Carmina, accedit Homeri et Hesiodi Certamen recensuit Aloisius Rzach

391쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

συμβαίνοι, τοῖτον ἀνέκριναν. o δὲ εφη δέκα μοιρον περὶ τὰς συνουσίας οἰσον την μεν μίαν ἄνδρας ηδεσθαι, τὰς δε εννέα γυναῖκας. oθεν Ἐραμὲν αυτὸν ετύφλωσε, Ζευς δε την μαντικην αὐτω εδωκεν. τὸ υπὁ Πιρεσίου λεχθὲν προς 21. και 'φαν' οἴην - νόημα'

Phlegon Mirab. c. IV p. 73 si Κ. ιστορεῖ δὲ και Ησίοδος και Λικαίαρχος και Κλέαρχος και Καλλίμαχος καὶ ἄλλοι τινὲς περι Πιρεσίου τάδε. Tειρεσίαν τον Εὐήρους εν Ἀρκαδία ἄνδρα ὁντα ἐν τω ὁρει τω εν Κυλλήνη ὁφεις ἰδόντα ὀχευοντας τρῖσαι τον ετερον και παρὰ χρῆμα μεταβαλεῖν την ιδέαν ' γενέσθαι γὰρ εd ἀνδρὁς γυναῖκra και μιχθῆναι ἀνδρί. τos δὲ Ἀπόλλωνος αὐτω χρήσαντος, ῶς ἐὰν τηρήσας ὀχευοντας

ομοίως τρώση τον ενα ἐ'σται οἷος ἡν, παραφυλάξαντα τον Τειρεσίαν ποιῆσαι τὰ ωπo τos θεos ρηθέντα και osτως ἀνακομίσασθαι την ἀρχαίαν φύσιν. Λιὸς δὲ ἐρίσαντος φα και φαμένου ἐν ταῖς συνουσίαις πλεονεκτεῖν την γυναῖκα τos ἀνδρὸς τη των ἀφροδισίων ηδονο και της Ἐρας φασκούσης τὰ εναντία, δίζαι αὐτοῖς μεταπεμψαμένοις ερέσθαι τον Tειρεσίαν διὰ τὸ των τρόπων ἀμφοτέρων πεπειρασθαι. τον δὲ ἐρωτώμενον ἀποφήνασθαι, διότι μοιρον οὐ ν δέκα τον ἄνδρα τέρπεσθαι την μίαν, την ὁὲ γυναῖκα τὰς εννέα. την δὲ πιραν ὀργισθεῖσαν κατανυέαι αυτos τοὐς ὀφθαλμούς και ποιησαι τυφλόν, τον δὲ Λία δωρήσασθαι αὐτω την

μαντικὴν και βιοsν ἐπὶ γενεὰς επτά cf. Eustativus Hon1. 1665, 42 φέρεται δὲ περὶ αὐτοs Tειρεσίου)μυθικhς λόγος, ἔτι δράκοντας εν Κιθαιρονι μιγνυμένους ἰδὼν και τηνθήλειαν ἀνελὼν μετέπεσεν εις γυναῖκα. ειτα συγκατενεγκὼν μετὰ καιρὸν και τον ἄρρενα την οἰκείαν φύσιν ἀπέλαβε, τosτον Ζευς και πιρα διαφερόμενοι κριτὴν εῖλοντο οἷα πεπειραμένον ἐκατέρας φύσεως, εἰ ἄρα

μαλλον τὸ ἄρρεν ὴ τὸ θῆλυ ενεργοῖντα γέγηθεν. ὁ δ' ἐγνωμάτευσέ πως εμμέτρως, ῶς εἴπερ ἐκ δέκα μοιράων εἴη τὰ τῆς τερπωλῆς τὰς εννέα ἐμπίπλησι γυνὴ τέρπουσα νόημα'. ἐφ' ω Ἐρα μὲν ὀργισθεῖσα εκτυφλοῖ αὐτόν, Ζευς δὲ δωρεῖται τὴν μαντικήν

Hδυ . . . εστ εν δαιτὶ και εἰλαπίνη τεθαλυίη τέρπεσθαι μυθοισιν, επὴν δαιτος κορέσωνται 163, 1 cf. K 217 ἐν δαέτησι καὶ εἰλαπίνησι 1 415 εἰλαπίνη τεθαλυίη Apollodoriis: ἀνέκρινανJ Ηoyne in ed. ali. 1803), ἀνέκρινον litori δέκα

. . . την μὲν μίαν . . . τὰς δὲ ἐννέαJ Barth, δεκαεννέα . .. τὰς μὲν ἐννέα . . . τὰς

392쪽

-υ δε καὶ το πυθέσθαι, ὁσα θνητοῖσιν ἔνειμαναθάνατοι, δειλον τε καὶ ἐσθλον τέκμαρ εναργές Clemens Alox. Strom. VI 2, 26 ΙΠ 147 D. μωδός τε επὶ του Μελάμποδος ποιεῖ ηδυ - εναργές', καὶ τα ἐξης παρὰ Μουσαίου λαβὼν τos ποιητοs κατὰ λεξιν

δευτέρω Μελαμποδίας συν τῶ π σκυπφον λέγει τω - ανακτι 2 unde Eustatinus Hom. 900, 17 συντελεῖ δε εις την γραφην το sὁπφιν και τὲ σκυπφον ο κειται παρὰ Ἀνακρέοντι, ῶς φησιν Ἀθήναιος, ἔτι δε καὶ το 'πλήσας - ανακτι', 3 κεῖσθαι λέγει εν τη καθ' Ἐσίοδον Μελαμποδία idom Hom. 1775, 18 . . . ,σίοδος ἐν Μελαμποδία . . . t ιετα τουπ σκυπφον' φησίν, οἷον πλήσας - ἄνακτι

Καὶ τύτε Μάντης μὲν δεσμον βοις αἰνυτο χερσίν, 'Τφικλος δ' ἐπὶ νοτ ἐπεμαίετο. τῶ δ' ἐπ' ὁπισθεν σκυπφον ἔχων ἐτέρη, ἐτέρη δὲ σκῆπτρον ἀείρας ἔστειχεν Φυλακος καὶ ἐνὶ δμώεσσιν δειπεν 1enaeus XI p. 498 b ΙΙΙ 98, 10 Κ.) καὶ πάλιν καὶ τότε

PM is. Laur.); ηδυ μέν ἐστ' Peppinisser Ria. Mus. XL 626 qui e Buumanni sententia fragm. 163 et 164 in unum coniungit); ῆδιστον δ' Meinehe Herm. I 327, Nai fragm. 163 post 164 collocatum fuisse ratus est τεθαλυίηJ τε

393쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Μελαμποδίας την ἐν Eυβοία χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν Eustathius Hom. 875, 52 ... κατ υχαιίδα πουλυβότειραν η καλλιγυναικα, ο δη καὶ Ἀσίοδος τη Mβολη Xαλκίδι ἐπέθετο

Sitabo XIV p. 676 'Ησίοδος δ' ἐν Σόλοις ἡπὁ ' Ἀπόλλωνος ἀναιρεθηναι τον Ἀμφίλοχόν φησιν

Μάντις δ' ου νυ τις εστιν ἐπιχθονίων ανθρώπων,ος τις αν εἰδείη Ζηνος νύον αἰγιύχοιο Clemens Alex. Strom. V 14, 129 III 109 D.) ἀλλα καὶ Ἐσίοδος δι' ων γράφει συνέδει τοῖς προειρημνοις μάντις - αἰγιόχοιο'unde sua Eusebius Praep. evang. XIII 13, 57 V 219, 20 D )

M νυν μοι τὰ εκαστα μετὰ φρεσι πευκαλίμησιφράζεσθαι ' προτον μεν, οτ αν δόμον εἰσαφίκηαι, ἐρδεμεν ἱερὰ καλὰ θεοις αἰειγενέτησιν

169, 1 σ 136 ἐστὶν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων ' 2 a 160 dιbς νόον αἴγιόχοιο 170, 1 Θ 366 ἐνὶ φρεσὶ πευκαλίμησι ' 2 cf. Τ 336 M . . δόμον Σιδος εἰσαφίκηαι 3 cf. Λ 707 ἔρδομεν ἱρὰ θεοῖς Γ 296 θεοῖς αἰειγενέτησιν' 169 Solon Fr. 16 Η.-Cr.' πάντη δ' ἀθανάτων ἀφανης νόος ἀνθρώποισιν ΡΠ1d. Fr. 61, 3 B.-Schr.' οὐ oπως τὰ θεῶν βουλευματ' ἐρευνάσει βροτέα φρενί 170, 1 sq. Maxim. 227 sq. φρεσὶ πευκαλίμησι l φράζεσθαι' 2 sq. cf. Pind. O . VI 19 συ τοι σχέθων νυν ἐπιδέξια χειρις ὀρθὰν l ἄγεις ἐφημο- συναν, t τά ποτ' ἐν osρεσι φαντὶ μεγαλοσθενη l Φιλυρας υιον δρφανιζομένω lΠηλεῖδα παραινεω ράλιστα μὲν Κρονίδαν, i βαρυόπαν στεροπαν κεραυνῶν τε πρυτανιν, θεῶν σεβεσθαι 168 cf. Fragm. 160 16s suspectum Suilio 'Vien. St. XII 59 sq. 1 os νύ τιςJ scripsi Wien. St. V 202, Οὐδείς elemens 170, 1 μοιJ cod. Paris. 2403, τοι Vat. Β τὰ ἔκασταJ Buumann in Boeotthii ed. Π 1, 389 adn., τάδ' ἔκαστα libri μετὰJ ἐνὶ Nauch ΜGrR. IV 392 sq. πευκαλίμησιJ cod. Pstris. 2403, πευκαλίμοισιν Gotting. 2 oτ'αν - εἰσαφίκηαιJ M ckscheiret l. c. 370, οταν εἰς σιν δόμον ἀφίκηαι cod. Paris. 2403, 3ταν εἰς σον δόμον εἰσαφίκηαι cod. Gotting., οτ' εἰς δόμον εἰσαφίκηαι Boeckh in ed. schol. l. c. 3 ἐρδέμενJ scripsi IVien. St. V 202 iρδειν vel ερδειν in ri αἰειγενέτησινJ αἰειγενέτοισιν Paris. 2403

394쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

Hσιόδω ἀνατιθέασιν, ων ἡ αρχή ευ - αἰειγενέτησιν'

Ἐννέα τοι ζώει γενεὰς λακέρυζα κορώνη ἀνδρον γηράντων ' ἔλαφος δέ τε τετρακύρωνος '

τρεῖς δ' ἐλάφους ὁ κόραξ γηράσκεται ' αυτὰρ ὁ φοῖνιξ

εννέα μεν κόρακας, δέκα φοίνικας δέ τοι ῆμεῖς Νυμφαι ἐυπλοκαμοι, κοὐραι Θιbς αἰγιύχοιο b1-5 Plutarchus Mor. p. 415 c III 83, 8 B.) ὁ δ' Ἐσίοδος οἴεται καὶ περιόδοις τισὶ χρόνων γίγνεσθαι τοῖς δαίμοσι τὰς τελευτάς ' λέγει γὰρ

171, 5 μ 132 Λομφαι ἐυπλόκαμοι ' Z 420 μμφαι δρεστιάδες, κουραι Βιις αἰγιόχοιο 171, 1-5 Auson. Ed. XVIII de aetat. anim. He8iod. 1-8 ter binos deciesFιe novevι MFer' eaeit in annos i iusta Sest esce uvin quos ivolat vita viro-mωι. t hos novies superat vivendo garrula comis i et Pater egreditur cornicis 8aemιla cervus. t alipedein cervum ter τι not corvi s et illum i multiplicat novies Phoenis reparabilis ales. l quem nos perpetuo decies W--riximus aevo lNymphae hamadryades, quar rem longissima vita est 1 Aristoph. Av. 609 οὐκ οἶσθ', ὁτι πέντ' Ανδρων γενεὰς ζώει λακέρυζα κορώνη; Mat. 1022 ἐννεάγηρα κορώνη Ovid. Met. VII 274 novem cornicis sae uia passae δ)2 cf. Xenophan. Eleg. Fr. 9 D. ἀνδρις γηρέντος ' Oppian. Cyn. II 291 sq. ζώει δ' αὐτ' ἔλαφος δηρον χρόνον, ἀτρεκέως δὲ l ἀνθρώπων γενεή μιν cφήμισε τετρακόρωνον Bain 46, 8 ἔλαφος δὲ λιμω κου νόσω κατεσκλήκει, i μή πω κορώνην δευτέρην ἀναπλήσας, l ος εἰ φίλους Ovκ ἔσχε, καν γεγηράκει )171 ad Chironis piaecepta haec a Naide, Chironis uxore, pmlaia rettulit Bergit Gr. Livi. 1008 adn. 101; Astronomicis adnmneranda esse tali censuerant ma lemy, Memoir. do I Acad. des Inscript. XL 506 et C. Schenklin Ausonu ed. prooem. XXXVIII adn. 33) 1 τοιJ Plutarchus, τε Philopomas, μὲν Interpr. Vergil. Schol. Vemn. Vergili, γὰρ schol. Aristoph. schol. ΗOm. Ven. B et To vnt. Ε ymologica Τgetetes ζώMJ ζῶσιν codices Ven. B et To vni. scholior. Hom. ζώει γενεὰςJ γενεὰς ζώει Philoponus schol. Ven. Aristoph. γενεὰς λακέρυζαJ γενε .... κέρυζα SerVRVH ΤZelgae cod. 2 γηράντων l Εt. mag. v. γηράς, cf. Bergh ZMΑΜ . 1841 c. 85 et quae ilixi Vien. St. V 203, γηρώντων Proclus Elymologica l. Eltero ΤZelges, Senrace=ι- tur1ι Ausonius, φανόντων Philoponus; 88ώντων Plutarchus Interpr. Verg. schol. Veron. Verg. ἔλαφοςJ periit in agelga e cod. τεJ OIn. Philoponi codd. Εt. Par. 4 μὲνJ C. G. Mulier de cyclo Graec. epio. 145, τους Plutarchus Interpr. Verg. δέκα - ημεῖςJ scripsi IV1en. SL V 203 sq. , δέκα δ' ημεῖς τους φοίνικας Plutarchus Interpr. Verg.

395쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ἐν τῶ της μῖδος προσώπω καὶ τον χρόνον αἰνιττόμενος ἐννέα - αἰγιόχοιο

prodidit fabulose, ut reor, multa de honianum aevo restrens cornici noNem nostras attribuit aetates, quadri Flum eius cervis, id triplicatum corvis et resipua fabulosius in phoenice ac in lus1-3 Ioannes Philoponus do opti . niundi VI 2 p. 231 R. και γὰρ ἀδάμας και λίθων πολλῶ των τιμωμένων μάλιστα παρ' ημῖν των ανθρωπίνων σωμάτων εἰσὶ πολυχρονιώτεροί τε καὶ δυσπαθέστεροι ' ἐννέα

- ὁ κόραξ' 1. 2 Schol. Voran. Vergil. Buc. VII 30 p. 75, 3 Κ.) vivacis cerviet Homeri s immo mesiodus') ita ἐννέα - τετρακόρωνος EL Inag. et Gud. M. Par. V. ἀγροτέρας Ansed. Ρar. IV 60 Cri)V. ἀγροτέρας ἐλάφους . . . διὰ το πολυχρόνιον του ζώου, ως ὁ χρησμις δηλοῖ πολυχρόνιον το ζωον, ὼς χρησμός φησιν EL Gud , ως Xρύσιππός φησιν EL Par.) ἐννέα - τετρακόρωνος TZelges Schol. Exeg. Iliad. p. 149, 26 Η. φησὶ Ἀσίοδος) περὶ

κορωνῖν ' ἐννέα - τετρακόρωνος'

Riclus in Plati Remp. ΙΙ 13, 26 ΚI . θαυμάζομεν διὰ τί το μεν re μίαν ημέραν . . τὸ δὲ 'εννέα γενεὰς ἀνδρῖν γηρώντων' . . 1 Schol. Aristoph. Av. 609 κακος καὶ τοsτο παρὰ τb Ησιόδειον παίζει εννέα - κορώνη

γενεὰ) καὶ ἐπὶ χρόνου ζωης ανθρώπων ως τό ἐννέα - γενεάς Schol. Τοπῶ. Hom. Λ 101 V 132, 4 M.) γενεὰ σημειοῖ ... λ ἔτη ανθρώπου ἐννέα - γενεάς cf. Ρlutarchus Mor. p. 989 a VI 91, 15 B.) την δὲ Πηνελόπης σωφροσύνην μυρίαι κορῖναι κρώζουσαι γέλωτα θησονται καὶ καταφρονη- σουσιν, ἄν ἐκαστη, δν ἀποθάνη ὁ ἄρρην, οὐκ ολίγον χρόνον ἀλλ' ἐννέα χηρεώει γενεὰς ανθρώπων Achilles Tatius IV 4 βιοῖν γὰρ αυτιν λέγουσιν υπὲρ την Ἀσιόδου κορώνην 2 LL mag. V. γηράς . . η γενικη γηράντος ως ἱστάντος' okν 'γηράντων ἀνδρῖν' Aristophanes histi anim. epae ΙΙ 492 L. Supplom. Aristoti I 1,

128, 3) ζη ὁὲ η ἔλαφος ἔτη πλεῖστα. ἔστι δἐ τι γ μυθευόμενον, ὼς

396쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

ὴπήσασθαι Phrynichus p. 91 L. cf. Anecd. GT. ed. Bactim. II 385) ἀκεστης

λέγουσιν οι παλαιοί, Ουκ ηπητης' :ἔστι μεν ηπησασθαι ἄπαξ παρ' Ἀριστοφάνει εν Λαιταλευσι παίζοντι τὰς Ἐσιόδου Υποθήκας και κόσκινον ὴπήσασθαι'. συ δε λέγε ἀκέσασθαι το ἱμάτιον

Quintilianus I 1, 15 petidum litteris instituendos, qui minores Septem annis essent, non putaverimi, quod illa pri innum aetas et intellectunι disciplimam m capere et latorem pati posset. in meta sententia Hesiodum esse plurrani tradunt, φέi ante M ammaticu m Aristophanern fuerunt, nam is primus 'Tποθήκας, an p/o libro script m hoc invenitur, negavit esse hinus poetae

Εἰ κακά τις σπείραι, κακὰ κερδεά κ ἀμήσειεν ' εἴ κε πάθοι τά κ ερεξε, δίκη κ ἰθεῖα γενοιτο 1. 2 Anonymus conun. in Aristot. Eth. Nicom. V 8 p. 222, 22 Η.) καὶ νυν δ' αὐτὸς σαφος ἐδηλωσε παραθέμενος το του 'Pαδαμάνθυος.

172 Mistoph. Dael. Fr. 227 6 450 Κ. καὶ κόσκινον ηπησασθαι 172 ἔστι μὲνJ post ηπησασθαι habent Anecd. Bagrin. παίζοντι - ΥποθήκαςJ non leguntur in Αnecd.; in qui is post ἱμάτιον additum: παίζων γὰρ τὰς Ἐσιόδου Τποθήκας χριστοφάνης εἶπε τουτο174 cf. simae Esputariant Lud victi JbsPh. 1874 p. 457 sq. et Peppinaelex Phil. g. XIV 429 1 κ'J addidit Roso Hem. V 359, om. libri ἀμμη- σειεν Schulge Quaest. ep. 365 adn. 2 εἴ κεJ αἴ κε schol. Aeschn. Iulianus Suidas, εἰ δὲ Lucrivicii l. c., mri hunc versum cum priore coniungit πάθοιJ Aristoteles cum Heliodoro Seneca Suidas, πάθη schol. Aeschn. Iulianus suasit Nauch ΜωR. IV 397ὶ Isaac, πάθος Anon ani codd. τά κ'J τὰ κ' - καὶ) Ranasauer in ed. Aristot., τά γ' Gregorius Cypr. , τὰ δ' Schneide vin Conieci. crit. 69 et Bemhardy vel τά γ') in Sinda I s 30 adn., ἄ κ' Isaac κ' κερεξε Anonymi cod. G, κ' Dρξε Nauch l. c. κ' ιθεῖαJ δ' ἰθεῖα Echol. Aeschyl. Αnonmus Iuliani codd. aliquot paod recepit Heruein Suidas Getegorius inpr., τ' ἰθεῖα Isaac παρα μενοςJ regusui in ed. Inest idem Brandis , περιθέμενος codd. hoc cum Dagmenio Lud tela RfPh. 1874 p. 457 si ea simae in schol. Plat. Phaedr. p. 260 C Append. Plat. p. 273 Η.) cf. Gregorius Cypr. Π 57 Paroemiogr. Gr. ΙΙ 77, 3) leguntur comparavit: καρπιν οῦν ἔσπειρας θέριζε ἐπὶ τῖν τοιαυτα πασχόντων OIα ἔδρασαν. παρῆκται δὲ ἀπο του στίχου εἰ δὲ κακὰ σπείραις σπείρης Peppinaeter Phil. Anet. XIV 429 , κακὰ κέρδεά κ' Lud victa pro κακά κεν, κηδεά κ' Cobet Mnem. n. s. I 353, τάχα

397쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ 385τb μεντοι επος εστὶ παρ' Ἀσιόδω εμ τοῖς μεγάλοις 'Eργοις osτω εχον ' εἰ κακὰ - γένοιτο'2 Aristololes Ευ1. Nicoin. V 8 τδ ἀντιπεπονθὸς οὐκ εφαρμόττει οἴτ' επὶ τb διανεμητικὸν δίκαιον ουτ' ἐπὶ τὸ διορθωτικόν' καίτοι βούλονταί γε τουτο λέγειν και τι Γαδαμάνθυος δίκαιον εἴ κε - γένοιτο Heliodomis Aristot. Etia. Nicom. paraphr. p. 94, 31 II. οι δε Πυθαγόρειοι ελεγον δίκαιον εἶναι τι ἀντιπεπονθός, τὸ τὰ αυτὰ πάσχειν δποιεῖ τις ' καὶ προς τουτο φέρειν καὶ τὲ του Γαδαμάνθυος επος εἴ κε γένοιτο Seneca' Lud. do morte Claud. 14 Aeactus homo iussissi,nus vetat. tilium altera tinnium parte audita condrinnat et ait: εἴ κε - γενοιτο'Schol. Medio. Aeschn. Suppl. 444 δίκαιόν εστιν ἀποδιδόναι ὁμοίαν δίκην ' αἴ κε - γενοιτο '

Suidas v. αἴ κε πάθοι Ι 2, 30, 1 B.) αἴ κε - γενοιτο' χρησμὸς δοθεὶς περὶ των Aυρηλιανου φόνων καὶ αδικιον Isaac Ρorphyrog. post 'Polemonem') p. 70, 19 Hinck Ουτως δίκην ὁ Ἀχιλλεὼς προσηκουσαν ωφλησε τη περὶ τον Ἀκτορα τούτου ἀπανθρώπω καὶ ἀτεράμονι μηνιδι φιλοσόφως του ποιητου φάσκοντος ὼς εἰ καὶ πάθη τις ἄ κ ερεξε, δίκη τ' ἰθεῖα γενοιτο

Proetus' in Hss. Op. 126 p. 103 G.) τὸ δ' ἀργυρεον ενιοι τὴγη ἀκούουσι λέγοντες οτι εν τοῖς μεγάλοις Ἐργοις τι ἀργυριον της Iης γενεαλογεῖ

Ρlinius Nat. Ust. VII 56, 197 ues constare et temperare Aristoteles Lydum Myssiem monstrasse, TheophraStus Delam Phrystem putant, aerariam fabricam adii Chalybas, viri Cyclopas, 'rram Hesiodus in Cretaeos lui vocati sisnt Dactyli uaticismons Alex. Strom. I 16, 75 Π 63, 7 D.), unde sua Eusebius Praep. svang. X 6, 5 I 549, 5 D.) Κέλμις τε αυ καὶ Λαμναμενευς

398쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ Οἱ τον Ἱδαίων Λάκτυλοι πρῖτοι σίδηρον ευρον ἐν Κύπρω, Λέλας δε αλλος Ἱδαῖος ευρε χαλκου κρασιν, ὼς δε Ἀσίοδος, Σκέθης

Tὰς δὲ βροτοι καλεουσι Πελειάδας Athenasus XI p. 491 c. d III p. 83, 6 Κ.) και ὁ την εις Ἀσίοδον

δε ἀναφερομένην ποιησας Ἀστρονομίαν αἰει Πελειάδας αυτας λέγει τας δε - Πελειάδας

χειμέριαι δυνουσι Πελειάδες Athenaeus XI p. 491 d III 83, 9 Κ.) και πάλιν ' χειμέριαι Πελειάδες

Tημος ἀποκρυπτουσι Πελειάδες Αυ1snastis XI p. 491 d III 83, 11 Κ.) καὶ πάλιν ' μος - Πελειάδες Plinius Nati histi XVΙΙΙ 25, 213 exscripsit Sehol. Strogg. Ger- inanici p. 209, 12) occasuan matutinum veroillinum H iodus - nam huius petoque nomine eriat Astrolossia - tradidit fleri cum aemuinoetiun/autumni conssceretur

Νυμφαι χαρίτεσσιν ὁμοῖαι, Φαισυλη ηδε Κορωνις ἐυστέφανός τε Κλέεια Φαιώ θ' ἱμερίεσσα ἰδ' Ευδώρη τανυπεπλος, ὰς Ῥάδας καλέουσιν ἐπὶ χθονὶ φυλ' ανθρώπων 1-4 Schol. Mati 172 p. 370, 8 M ) Ησίοδος γάρ φησι περὶ

399쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

λοντο. Ζευς δε ἀστέρας αυτὰς πεποίηκε, τὰς καλουμένας Ῥάδας. ων τὰ oνόματα Ἐσίοδος ἐν τη ἀστρικη αυτου βίβλω διδάσκει λέγων' Φαισυλη

- τανυπεπλος

Τgstges in Hos. Op. 384 p. 246, 19 G.) αλλοι δέ τινες δώδεκα

θυγατέρας φασὶ γενέσθαι τω υτλαντι, καὶ Ῥιὸν Ἀντα, ον ἐν Λιβύη θηροντα ὁφις ἀνεῖλεν. και αἱ μεν πέντε τον αδελφὲν τουτον θρηνουσαι ἀπώλοντο ' Ζευς δὲ ἀστέρας ταυτας πεποίηκε, τας λεγομένας 'Tάδας, ἄντα oνόματα ὁ υσκραῖος ουτος Ἀσίοδος ἐν τη ἀστρικὴ αυτου βίβλω διδάσκει λέγων νυμφαι - ἀνθρώπων 2-4 Tgstges Chil. XU 168s Fi. ἐν μέσω του βιβλίου ἀστρικουμιόδου) δὲ τὰ επη κεῖνται ταυτα ' Φαισυλη - ἀνθρώπων'

Ρseuderatosthenes Catasti D. I p. 50 R. p. 1, 4 Ol.) Comn. in Arat. reli I. p. 181b 1 M. υρκτος η μεγάληJ ταυτην 'Hσίοδος φησι Λυκάονος θυγατέρα ἐν υρκαδία οἰκεῖν, ελέσθαι δε μετὰ Ἀρτέμιδος την περὶ τας θήρας αγωγην ἐν τοῖς ὁρεσι ποιεῖσθαι ' φθαρεῖσαν δὲ Oreb Λιὸς ἐμμεῖναι λαwθάνουσαν την θεόν φωραθηναι δὲ υστερον επίτοκον ῆδη ουσαν ὀφθεῖσαν υπ αυτης λουομένην ἐφ' ω οργισθεῖσαν την θεὸν ἀποθηριῖσαι αυτην καὶ ουτως τεκεῖν ἄρκτον γενομένην τον κληθέντα υρκάδα.ουσαν δ' ἐν τω ὁρει θηρευθηναι υπὸ αἰπόλων τινῖν καὶ παραδοθηναι

μετὰ του βρέφους τω Αυκάονι ' μετὰ χρόνον δέ τινα δόξαι εἰσελθεῖνεις το του Λιις ἄβατον fίερδνJ ἀγνοησασαν τον νόμον. ἡπb δὲ του ἰδίου υἷos διωκομένην καὶ των Ἀρκάδων, καὶ ἀναιρεῖσθαι μέλλουσαν διὰ τον εἰρημένον νόμον ὁ Ζευς διὰ την συγγένειαν αυτην ἐζείλετο καὶ ἐν τοῖς ἄστροις αυτην εθηκεν. υρκτον δε αυτην Ανόμασε διὰ τι συμβεβηκὸς αυτη συμπτωμα cf. Schol. Arat. 27 p. 344, 10 Μ.) περὶ υρκτων. την μίαν τουτωντην μεγάλην . . . Nσίοδός φησι Aυκάονος θυγατέρα εἶναι καὶ ἐν Mρκαδία κατοικουσαν ἐλέσθαι μετὰ Ἀρτέμιδος την περὶ τὰς θήρας αγωγὴν ἐν τοῖς ὁρεσι ποιεῖσθαι ' φθαρεῖσαν δὲ ἡπὸ Λιὸς εμμεῖναι ἐν τοῖς πρότερον κλέπτουσαν τη Ἀρτέμιδι τb συμπτωμα. ξδη δὲ επίτοκον Ουσαν ὀφθηναι υα αυτῆς λουομένην. ἐφ' ω ὀργισθεῖσαν την υρτεμιν θηριῖσαι αυτην. καὶ osτω τεκεῖν ἄρκτον ουσαν τον κληθέντα υρκάδα. ουσαν

δὲ εν τω ὁρει θηρευθῆναι υπὁ αἰπόλων τινον καὶ παραδοθῆναι Aυκάονι μετὰ του βρέφους. μετὰ χρόνον δέ τινα δόξαι εἰσελθεῖν εις τι Λυκαιον, ὁ ἐστι του Λιθς λεγόμενον ἄβατον, ἀγνοησασαν τον νόμον. υπb δε tos ἰδίου υἱου διωκομένην καὶ αυτὴν των Mρκάδων ἀναιρεῖσθαι

400쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ μελλόντων διὰ τον εἰρημένον νόμον ὁ Ζευς διὰ την συγγένειαν αυτης εςείλετο και ἐν τοῖς ἄστροις αυτην εθηκεν. Ἀρκτον δε αυτην ἄνόμασε διὰ το συμπτωμα Comm. Arati Supplem. p. 574 M. 8 π ερὶ του Βοώτου του καιἈρκτοφυλακος. - ερὶ τούτου λέγεται, ὁτι Ἀρκάς ἐστιν ὁ ἐκ Καλλι-

στους και Λιbς γεγονώς ' ωκησε δε περὶ το Λυκαιον. φθείραντος αυτην Λιις ου προσποιησάμενος ὁ Αυκάων τον Λία ἐξένιζεν, ως φησιν Ἀσίοδος, και τι βρέφος κατακόψας παρέθηκεν επὶ την τράπεζαν .... cf. Mat. comm. onymus ΙΙ) p. 181 a. 1 M.

Apollodomis IH 8, 2, 2 p. 135, 14 IV.) μηλος δὲ καί τινες

ἐτεροι λέγουσι Λυκάονι καὶ θυγατέρα Καλλιστὼ γενέσθαι. Ησίοδος μεν γὰρ αυτην μίαν εἶναι των νυμφον λέγει, 'Aσιος δὲ Νυκτέως, Φερεκυδης

δὲ Κητέως

Hyginus' Astmn. ΙΙ 1 hanc inrcton in imamὰ autem Hesiodus ait esse Callisto nomine, Lycaonis Miam eius, τιi in Arcassia regnavit;

eampwe Stumo venationis Drauctam ad Dianam se applicuisse, a Prea non mediocriter esse disiectam propter et in pu comimilem naturam. postea autem ab Iove compremam vertiam Dianae Suum dicere eventum petod discitu celare non soluti; nam tanι utero in me emite pro ediem partus in fluanigne corpus Mercitatione de Ssum ctran recrearet, a Diuma cocynita est non conserva e vressinitatem. cui dea pro mast itudine Susprcionis non minorem εχimuit poenam. ereFta enim facie vu-stinali in ursae Speciem rat comerea, Ossae straece ἄρκτος appellatur. in

detis Lycaonis Mimm in Arcadia solitam ct m Diana venari et in montibus vagari, giιαe Oitiata ab Iove celaverit Dianam, p-- ormidam nudam lavantem cum a Misset uata dea efferavit eam. et dum esset ursa, Arcada esse enisam Schol. Stroget. Gemanici Mat. p. 112, 4 B. Helicen autem ricit Hesiodus Callisto Lycaonis restis Miam fuisse, quae in Arcadia solita viri Diana venari et in montibus Oassaro et ab L e oppressa rem celaret Diamae. Pgam stravidam nudam lavantem cit=n asperi et Diana, gn lavacro parimn Moueram, stata dea, pria factum celavit bestia fieri iuSSa est. et dum raset ursa, Aa ctum en a est, fugem Arcadent vocant Sehol. Sangoran. Gemanici Arat. p. 112, 8 B. Helice'n autem dicit μεiodita Licaonis Miam fuisse, quae cum in Archadia habitaret et cum Diana venationis causa in montibus esset et a Doe Niolata rem celaret Dianae, in lavacro partum acce eram ab ea deFrehensa, plia factum uelavit bestia fleari iussa est et parere Arcturum, ginem voca=ὶt Arcadem