142, 17 D. καὶ τό γε Ἐσιόδειον ἐπὶ του πάντων λελέχθαι θεου λαμβάνω . . . τόνδε - ὰρίστη Stob. I c. 3 s. 1 0 52, 20 V . Ἐσιόδου Ἐργων τόνδε - ὰρέστη 276-278 Plutarch. Mor. p. 964 b VI p. 24, 25 B. PorphΠ. de abstin. Ι 5 p. 88, 15 N. ' οὐδὲ φάρμακον οὐδε ἴαμα της δε τον βίον ὰναιρουσης ἀπορίας η την δικαιοσυνην ἔχομεν, δν μη τον ὰρχαῖον νόμον καὶ δρον φυλάττωμεν, ω καθ' Ἐσίοδον ὁ Ζευς τὰς φυσεις διεχῶν καὶ θέμενος ἰδέα των γενῶν ἐκάτερον ἰχθυσι - δίκην' προς ὰλλήλους Aelian. Hist. anim. Q 50 9 162, 8 H. τί oυν προς ταυτα Ἐσίοδος λέγει λέγων ὁτι ἄρα ὁ Ζευς τὰς φυσεις ἀπέκρινε καὶ ουν καὶ ἰχθυσι μεν καὶ θηρσὶ καὶ οἰωνοις πετεηνοῖς' ἔδωκεν ἔσθειν ἀλλήλους, ἐπεὶ οὐ δίκη ἐστὶ μετ' αυτοῖς, ὰνθρώποισι δ' ἔδωκε δίκην ,' Porphyr. Quaest. Hom. ad Odyss. peri. ι 106 scire p. 87, 17 Schr. Schol. Hom. ι 106II 416, 1 D.) καὶ Ἐσίοδος ἰχθυσι - δίκην 277 s. Sext. Empir. Riv. math. II 32 p. 681, 16 B. μηδενος γὰρ ἐπιστατουντος νόμου ἔκαστος ἐν χερσὶ 272 μείζω - ἀδικώτεροςl libri Τgelgos utromae l. , μείζω δίκην ἀτιμότερος Stobaei codd. , μείζω τιμὴν ἀδικώτερος in Siobaeo coniecit Buecheter; μεῖζον γε δίκας - δίκης) ἀδικώτερος Fia Hes. Ged. 59 273 posterius additum esse censuit Lelus Quaest. ep. 236 adn., stliter sensit Bergh Gr. Lila. I 927 adn. 21 os πω l os τι dubitans Paley ed. 3 36 μητιόενταJΩΦ Proclus 188, 5 s.; τερπικέραυνον ν Τgeiges 188, 24 O. Moschopulus

Κ, Voculam Om. Sextus οἰωνοῖς πετεηνorri οἰωνοῖς πετεεινοῖς Sto ei codd. οἰωνοῖσι ἰωνοῖσι Ε) πετεηνοῖς ΕΜ, Οἰωνοῖς πετεινοῖς D, οἰωνοῖσι πετεινοῖς Porphyrius Quaest. Hom.

192쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

ἐσθεμεν ἀλλήλους, ἐπH ου δίκη ἐστὶν ἐν αυτοῖς ' ἀνθρώποισι δ' ἔδωκε δίκην, η πολλον ἀρίστη γίγνεται' εἰ γάρ τίς κ ἐθελη τὰ δίκαι ἀγορεOσοα 280 γιγνώσκων, τω μεν τ ὁλβον διδοῖ εὐρυοπα Ζευς' διῖ δε κε μαρτυρίησι εκδεν ἐπίορκον ὀμόσσας ψευσεται, ἐν δὲ δίκην βλάψας νήκεστον ἀασθη, του δέ τ αμαυροτερη γενεὴ μετόπισθε λέλειπται

281 s. ad 229 282 T 260 3 τίς κ' ἐπίορκον ὀμόσση 'VRITO Rp. Nonium v. comest: pisces ut saepe mi nutos i magnu' comest, ut avra enecat Mespiter . . OppIan. Hal. H 43 ἰχθυσι δ' osτε δίκη μεταρίθμιος

οὐδέ τις αἰδώς, l os φιλότης ... ὁ δε κρατερώτερος αἰεὶ l δαίνυτ' ἀφαυροτέρους, ἄλλω δ' ἐπινήχεται ἄλλος l πότμον ἄγων, ἔτερος δ' ἐτέρω πόρσυνεν ἐδωδην 280 Pseudophoc. 12 - Orac. Sib. V 64 τὰ δίκαι ἀγορεύειν' 282285 cf. Orac. ed. Ηendess 93, 4 ubi cst testes ἀλλ' 'Oρκου πάις ἐστιν ἀνώνυμος, οὐδ' ἔπι χεῖρες l Οὐδὲ πόδες ' κραιπνις δε μετέρχεται εἰσόκε πασαν lσυμμάρψας ὀλέσει γενεην καὶ οἶκον ἄπαντα. l ὰνδρος δ' εὐορκου γενεὴ μετόπισθεν ἀμείνων 282 sqq. Pseudophoc. 16 s. μηδ' ἐπιορκήσης μητ' ἀγνῶς μητε ἐκοντί' l ψεύδορκον στυγέει θεδς ἄμβροτος ις τις ὀμόσση 282 Moschus IV 76 . . ἄς κε μέγα βλαφθείς τις ἐκδεν ἐπίορκον δμόσσαι 283 Kymn. Hom.

Cer. 258 νηκεστον ὰάσθης 'το δίκαιον εἶχε καὶ ὐς ἰχθύσι καὶ - πετεηνοῖς ἐπιτέτραπται ἔσθειν μετ' αὐτοῖς Αinenag. lib. pro Christ. 34 p. 44, 25 Solin.) ... οἱ δίκην ἰχθύων ωντες ' καὶ γὰρ Οὐτοι καταπίνουσι τον ἐμπεσόντα, ἐλαύνοντες ὁ ἰσχυρότερος

ιδν ὰσθενέστερον . .

193쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ ἀνδρ ος δ' ευύρκου γενεὴ μετύπισθεν ἀμείνων.

Mὶ δ' ἐγδε ἐσθλὰ νοεων ἐρέω, μέγα νήπιε Περση.

την μεν τοι κακύτητα καὶ ἰλαδbν ἔστιν έλεσθαι

286 Theom. 27 sib σοὶ δ' ἐγῶ ευ φρονέων ὐποθήσομαι, . . . Κύρν' OTRe. ed. Ηendess 98, 1 Herodot. I 85 μέγα νήπιε Κροῖσε ' 287 sqq. cf. Gregor. Theol. Carin. I 2, 2, 33 si δοιαὶ γὰρ μερόπεσσιν oδοί, καὶ δισσινονειδος l 4 μεν γάρ τε κακη, καὶ ἐς τέλος ἶσον ἄγουσα, i 4 δ' ἀγαθὴ καὶ

τῆσδε φίλον τέλος, ῶς ἐπέοικε idem Carin. II 2, 5, 116 Os τι μίη βιότοιο πέλει τρίβος . . . 123 s Fb ὴ μὲν γὰρ χθαμαλὴ καὶ ἐπίτροχος ἴχνεσι πολλων lεὐρείη μαλακή τε καὶ ἐς τέλος οἰκτρον ἄγουσα l κρημνούς τε ζοφερούς τε μυ- χους καὶ τάρταρον αἰνόν . . . 128 4 τρηχαλέη καὶ δρθιος αὐαλέη τε lστεινή τε σκολιή τε καὶ ἀμφίκρημνος ἀπάντη, i ἄμβατος ου πολλοῖσι καὶ ἐς τέλος ἐσθλον ἄγουσα l οὐρανον ἀστερόεντα, κλέος μέγα κτλ. 287-291 Quint. Smyra. XV 294 ρηιδιη μὲν ἐς ἀργαλέην κακότητα l αἰζηοῖσι κέλευθος, ἀνιηρὴ δ' ἐπὶ κυδος, i μέσφ' δτε τις στονόεντα πόνον διὰ ποσσὶ περήση 287 Getegor. Theol. Carin. V I, 45, 339 την μεν γὰρ κακότητα '

Memor. Socri H 1, 20, spiod repetit Stob. III c. I s. 205 MI 163, 2 Η.) λέγει δέ που καὶ 'Ησίοδος τὴν μὲν - ἐουσα Plato Leg. IV p. 718 Ε τδν δὲ 'Ησίοδον οι πολλοὶ σοφιν ὰποφαίνουσι λέγοντα, Δς 4 μὲν ἐπὶ την κακότητα οδις λεία καὶ δνιδιτὶ παρέχει πορεύεσθαι, μάλα βραχεῖα οἶσα. της δ' ἀρετης', φησίν, Ἱδρῶτα - ἐουσα' Aristid. Quintil. περὶ μουσ. m 17 p. 142

p. 84, 29 a. λέγει δέ που καὶ 'Ησίοδος περὶ ἀμφοῖν της ἀρετης καὶ κακίας

ουτως ἐναργῶς τοῖς δνόμασιν ἐπὶ των ἔξεων ἐκατέρων, ῶς μουσικδς ἄν τις ἐπὶ των συστημάτων ειπε, χρώμενος' τὴν μὲν - ἐουσάω Basil. de leg. m r. gent. c. 3 f. 31 c. 571 Α Μ. h τέ ποτε ἄλλο διανοηθέντα τον 'Ησίοδον υπολάβωμεν ταυτὶ ποιησαι τὰ ἔπη, α πάντες αδουσιν, η Ουχὶ προτρέποντα τους νέους ἐπ' ὰρετήν; ὁτι τραχεῖα μεν πρῶτον καὶ δέσβατος καὶ ιδρῶτος

συχνου καὶ πόνου πόνων v. l.) πλήρης 4 πρbς ἀρετὴν φέρουσα καὶ ἀνάντης ὁδός. διόπερ οὐ παντbς παντὶ cod. O οοτε προσδηναι αὐτο διὰ το ὁρθιον osτε προσβάντι ραδέως ἐπὶ το ἄκρον ἐλθειν. ἄνω δὲ γενομένω ὁρaν ὐπάρχει, μὲν χεία τε καὶ καλή, ῶς δὲ ραδία τε καὶ εοπορος καὶ της ἐτέρας 4διωντης ἐπὶ την κακέαν serosσης, hν ὰθρόον ὰθρόαν codd. compl.) εἶναι λαβεῖν

ἐκ του σύνεγγυς δ αυτις Ουτος ποιητὴς ἔφησεν 287. 289-292 Philo doebriet. 150 U 199 Iv. τούτω rὰρ καὶ παντὶ ἄφρονι τραχεῖα καὶ δύσβατος καὶ ἀργαλεωτάτη νενόμισται η ἐπ ἀρετῆν ἄγουσα ὁδός, καθὰ καὶ τῶν παλαιῖν τις ἐμαρτύρησεν εἰπών τὴν -- της δ' - ἐουσα 287 291 Plato de Republ. H p. 364 C τούτοις πῶσι τοῖς λόγοις μάρτυρας ποιητὰς ἐπάγονται, οἱ μὲν κακίας πέρι εὐπετείας διδόντες ἀς τὴν μὲν κακότητα ἔθηκαν' καί τινα ὁδιν μακράν τε καὶ ἀνάντη 287. 289 Maxim. Τyr. XXI T285 ἀνδρὸς - γενεηJ non servata in Α μετόπισθενJΑ ἀμείνωνJ ἀρείων orac. U. Pausaniam 286-292 sextum n1rehhoi filcarinen l. c. 69 a b 286 σοὶ - ἐρέωJ perierunt in A σοὶ τοὶ ni. rec.

cum Stobaeo Plutarchus Aristides Quintilianus Maximus Tyr. cf. Leo Hesiodea 18sq. , τὴν μὲν Plato de Republ. particula altera omissa locum Riserinonem Suum taceon Odlans, τὴν γὰρ som. μὲν) Schol. Plati Gorg. ἰλα

194쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

ρηιδίως ' λείη μὲν ὁδός, μάλα δ' ἐγγυθι ναίει '

288 η 2s . . ἐγγυα ναίει 288 Aureum carin. v. 8 p. 193 Μ.ὶ ἐγγυθι ναίει ) 289 sqci. ΤΠt. o. 12, 43 B. ' ταυτης νυν τις ἀνὴρ ἀρετης εἰς ἄκρον ικέσθαι l πειράσθω θυμῶ Simoni 1. Ceus Fr. 58 B.' ἔστι τις λόγος ποτὲ τὰν ἀρετὰν l ναίειν δυσαι -

Wilamo vitet, χῶρον codd.) αγνιν ἀμφέπειν, i οὐδ' ἀπανταν βλεφάροις θνατῶν ἔσοπτον, l ω κε μη δακέθυμος ιδρώς l ἔνδοθεν μόλη θ' ἴκη τ' ἐς ἄκρον l kνδρείας Pind. Nem. VI 38 B.-Schr.' ἐπεὶ οι l τρεῖς ἀεθλοφόροι προς ἄκρον θρετας l ῆλθον, οι τε πόνων ἐγεύσαντο cf. Pors r. de philos. ex Orae. haa1r. v. 128 p. 140 IU. αἰπεινὴ μεν ὁδος ρακάρων τρηχειά τε πολλόν Onestas Ηonestus) Antia. Pal. IX 230, 3 sq. Ουτως καὶ σοφίης πόνος δρθιος ῖν δ' ἄρ' ἐπ' ἄκρον l τέρμα μόλης, ἀρυση Πιερίδων χάριτας Ingeri. Ructor. Anth. ΡRl. IX 468, 1 σης θρετης ιδρῶτι καλὴν ἀπέδωκεν ἀμοιβὴν l σις γενέτης, Ἐρακλες, ἐπεὶ πόνος ἄσπετον ευχος l ὰνδράσιν οἶδεν ἄγειν μετ' ἀπείρονα κύκλον ἀέθλων Quint. SIn n. V 49 s h et 52 sq. αἰπυτατον δ' ἐτέτυκτο θεοκμήτω ἐπὶ ἔργω lκαὶ τρηχυ ζαθέης χρετης δρος . . . 52ὶ ἀμφὶ πάντη l ἀτραπιτοὶ θαμέεσσι διειργόμεναι σκοπέλοισιν l ἀνθρώπων ἀπέρυκον ἐὐν πάτον, ουνεκα πολλοι lεἰσοπίσω χάζοντο τεθηπότες αἰπὰ κέλευθα, i παυροι δ' ἱεριν οἶμον ἀνήιον ἱδρώοντες idem XIV 195 κεῖνος δ' os ποτ' ἀνὴρ χρετης ἐπὶ τέρμαθ' ἴκανεν, lω τινι μὴ νόος ἐστὶν ἐναίσιμος' ουνεκ' ἄρ' αὐτης l πρέμνον δέσβατόν ἐστι, μακριν δε οι ἄχρις ἐπ' αἴθρην l δγι ὰνηέiενθ' ὁπόσοισι δὲ κάρτος ιπηδεῖ lκαὶ πόνος, ἐκ καμάτου πολυγηθέα καρπον ἀμῶνται l εἰς χρετης θναβάντες ἐυστε2άνου κλυτιν ἔρνος GTegor. Theol. Caran. I 2, 10, 210 οὐδὲν τιbέντας μν ευροις τους σοφοso τῆς ἀρετης ἀνώτερον l κὰν μυρίοις ιδρῶσι καὶ πολλοῖς πόνοις l χρόνω τε μακρῶ τυγχάνη κρατουμένη idem Carin. I 2, 2, 62 si πρόφρων μὲν τρηχεῖαν ἴθι τρίβον εἰ δ' ἐπιβαίης, i σκέπτεο μή τις θλισθος,δπως ἐπὶ τέρμα πελάσσης l απτωτος, στεινον δὲ διεξελάσης πυλεωνα, l ἔνθα

φάος et 'κλέος τε κακῶν τ' ἄμπνευσις απάντων Comel. Uever. A. 2 Fragm.

I 411 R. τὴν μὲν - ἐλέσθαι' ὁ Βοιώτιος ποιητὴς λέγει, 'της δ' - ἔθηκαν' Schol. Eurip. Hipp. 379 H 52 Schw.) καὶ Ἐσιοδος τὴν μέντοι - ἐχέσθαι 'της δ' - ἔθηκαν' Chrysipp. περὶ εἱμαρu. Fr. 132, 12 Gerche RΡ. AleXandr. Aphrod. de fato 32 p. 102 O. ὴμεῖς ἐπὶ κτήσει τῶν ἀρετῶν ἐπαινουμεθα, ὁτι της φυσεως ὴμῶν ἐπιδεκτικης οὐσης καὶ του χείρονος οὐκ ἄκνήσαμεν πρις τὰ βελτίω, καὶ τῶν μὲν χειρόνων ἀνιδρωτὶ καὶ χωρὶς καμάτων περιγίνεσθαι δοκουντων, της δὲ ἀρετης μετὰ πόνων τε καὶ μετὰ καμάτων καὶ πολλῶν ιδρώτων 287 sci. Sestol. Plat. Gorg. 459 C τὴν γὰρ κακότητα - ρηιδίως' 287 Plutareh. Mox. p. 24 f 0 69, 13 B.) καὶ γὰρ τ' κακότητι ποτὲ μεν ἰδίως σημαίνουσι κακίαν καὶ μοχθορίαν ψυχης, ως Ἐσιοδος τὴν μὲν - ἐλέσθαι , ποτὲ δ' ἁλὶ ντινα κάκωσιν Θ δυστυχίαν . . Clem. Alex. Strona. V 3, 16 III 14, 10 D. τὴν μέντοι - ἐχέσδαι Εust. Hom. 1868, 1 Ἐσίοδος δ' ἐπὶ κακίας τὴν λέξιν κακότητα) τίθησιν ἐν τῶ τὴν μέντοι - ἐχέσθαι' idem i. c. 179, 22 του δὲ ἰλαδόν' χρησις καὶ παρὰ Ησιόδω288 Plutarch. Mor. p. 77 d I 187, 3 B.) τουτω δ' ὁμos τι ταὐτόν ἐστινὴ σύνεγγυς τι πρεσβύτατον δήλωμα προκοπης του Ησιόδου μηκέτι προσάντη μηδ' ὁρθιον ἄγαν αλλὰ ραδίαν καὶ λείαν καὶ δι' εὐπετείας εἶναι τὴν Oδόν,

OIον ἐκλεαινομένην το ἀσκήσει . .

288 neglexit Philo ρηιδίως - μάλαJ non servata in Α λε-J

Xenopho cum Stobaeo Plato utroque l. Plutarchus Aristides Quintilianus,

195쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

τῆς δ' αρετῆς ἱδρωτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν

poet. Rom. p. 352 Baehrens) ardua virtuti longe*ιe per απσα nisa l eluetanda Baehrens, nivea luctanda colla. via est: labor cibi et ovinis honori Horat. Carin. HI 24, 44 virtutisque viam deserit arduae Silius Pun. V 578 ardua virquiem profert via idem Pun. XV 101 sqo. et 107 loquitur Virtus reasta mihi dorniιs et celso stant colle penates, i ardua saaeoso perducit Semila clivo. l asper principio - nep/e minι niihi t Hlere mos est - l proseqwitur bor. annitendum intrare volenti l . . . . 107 moae celsus sis alto i infra te cernes hominum genus praetereis cf. Theom. 463 sq. B. εὐμαρέως τοι ἔρημα θεοὶ δόσαν osτε τι καλbν Be c, δειλον isti Osτ ἀγαθόν χαλεπῶ δ ἔργματι κsδος ἔπι Epicharan. Fr. inc. sed. 15 p. 259 Lor.) τῖν πόνων πωλουντιπάντα τἀγάθ' ἁμὶν τοὶ θεοί Pseudopho I. 162 οὐδὲν ἄνευ καμάτου πέλει ἀνδράσιν εὐπετὲς ἔργον l ουδ' αυτοῖς μακάρεσσι πόνος δ' δρετὴν μέγ' δφέλλει 289 Antipater Anth. Pal. α 550, 1 προπάροιθεν ἔθηκαν ' Gregor. Τheol. Caran. V 2, 7, 46 προπάροιθεν ἔθηκα 289-292 Plato Protag. p. 340 D καὶ ἴσως ἄν φαίη Πρόδικος ὁδε καὶαλλοι πολλοὶ καθ' Ἐσίοδον γενέσθαι μεν kγαθιν χαλεπον εἶναι ' της γαρ θρετης Dπροσθεν τους θεους ιδρῶτα θεῖναι 3ταν δέ τις αὐτης εἰς ακρονῖκηται, ρηιδίην δῆπειτα πέλειν, χαλεπήν περ ἐουσαν, ἐκτησθαι Clem. Alex. Stroni. IV 2, 5 M 317, 20 D.) χαλεπιν οἶν τῶ δντι ως ἔοικεν λανθάνον καλιν ἐξευρεῖν, ἐπεὶ 'της ἀρετης' ἱδρῶς πρόκειται, 'μακρις δε - ἐουσα' Uban. IV 874, 28 R. ἐκεῖνος cΗσίοδος) τοίνυν ἐν τοῖς ἔπεσιν ἡπὲρ ἀρετης διαλεγόμενος ἐφ' υψηλου μὲν αὐτὴν καθησθαί φησι οδον δὲ Foerater e eod. Barber. 351,δoiς δὲ τb codd. ceu.) τὴν ἐπ' αὐτὴν clνάντη τε ειναι καὶ χαλεπὴν ὴν ἀνυσαι χρὴ μετὰ πολλον ιδρώτων τῶ γε της ὰρετης ἐπιθυμosντι λαβ σθαι Orion An hologn. VII 12 Stob. IV 260 M.) Ἐσιόδου της δ' - ἐosσα Flori leg. Monac. 105 Stob. IV 275 M.) της δ' - ἐοῖσα' Schol. in Aphthon. V 604, 23 IV. οὐδὲν γὰρ τῶν ἀγαθῶν εοκολον, ἀλλα 6έα κτθται ἡ φησι καὶ λ ποιητής της δ' - ἐοsσα Eugonicus Trapez. ecpnr c. 6 p. 371, 31 T.) ὰ τὸ καὶ ἀρετῆς ἀτεχνῶς σκιαγραφία ῆδε η πόλις. μακρος' μὲν καὶ ὁρθιος - χαλεπή περ' δοκοsσα, μικριν υπαλλάξας ποιητὴν ὰν εἴποι τις 289-291 Lucian. Ηemnot. 2 4 δ' χρετὴ πάνυ πόρρω κατὰ τιν 'mέοδον οἰκεῖ καὶ ἔστιν ὁ οἶμος ἐπ' αΟτὴν μακρός τε καὶ ὀρθιος καὶ τρηχυς, ἱδροτα οὐκ ὀλιγον ἔχων τοῖς ὁδοιπόροις idem Rhet. praec. 7 εἶτα μετ' ὀλίγον δρὰς δυο τινὰς ὁδους, μctλλον δε η μεν ἄτραπός ἐστι στενὴ καὶ ὰκανθώδης καὶ τραχεῖα, πολυ τι δίψος ἐμφαίνουσα καὶ ἱδρ2τα. καὶ ἔφθη γὰρ Ἐσίοδος ευ μάλα ὐποδείξας αυτὴν idem Necyomant. 4 . . συνεχὲς ἐπιρραψωδῶν τὰ πάνδημα ἐκεῖνα τos Ἀσιόδου περὶ της θρετης ἔπη καὶ τιν ἱδρῶτα καὶ τὴν ἐπὶ τι ἄκρον ὰνάβασιν idem BIS Recus. 21 . . . ῖνα τὴν πολυθρυλητον δηλαδὴ ἀρετὴν ἐπὶ τι δρθιον ἱδρῖτιπολλῶ ανελθῶν ἴδη κἄτα δι' ὁλου πονήσας τos βίου εὐδαιμονήση μετὰ τιν βίον Amnian. Marcen. XIV 6, 8 quam autern su pulchrum exigua haec Spernentem et minima ad ascemus verae gloriae tendere longos et arduos, ut nιemorat vates As raeu' Censoriuε Cato monstravit Schol. rec. Pind. Ol. V 110 192, 11 ΑΚ) διδ καὶ σίοδος εἰκότως τὴν πρὁς ἀρετὴν φέρουσαν ὁδιν τρα-

αεῖαν προσεῖπεν ΤheOd eL Graec. adfeci . cur. XH de viri. R EV. p. 1025och. t. 83 c. 1137 M.) οὐ τοίνυν μάλα προσήκει θαυμάζειν οετε Ἐσίοδον τραχεῖαν λέγοντα της δρετης τὴν ὁδιν καὶ προσάντη καὶ δυσβατον Οἴτε Σιμωνίδην

196쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

ἀθάνατοι ' μακρ ος δὲ και ὁρθιος οιμος ἐς αυτην 290

καὶ ἐπίπονοι ψυχαὶ καὶ ἐπιθυμοsσαι τos χωρέου . . . ἐπειδὰν δὲ δεφίκωνται ἐκεῖ, παυσάμεναι του πονεῖν, παυονται του πάθους 289. 291 Euseb. Ρrraep. evang. V 22, 2 . . . Ἀσιόδειόν τινα δνειροπολῖν ἱδρωτα διὰ την Πηχῖνα καὶ

ρηιδιην αυθις ζωὴν διὰ τον θάλλοντα κηπον Ioann. ὁ βιος Βαρλαὰμ καὶ ιασι Anecd. IV 340 BOIss. εἶτα το τραχὐ της θρετης προεβάλλετο καὶ τοὐς πολλοὐς αυτης ιδρῖτας 289. 292 Themist. XXo p. 340 d p. 411, 6 D. καὶ ευροις δν αὐτω μαρτυροῖν τα καὶ τbν 'Ησίοδον της καὶ 'Ησίοδον μαρτυροῖν τα τον τῆς φ) ἀρσης πόνον μεν ἐπ' ἀρχης προτιθέντα, ραστώνηνδε ἐπὶ τέλει ἐγγυώμενον 289 si Schol. Demosth. Prooem. IX p. 818, 1 b. οὐ γὰρ ἴσος πόνος καὶ ἱδρώς τι 'Hσιόδειον βλέπει 'της δ' - ἀθάνατοι Lucan. comn. Bem. P. 300, 18 U. ergo cum dicit Lucanus) gaudere asperis virtutem, Hesiodi gententiam e Iicαι της δὲ - ἀθάνατοι' Contoleon in Biad. ars'1m. eod. Gr. II 603, 27 Matr. της' γὰρ 'ἀρετης - ὰθάνατοι καθ' Ἐσίοδον 289 Cic. Epises ad Farn. VI 18, 5 Lepta suavissimus edi-seat Hesiodum et habeat in ore τῆς δ' ὰρετης ἱδρῶτα et cetera Plutarch. Mor. p. 24 d I 68, 18 B. . . . 3ταν μὲν λέγωσι της δ' - ἔθηκαν' Hemog.

Progymn. 2 II 7, 4 Sp. 0 23, 5 IV.) Ἀσίοδος μὲν γὰρ ἔφη της - ἔθηκαν'

Alexand. Aphrod. in Aristot. Top. p. 255, 11 V . της' γὰρ 'δρετης' κατὰ τιν 'Ησίοδον ἱδρῆτα - ἔθηκαν' Synes. de insomn. t. 66 c. 1284 A M. . . . kνθρώποις δὲ Ουκ ἄρα ὰρετης' μόνον αλλὰ καὶ πάντων καλῶν ιδρῶτα - ἔθηκαν Απathias Anth. Pal. IX 653, 1 s. τῆς ἀρετης - ἔθηκαν' lἔννεπεν Ισκραῖος Priscian. Praeexero. III 432, 23 K. . . ut Hesiodus Ῥι dem dicit 'visetutis sudorem di longe posuere' Schol. Pind. Ol. VI 14 U 1,

υφηλόν ἐστι καὶ ἐν μετεώρω κείμενον το ἀρετὴν ἔχον, ως 'Ησίοδος ' 'της ἔθηκαν' Schol. Eurip. Med. 296 II 161, 10 Scivxv. Ησίοδος της - προπάροιθεν Ioann. DOXop. Ηomil. in Aphithon. V 251, 5 V . αὐτίκα γὰρ ἐπεὶ της μελετηθείσης τῶ χφθονέω χρείας χρησαμένου τοs διδασκάλου τῶ ρητῶτos 'Hσιόδου, τῶ της - ἔθηκαν' . . idem Schol. in Hemog. περί ἰδεῶν I VI p. 96, 3 π. καὶ ἀρετῆς ιδρῶτα θεις προπάροιθεν ἔθηκεν Αnecd. OX. III 226, 26 Cr. καὶ μην ουκ ἔδει σε, A φιλότης, εἰς τομο ἀτιμίας κατάγειντον λόγον, ῶς τos βούλεσθαι μόνου ἄνητέον εἶναι ποιεῖν ' ου προπάροιθενιδρῶτα ἔθεσαν κατὰ τὸν σον Ἐσίοδον οι θεos El. Instg. V. ἀρετή . . σημαίνει

καὶ την ψυχικὴν ἀρετήν, οἱον της - ἔθηκαν' cf. Choric. dial. Pliii. LX192, 5 F. λέγει που ὁ ποιμὴν ὁ χσκραῖος . . . Aς γυμνασίας ἄτερ καὶ πόνων οὐ βουλεται θάλλειν ἀνθρώποις τὰ ἔργα Anonym. Christ. Hemipp. περὶ ὰστρ. 125 p. 58, 7 Κ.-V. ἀγῶνα δέ τινα οὐ μικρον καὶ ιδρῶτα ταῖς ψυχαῖς

τούτων ἔθηκε ὁ δημιουργός) '290 292 Aphthon. Ρrogymn. III v. V 24, 31 Sp. 9 66, 6 VL) . . διδθαυμάσαι τιν Ἀσίοδον δεῖ τραχεῖαν εἰπόντα της ἀρετης την οδόν, τὴν δὲακραν ραδίαν 290 si Themist. XXI p. 246 R 299, 18 D.) χαλεπιν γὰρ τὁ χρημα, χαλεπον A ανδρες, καὶ οὐ προτίθησιν Ἀσίοδος μὲν τὴν τραχεῖαν ἐκεί

τέραν καὶ λισσοτέραν θῶμεν εἶναι τὴν ἄκραν, ἐφ' ης υμῖν η χρετὴ οἰκεῖ idem l. c. 25 . . ἐπεὶ δέ, ῶς υμεῖς φατε, σύ τε καὶ Ἀσίοδος ὁ ραψωδός, πάνυ πόρρω ὰπωκισται ἡ πόλις), ἀνάγκη ζητεῖν ὁδόν τε τὴν ἄγουσαν ἐπ' αυτὴν καὶηγεμόνα τον ἄριστον Choric. de Lydis or. 44 F Ind. leci. Vrati hib. 1891-92

spicatur V essely, Mittis . a. d. Papyr. Ergh. Rainer I 75 adn.; ἐν Βοιωτικῶς in Α agnoscit Slul ed. 495); ἐπ' ο ὶ Lucianus Hem. Hypoth. Pseudisocrat. Stobaeus Schol. Aphthon. Eugenicus

197쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ καὶ τρηχυς το προτον' ἐπὴν δ' εἰς ακρον ικηται,

ρηιδίη δη επειτα πέλει, χαλεπή περ ἐουσα.

Ουτος μεν πανάριστος, δς αυτ ος πάντα νοήση291 ν 339 ἄκρον ικεσθαι' 292 o 271 χαλεπόν περ ἐόντα 291 Opp1an. Cyn. IV 364 ἐπὴν δ' εἰς ακρον ικωνται ' 293 sq. Soph. AnL 719 s μι γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπ' ἐμου νεωτερου l πρόσεστι, φήμ' ἔγωγε πρεσβεύειν πολυ l φυναι τον ἄνδρα πάντ' ἐπιστήμης πλέων l εἰ δ' οὐν, φιλεῖ

γὰρ τουτο μη ταύτη ρέπειν, i καὶ των λτόντων ευ καλον τὁ μανθάνειν cf. Eurip. Fr. 905 p. 652 N. μtσῶ σοφιστήν, oς τις οὐχ αυτῶ σοφός cf. Enniua Trag. Rom. Fr. p. 50 R. Οιi ipse tibi prodesse non τιa 8aprem, neginistrιam sapit Orac. Sib. V 48 ἔσται καὶ πανέριστος θνὴρ καὶ πάντα νοήσει

φρονήσεως στερρότηο τραχυς δέ, διότι τοιουτον ὴ θρετὴ καθ' Ἀσίοδον διδκαὶ μέγας διὰ τι της ἀρετης ακοον 290 Lucian. de Paras. 14 πολλὴ γὰρ καὶ δρθιος οἶμος ἐς αὐτάς τὰς ἄλλας τεχνας) idean Ver. Histi H 18 ἔτι γὰρ ἐμοντο οι Στωικοὶ ) ἀναβαίνειν τον της θρετης δρειον λόφον Hypoth. in Pseudisocrati πρις Λημόν. Ἐσίοδος μακρός - ἐπ' αὐτήν 291 si Eusti Episti 19 usc. p. 326, 74 Τ.) οὐκουν εἰς ακρον σοι σοφίας ῆκον τι ραδέα ἔπειτα καθ οσίοδον ὴ πρώην χαλεπὴ γέγονε 293297 Stob. VI c. 4 s. 25 IH 224, 9 Η.ὶ 'Hσιόδου Ἐργων κεῖνος - ἀνήρ Orion Antholom. 24 Stob. IV 252 Μ. Ουτος - ὰνήρ' Anecd. Gr. Ι 115

men l. c. 60 s. 293 sq. utriuncime Om. ΕL gen. cod. B 293. 295 Zeno sic coniumit: οἶτος μὲν πανάριστος, ος ευ εἰπόντι πίθηται l ἐσθ'1δς δ' αὐκἀκεῖνος, oς αὐτω πάντα νοήση 293 οἶτος - πανάριστο praeter C litteram nihil superest in Α ουτοςJ libri Aristoteles Zeno ap. Iulianum et Proclum, Ammonius Schol. Hom. Schol. Soph. Orion EL gen. Eugininius 1 409 Apostolius Anecd. ed. Boiss.; κεῖνος Zeno Ap. Laevium Diogenem Themistium Eustathium, Aristides Clemens Stobaeus Olympiodomas Eustathius 238 7 Heliodomas μενJ γὰρ Olympiodomas αυτoc ΑΚ Aristoteles cum Aspasio Eustratio Heliodoro, Cicero Livius Gregorius Basilius Orion Olympiodorias Εt. gen. Τgelges Chil. Moschopulus; αὐτω vel αὐτω Ω praeter Κ Φ αὐτω HENQ. αὐτω CGILΜΟΡ, αὐτω Πi , αφτω my FD); dativum pron. Ie gerunt Zeno Aristides Clemens Ammonius Proclus schol. 200, 19 G. Orion Schol Hom. Schol. Soph. Stobaeus Eustathius Apostolius Anecd. ed. Boias.

198쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

φρασσάμενος, τά κ ἔπειτα και ἐς τελος ησιν ἀμείνω

σάτω των πσιόδου oυτος - νοήσ= ἐσθλδς - ἀνήρ' cf. Aspas. in Aristot. Eth. Nicom. p. 10, 8 II. ω δὲ μηδέτερον υπάρχει μητε τὁ ἔχειν μήτε το λαβείν ἔαδέως ἀκουσάτω των Ἐσιοδom εἰκάζει δε τῶ μεν δι' αυτου πάντα νο-οsντι τον ἔχοντα ταυτας τὰς ἀρχάς, τον δὲ δυνάμενον δίως λαβεῖν μηδέπω δε ἔχοντα τω πειθομένω τοῖς εἶ λέγουσιν, ἀχρεῖον δε τον μηδετέρως διακείμενον καὶ ἐοικέναι τω μήτε νοουντι μήτε ἄλλου ἀκουοντι Eustrat. in Aristot. Eth. Nicom. p. 33, 19 H. . . ἀκουσάτω των Ῥσιόδου ἐπῶν, ἐν OIς ἄριστον μεν λέγει τι ἀφ' ἐαυτos τὰ βέλτιστα εἰδότα καὶ αιρουμενον . . . ἀγαθον δὲ καὶ of καθ' υπεροχὴν ἄριστον καὶ τbν ἄλλου λέγοντος καλῶς πε/όμενον . . . 3ς δὲ μηδέτερον τούτων, ἀχρεῖος ουτος ἀνήρ, ῆτοι χρείαν ἔν τινι ωφελίμω ως ἄνθρωπος πληροῖν μεν δυνάμενος, ήγουν ἄχρηστος Liv. XXV 20, 8 Minu- eius convocatis 3niluimus 8aepe esto', inquit, audivi, milites, eum primunι GSevisunι, Φιi ipse constuat quid in renι sit, secundum eum qui bene et norienti Oboediat; ἴκi 'inc ipse consulere nec alterι parere Sciat, eum mirenii ingenii

esse' Aristid. p. 26, 5 M 31 D.) δοκεῖ δέ μοι καὶ Ἐσίοδος της αὐτῆς ἔχε- σθαι γνώμης υμήρω καὶ τοῖς ἐήμασι μόνοις διαλλάττειν ἐν τοῖσδε τοῖς ἔπεσι 'κεῖνος - νοήση'. ἐσθλος - ἀνήρ' Clem. Alex. Paed. III 8, 42 0 361, 1 D. 'κεῖνος - νοήση' idem i. c. 3) ἐσθλις - πίθηται' idem i. c. 10) 3ς δὲ - ὰνήρ' Basil. de leg. libr. gentil. c. 1 t. 31 c. 565 Α Μ. εἰ μεν οὐν προθυμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα, της δευτέρας των ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ' Ἐσιόδωτάξεως ' εἰ δε μή, ἐγώ μὲν οὐδὲν ἄν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε των

ἐπῶν δηλονότι, ἐν οIς ἐκεῖνός φησι, ἄριστον μὲν εἶναι τιν παρ' ἐαυτου τὰ δέοντα ξυνορῶντα. ἐσθλον δὲ κἀκεῖνον τιν τοῖς παρ' ἐτέρων υποδειχθεῖσιν ἐπόμενow τιν δὲ προς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρις ἄπαντα Tetela. Chil. IX 726 sq- ὁ ποιητὴς Ἀσίοδος πρις αδελφον τιν Πέρσην l καλόν , φησιν, 'ἀφ' ἐαυτου νοεῖν τινὰ τι πρέπον l καλιν καὶ 3ς τῶ λέγοντι τδδέον ὁπακουοι. t 3ς ου νοεῖ δ' ἀφ' ἐαυτου ουδ' ἄλλου ἐκμανθανοι, l ουτός ἐστι φαυλότατος των ἀπηγορευμένων' 293. 295 sonusso 294)J Olympiod. in Plat. Alcib. prior. H 169 Cr. κεῖνος - νοήσει ἐσθλις - πέπειθεν Cic. pro Cluent. 31, 84 sapientiminium erae dicunt eum, ciιι, quod opus sit ipsi veniat in mentem; promane accedere illum, τιi uesterii s bene inventis obtendiperet iregor. Theol. Epist. 11 f. 37 c. 44 A M.) ἀνιάσομαι δέ, τομο γὰρ εἰπεῖν μέτριον, εἰ μήτε αὐτος συνορῶς τι δέον, ὁ της πρώτης ἐστὶ τῖν ἐπαινετῶν μερίδος, μήτε ἄλλω ευ εἰπόντι κατακολουθήσεις, ὁ της δευτέρας Eust. Hom. 238, 13 οτι Ἱμιόδω μὲν δοκεῖ ἐκεῖνον πανάριστον εἶναι, δς ἐα-ῶ πάντα νοεῖ, πρbς ἰδιώτην λαλουντι. δευτερετειν δὲ τόν, δς αν ἐτέρω ευ εἰπόντι πείθηται. . . idem i. c. 1409, 28 . . παρ' Ἀσιόδω ἐν τῶ Ουτος μὲν πανάριστος' καὶ ης 293. 295 a Zenone mutatos esso refer J Laori . Diogen. VII 1, 21 φασὶ δὲ Ζήνωναὶ τους Ἐσιόδου στίχους μεταγράφειν ουτω κεῖνος μὲν πανάριστος,3ς εο εἰπόντι πίθηται ' l MIθλις δ' αυ κὰκεῖνος, δς αὐτῶ πάντα νοήση Themist. VIII 8. 108 c p. 129, 25 D. ἐμοὶ δὲ καὶ Ζήνων ὁ Κιτιευς λίαν ἀρε- στος την εὐπειθειαν ἀποφηνάμενος τῆς ἀγχινοίας ἀρετὴν εἶναι βασιλικωτέραν καὶ την τάξιν την Ἐσιόδου μεταθεὶς 'κεῖνος - πίθηται ἐσθλος - νοήσει

τοῖς ὁρθῶς ὐπ' ἄλλου γνωσθεῖσι πεισθῆναι μείζονος της ἀρετης ὁ Ζήνων ποι- 294 neglexerant Aristoteles cum Aspasio Eustratio Heliodoro, Zeno Cicero uvius Aristides Climens Basilius Gregorius Olympiodorias Eustatinius Teteiaes Chil. ; suppositicium esse censuit Graevius Leci. Heg. 35 φρασσάμενος, τά κ'J perierunt in Α; φρασάμενος D El. gen. cod. Α, φρασ

199쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ ἐσθλος δ' - κἀκεῖνος, δς ευ εἰπύντι πίθηται ' , 295

ἐν θυμω βάλληται, δ αυτ ἀχρήιος ἀνηρ. ἀλλα συ γ' ημετέρης μεμνημένος αιὲν ἐφετμης ἐργάζευ, Πέρση, δῖον γένος, ὁφρα σε λιμος

297 cf. Ο 566 ἐν θυμῶ δ' ἐβάλοντο ἔπος 298 cf. E 818 ὰΣ1' ἔτι σέων μέμνημαι ἐφετμέων 299 I 538 δῖον γένος 298 Paeogn. 755 αἰεὶ τωνδ' ἐπέων μεμνημένος cf. Pse Hlorph. Lith. 393Αb. μεμνημένος αιὲν ἐχίδνης 299 sq. Cratin. Fr. 317, 1 sq. 0 105 K. ἔσθιεεῖται γνώρισμα του γνωταί τινα αὐτον ἐξ αὐτου τὰ δέοντα, την 'mιοδου μεθαρμόττων ρήσιν ουτος μὲν πανάριστος, ῖς εο εἰπόντι πίθηται λέγων ἀντὶ του νοηση πάνθ' ἐαυτω Procl. in Op. p. 200, 10 G. Ζηνων μὲν ὁ Στωικις ἐνηλλαττε τους στίχους λέγων Ουτος - πίθηται ἐσθλις - νοησει' τη εὐπειθεία τὰ πρωτεῖα διδους, τη φρονησει δὲ τὰ δευτεραῖα Eust. Hom. 238, 2 cf. SuprM . . εἰ καί τις υστερον μετέγραψεν. ῶς ἐκεῖνος μὲν πανάριστος, δς ευ εἰπόντι πείθηται, 'ἐσθλις - νοησει' 293 Schol. Soph. Ant. 720 1. 252, 10 sq. Ρ. 'Hσίοδος ουτος - νοησει' Schol. Hom. Ven. B et Tomael. B 360 IH 122, 7 D. et V 86, 22 M. Ουτος - νοησει' Ammon. V. -τος P. 103 V.

1013, 10 . . εἴ γε καθ' Ἐσίοδον ἐσθλις κἀκεῖνος - πίρηται idem 738, 16 ἔχεται δέ πως καὶ του καθ' Ἐσίοδον ἐσθλον εἶναι κἀκεῖνον, 'oς - πίθηται cl. Senec. de benef. V 25 moneri velle ae posse se iιnda virtus est 296 si Τgeig. Epist. 60 p. 54 Ρr. εἰ δέ γε καὶ βραχύν τινα ἐξηκοντα θεάση τιν χρονον καὶ τω πάθει πάθος οὐ λάβοις, ἔνοχος ἄρα τότε τη του σκραίου γε-

Herodian. I 136, 3 L.) ... θνρηιος λέγεται παρ' 'mιόδω .. 299 sq. Comui. c. 28 p. 56, 2 L.) καὶ ἐναντιον πώς ἐστι τω λιμώττειν το περιουσιάζεσθαι, εἰς

γὰρ L Schol. Hom. N 734 κἀκεῖνοςJ coronIs m. ree. Μ, κακεῖνος D; καὶ κεῖνος hic quoque Aristarchum legisse veri simile est cf. Didymus α 17 73

200쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

ἐχθαίρη, φιλεῖ δε σ' ἐυστέφανος Θημήτηρ 300 αἰδοίη, βιύτου δὲ τεὴν πιμπλησι καλιήν' λιμος γάρ τοι πάμπαν ἀεργω συμφορος ἀνδρί. τω δὲ θ εω νεμεσοσι καὶ ἀνέρες, 5ς κεν ἀεργος ζώη, κηφήνεσσι κοθουροις εἴκελος ὁργην,

300 cf. ε 125 ἐυπλόκαμος μήτηρ' σ 193 ἐυστέφανος Κυθέρεια ' καὶ ση γαστρὶ δίδου χάριν, δφρα σε λιμὸς l ἐχθαίρη, Κοννῶς δε πολυστέφανος

νικήσει

εαυτου Πέρσην, ἐν OIς αὐτον ἔργων τε ἐκέλευσεν απτεσθαι καὶ γεωργία προσ

κεῖσθαι, ἄς μη δέοιτο ἐτέρων, μηδὲ πειν 299 Plutarch. Μor. p. 1047 f VI 254, 1 B. ὁτὲ δε o μύσιππος) παραθέμενος τὰ του Ἀσιόδου ἐργάζευ -

Πέρσην ὀνομάζει, ὀπερ ἐστὶν εὐγενέστατον 302 Schol. Hom. Tomal. Λ 736 V 424, 8 M.) καὶ Ἐσίοδος λιμδς - ὰνδρί' cf. Hesych. v. σύμφορος λιμός' ' ὁ συμπέπτων καὶ συνών 302306 Schol. Plat. Leg. X p. 901 Α Ἀσίοδος ἐν Ἐργοις καὶ Ἀμέραις λι- μδς - κοσμεῖν' 303-305 Stob. IH c. 30 s. 5 III 664, 8 Η.) Ἐσιόδου Ἐργων καὶ Ἐμερων τῶ δὲ - κάματον νήποινον ἔδουσιν Choric. Apol. mim. 15 Gr. v. de phil. I 239 ὰλλὰ τούτων ουτω σαφῖς δεικνυμένων Ουδέν, φησίν, ἀπέδουσι τῶν Ἐσιόδου κηφήνων, οῖ τὰ των ἐργαζομένων ἀργουντες αὐτοὶ κατεσθίουσι 303 sq. Plat. Leg. X p. 901 Α repetit Euseb. Praep. ovang. XII 52, 8 - Π 154, 25 D.) τρυφῶν καὶ ἀμελὴς θργός τε, ον ὁ ποιη-της κηφησι κοθούροισι μάλιστα εἰκελον ἔφασκεν είναι, γίγνοιτ' ἄν ὁ τοιοῖτος πὰσιν ημῖν; 303 cf. Liban. Epist. 1467 IV. . . καὶ πονεῖν ἐπιστάσθω μεμνημένος του περὶ τῶν ἀργούντων εἰπόντος, ἡπὲρ ἁν οὐκ ἄν τι οι θεοὶ ποιοῖεν 304-306 Schol. Aristoph. Vesp. 11 14 p. 160 a 49 D. Ἀσίοδος κηφήνεσσι - ἔσθοντες cf. Liban. IV 828, 13 R. .. κἄπειθ' ἄσπερ κηφηνες ζῶντες

μήν cod. Laurens. eonv. suppr. 158) Schol. Istoph. Schol. Theocrit.; utramque lectionem novisse videtur Τgelges 205, 9 G.