Carmina, accedit Homeri et Hesiodi Certamen recensuit Aloisius Rzach

371쪽

TZstgss in Lycopes . 344 H 546 M.) οἴτος ὁ Λυτόλυκος κλεπτο σύνν πάντας υπερέβαλε ' κλεπτων γὰρ πάντων Ἀπους τε καὶ βόας καὶ ποίμνια, τὰς σφραγῖδας αὐτῖν μετεποίει καὶ ἐλάνθανε τους δεσποτας αυτον, ῶς φησι καὶ Ἀσίοδος ' πάντα - τίθεσκε

Aιπυτος αυ τεκετο Πησήνορα Πειρίθοόν τε Apollonius Lex. IIom. V. Αἰπύτιον τον του Λιπύτου .... εσTιουτος των Ἀρκαδικῖν ηρώων, περὶ Ου φησιν Ἐσωδος Αἴπυτος - Πειρίθοόν τε

Η τοι γὰρ Λοκρος Λελεγων ηγήσατο λαον, τοίς ρά ποτε Κρονίδης Ζευς ἄφθιτα μήδεα εἰδδες λεκτους ἐκ γαίης ἀλεας πύρε Λευκαλίωνι

1-3 Strabo VII p. 322 μάλιστα δ' ἔν τις Ἐσιόδω πιστεύσειενοsτως περι αυτον εἰπόντι ' 'η τοι - Λευκαλίωνι. τῖ γὰρ ἐτυμολογία 115, 2 Ω 88 Ζευς αφθιτα μηδεα εἰδῶς' 112b fragmentum de Mestra. Ovidio mei. VIII 739 resto Autolyci

372쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

το συλλεκτους γεγονέναι τινὰς εκ παλαιου και μιγάδας αἰνίττεσθαί μοι δοκεῖ καὶ διὰ τοsτο εκλελοιπεναι το γενος

ευρύμενος Πεων μείχθη ερατη φιλύτητι ηματι τω, ὁτε τεῖχος ευδμήτοιο πύληος υ λιν ποίησε Ποσειδάων καὶ 'Aπύλλων 5

373쪽

Ἱλέα, ως που φησι καὶ Ησίοδος Elistathius Hom. 101, 19 ὁτι ως το Dιλευς γλευς ευρηται παρά τε 'Hσιόδω καὶ ἄλλοις ἀφαιρέσει τῆς δρχουσης, ουτω καὶ ὁ παρ' 'OμήρωἘξάδιος παρά τισι των νεωτέρων Σάδιος ευρηται idem Ηon1. 1018, 59 ἔτι δε tis Οιλευς δίχα του ἐν χθ d προφέρουσί τινες, ξδη δεδήλωται. φασὶ δε οι παλαιοί, ὁτι Στησίχορος καὶ Ησίοδος την τοιαυτην οἴδασι προφοράν idem Hom. 277, 2 Ἀσίοδος δε, φασι, καὶ Στησίχορος διχως αυτὸ προάγει ου γὰρ μόνον τρισυλλάβως Dιλευς ἀλλα καὶ δισυλλάβως Ἱλευς Τgeiges Exeg. Iliad. p. 4, 9 H. καὶ ετεροι δὲ πλεῖστοι ἄσπερ καὶ Ποσειδώνιος ὁ Ἀπολλωνιάτης ὁ τῶ Ἀσιόδω μέμψιν ἐπάγων, ὼς παραφθείραντί τινας των Ῥμηρου λέξεων τον υιλέα nia' εἰπόντι καὶ τον νήδυμον ῆδυμον' καὶ ἄλλα ἄττα τοιαυτα τῆς Uμηρικῆς ἐπεμελήθησαν

ἐξηγήσεως 4 sq. Aristides XXVII 18 Π 130, 3 Κ.) εἰ δε ετυχον περιόντες

πιμηρος καὶ Ἐσίοδος, ραδίως ἔν μοι δοκosσιν εἰπειν τὸ περὶ etos τείχους του Tρωικου μυθολόγημα μεταθέντες, ῶς ἄρα Ποσειδῖν καὶ Ἀπόλλων κοινο φιλοτεχνήσαντες ἀπειργάσαντο τι εργον τη πόλει, ὁ μεν την πέτραν παρασχὼν εκ του βυθου της θαλάττης καὶ ἄμα ποιήσας δυνατὴν εἶναι κομισθῆναι, ὁ δ' ἄσπερ εἰκὸς οικιστήν, βουληθεὶς την Ιαυτοs πὀλιν κοσμησαι προσθήκη τηλικαυτη

γενεαλογία ' ῆματι - Ἀπόλλων' μυθικος

υκρον ἐπ' ἀνθερίκων καρπον θέεν ουδε κατέκλα,

374쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ ἀλλ' επὶ πυραμίνων αθερων δρομάασκε πόδεσσι κου σινέσκετο καρπον 1 - 3 Εustatinius Hom. 323, 42 εἷς των Αἰολιδον, Φυλακος κτίσας πόλιν Φυλακην ωνόμασεν, oti 'Tφικλος, οὐ Φυλακος, ου Ποίας καὶ 'μικλος, ων Ποίαντος μεν καὶ Μεθώνης Φιλοκτήτης, 'Iφίκλου, καὶ 'Aστυόχης Πρωτεσίλαος καὶ Ποδάρκης. ενταυθα δε ζητητέον, ποῖος ἡν ὁποδωκέστατος κατὰ την ἱστορίαν 'μικλος, περὶ Ου δηλῖν Ἀσίοδος, ἔτι ταχυτῆτι διήνεγκεν, ουκ ἄκνησεν ἐπ αυτου ταυτην εἰπεῖν τὴν υπερβολήν

ἄκρον - καρπόν

του Ποσειδῖνος και Eυρυανάσσης τῆς 'Υπέρφαντος γαμηθεῖσα Φυλάκωτω Ληίονος Ἱφικλον τίκτει ποδώκη παῖδα. τουτον λέγεται δια τὴν των ποδῖν αρετὴν συναμιλλῆσθαι τοῖς ἀνέμοις επί τε των ἀσταχυων διερχεσθαι, καὶ διὰ τοs τάχους τὴν κουφότητα μὴ περικλῶν τοὐς αθέρας. . . .. ἡ δε ἱστορία παρ' Ἐσιόδωundo Eustamus Hom. 1689, 2 3ν Ἱφικλον) φασὶ διὰ τὴν των ποδον αρετὴν καὶ ἀνεμοις ὁμιλλασθαι και ἐπ' ἄκρων ἀνθερίκων θέειν καὶ μὴ κατακλῶν αυτούς Schol. Liatu. Apoll. Rhod. Arg. A 45 p. 305, 25 Κ.) τον δε' ικλον Ησίοδος ἐπὶ πυρίνους αθέρας τρεχειν φησίν, Λημάρατος δε ἐπὶ τῆς θαλάσσης Eustathius Hom. 1206, 7 οἱ δε ἀνθερίκους ἐπὶ τοs σίτου φασίνακολουθουντες 'Hσιόδω εἰπόντι περὶ 'Ιφίκλου του καὶ ἐν Βοιωτία ρηθέντος ὁτι ἐπὶ πυραμίνους αθέρας ἐκεῖνος εθεε 2 Sestol. To sunt. st Vsn. B Hom. Υ 227 VI 320, 34 M. st IV 240, 16 D.) ἀνθερίκωνJ .. οι δε τους αθέρας του σίτου φασίν, ῶς καὶ Ησίοδος ἐκλαβὼν ἐπὶ 'Ιφίκλου φησίν 'δς ρ' ἐπὶ - φοίτασκε πόδεσσιν'

ἐπέτρεχεν οὐδέ τι καρπον l σένετ' ἀήσυρα γυῖα φέρων ἐπὶ λήιον ἁκρον Vahe- fiet 1, αυον Maximi et Tetelgae codd.) Nonn. Dion. XXVIII 284 sqq. εἰς δού- μον Ἱφίκλω πανομοίιος, ος τις ἐπείγων l ταρσὰ ποδῶν ἀβάτοιο κατέγραφεν ἄκρα γαλήνης l καὶ σταχυων ἐφυπερθε μετάρσιον εἶχε πορείην l ἀνθερίκων πάτον Ludmicli, στρατιν codd.) ἄκρον ὰκαμπέα ποσσὶν ὁδευων cf. Vergil. Aen. VII 808 cIIa Camilla) nel infractae segetis per suurnια volaret i gramina

375쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Η δε Θύαν τεκεν υἱύν Choeroboscus I 123, 22 H. ἔτι δει παραφυλάξασθαί τινα παρὰ τοῖς ποιηταῖς πάντα εχοντα του κανόνος και ἰσοσυλλάβως κλιθέντα, οἷον ὁ Βίας του Βία, ὁ Βρυας του Βρυα, ὁ Θόας τos Θόα, ως παρ' Ἀσιόδω η δὲ - υἱόν', ὁ Λῖας του Ata ως παρὰ Ἀλκαίω Aῖαν τον ἄριστον'

τον Κυκνον) την κεφαλην εχειν λευκην ' διὸ και ταυτης της κλησεως

Schol. Ηari. Anthr. Hom. ι 198 V 421, 33 D.) ταυτα σημειουνταί τινες προς το μη παραδιδόναι πιμηρον Λιονυσον οἴνου εὐρετην, τον δε Μάρωνα ου Λιονυσου, ἀλλ' 'Aπόλλωνος ιερέα .. η δ' ἀπότασις προς Ησίοδον λέγοντα τὸν Μάρωνα εἶναι Οἰνοπίωνος του Λιονυσου Eustatisius Hom. 1623, 44 aliter τον δὲ Μάρωνα, ου καὶ δοκεῖ παρώνυμος εἶναι η κατὰ Θράκην Μαρώνεια, καὶ ἱερω ἐτίμησαν οἱ εγχώριοι. ου τον πατέρα μάνθην Ἐσίοδος οἰνοπίωνος, φασιν, ἱστορεῖ υἱos

Ο, Λιώνυσος δοκ' ἀνδράσι χάρμα καὶ ἄχθος. 5ς τις ἄδην πίνη, οἶνος δε οἱ επλετο μάργος, συν δε ποδας χεῖράς τε δεει γλοσσάν τε νύον τε δεσμοῖς ἀφράστοισι ' φιλεῖ δε έ μαλθακος υπνος Athenasiis X 428 b. c II 431, 15 Κ.) διὸ και Ησίοδος εν ταῖς

376쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

'Η Ο Λιδυμους ἱερους ναίουσα κολωνους Λωτί co ἐν πεδίω πολυβότρυος ἄντ μυροιο

νίψατο Βοιβιάδος λίμνης πύδα παρθένος ἀδμής

1-3 Strabo IX p. 442 τουτο τὸ Λώτιον πεδίον) M ἐστὶ πλησίον της αρτι λεχθείσης Περραιβίας καὶ της 'Dσσης καὶ ἔτι της Βοιβηίδος λίμνης, εν μέση μεν πως τη Θετταλία λόφοις δὲ διδυμοις περικλειόμενον, περὶ οἴ Ησίοδος Ουτως ειρηκεν η - ἀδμής' idsm XIV p. 647 Oκosσι δ' εἶναι Μαγνητες Λελφον απόγονοιτων εποικησάντων τα Λίδυμα θρη ἐν Θετταλία, περὶ ων φησιν Ἐσίοδος η - αθμης

cf. Schol. Ρind. Pyth. III 59 ΙΙ 1, 332 B.) ἐπειδὴ η παρθενος Κορωνὶς ωκει παρὰ ταῖς ὁχθαις της Βοιβιάδος λίμνης' η δε Βοιβιὰς

λίμνη παρακειμενη τη Αακερεία. ὁτι δἐ ῆ Κορωνὶς ἐν Αακερεία ωκει προς ταις πηγαῖς τοs Ἀμυρου, Φερεκυδης εν πρώτη ιστορεῖ, ἔνθα καὶ περὶ τοs κόρακος διηγεῖται καὶ ὁτι 'Ἀρτεμιν ἔπεμψεν ὁ ' Ἀπόλλων, ηπολλὰς ἄμα γυναῖκας ἀπεκτεινε, καὶ ως τον 'Dχυν ὁ Ἀπόλλων κτείνει,τον δε Ἀσκληπιδν δίδωσι πιρωνι 2 Stephanus Byg. v. υμυρος ' πόλις Θεσσαλίας ' ἄδηλον δε το Nσιόδειον Λωτίω - 'Aμύροιο '

Tω μεν ἄρ' ἄγγελος ῆλθε κοραξ ἱερης ἀπο δαιτος Πυθο ες ηγαθέην, φράσσεν δ' ἄρα εργ' ἀίδηλα

377쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Φοίβω ἀκερσεκύμη, ὁτι Ἱσχυς εγημε Κύρωνιν Εἰλατίδης, Φλεγυαο διογνητοιο θυγατρα Soliol. Pind. Pyth. III 48 U 1, 331 B.) ιστορεῖται γάρ, ἔτι την'Iσχυος μῖξιν εδηλωσεν αυτω Apollini) ὁ κόραξ ' παρb καὶ δυσχεράναντα

ἐπὶ το αγγελία τον Απόλλωνα αντὶ λευκos μέλανα αυτον ποιησαι . . .

τον δε περὶ τον κόρακα μυθόν φησι Ἀρτέμων) καὶ Ἀσίοδον μνημονεύοντα λέγειν Ουτω 'τω - θυγατρα'

ἀναφερομένοις επεσι φέρεται ταυτα περὶ τῆς Κορωνίδος ' 'τω μὲν ἄρ' ηλθε κόραξ' . . . φράσσεν - θυγατρα'

φησὶ τον Xίρωνα γημαι

378쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

Schol. Eurip. Alta 1 V 216, 4 Scesu.) ἡ δια στόματος καὶ δημώδης ιστορία περὶ της Ἀπόλλωνος θητείας παρ' 'Aδμήτω αύτη εστίν, η κεχρηται νυν Eυριπίδης. Osτως δε φησι καὶ Ησίοδος καὶ Ἀσκληπιάδης ἐν Tραγωδουμένοις

N οίη Φθίη χαρίτων ἄπο κάλλος εχουσα Πηνειου παρ' υδωρ καλὴ ναίεσκε Κυρήνη Sehol. Pind. Pyth. IX 6 H 1, 401 B.) απὸ δε 'μίας Ἐσιόδου την ἱστορίαν ελαβεν ὁ Πίνδαρος, ἐς ἡ αρχὴ ' 'ὴ - Κυρήνη '

Servius in Vergil. Georg. Ι 14 UI 1, 134 Th.-Η.) Aristamiam invoces i. e. Apollinis et Cyremes filium, inemn Hesiodus dicit Asouinem pastoralemcf. Schol. Bern. p. 845 Η.

Schol. Born. Vorgil. Georg. IV 361 at illum i moreta in montis facion circumstetit unda. hunc versuam eae Hesiodi stynecon transtulti 128, 1 ζ 18 Xαρίτων ἄπο κάλλος ἔχουσαι 130 1 243 πορφυρεον δ' ἄρα κυμα περιστάθη οὐρεῖ ἶσον l κυρτωθέν 129 cf. Pind. Pylin. IX 64 . . αγνιν χπόλλων', ἀνδράσι χάρμα φίλοις, ἄγχιστον ὀπάονα μήλων l Iγρέα καὶ Νόμιον, τοῖς δ' Αρισταῖον καλειν Apoll. Rhod. Arg. B 506 si1 lo Cyrene) ἔνθα δ' χρισταῖον Φοίβω τέκεν, l ον καλέουσιν l Iγρέα καὶ Νόμιον πολυλήιοι Αιμονιθες 130 Vergil. Georg. IV 361 at illium t cureαω in montis facienι circiιvὶ- stetit unda

379쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

υκταίωνι και Ἀλκμάον, καὶ καθάπερ . . . ἐν Nοία ις . .

γενεσθαι

Ρalasphatus c. 42 περὶ Ζηθου και υμφωνος ' ίστορουσιν αλλοι τε και Ησίοδος, oτι κιθάρα το τεῖχος των Θηβῶν ἐτείχισαν

'Eστι τις Ἐλλοπίη πολυλήιος ηδ' ἐυλείμων ἀφνειὴ μήλοισι καὶ εἰλιπόδεσσι βόεσσιν ἐν δ' ανδρες ναίουσι πολυρρηνες πολυβοsται πολλοὶ ἀπειρέσιοι, φολα θνητον ἀνθρώπων ενθα δὲ Λωδώνη τις επ' ἐσχατιη πεπύλισται ' 5

380쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ την δε Ζευς ἐφίλησε καὶ ο ν χρηστήριον εἶναι τίμιον ἀνθρώποις ναῖον ν εν πυθμένι φηγου 'ενθεν ἐπιχθύνιοι μαντήια πάντα φέρονται,ος δὴ κεῖθι μολων θεον ἄμβροτον ἐξερεεινss 10 δορα φέρων τ ἔλθησι συν οἰωνοῖς ἀγαθοῖσιν 1 - 11 Schol. Soph. Gach. 1167 p. 344, 1 P.) ἔνιοι δὲ χωρὶς

του σ γράφουσι sτο Σελλον) Ελλους αποδεχόμενοι καὶ Eλλοπίαν την Λωδώνην νομίζουσιν εἶναι ' την γὰρ χώραν τως Ἐσίοδος ονομάζει εν Ῥοίαις λέγων Ουτως ἔστι - ἀγαθοῖσιν' 1. 5 Strahi γ VII p. 328 Φιλόχορος δε φησι καὶ τον περὶ Λωδώνην τόπον, ῶς περ την Esβοιαν, Ἐλλοπίαν κληθῆναι ' καὶ γὰρ Ησίοδον ostωλεγειν ' ἔστι - ευλείμων'. ἔνθα δε - πεπόλισται'

Pausanias X 31, 3 2) ἐς του Μελεάγρου την τελευτὴν 'Oμηρωμεν εστιν εἰρημενα, ὼς η Ἐρινυς καταρον ἀκουσαι των 'Ἀλθαίας καὶ ἀποθάνοι κατὰ ταυτην ὁ Μελέαγρος την αιτίαν. αἱ δὲ 'μῖαί τε καλου- μεναι καὶ η Μινυὰς Δμολογηκασιν ἀλλήλαις' Ἀπόλλωνα γὰρ δη αυταί φασιν αἱ ποιησεις ἀμυναι Κουρησιν ἐπὶ τους Αἰτωλους, καὶ ἀποθανεῖν μελεαγρον υπὁ 'Aπόλλωνος

Αrgumenturn Seuti A 1 της Ἀσπίδος η αρχὴ εν τῶ τετάρτω Κατα- λέγω φέρεται μεχρι στίχων ν καὶ ς7 Ηymn. Ηom. Ven. 142 τίμιον ἀνθρώποισι ' 9 sqq. cf. Hymn. Hom. Merc. 543 sqJυ καὶ μεν ἔμης ὀμφῆς ὰπονήσεται, ὁς τις αν ἔλθη l φωνη καὶ πτερύγεσσι τεληέντων οἰωνῶν . . . 546 ος δέ κε uαψιλόγοισι πιθήσας οἰωνοῖσι lμαντειην ἐθέλησι παρὲκ νόον ἐξερεείνειν l ὴμετερην, νοέειν δὲ θεον πλέον αἰὲν ἐόντων, i φήμ ἀλίην οδον εἶσιν, δέ κε δῶρα δεχοίμην si δεJ δὴ Hriauch l. c. εφέλησε καὶ δνJ scholioritin cod. Lioiso vitZianus, φίλησε καὶ ὐν cod. Liuiar. ἐθέλησεν ἐον Rillinicen Op. II 592 7 ἀνθρώποις)lacunam post hanc vocem subesse ratus est F. S. Lehrs in ed. Didot. 52 post v. 6 Heranann Op. VI 260 8 ναῖον MJ i. e. columbae Dodonaeae; R anhensi coniectura ἐθέλησεν ἐbH recepta ναῖον participium esse arbitratur Goeuling ecl. 270; ναῖεν δ' Iuppiter' Valescenaer cf. Rulinicen l. c. , ναέεi δ' C. Scnenkl in ed. meae in p. 192, ναίων si quid exciderit) Suti ea. 570 9 ἐπιχθόνιοι J ἐπιχθονίοις Rulinhon l. c. 11 τ' l addidit Papageo inius in ea. schol. ελθησιJ ἔλθησι eod. L.obhOIing., ἔλθη cod. Laur. ἔλθη δὲ Hermanii Op. VII 274 136 cf. Scuti Arguin. Λ 2