Carmina, accedit Homeri et Hesiodi Certamen recensuit Aloisius Rzach

211쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ εἰ γάρ κεν καὶ σμικρον ἐπὶ σμικρῶ καταθεῖο και θαμὰ τοsτ ἔρδοις, τάχα κεν μέγα καὶ το γένοιτο. ος δ' ἐπ' ἐόντι φέρει, ὁ δ' αλέξεται αἴθοπα λιμόν.

362 Gregor. TheoL Caran. II 1, 19, 21 τάχ' Rν ποτε καὶ τι γένοιτο 363 cf. Epigr. a. p. Aeschin. in Ctesiph. 184 λιμόν . . αἴθωνα CRllim. Hymn. Cer. 63 s l. λιμον l αἴθωνα σε νγ φίλον ητορ' El. Τium. v. ἐπάχνωσεν Εt. Par. in Anecd. Par. IV 135, 13 Cr. Ἐσίοδος τό r' - ητορ' cf. Hesych. v. ἐπάχνωσεν' ' ἐλυπησεν Εt. Θn. v. eisdem ' σημαίνει τb ἐλυπησεν Eust. ΗOm. 1097, 59 τι δὲ παχνομαιητορ κεῖται μὲν καὶ παρ' 'mιόδω ἐν τω ἐπάχνωσε φίλον ητορ' 361-368 El. gen. V. σμικρός scsol. η Ησίοδος εἰ γὰρ - καὶ θα evanuin τost' ἔρδοις' μς δ δ' - λιμόν' 361 s L Plutarchi. Μor. p. 9 e I 21, 15 B ) τι γὰρ Ἐσιόδειον καλῖς εἴρηται εἰ γὰρ - γένοιτο idem i. c. p. 76 o I 184, 14 B. τι γὰρ 'εἰ καὶ - ἔρδοις' οὐ προς ἀργυρίου μένον αs- ξησιν εἴρηται καλῖς Philopon. in Aristot. de anim. p. 456, 37 Η. ουτω γάρ φησι καὶ Ἀσίοδος εἰ ηὰρ - γένοιτο ' Stob. IH c. 29 s. 18 UI 630, 5 Η. Ἐσιόδου Eργων εἰ γὰρ - γένοιτο ' Ioann. DOTOp. SchOL He Og. περὶ ἰδεῶν I. VI 93, 2 so. N. εἰ γὰρ σμικρόν , φησίν, . . . ἐπὶ σ μικρω ἔρδοις', τάχα , φησί. μέγα και τομο γένηται cf. Liban. IV 828, 36 R. ἐννοησας δὲ δμως τουτὶ τι λεγόμενον ῶς ὁ σμικρον μικρον Vat. 82 ἐπὶ σμικρῶκαταθεὶς καὶ τosτο τι μικρον μέγα ποιεῖ, καρτερεῖν ωμην δεῖν καὶ μηδενος τῶν διδομένων καταφρονεῖν Liban. Αnec t. I 166 stoisson. εο γὰρ ηδειν, ῶς εἴ γέ τις τω φθάσαντι πλουτω καταβραχὐ προστίθησιν ἔτερον καὶ δρωητοῖτο μη διαλείπων, ἐπηυξηκῶς ἔσται την περιουσίαν εἰς πολυπλάσιον 361 Plato Craul. p. 428 A ἀλλὰ τι τos Ἐσιόδου καλῶς μοι φαίνεται ἔχειν τι εἰ καί τις σμικρον ἐπὶ σμικρῶ' καταθείη. προφργου εἶναι B il. de leg. libr. gentil. c. 8 t. 31 c. 588 B M.) τδ γὰρ 'καὶ σμικρον ἐπὶ σμικρῶ ' κατατίθεσθαι οὐ μῶλλον εἰς ἀργυρίου προσθήκην η καὶ εἰς hντιναοsν ἐπιστήμηνορθος ηγεῖσθαι ἔχειν τω ποιητο προσῆκεν Eust. Hom. 838, 62 . . OIς καθ' Ἐσίοδον εἰπεῖν σμικρδν ἐπὶ σμικρῶ ' συχνὰ κατατίθεται τι πίπτον 362 Thomas Mag. θαμά p. 176, 4 R. 'Ησίοδος καὶ - ἔρδοις 363 Schol.

Lycophr. 1396 p. 111 Sch. Αἴθων δὲ Ἐρυσίχθων διὰ το βίαιον της λιμos 361 εἰ - ἐπὶη non servavit Α εἰ - σμικρδνJ εἰ γὰρ καὶ σμικρόν περ dubitans Hemann Op. VI 233, εἰ γὰρ καὶ σμικρόν τι Nauch MGTR. V147 γάρ κενJ neglexit Plutarchus Mor. 76 c κενJ A κε ν) ΩΦI, e

212쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

ουδὲ τό γ' ἐν οἴκω κατακείμενον ἀνέρα κηδει. οἴκοι βέλτερον εἶναι, ἐπει βλαβερον το θυρηφιν. 365 ἐσθλbν μὲν παρεύντος έλέσθαι, πημα δὲ θυμωχρηίζειν ἀπεόντος, α σε φράζεσθαι ἄνωγα. ἀρχομένου δὲ πίθου και λήγοντος κορέσασθαι,

367 υ 43 τά σε φράζεσθαι ανωγα 365 - Mann. Hom. Merc. 36 368 cf. versus in Mistot. Probi. 26,

δου παραινουντος ἀρχομένου πίθου καὶ ληγοντος' ἐμφορεῖσθαι, μεσσόθι' δὲ φείδεσθαι , oπου τι χρηστότατον οἰνάριόν ἐστι Macrob. Saturn. VII 12, 13 p. 449, 31 E. ) rursus ait Avienus Hesiodus, e m ad mediunι ira perventur ι eu, conper cendum et ceteris eius partibus ad 8atietatevι dicit abutendum . . Geoponica Cass1an. Bassus) VII 6, 7 et s p. 191 sq. B.) συμβουλευουσι δὲ οι σοφοί, μάλιστα δὲ Ἀσίοδος, ἀνοιγομένου πίθου τον ἐν τη ἀρχητου πίθου οἶνον καὶ τον περὶ τδν πυθμένα δαπανθν, τον δὲ μέσον του πίθου Οἶνον φυλάττειν . . . Oυτω δέ φησιν ὁ Ἀσίοδος ἀρχομένου - φείδεσθαι Αnecd. M. I 115 BOIss. του σιόδου ὰρχομένοιο - φειδώ 368 Plutarch. Galb. 16 ὁ μὲν γὰρ Ἐσίοδος ἀρχομένου - κορέσασθαι' φησὶ δεῖν El. gen. V. πίθος Ἐσίοδος om. cod. Α) ὰρχομένου - κορέσασθαι' Aneod. OX. HI 214, 32 Cr. . . ἐπεὶ καὶ τω 'χσκρηθεν ποιητη ἀρχομένου πίθου καὶ ληγοντος κο- ρέννυσθαι δέδοκται EusL Hom. 1363, 26 του δὲ τοιουτου των κακων πίθου

εἰη αν καὶ η πιθοιγία ofχ ἐορτάσιμος κατὰ την παρ' Ἐσιόδω, ἐν η ἀρχομένου πίθου ἐχρην κορέννυσθαι, ἀλλ' εἰς τb παν ὰποφράς Plutarch. Μor. p. 692 o IV 233, 16 B. 'δν οἶνον ἔφη δεῖν), ῶσπερ Ἀσίοδος ἐκέλευσεν, ὰπbτου πίθου πίνεσθαι την συμφυτον uoντα ρώμην καὶ δυναμιν Dio Priis. H 8 9 18, 2 Α. . . καὶ τοῖς γεωργοῖς μαλα ἐμπείρως παραινεῖ Ἀσίοδος), ὁπηνίκα ἄρξασθαι πίθου

πίθοιο cod. A), ἀρχομένου τε πιθου Plutarchuas Galb., particula neglecta Mor. 701 d; ἀρχομένοιο πίθοιο cod. Ambros. C 222 in . Αnecd. ed. BOIss., unde ἀρχομένοιο πίθου suspicatus est Boissona te κορέσασθαιJ κορέσσασθαι ΕL gen. cod. A

213쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

μεσσόθι φείδεσθαι' δειλὴ δ' ἐν πυθμένι φειδώ. μισθος δ' - φίλω εἰρημένος ἄρκιος ἔστω. 370 καί τε κασιγνήτω γελάσας ἐπὶ μάρτυρα θεσθαι. πίστιες ἄρ τοι ὁμος καὶ ἀπιστίαι δελεσαν ανδρας. μη δὲ γυνή σε νύον πυγοστύλος ἐξαπατάτω

372 Phaedr. Id 10, 1 periculamni est credere et non credere cf. Τheogn. 831 πίστει χρήματ' ἔλεσσα, ἀπιστίη δ' ἐσάωσα 369 Plutarch. Mor. p. 157 f. 0 386, 2 s b) τον Ἐσίοδον . . . οὐκ ἐπαινέτην ὁντα φειδους ἀεί Senec. Epist. I 4 nam ut visum en maioribus nostris, sera parsimonia in fundo est 370 Plutarch. Thes. c. 3 Aristot. pseudepigr. Fr. 548 R. καὶ μίαν γε τούτων τῶν ἐν τοῖς Ἀσιόδου Ἐργοις γνωμολογιῶν ἐκείνην λέγουσι Πιτθέως εἶναι ' μισθις - ἔστω . τοsτο μὲν Ουν καὶ χριστοτέλης ὁ φιλόσοφος είρηκεν Aristot. Em Nicom. α 1 ἐν τοῖς τοιούτοις δ' ἐνίοις ἀρέσκει τι μισθος δ' ἀνδρί' Evilem. Eth. fAristot. Eth.

Arist. Eth. Nicom. paraphr. p. 188, 17 Η. ἐν ταῖς τοιαύταις κοινωνέαις ἔνιοι ταῖς ἀναλόγοις ὰμοιβαῖς θρκουνται καὶ ἀγαπῶσι τοῖς Ἐσιόδου μισθις

censuit) δέ τινες τους στίχους ἐξέβαλον. ὁ δὲ Πλοώταρχος ἐγκρίνει; v. 370 agnoscunt Aristoteles Heliodorus Michael, v. 371 Plutarcsius; v. 372 Phaedrus viderer imitatius esse 370 δ'J γ' in v. rec. m. adscripto I εἰρημένοςJ FεFρημένος Flach d. hes. Ged. XV et 18, Fειρημένος Paley ed. 47371 γελάσας - μάρτυραJ χρεῖός γ' ἐπὶ Fίστορα Benuey 372 πίστιες ἄρτοιJ scripsi V ion. St. V 190, πίστεις δ' ἄρα G et in v. reo. In. adscripto CF; πίστεις δ' ἄρα in v. rec. m. Oxarato N, πίστεις δ' ἄρ' in V. rec. Ia. Scripto I, πίστεις ει ex ε m. alia corr.) δ' αρ si in V. rec. m. Addito O; πίστεις δ' ἄρ τοι Myet Not. in Hes. 150; πίστεις γάρ τοι Bentley, καὶ γὰρ πίστις Hermann RFh. 1837, 118, πίστεις γὰρ θάμ' Sta limulier Festschr. g. 36. Vers. d. Philol. gu Karismahe 67; πίστειο γάρ ρα Allen the classic. Reriem XI 397ανδραςJ ἄνδρα in v. rec. In. scripto I 373 νόονJ νόου ustr. leci. Ap. Clementem

214쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

αἱμυλα κωτίλλουσα, τεὴν διφῖσα καλιήν.

ος δε γυναικὶ πέποιθε, πέποιθ' ο γε φηλήτύσιν. 375 μουνογενὴς δὲ πάις εἴη πατρώιον οἶκον

Suid. v. πυγοστόλος H b 542 B. Ἐσίοδος μηδὲ - ἐξαπατάτω Τgetet. Chil. X 216 sq. πρδς Πέρσην ὁ Ἀσίοδος τιν αδελφιν εἰρηκει μηδὲ - ἐξαπατάτω Georg. Pachym. Decl. IX 166 B. μη περὶ κάλλη πτο των γυναικῶν μηδέ σε γυνη πυγοστόλος ἐξαπατάτω ' ὁ ψωμισθεὶς την σοφίαν παρὰ Μουσῶν σ-

374 Choric. Epiuisti. Zachar. p. 15, 19 Foersi. Ind. lech. Vratisi. 1891 Rest. καίτοι παρῆσαν αυτῶ Κυρω Λαρείου) κορῶν πολλαὶ καὶ καλαὶ χρώμασι και λειότητι καὶ περιέργοις ἐσθήμασιν ἐσταλμέναι αἱμυλα κατὰ τον χσκραῖον

Ei. gen.) κωτίλλουσα ' Eust. Hom. 380, 2 δηλον γὰρ ἔτι γυνη μαστρωπος πλεονασμῶ του ἐν μέσω σ ὴ ματέρως ἔπα σοφιζοιιένη ἐν τω αἱμυλα κωτίλλειν καθ' 'Ησιοδον idem i. c. 1818, 4 κωτιλὰς δὲ 4 ῶς εἰπεῖν στωμυλη καὶ καθ' Ἐσίοδον εἰπεῖν αἱμυλη κωτίλλειν Suid. v. τεην db 1055 B.) τεην διφQσα καλιην 375 Stob. LXXIII 38 II 43 M. 'Hσιοδow-- φηλητησιν' Schol. Eurip. Med. 426 II 167, 31 Sch v.) ταμα εἰς τὰ Ἐσιόδου καὶ Uμηρου ῖς δὲ γυναικὶ πέποιθε' καὶ ἐπεὶ - γυναιεέ' 1 456ὶ Eust. Hom. 781, 13 διο καὶ το πέποιθ' o γε φιλφησιν' ου διὰ του η ἔχει την ἄρχουσαν ἐν τοῖς ἀκριβέσινὰντιγράφοις, ἀλλὰ δια του i Schol. Aeschyl. Agam. 497 ὁ δέ γε παρ' Ἀσιόδωφιλητης διὰ τοs i ἔχει την ἄρχουσαν κατὰ τους παλαιούς Eust. Hom. 194, 31 Pseudophilemon V. φιλητης p. 184 O. . . Aς τδ υτελέσθαι, ἀφ' ού καὶ τινφιλητην παράγουσί τινες τῶν παλαιῶν σχολιαστῶν Ἐσιόδου, ῖνα η φιλητης ὁ παρ' Ἀσιόδω μη απι τos φηλῖ φηλησω τι ὰπατῶ ident l. c. 1889, 1 τι- λαπου δὲ τοs εἰρημένου χρησις μὲν παρά τε 'Hσιόδω καὶ παρὰ χρχιλόχω cf. Hemch. φηλητησι ' χησταῖς 376 s I. Plutarch. Mor. p. 480 1' MI 248, 22 B. ὁ δ' Ἀσίοδος οὐκ εἶ παραινεῖ μουνογενῆ παῖδα ' τ2ν πατρώων ἐπίκληρον εἶναι καὶ ταsτα τῶν Μουσῶν γεγονώς μαθητής Κust. Hom. 649, 33 χρησιμον δ' ἐνταsθα καὶ Ἀσιόδου τι 'μουνογενης - φερβέμεν' καὶ ἐξης 374-419 in folio rec. saec. XV ex alieno fonte haustos habet Η

215쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ φερβέμεν ως γὰρ πλοsτος ἀέξεται ἐν μεγάροισιν. γηραιος δὲ θάνοι ἔτερον παῖδ' ἐγκαταλείπων. ρεῖα δε κεν πλεύνεσσι πύροι Ζευς ασπετον 5λβον.

πλείων μὲν πλεύνων μελέτη, μείζων δ' ἐπιθήκη. 380 σοὶ δ' εἰ πλουτου θυμbς ἐέλδεται ἐν φρεσὶ Ισιν, ωδ' ἔρδειν, καὶ ἔργον ἐπ' ἔργω ἐργάζεσθαι.

381 6 66 θυμbς ἐέλδεται ' cf. ad 47 382 ζ 258 ωδ' ἔρδειν x 422 ἔργα . . ἐργάζεσθαι 378 cf. Epigr. ed. Κaibet Herm. XV 463 . . δυσέλ πιδα δόξαν ἔπαυσε lτων γονέ ων suppl. Κaibel) 1 ε ίψειν παῖδ' ἔ τ ερον μελάθροις 380 Eust. Hom. 911, 33 πλεόνων δέ τοι ἔργον ἄμεινον . . . καὶ ἔστινομο όν τι καὶ παρ' 'Hσιόδω. ἔνθα τὴν των πλειόνων παίδων ἐπιθηκην μείζονα λέγει 382 Schol. Soph. Aiac. 866 1. 74, 1 P. καὶ ἔστι το μὲν πονος πόνωἀρχαῖκιν ἄς ἔργον ἐπ' ἔργω 377 de vio Proclus nillil commemorat) Hemann σώζοι in v. 376 re- copto e textu eiecit .RfPh. 1837, 118 378 sqq.J 378 cum 379 sq. senus insertos esse censuit Spolan ed. 39 ed. mai. 141) 378 v. scholion Ρrocli' 238, 4 G. το δέ γε γηραιις δε θάνοις' παρέγγραπτον Aς ὰδιανόητον TZelgea 239, 4 οι περὶ Πρόκλον καὶ χρίσταρχον η καὶ Usener) Πλούταρχον ὰδιανόητον τουτό φασιν εἶναι καὶ περισσόν scf. Dunitri jevisi StiId. Hes. 19 sqb, 39, 136ὶ γηραιhri γεραιος C θάνοιJ Hemann niPh. 1837, 118, θάνοις C ΝΡ, θάνοις superscr. η m. alia, Q, θάνης inbo ετερονJ Elteraim pronominis σφέτερον 1 Orinam esse suspica,tus est Briagmann B. Proia. d. hom. Textar. 23 si coli. Mimnem. Fragm. 12, 11 ἔνθ' ἐπέβη ἐτέρων δχέων Υπε- οἱονος υἱός), cf. Scaliger Noti in Ἐ. κ. ' f. post ed. Gisterii 141; σφέτερον Hemann Jb1Ph. 1837, 118; cf. Kalbet Hem. XV 463; θαλερδν vel μεγάροις primitus scriptum fuisse censuit Letas Quaesti ep. 182 ἔτερον ἐγκαταλείπωνJ καὶ παῖδ' ἔτερον καταλείπων dii sitans Goetiling ed. 200 παῖδ'J πάιν Nauch ΜωR. IV 101 ἐγκαταλείπωνJ ἐγκατελείπων Μ

216쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

mmάδων Ἀτλαγενέων ἐπιτελλομενάων

383 sqq. Mat. 266 sq. ος Zεvo σφισι s Πληιάσι) καὶ θέρεος καὶ χείματος ἀρχομένοιο l σημαίνειν ἐκελευσεν ἐπερχομένου τ' θρότοιο 383 sqq. Manil. Astron. Π 19 φιλ etiam muris multus Iessesque notavit militiamine soli Hesiodus) 383 sq. 397. 448J Choric. Phil. LIV 122, 6 F. ἀνδρὶ μεν ουν φιλοτεχνοῖντι το γήδιον ὁ χ σκραῖος αδέτω φωνάς τε γεράνων καὶ 'χτλαντος θυγατέρας καὶ ἄλλα ὁσα ὁ ποιητὴς τιν ἀδελφιν κελευων ἐργάζεσθαι ἄδει' oτω δε λόγοι ἐπιτήδευμα, ἄπας υπάρχει καιρος ωριος ἐς λόγου δημιουργίαν καὶ osτε ὀρνίθων κλαγγὴν osτε Πλειάδας θνιουσας δε δυομένας α/τῶ περισκοπησαι δεήσει 383-392 Certamen Hom. et Hes. 173 R. 174 N.) 'Ησίοδος ουν ἔτη πρωτος Πληιάδων - ὁτ' αν ἄρια πάντα πέχωνται 383-386 Basil. schol. in Gregor. Theol. Or. XXXIV p. 560 B. . . αξ Πλειάδες χτλαντίδεο καὶ του θέρους ἀρχομένου, φησὶν Ἀσίοδος, ἐπιτέλλουσι φαινόμεναι κατὰ τὰς θερινὰς τροπάς, δvνουσι δε θρότου, τουτέστι σπόρου ἐνισταμένου, μ ὴμέρας κρυπτόμεναι 383 sq. Geminus elem. RSt n. c. 14 19 c. 845 Μ. . . . oθεν καὶ 'Ησίοδός φησι Πληιάδων - δυσομενάων' Dio Prias. Π 9 0 18, 6 Α.) Οὐδε τὰ περὶ τιν σπόρον, ἔφη, καὶ τον ὰμητόν, ὁ Φίλιππος, δρέσκοι σοι του ' Ησιόδου μεγαλοπρεπῶς Osτω εἰρημένα; Πληιάδων - δυσομενάων' Ainen. M 489 i MI 79. 15 K. πελειάδας δ' ὁ ποιητὴς καλεῖ νυν τὰς Πλειάδας, προς ας σπόρος τε καὶ θέρητος καὶ των καρπῶν θρχὴ γενέσεως καὶ συναιρέσεως, καθά φησι καὶ 'Ησίοδος mηιάδων - δυσομενάων' Maxim. Tyr. XXX 6 M 94 R.) ὁ δὲ ἐν γεωργίασοφις Πληιάδων - περιτελλομενάων αμητου ἄρχεται ἀρότοιο δὲ δυσομενάων' Schol. Hom. Ven. Α Σ 486 H 170, 20 D. - Schol. Aradi 256 p. 390,13 Μ. . . διὰ μόνων αυτῶν τῶν Πλειάδων) σημειουνται τὰς ἐωας ἐπιτολὰς προς θέρος καὶ τὰς ἐσπερίους προς αροτον ἄς 'Ησίοδος Πληιάδων - δυσομενάων' Schol. Mat. 264 p. 392, 19 M. ἐπιτελλομένων γὰρ Πλειάδων) ἄρχεσθ' - δυσομενάων' Inacian. Diss. c. Hes. 1 de Hesiodo) . . . διηγούμενος. . . καὶ ὁσα περὶ Πλειάδων καὶ ὁσα περὶ καιρῶν ἀρότου καὶ ἀμήτου καὶ πλου

Op. 617) καὶ ὁλως τῶν ἄλλων απάντων . . Pestosti . min. Ima g. 125 II 406. 8Κ.) αἱ δὲ μεν σοι Πληιάδες σπόρου τε καὶ ἀμητου ευμβολα δυόμεναι δε αυπάλιν ἐκφανῶς ἔχουσαι, ῶς ἄν καὶ τὰ της ἄρας αὐτὰς ἄγη, πάδες δ' ἐπὶ θάτερα Schol. Mai. 10 p. 337, 26 M.) τι δὲ 'ἐσκέψατο ὰντὶ του ἐφρόντισεν, ἄστε) ἐκάστου μέρους ἐνιαυτοs σημεῖον εἶναι. OIoν Πλειάδας δρότου καὶ δμήτου, Κυνα θέρους Eust. Μacremb. IV 18, 10 Erot. gr. II 197, 6 Η.) ὁρας τιν γηπόνον ἐπ' ἄροτροπι, ουτός ἐστιν ὁ καιρός, δν καί τις σοφις ἐκ τῶν Πληιάδων ἐς ἄροτον ῆκριβώσατο ΕusL Hom. 870, 22 cf. Aulon. Πλειάδες) προς ὰς καὶ σπόρος καὶ ἄμητος γίνεται καὶ καρπῶν γενέσεως ἀρχή τε καὶ συναίρεσις, ῶς δηλοι καὶ Ἐσίοδος cf. l. c. 1351, 36) idem 1712, 60 ῶς δὲ ἡμεῖς, φησί.

πελειάδων ῆτοι πλεiάδων ἐπιτελλουσῶν ὰρχόμεθα θερέζειν . . . Τhemist. XV p. 184 c p. 227, 19 D.) Ἐσιόδω-τω 'χσκραίω . . . ἐδόκει εἰσενεγκεῖν εἰς τὴν ποίησιν . . . ὁπηνίκα μὲν χρὴ ἀρουν, ὁπηνίκα δὲ σπείρειν . . . 383 Schol.

Mai. 137 p. 361, 26 Μ.) δταν γὰρ συνανατείλη ἐπί τινι, ἐπιτέλλειν λέγεται, ῶς τι Πληιάδων - ἐπιτελλομενάων' Prob. in Vergil. Buc. HI 40 p. 8, 16383 nova caminis pars spatio et omamento indicatur in Q ΠληιάδωνJ Πλειάδων Αinenaei cod. Α Marcianus saec. X) χτχαγενεωνJ ΩΙΚ ε ex α corr. N Certamen Dio Geminus Probus Maximus ΤΠ. Ainenaei cod. Laiar. Ε) et Epiti mae, Schol. Mat. v. 137 Proclus 245, 2 G. Eustatvitas TZelges schol. 249, 9 G. Vita Hes. Moschopulus 243, I G.; ἀτλαιγενέων Dionis cod., Vatic. 99 V saec. XI Athenaei cod. Α; ὰτληγενέων Schol. Hom. Schol. Arat v. 256); ἀτλαγενάων DLMENOΡ ε super c scr. in Ρὶ Dionis codd. - Schol. Aeschyl.; ἀτλαγεννάων Q Gregorius Cor. ; χτλαγγενέων Goetuing ed. 166 ed. 201 ἐπιτελλομενάωνJ περιτελλομενάων Maximus ΤΠ.

217쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

ἔρχεσθ' ἀμητοι ὰρύτοιο δὲ δυσομενάων.

αῖ δή τοι νύκτας τε καὶ ηματα τεσσαράκοντα 385 κεκρυφαται, αυτις δὲ περιπλομενου ἐνιαυτουφαίνονται τα προτα χαρασσομενοιο σιδηρου. ουτύς τοι πεδίων πελεται νύμος, οι τε θαλάσσης ἐγγύθι ναιετάουσ', οι τ αγκεα βησσήεντα, πύντου κυμαίνοντος ἀποπροθι, πίονα χορον 390

ναίουσιν γυμνον σπείρειν, γυμνον δὲ βοωτεῖν,

386 1 248 περιπλομένου δ' ἐνιαυτos' 389 δ 337 ἄγκεα ποιηεντα 390 δ 570 πόντον . . κυμαίνοντα ι 35 ὰπόπροθι πίονα οἶκον ' l . . ναίει 384 cf. Τheocrit. X 50 αρχεσθαι δ' δμωντας ἐγειρομένω κορυδαλλῆ 391 Mistoph. Lys. 1173 ηδη γεωργεῖν γυμνδς ὰποδώς βούλομαι Vergil. Georg. I 299 Riιdus ara, Sere nudu8Κ.) alter in post Cononem τιmn dicat zncertu'm eu, Sed Ruspicantur . . . P i-dam Hesiodum, quod dixerit ita: Πληιάδων - ἐπιτελλομενάων' . . . TZetZ.vit. Heg. 56 Ησίοδος δὲ των Πληιάδων - ἐπιτελλομενάων' ἀπάρχεται Eust. Hom. 1155, 49 ως καὶ 'Ησίοδος Πληιάδων τλαγενέων' καὶ τα ἐξης Gregor. Cor. p. 578 Sch. 'Ησίοδος Πληεάδων - ἐπιτελλομενάων' Schol. Aeschyl. Prom. 428 οὐ μόνον τλας Ατλαντος, ὰλλα καὶ τλας τλα καὶ μαρτυρεῖ τb χτχαγενάων

218쪽

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

γυμνον δ' ἀμάειν, εἴ χ δερια πάντ ἐθέλησθα ἔργα κομίζεσθαι Λημήτερος ' ως τοι εκαστα ῶρι ἀέξηται, μη πως τὰ μεταζε χατίζων πτώσσης ἀλλοτρίους οἴκους και μηδὲν ἀνυσσyς. ως καὶ νυν ἐπ' ἐμ ῆλθες ' εγti δε τοι Ουκ επιδώσω ουδ' ἐπιμετρήσω ' ἐργάζεο, νηπιε Περση, ἔργα, τά τ ἀνθρώποισι θεοι διετεκμηραντο,

μή ποτε συν παίδεσσι γυναικί τε θυμbν αχευων

395394 sq. cf. Vergil. Georg. I 158 heu nitanum alterius mistra Uectabis ervom l concussaque famem in silvis sol ibere φ ercu 398 cf. Apoll. Rhod. Arg. d 284 . . . ἐκδες διετεκμηραντο ' Maneth. VI m) 750 . . Μοῖραι διε-

τεκμηραντο Ἀσίοδος ἔφη αξ δη τοι - κεκρυφαται Philopon. in Arist. Meteor. F. 95Α . . κατὰ τbν Ἀσίοδον περὶ των Πληιάδων λέγοντα δη - κεκρύφαται

394 Herodian. περὶ μον. λέξ. 46, 23 M 951, 30 L.) μέταζε ovδὲν ἐπέρ- ρημα δια του αζε ἐκφερόμενον ἐπὶ χρόνου τέθειται, ἀλλὰ μόνον τb μέταζε χατέων' cf. I 499, 9 L.) Stephan. schol. in Dionys. Thrac. Αnecd. II 945, 26 Belch. σεσημείωται τb μέταζε χρονικιν ἔπι 'Πσίοδος μή πως τὰ μέταζε χατέων' cf. Hesych. τὰ μέτα ' μετὰ ταOτα χωριεῖς) 396 si Lex.

vindob. 61, 14 N. Ησίοδος Ουκ ἐπιμετρησει Ουδ' ἐπιδώσει 397 Hypotia. in Pseudi8Oerat. προς χημόν. . . . ωσπερ καὶ ὁ Ἐσίοδος ως προς τον αδελφιν λέγων ἐργάζευ, νηπιε Πέρση ' πασι παραινεῖ Chorie. v. ad Op. 383 s.

πέλωνται Certamen 393-404 duplicem recensionem coalitasse censuit Lelus Quaest. ep. 190; ac priorem msi lem praemisso versu simili versui 298)393 - 397 ἐπιμετρησω, alteram 397 ἐργάζευ - 404 ἀλεωρην continuisse 393 χημητερος - 394 ἀέξηταιJ uncis seclusit Paley ed. 50 cf. Schoemann ed. 43 ; praeterea quae secuntur usque ad ἐπιμετρησω v. 397) illata esse suspicatur Peppmulier Hes. 223 adn. 393 τοι εκασταJ τε Fέκαστα Bentley,

219쪽

ζητευῖς βίοτον κατὰ γείτονας, οῖ δ' ἀμελοσιν. 400 δὶς μὲν γὰsa και τρις τάχα τευξεαι ' ην δ' ἔτι λυπης, χρημα μὲν ου πρήξεις, συ δ' ἐτώσια πύλλ' ἀγορευσεις ἀχρήιος es ἔσται επεων νομύς. ἀλλά σ' ἄνωγα φράζεσθαι χρεεων τε λυσιν λιμου τ' ἀλεωρήν.οικον μὲν πρώτιστα γυναῖκά τε βουν τ ἀροτῆρα, 405 κτητήν, ου γαμετην, η τις καὶ βουσὶν εποιτο,

οἰκέτου τοῖς πένησίν ἐστιν idem Oecon. I 2 . . mστε καθ' υσέοδον δέοι λωὐπάρχειν οἶκον - ὰροτηρα το μεν γὰρ της τροφης πρῶτον ' τι δέ, τῶν ἐλευθέρων, ωστε δέοι ἄν τὰ περὶ την της γυναικος ὁμιλίαν οἰκονομήσασθαι καλῖς cf. Ρhilodem. de vitiis et. viri. c. VIII p. 45, 28 si Goeul. καὶ ἄξιον ἐπι

ταυ τα μὲ ν οἰκονομουσα Nices.' Ρrogymn. Ι 332, 18 Iv. οἶκον εἶπεν 'm--δος καὶ γυναῖκα προσέθηκε καὶ τοὐτων ἔσχατον ἐπιφέρει τδν βουν Lucian. Navig. 20 εὐθὐς ουν κατὰ τιν Ἐσίοδον οἶκος τὁ πρῶτον Plutarch Mor.

p. 738 si IV 362, 27 B.) . . τιν βουν. δν os δεύτερον οὐδὲ τρίτον, ἄσπερ

Ἀσίοδος. θλλὰ πρῶτον τίθεσθαι τῖν ἀναγκαίων . . 406 Philodem de vi

220쪽

χρήματα ν ἐν οἴκω πάντ αρμενα ποιήσασθαι,

μὴ συ μεν αἰτῆς αλλον, ὀ ir ἀρνῆται, συ δὲ τ α, ὴ δ' ωρη παραμείβηται, μινυθη δὲ τb ἔργον.

μηδ' ἀναβάλλεσθαι ἔς τ' αυριον ἔς τε ἔνηφιν' 410

410 Θ 538 ἐς αὐριον 409 cf. Mimnem. Fr. 3, 1 ἐπὴν παραμείψεται ωρη idem Fr. 2, 9 αὐτὰρ ἐπὴν δη τουτο τέλος παραμείψεται ωρης 410 cf. Theocrit. XVIII 14 καὶ ἔνας καὶ ἐς ἀῶ

Theodoret. GTaec. adfeci. curat V de nat. som. p. 819 Sch. t. 83 c. 925 C M. ἀλλ' ἀναμνησθηναι της του σκραίου ποιητου παραινέσεως ' μηδ' - ἔνηφι

Stob. II c. I s. 11 M 116, 4 IU.ὶ ἐπὶ γὰρ του ὰναβάλλεσθαι τον Ἐσωδον

utroΘΘ l.; in Utibusdam exemplis v. defuisse o Philodemo conclusit Goett-ling ed. 168 ed. 204 ; Timaei tempore circumlatum esse e osuit Banhedo Hes. Oper. et Dieb. 9 coli. scholio 258, 2 G.): Ου λέγει Ουν παλλακήν, ἀλλα φυλακα του οἴκου καὶ των βοῶν. μάτην Ουν λέγουσιν οἱ περὶ πιμαιον σιόδω τον χριστοτέλην πειθόμενον μετὰ την της γυναικος τελευτὴν 'Eρπυλλίδι συνεῖναι το θεραπαίνη, ἐξ ἡς αiτιν σχεῖν υιόν' Ρhiloderno et Plutarcho ignotum fia1sso censuit Dimidii jevie l. o. 213); Hesiodo v. abiudicavit Mureina Oper. IV 478 ed. Rulinicen); v. non quidem originem suam, sed quem occupat locum ipsis philosophis de familia, condenda dissidentibus et diversas sententias Hesiodi auctoritate defendentibus debere putavit Lehirs Quaest. ep. 191407 δ'J ex δε ra D ἐν οἰκωJ ἐν Foέκω Bentley, εἰν οἴκω Ω ΕΝΡu, ἐνὶ οἴκω ο πάντ' ἄρμεναJ cf. fgpiges 259, 22 G. τδ δε ἄρμενος καὶ ἄλ- μενος συγκοπέντα Αἰολικῶς ψιλουνται Aς νυν τb πάντ' ἄρμενα 408 αἰτηςJ αἰτεῖς H. gen. Tulin. δ'J δε D, μεν Anecd. Ox. ἀρνη ται Κ, ἀρνεῖται my, εῖ in η m. alia, rubro mut. I, ὰρνεῖται nDLMΦ El. gen. Τium. Anecd.

ἔνηιφι C, ες τε ένηφι Scholior. Aristoph. cod. RisvEnnas, ἔς τε ἔνηφι Thebdoretus sic cod. B optimus saec. XI, vecta ona. cod. alter C), ἔς τε ἔνιφι