Deipnosophistarum, libri quindecim. Ad editionem Lugdunensem postremam emendatius expressi. Accedunt Villebrunii interpretatio gallica et notae itemque Isaaci Casauboni animadversiones integrae

161쪽

AM:narii hic locus. Ubi tantis scribi malini καὶ μάλα γε τις Aείπνει, vel αλλος ἐλ, et εἰ κώ σφας αιὰλ λελιj., non fiunt nnines, ostiadi Misis in cicadumιm. Quamquam non est fortasse naec postrema emendatio necessaria. Ne Pre: ntelligunt, hoe furiunt . rem se furiis Mis , Iovis isto, angratam. Redeo ad Alexulis an una, qtis ait paullo ante δύο -υι οῖς συγκοινωνουμεν μαζης μι- Exarati in an μιαρας Di dein vetula recensioneiutinorum, quibus quotidie vescebatur, ita claudit τοτε θειοπα- μητρωον ἐμοὶ μελέδημα ἰσχας, Φρυγίας aure ἡ- c. Hoc est: arrcii invisum noxia fieres in nitim, cura. Ita laudiit nunc locum Eustata ius D8. III. scrinitur Θειοφαγὲς, Δυinus ribus Sed id membriinuo θειοφανὲς arisiis VenAran. Ciam ait Φρυγίας ευρημα συκης, vid Nur cicari facti allusione ad Plirygia in dea in sive Pessis nuntiam. In Plaerecratis veTsu, Τακερους ποήσεις τους di, sae εὐθέως . poeta scripserat α ὀλ vel αλιθεν calua vocis interpretamonium est ευθέως. Vide l. IX. in emendavit eritis sistinata Dalecampius ζυuωτ.κοὶ τῆσο pro ζημωτικοί quae vox cum ninil signi acet, a

ta est in ζημιωτικοί. Dalacampi assentiunNar res eois l. ἐύιαωσιν ηπατος apud Hippocraten interis

pretatur Erotianiis Mηματώδη γκον lunudam molean, id est tumorem praeter naturam. Hatuosiam esse cicer non minus, Iam sabam magisque alere et ad Venerem iniscitare scrinit Galonus, quae OlNnia vocem ζυμωτικος Dis iis explieant de quo ad Persium plura memininius ante

sex septem annos scripsisse. Subjecti verbo EPHO ver Isus cujus sint poetae ignoramus. Id nobis invicti auctor istorum excerptorum. Quia incipit illoriina primus,

αισι μετα των κακῶν κοιτο, putant docti lani lines ea

Horis sabisai Aristopnanis aliave Cratini ejusdem nornunis locum esse descriptum et in eam sententiam corriis gerulum. vellem pro is notitia, irae inter nos fuit, nun iam venis et nujus in mentem optimo viro nam p.rra. plane vana et Bllax est ista illius divinatio. Graecis usi.

eoncupi t. taliam simpliciter dicerent Male perent. Idem Lucian in ἐτα κοῖς dies. φώρου in κοιτο ὀ ληροι Man

162쪽

νέσθαι, anni finem reveniret: Oe est, ut ante annum vertentem moreretiar dionysius Halic mentem nu-

.ius oeutionis explicat, cum ita strivit in. l. de struct dici e ἐκείνην την πραγματειαν εἰς νέωτα πάλιν ωραις ταῖς αὐταῖς προσδέχου. Igitur ραι iniae forinula est annus venens'Εtώρας et ρουσι dictum pro εἰ οἰ ας is in contraria eis ne precandi soranula apmlaneocritum: 'δωρα κ ἐπει- σα φίλ' ανδρων -καλε, ς. Plato epist. 7. μέν - σμοις τον Διαυτὸν τουτον εἰς δὲ ἄρας πιθι. Glossismunirale ad annum Aristopnanes Ran articulum insere rabieti sensu accepit pro anno. Η του πόλιν σωζειν - εἰς ας ἄρας Nunc cormaptum istius poetas Ioeunt emendemus. Ieridendum enim: Mi ραισι σου Θέρμου φανων. at illa infititui μετα των κα-- reliquiae sunt senosioli, quo loquendi hoc genus explicavatrur. Primae duae syllabae vocis ἄραισι coalescunql spondaeum cum praecedente i ust apud poetain Hsχ ραας olim emendauain: -- ωραισι δη, εὐ των κακων rκοιθ' ο τους θέρμου φαγών. Tertium vinum ita stridor 'Aλλ' ου ἀπεπνίγη καταφαγων. τίς δ' ὁθ. Sextumitu ubitanter ita expleo: πέβαλεν ὀσπρίου λέπος Κλεαμ νετος. In priore versu Lycopnmnis strido Κα δημόκοινοὶ παόρ. non 3ημοκριτος. θήρμος δημεκοινος , rarer ρυ-bfum. Persius plabria radere bua. Alteram lectionem. si cui solet magis arrideat, exponimus toro sequente- Sed vocem δημοκοι- in Eustassi scintiis exstare coniis

163쪽

timum nullum momentum nabeant. Hoc observato, sa- esse est vid.re, ioniculo concipietus ni versus Diplusi: Dis ἔτι δειν τεχνίον ἐξωλέτερον Του πορνοβοσκου Κατα τηνώροπωλεῖν περιπατων βουλομαι. In secundo veri praete

missus est alicujus serino, es loquentem erat interiatus. Mervandam apud Eptauri vocem θερμοκυαμους adni netque viator ex Atnenaeo σημείωσαι, φησὶ, το Θερμο κυάμους ἐπώ καὶ νυν-- λέγεται. inainius Δῆλον μνων παλαιων καὶ σι συνθέου- θερμοκύαμοι λέγονται, οἱ καδι συνθέτως θέρμοι λεγομνοι Tneo rasti codd. nabentii si μονα ου ζωουται τῶν σιτωδῶν. Amenaeus τῶν χεδρο- των, et ita Eustauilus Non resere niliani. Sic saepe sutari μένω pro re νον- nis similia multa. μῖσΘM granum elicitur quod ζῶον ἐμφυει, in quo anima anninatur. Aliui θηρῶσσαι ducit Theophrastus, ut in I de causLe. 7. λειριῶται, καθαπερ τα σιτηρ των συρματων Se l*lomodo vertim erit, cicer non ςωῆσθαι, in statim m

luatiar, generari in escere κάμπας omnes libri constan. lar ἐρέβινθος, φησὶ, μέγας γινσαι διαφθειρόμενος. Balac μέλας Dipnisi Sipnnii dictum est, lupinos absteragendi vim nassiere, marian Pi alere, maxime autem ocisti πλεχ απεγλυκασμένους, noc est, aqua suleaturius fueris macerati Galenus ἐμμενος ἡ Θέρμος, atira βρεχόμενος ἐν Mari γλυκεῖ, μέχρις ει αποθητοι εἰς αὐτοτῆσαν τρο σύμφυτον ηἐίαν - rati. Observabit curiosus istor απεγλυκασμένους pro απογ λυκασμένους Sicut l. III. λιγλυπται pro διαγέγλυπται et αυγλαυκωμένος apitis Alexidem, ut dicemus L III. c. 3o. Sic ἐβλάτηκεν, κτικεν, Ualis κεν ἐλπίακεν et τυ. ἐξεγλυμένος, Οὐαλλαμα inquit Eustainius L. III in Dipndi veri εὐμορ-M. Apud Appianum t ομεροκώς I. Ei-λ. Apud Galenum γα- α περθερμασμένην l. II de nat Gnapius in IIDanio vocat λάεως καταγλωττισμένας, quas alii togas, ex aut voces et interpretationis indigentes Faulantur qui accipiunt aliter. AEgi apud Acnulem Tatium

164쪽

κεισαν, παραδεδώκεισαν et ἐκβεβλγει apud Basilium συγ- γέγραπτο, συνδέδaτο et νεναρκεκει. Interitum e contrario α ὀίπλωειν non necessariam reperias, ut in πεφθαρθαι et

πεφθαρμένος apud Epiphanium canius est etiam istud, ' χη παρα τοῦπεψυχθαι Sed naec OG παρεργον. In Epi elinraia versu de phaselis eminius ex M. αἴχ ο Διόνυσος φιλ Videtur excidisse vocula σε ante ultimum vectum. φώγειν sive φωζειν est in . . aliquid raro, Eustastioίδος πυρεύσεως Melius quam, ut alii φρυγεσθαι. amor φρύγεσθα proprium sis, quae in seriagine coquuntsinti . Seripta lectio abet mox et irrίαι, δρυπεπεῖς, ἐλααι. Non δρυπετεῖς Vocem δρυπέπει non semel explicata stain eum accentu in penultima docens scribendam. Ait Ainenaeus μνημονεύει των λατων ἐλαιῶν ἈριτοφαHio

Iuvat eum is is consere Pollucis verba L V c. q. xia θλαψαι δὲ ἐλαί- ἐν Νησαιο αν είφοιο ριτο φανους. esas Aristophiinis citat Pollux etiam VII. l. c. qa. Ille vero Nesas nunquam, sed Νήσους ladulam docuerat. Quare ita eorrige cum in stiperioribus locis, tum apud Mobaeum Dran. q. meminit nujus sedulae convci cnoliastes in Aves εἴσοδος, ait, λέγεται νώ χορὴς εἴσειειν ἐν λειαν, καὶ ἐν σαῖον σοις Τί συ λέγεις; εω δέ που αιδὶ κατ αυρον, - βλέπειο τρο ει δον. Eam labulam videtur poeta edi. disse, ut insulanorum miserias sub imperio et episeopis Atheniensium populo ob oculos poneret. meminit pol. luci. X. c. I. Idem I. IX. ἐγωγ εὐον, est. ἐν ταῖς σοι Ἀρκοφανου , εἰ μή ποπτεύεται, δραμα, Ἀρκοφω- η γνησιον. Ita ibi legi dedet. Deinde scribit interpres Natali. Πιτυρίδει καλῶνται αἰ θλασα ἐλααι. I iis nota

omnes cum editis φαῖλαι o. Praeter generetilem notionem vocis φαυλος quae omnibus rebus convenit ininus bonis,

proprie olivarum quaedam species itii dicebatur ob par. vitatem. Grammatici φαῖλος λέγεται κο ἐπι σμικρό σοι οθεν κα φαύλη ἐλαιαχ μικρόκαρπος, Ἀψ φαυλία. μνοαέM1, φασὶν - κοτίνου κοπέντος κω μεταφυτευθέντος. Oleas τεμφυλίδα alli interpretantur nigras ut noster: alii πυρήνους, quae mirarere non abnu, ut Hesycnius. Ubi scribe τα πιέσματα vel ἐκπιέσματα, non πrαίσματα. Speciem suisso livae quae γεργέριμμ diceretur etiam Hesychius adnotat. Quasi non carieas solum sed etiam genus olearum ἰσχάδας Aule voearint verto indicat GDidymo Athenaeus et pluriuua ex tum o Eustathiω

165쪽

i In d mminem. Teleelictis locum a inter deprantissimos retulitit me judicio non erraveri ' Intel- pretes lild sint in illo assecuti quid non assecuit, esto

aliorum dicium. Nobis videntur pronuntiata haec in Telecticis sabul aliquo divite de misello totam dia male habito et ut ait L ucilius. Arni pleno miratuit Matulus iste se rogatiun in illo aerumnoso ut vellet ipsi druppariani intriau Olivarum et maZae copiani sacere. o Δwγγενέσθαι θια χρόνου λιπαρεῖτο με δρυπέτεσι μά- θις τε - γαρ σκανδικίσαι vel διασκανθικtσαι. Hoc est: ora at me Metio. per m. -- υπι re nazalaad in vini diu ampis f hanssice tavrmn ictitast . ξυγγίνεσσαι δρυπέπεσιν, in bubere' cum ae unis libis pro illis vesti, elegantia est non vulgaris. Sic ομιλεῖν οιγω, innuvi hibere. σωοlνω προσιέναι apiti Aelianum in III. V. H. Item συνεῖναι μουνι3Iοις inseri l. VII ex Pnereeriite.

Sitnile etiam illud Aristopnanis in Uespis: μφύλων ἐς

λογον ἔρχεσθαι. Ea no etiam Alexidis πραγμα ' Ἀτιμοι μετα φρέατος ἔνδον ψυχροτέρWH ροroc, de quod ΙΙΙ. e. 35. Non multo aliter Eupolis σπλαγχνοι συγγί-γιτ αι, quod exposuin uas L III. c. 3 . Sic Latini rem p. tis alicui νιμ im M. Martialis l. III. Res tibi erum fom-

pade vilior nam minen et maga irctant pauperiores, quos mi cornicus in Pluto reaῖσθαι αντὶ ἄρτων μαλα-

Seribo denique αεὶ δὲ σκανδικίσαι, vel που ει σκανδ. Significat enim se vitam diu sustentasse olere eo quudent non legitimo sed scandice, mus vilitas ex Ari Dinans et plinio est nota l. XXII. c. 22. De voce αφα- νει observarii dignum putavit Athenaeus, quod nos rameam non debemus putare indignum. ραφανίδες ηη κτεταμένω καὶ κατὰ συςολην λέγεται παρα Ἀττικοῖς.

Interpretes xistimarunt, de prima syllat a luna loqui. At haeris de secunda sentit. Audiauitastiurn et una eo scribe tune locum: πιον, ori εφαφανὶς, 'AθMαιος

m suxulo ante, et uevem et longam reperiri in e vocopenninuim κω ἐκτεθει μὲν, φησὶ τρο ληγουσαν το

Athin P. III. T. I. Κ

166쪽

τον. Videtur is granimaticus nunc ipsum Eupolissis Io.eiun respexisse duod si veriana est, clues uiri non maest, stridendum esse κο ου σηπίαι. Conser ciuit isto Athenaei loco diligenter. Simul observa quas vocat Hesycnira θαλασσω φαφανιδας dici in nostris Amenaei codd. 8a- σίας com ptis sine aliubio aut liiij us aut illius exemplari. Dus. Admetuchianis stant aliouo modo neopnnistea, In reis λειοθαλασσία sicitur semper, ouae Λειοθασί is

ωῖον, εο πίβεον gamma fer duas voca riplex rario apud ανυ. Quantum ieet eo ieere, videnae callias armimento innuis illius et απιρίττου ροφης cujus in antiquissimis e moediis eeat mentici, antiquitatem ejus generia poeta sprobatum isse. Ait enim auctora περὶ γῆν τῆς ἀρχώΠ'τος της κωμωδίας ἐιἀιωγ φησω Ἐτνος, πυρ, et minae, μψα - , δρυπ-iae ἐλατῆρες Iσnem, ut vira,

is των ρουσμάτων τ αρ'

ri condimentorum optimum appelladat. Altissmii H dierum attribuunt, in Plutarentis in prii . senti. Alisti

167쪽

ικ q. d. testulas elemnter appellaverit opercula illa. sub vitiis in utrobilo latΘnt singulae πιτυ δες sive nuclei At Mnestneus ut obin vat uuctor ipsos nucleos sic vo

nucleos vocaruit κωνκe. Apud neopnrastum alio que conus est ipsum ponium intra quod ais πιτυ δε con-

ωntntire interdum arboris nomen est, ut in L VII. Pauli AePnetae. Dalecampli sententia foret verit, si esset scri- pinna ἔτι δὲ ν κώνους. Porro rariis nomini Diis appellam filiis antiquis Graeciae scriptoribus illud in strobilo, pio vescuntur docte nec superilue hic adnotatur a Astenaeo. Qui Hippocritiis, Galeni et aliorum id genas scripta antant, habe Dunt, scio raritiam. Quod ait.

ἰ πολλοι ἡ πυρ ηια e verissimum est: nar apud Galenum

et caeteros messicos πυρην στροβίλου, illus quod edimus e uti oDuo. Hunc usum vocis πυρὴν probat esse anti. quum allato Herodoti loco Vecta illius, quia minus recte leguntur hic, apponam: καρπον δε φορέει κυάμε

vice avellana loquitur Herinionis, non ei strobilo. Ideo

168쪽

48 a CAsAunox A,tIΜAn v. N ATHEN. frustra allata ejus verba putant&κtii sui non animailveniunt, ab hypotite ad ines transisse menaeuui, p.rc. illud in genere demonsttrare πυρῆνα Graecis, qu te vim, quod in nuce aut strodito aut alio quo sit esui illum. Usuitiore signisi ratione πυρρο in oliva malo pae punico nucleus ligneus vici solet in uva το θαρτον. Inde appellantur πιπα, ouae nujusmodi osse carent et pertransiritonem in his si his anguilla sive lanipere dicinar ἀσύρφως χεις, vocante auctore πυμμα se ὀπια, ηραν ἄκανθαν, innuit ni stami . Similliniuni apud lamnos in voce nucum pOrest ons Arvari lammae, toto pi, nisi inia esset lectio τουτον, ἐπ ν γένη ra πέπων Athenaeiun puti, ira scripsisse neoue id temere, ας γε ἐμαυον πείθω. Ovinii Graeci vulgo Gu. appla et Iones quitania i , Dores nonnulli εον, A vi βιον, si Hesrienio crevimus Aeoles more suo inter ditas vocales ilia Ramina illiu suum insererivit ut in similibus omnibus.

Iniimti sunt 1.atini, ut dia plerasoti aliis. Dum ovis, Dum , βιυ-r. τα καλήμενα περα superiores sunt diiun paries, istinas UMMula, non aurein risiane auteontignationυ. σεληνίτAες γυναῖκες vanissimum commen.

dii illoriim sinit nominum, ii lunaia inhabitari a mor talistus putarunt: nrus delira Phuarchiis mensiliu in commenti de facie, quae apparet in Orbe Iunae. Ibyciis poeta Herculem intellexit, cuni cruriset: - - κω πους κερους, τέκνα MOLόνας, ταγόντα L esst, ii octi in Alectoridiis Moliona sive Molionae filios. Potesti strita vel ολιόναο Mononne, vel ολωνας Moliom. Nam et Molion noriun mater et ipsi Moliones poetis dicti pro ολιονίδαι Vide Il. λ. Recte etiam λευκίππις, non λευχίππους Consule ustastium. Erat scinptum: ταῖτ' ἐχνυνομεν. Fecimus ἐχναύομaν Eustathius: Ἀσι καὶ τέρψομοία σκευωρία παραγωγῆς ἐν τω χναύειν, λίχνως ἐσθίειν. 4 , 'AΘηναιο μιμι ται δεν, παπο ταυτ' ἐπι-ομεν. Pluta ille de hoe verno, quae leg sttimnes, ut de interpretatione Daleeani p. I erant udi Eium. vomni sorbilium ex Nicomacho posita meminit Athenaeus. medicinae suctores arei fatini, Arabes cum istoriani passim mentionem faciunt, tum etiam

μπων tremula medicis Latinis , ἐφθων, ἐξεφθων, προ

νιτων et πνικτων. Quorum et neoplarastus in l. meminit. Item παλων, iae Coeli ratis elianus -

169쪽

nominati Leges Sim ova assura apud eundτροπα legi apud AEtium sed πνικτα videtur scripsisse etor. Simeo Sem etiam τῶν κωνως γομένων αὐγο-λLaων nisi ninni est in coelice. idem αεφετα dici invenio, line in ala a lida coii nantur. φυτα ova no natuos ion περὶ γυναικ. c. I 26. Oruilia paene mada sorbetant, ut oliuii Dioscorides, αμα ἀκροχλιαρ Scripssinus α μιτομα paulo ante ex Alexide. .aunis

isti Alexidis locum Obsciare ini indicatiam reperies p. 6 iages et ταριχηρα ova, muria Graniata non piscium opinor, innuini, sed euam avium teste Platone in synis pota. CAν UT DECIMUM S, WTaMUM. tis compertum est non alium ori inem servatum ab Amenaeo in explicandis onerious Dorum, iam quia solita ab arctatriclinis feretila disponi in beatoriani coenis. Ouod initio epitomes dicebat illius auctor texturam sera monum ictoriam esse μιμημα τυ του δείπνου πολυτελεIας, verissimum est Hoc ipsum significare voluit, cum stri. isto loco Πρόπομα τουτου φησὶ περιενεχθέντος orae δείπνων ταμίας, υλπιανος ἔφη, εἰ κεῖται παρα τινιτο πρόπομα - καλήμενον, ω νυν μεῖ φαμν. 'O

μ qua nobis hodie s Fatur. notione. -- μίπνα ταμιας ea auctor horiam convivinium semonum: me Dine ad Ulpianum .retulit, et scripti τι - τω ver it eiam. mmmm με Quam mulis quam paucis vernia peccat vir optimus 'interum ut pro sitne ab Ulpiano quaestioni satissaei: iis, cita censemiis respdendum. προπόμαος nomen Disariam accipi solitum pro rarietuis re temporum et moriam. Propria antiquiore

signino no προποι appellatum est potio Omnium

170쪽

Aturiviis Clariim ex his, anto Tib. Clavissum Romanis nondum fulgo moris, coenas a potu incnoaro coepisse id fieri eodem tempor elim apud Graecos, cum esset priuxiniis diu at lite inaiidiu res, cinna ex Plutarcni Amp. l. VIII c. q. Quare apud venistior siseriam et morum arraeciae scriptores προυπομα vox legi non miaest, linxesset is mos pisne incognitus turtini enim quam verbonini origo ant Tior. Sed in Plinii vernis ista nol is utut

notatula: Ariemiis, hoe γ tibus. Nam alias gentibus in

levisse eam consuetullinem lsrificat. Inter nas aero Ilithyni delicata gens et niultipIicis luxus magistra quod coni storia scimus. De nis scrinens Phylarchus, ut refert

Amen tis: Onoris imus me inurit . et Dema πρὀπομα primus 'l inter primos usurpavit Maccdonidus as quo non incognitati suissi jam olim nunc morem ex in I Olocnimai ratione quam Dah s l. IV. in . . Acinnus Conis jecturam Carani nil lautissim epulas describens omnlium primanni no singillis convivis statim post, Palina accubuerant, platalam osse datam, quam illi sicca verint. Propterea sorinini l. III. ubi multa deinustatio- P, i nibus non procul a fine: ακ νεο, ως - Ε -ος. λυνθιος, - ντίσταντο πΛειν εὐτακτως, ἀλλ' εὐθέωσε χρωντο μεγαλαι προπόσεισι. Reperio etiam inter Graecos προποματων aliquod emium. Nam l. IV. nai rat auctorin piris linc Haenionium Cleomenem uno iisse convivii or lini m. ι vini cyathus ante coenam cuique por rigere. tur. Haec prima es propria notio proposime ad expilicanduin vocis προπομα neque a litor ilia medici Graeci un-quari utuntur. iam cerna potionum generi signifieoni Missilis ante legitima opulas uretantur. Sie et Pi tarchiis accipit de causi novor moriarita lisputans μέγα ἡ κώ- των καλουμένων προποματων. 4 4 ναρ ὀωρ ιεισθέντge. ἀπτοντο τῆς ροσης διαβρόχω - ωαπι παλμα τυ ρέεεω . ia Ἀτω ἐασορουι ενοι τῶν ἄλλων. His

orbis Plutarcnus in tria distinguit sui temporis coenas τ

라틴어 텍스트