Deipnosophistarum, libri quindecim. Ad editionem Lugdunensem postremam emendatius expressi. Accedunt Villebrunii interpretatio gallica et notae itemque Isaaci Casauboni animadversiones integrae

221쪽

LIB. III. CAP. V. 199 naen virerit Catalanti ἔγκων ἀτμφω ex insistrato in l. Galeni de nisi langu contra Erasistr. In eo

albo ponuntur et rarime Simeon Seth de anesio: ιπις ἡ μι-- ώμων ὀγκων πεπταόν. Id est: dor in

cliciae Tarentini, si novo lo*iendi genere sic e pressit sila, ouae sua mole stomachitin abitur ea voce cum mul tis silwn impeditum L. IX. dicuntur Athenaei ume caritilius caprinis πολυν χρόνον Ἀ-ιν- α - Ηic aliter accipitur pro corporis rivile, i est, pore ipso et ea, lini ui vomit aliut, ut XIΠura ι. c. o. alillo legat a Caiunt: - πλ'γ- τοις - πλήρωτω ri μιαι priore signincation dicuntur cibi εργγκοι oui non distenciunt ventriculum, ne milela ent. a VIII. Ut auctor, pisces saxatiles esse

κω πέπτεσθαι ταχέας Errat Dalm , ii putat, ευερο , Quod molem corporis impleant ovo et conrea eius artis, Quam magna eum laude profitetani vivus, principia. At cistos illos, oui ventriculum comploni,noc militum tamen nutriunt ὀγκώεα dicunt Graeci. ADtemidorias l. I. de albis oleribus, pura rapa, nypra, fra cui uita alii te id genus, sunt, inauit, ninia

κωδη και τροφα. tiam de personis εὐογκος dicitur. .u-

ipsum vero λαγαρος declaratur a auctore utimur in significanda re laxa, non adstricta, non pIena et aria.

Sic λαγως et ρυκοίλιος apud Hippocratem unguntur. Contra apud Thernimum λαγαρος μες Opponuntura et orat. IV. eiusd. ωχοι λαγαροὶ καὶ Ρεινδε μην Iaxae, e fariis s se exirere. Sed viris doctissu, lorem uicutiant lute vehisce l. VIII. λαπτειν, nutaverit desiderari hic aliouid, in sit plena sententi, ei licet per me ita scribere λαλδεται ταχέως οη- λον δὲ διότι λλει i. Extremo eam PFu διαλυομένων των συκω habent omnes SS. σωμάτων. iuod iden est nam -- vocat quos

222쪽

ματα, cibi. Canthar poEtae comici, Tereus. Mur ficus siremni orpori praeueant alsiam aut aerem, cum ipsae natura sua sint νιτρώδεις, cautam nanc asteri deipnosophista: ἁλυκώτερο δε ποήσει φθιμυν ἐκ των μι- πινομήνων. Salsiorem succum erit in aciem propter ιν o. od vi δε-3. Suadent veteres me sici in quor In .am morboriani curatione sici non solae cometantur, sed cum aliis puta si quis oppilatione laboret, eum in nio, styuarii calatrunma, origano, pipere aut ging here viaei lant, uae ἐπιγινόμ α vocat auctor, Iasiositaritia Nisi legerulum serii ενα quoniam ita paulo ante in eadem sententia scriptuni est χυλον δ' αλυκον -- τα χηντα Δαὀίδωσι in αλῶν ἐπ σνόμωα Laege cum Daleo. - - λεπτομερεῖ τολου- non τρος Verrum nomen est unius labulariam Aristopnanis Προαγα)m, resa que mox scriptum 1 Προαγωνι. Meminit Iulius poli. I. . . . Nicopnonte sive Nicoptaron sun libri fi-

ώρων est plena et serventissima aestas. Da camp. tuerinyestit/uasi anteuis. Quasi oblitus esset. ωραῖον inel Plinio verti aestisum aut quasi apud Galenum IV. io Epidem conam non legisset. ἄρα significare aestatemper excellentiam. Si Galenus α μιλν δὲ ἐγχωι μ

in Gordination Trojanorasn eviarinae Intelligit eo mentarium libriini a Demetrio conscripriam in eam a tem Boeotiaemonaericae suo φαψ. IL, qua recensem

tu Trojanoriani copiae. In mensum suisse id opus, in

223쪽

Multa ejus carininis nodieque fragmenta leguntur apud

istere scriptores, Zetzeni maxime et Antoninum Ia- ratem. Inde afferiantur hic super mentione Sutuntis

πων ξλα ταμών χλοάοντα τύπους καγσατο Καδ- . Periculosae plena aleae res est, ut antes dicebamus, ex paucis ethis integram sententiam vestigare. Minavero φο- βήμενος δεὶς τροπαιον ἐτησατο, ad vere Plato. Tentare

autem qvid nocet Videtur ergo posita de amnienaec cecinisse. iiii familiari antiqtiis inore nomen yrs, quam peribat cottici mali in&ulpserat. τύπους enim Cadinquit alitu quam literarum characteres interpretemura vulgo ci editum olim, terras inventum esse Cadmi Ausonius Pinora aridutiis futurita paginas a ri liolis atruosiribtu Arianus, auctor Ηρακλείας, ut mox ilicitur, is est fortasse poeta, ex quo proseret Pollux l. v. nunc versum: υχένος ἐε ὐπατοι κύβοις ἐπιτέλλεται ἰξυς. Nisi tamen Minoe legendum, quem res Herculis imscripsisse quatuor liuris, testatur Suidas Ipse ρακλείει

vocat. tiam Pisander et reaedimus id argumentum tractriverant, et Ηρακλειαν ediderant uterilue. In Anm

λan . batilia triata qualia suerint non explicat deipnosophista Hesycnius magma taedam mala sic scribit vorata quod notarulum duximas nam aliud nomen rites sert. Sed molem sine sapore in illis puto fuisse. μνλει Διριγξι etiam Theophrastus meminit, ut init. II. Histor. Lege mox τεθαύμακα τα κατα την 'Pωμην πιπρασκομενα μῆλα. Non τῆ ωM. arn casum quam tum retinent omnes antiqui. In Disometri veriti, αλα p. 61. μὲν, κόλποισι Διωνύσοιο φυλάσσων , stribunt omnes ad unum codd. Δ φέρουσα. ἐπιμηλώς etiam Hesyclaio pirinus est Dioscori j aliud ea vox sonat item aliud Laleno. Vulnus grave sequentia aeceperunt verba ouod ne dissimulatum periculosius noceat, aperiemlum est, et ita stri. hendum: σπιριδων δὲ μηλων ἀτω καλa-α πινά φησι Tιμαχίδας ἐν τῶ τεταρτω εἰ - . . . . . καὶ ἐν Λακεδαίμονι παρατιθωθαι τοῖς θεοῖς φροι Πάαφῶο ταυτα. D sunt verba Dimachidae. Praeterea anaeoluuio est in

auctoris oratione: nam rectum erat σπ μηλα μνημο--υM. Doctissi trius alecamp. meraciat: - τω τεταιπωρείπνων, memor, laudari l. VII. Timaehidam , --

224쪽

perperam: ἐν Λακεδαιμονία βρωτα τινα μηλα, pro νδεακεὀHμονι βρωτα Inaneopnriisti loco auctiores una Voce κα καρύου ο βαλαν κή, De istisinilotim. τα Περσικον φησι Hrαρωτερον καὶ κεγχρῶδες ava quid videretiar, viximus l. II. c. 3. In epitonio tamen Hoescneliana ut in editis. κεγχρωὸες. Dalecampium saepe suo liseeralem multa auctori largiri, Pittas non cogitavit. siligens lector multis locis depreneiulet: cuiusmo si est, quod ait Perficiun malum auin immpertoremque Crius sententiae nullain omnino in Allienae veri is exstat vestigium. Selirtur ex Alvstoplaanis Glossis Uiconicis: ουο Λακωνας καλεῖν ὀξυμαλ IIερσικα, ανγα αδμα. mirum possit videri, priina dum Dus nominibus esse appellata a Spartanis. Dinaia PNμο, praeseruin eum Η yclitus solam vocem ἀύμαλα interpre-ietis κοaκομηρα Non tamen id satis argumenti sit ad inducendum no loco το Περσικα. mani ea voce sublata, non nabe nic Obum Athenaei naec observatiuncula. Sedeor rupta sint postrema proin τινας αερια. Mune, ait Am

liana epitoma nitali nomini. Placenticinis, quae decisus, περ ι αἶγας lux αγρίας ποπέμπων του ζητοῦν se olim Er sinus scripsit. Fortasse tamen respectum ad sabulares capras, quae Plirygibus quondam oracula edidisse sicuntur. Clemens Alex in Προτρ. εμ ἔν αρχαίους σου Φρύγα ὀβασκουσιν αἶγες, καί at mox συνέμποροι τῆσδε της γοητεύα αἶγες , - - μαντικην σκημένα. Provectu speciem habent, quae statim selluntur: ι μέν τι νέπων όβας πορεῖ, χαιρέτω Λήυκαῖσι βίβλοις ταῖσι et Ἀννωνος πλάναις. si qui horara retulit in libros uor Iuba, dirnus est, tum obluunt Dis tib ri l. -oribiu Annonis. Simile illi: Qui Bavium non Oint, amo tua ea amna, Mami ιβυκα βίβλοι καὶ Αννωνος πλάναι figuraesta δια δυοIν. Iam olim Cartilaginienses navigationem in Atlantico Oceano institueriant, et terraritui aliquas plagas militis postea secusis ineognitas aperuerunt. . ela . ns praeuipuae lux ruit Anno vel potius Hanno o procerinus Carmaginiensium. Sed neque περιπλους ab illo tutus neque libri is, eodem argumento vi aliis consecusidem apud homines inveneriint. Ino natum prover.

Hum, quod ita videtur laus conceptum et E μή τι,

225쪽

των I ρε τις, χωριτω Λιβυκαῖ βίβλοις rata τ' Ἀννωνος πλάναις. Mox in neoptariisti loco non agnoscunt philosophi Alices ista: α ράχνης, κή καρύac. 'aetamen sunt in MSS. et epitonis Hoesesi Soquitur statim ex

eodem Tneopnri φέρει d. τα μῆλα πασαν ωραν τα μὲν γαμαφνρηται. au i θεῖ, τα-ἐκπίπτει. neopnr nabet ἐκπέπτει, non multum diverso sensu eamque lectionem tuentur epitome et Eustallatus qui qui leni alitu agenat, eum nare Pamphilo tridueret Ii in Od conam Plinius ita venit A lura ipsa omnibus boris pomiferi est, alas ea- od vixit neopnrastus et ἀσαν γαν, vociιnque anni remore, Plinius negligenter omnUiu horis. Et τα δὲ ἐκπέπτει, altis gnarursenιibus, immunito verboriana orisine .cimum malum cepisse e si nainat doctus convivator meis moria moriam avomani, cum ad illa iraque tempora nemo inter esculenta nativisset Plutarenus, seculo uno antiriouior . suis tempori ira pariani Minuc id suisse in mores receptum significat affirmans plerosoue senioriani, tune viverent insolentes ejus civi penitias abstinuisse. πολλα inliit, τῶν θωύτων - βρώτων πρότερον Ριελ νοῦν γέγονεν Multa. me nemo a. ω νι re ansadere, miser suavistina sun fisua. Exempli loco assertoenon est . vulvam cereurum, sicyopeponona piper et noe ipsam Medicum malum Plinius de malo Assyriae pom ista Efum alias non muniatur. CAPUT OCTAVUM.

226쪽

tato genere Βοιωτία, quemadmodum aliis alimio loeumelius scriptiani. Bl,lane tui. .IX. principio nabenisi uni scriptum Βοιωτίω, Pollux legit Βοιωτία l. X. c. q. Βέρβεια in versidiis Eripni ancillae artarate Dactamini est uomen, ut servoriam pleraque omnia. Frustra est vir doctus, qui emendabat βραβεῖα πολυτίμπα. Ait: καὶ ἀσπίς δηχθέντες δὲ ἔπαθον. bliti Alex ndrin1 non istum seris laniandos sontes o cere, verian etiam venen toriam animalium morsibus interficere, sicut Avienienses ciciua naustu Galenus in conam de uim ad Pison. t 64 noc illoruiri pliuscum institiuum commemoratiis veritis: rJολλάκις ἐλασαμην ἐγω ἐν του μεγάλη Ἀλεξανθρεία το raχοετου - αυτων de aspidibus loquitur γιγνομένου θανατου. τavγαρ τινα τέτω - νόμω της κολάσε in κατακρβέντα μλανθρωπως κα ταχέως ἀποκτεινα θέλωσιν, προσβαλλον- τες αυτῶν τοις ἐργοις το θηρίον, κα ποιήσαντες λίγον τε πατησαι, τω ταχέως ἀναιρουσι νον ανθρωπον. Vidi δευς in πάgna Alexandria, quanta releritate moraem θι. Ginrant suoties iam damnatum aliquo usi μι-

giuiu, quo Theopompum historicum auctor incit μα- παρα Θεοποuπου του Ιου ανδρος φιλαληθους κέ πολλα χρηματα καταναλωσαντος εἰς την περ της ἰςορίας ἐξήτα σιν κριβη. Veritatis amantem ait suisse, ejusque perum stigandae studio magnani. pecuinae vim insum 1isse. De impensi Tneopompi non tacet Dionysius, alic in p. ad Pomponi. De amore veritatis non desunt qui obstrepant Athenaeus ipse l. VI. υσμενέςατον appellat, parum constans sibi. Sed quia ingenua libertate vitia no-inin in Theopompus carpserat, inultorum odia veritas illi para vorat. Itaque βάσκανον et ali omina virtutibus invidentem multi pronuntiarunt, quos refellit Dionysius. Lucianus de conscr. nisi. τν αὐτη - Θεοπόμπω κατηγορίαν ἔξεις φιλαπεχθημήνω κατηγορουντι των πλείεων. liinc neopompinum scribendi genus nominat Cicero. mina de Onanibus omnia libere palana sicuntur ad Atrie. I. II. Scribi malim: περὶ Κλεάρχου θιηγκμενος τοῦ ρα- ' κλεώτου, ρακλεωτων των ἐν τῶ ldοντα τυράννου. Vel: τοῦ Ηρακλεωτων των ἐν n. r. Quia in multis Graeciae

oppidis legitimi , ut ita dicam, et usu plurimo cognitus veneni modus cicutae propinatio fuit, κωνειον simpli citer pro venenato poculo usurparunt scut pyxis dicitur

227쪽

LIB. QU. CAP. VIII. zor

etiam ex auro et argento, et χοἱλκεα poetis etiam serrea et lialybea Sexcenta ni similia. Ita debuerant accipere interpretes, Cum altissester: κα - τοῖς πλείσοις ἐκ κωνειον πιεῖν. Non de potu rasae, ut verterivit. Nam sequitur statim πίνοντας το κονιτον, de eodem veneno.

ut clariam est et admonia runt ante nos viri doctisnini: quibus assentiri non lenes Alnistaei codices emendtantibus. Mepnanus Λέγεται καὶ κονιτο δηλητίριον φάρμακον, ωο Θηναιος ἐν τω τρίτω Δειπνοσοφις- , τι malim ι ραν τους προιαγόντας το πηγανον μηθὸν πασχηντας ἐκ του κωνείου. Mani sto me scriptor inutatione Atlienaei κωνειον pro venenata potione απλῶς usurpavit. Ita autem nti legunt et menaranae omnes, et Hoescheliana E PHO-nia. Finito sermone desciit o. ait Tatur εἰπουντος του Δρομοκρίτου IRA scribeninam aliquando putavimus τοῦ Ααρη-ris. Democritus enim Romani nonainas nomen non est.

Illum autem mi super citreio malo modo disputavita et Romanum fuisse, et e primoribus . colligitur ex praec dentibus paulo ante vernis: εἶ οἶσι , μαθὼν παρά ποώτου μου κευθέντος την της Αἰγυπτου ρχην Praefecturam p. Aegypti alii truisse creditam ouam Romano civi, putan dum non est. Sed patruit late per ea tempora jus civitatis Ronranae rimis de ita Democrito et caeteris convivis plura ἐν τοῖς προλεγομένοις. n istis Epicharini,

rum Strabeii ex Athenaeo et Hesychio noti tamen inae ratis manu constanter κραβύζους De ceribatis amplius quaeramus. Tethnucia sunt area τήθυα de quibus multa in sequentibus. ἀναρῖται sive αγηρῖται iidem cum iis, quos νηρίτα alii vocariint. In multis victionibus το impune ado aut abest. Sic uradeli et astrabesi fidem.

σκιφυδρια Epicharmo sunt, quae alii εφωρια. Hesychiuit ειφύδρια κοχλία. Sic et σκίφος pro επος Moisces quoque seiphiae non alii a xipniis sed an istis Epi

228쪽

niluni: ῶς ἐμπαγηναι τινα αὐτοῖς α/ιως tit Iacile altavit refies ab illi pomu nic locus interpretum conuuenude etymo vocis σκιφωρια satis refellit. Addit Epichar. natas Τους τε μακρογογγυλους σωληνας. Emen bidat docti sinius Gesnerus μακροκογχύλους. Sed cur editam non se. ranius lectionem μακρογόγγυλος longus ac te significa ut πολυποίκιλος mulor es araur. Solenes, Ni etiam

dicti sunt digiti, et ὀμακες et λοὶ quare non positant μακρογο*γυλοι appellarii Sic de alia conchylioriana, ut videtur, specie factum nomen γογγυλίσκηνος, id fie-wcluo interprete, γογγύλον ἔχων τον οἶκον το σωμα. Ivinde coinmemorrantur Epicharino nigrammi albariana concitarum genera. Sed versus ille corruptissimus est, qui ad nigras petetinet. Scrinitur enim ἀμερ κογχοθηρα πασιν εο τρισώνια. Scripta manu laetio nitido moliora quae sanare non poterat praetemisit prudenter. ni. gras ita Epicnarmas: Θατυα δε ταὶ κόγχοι αἱ αμαθθι ιοσε κακοδόκιμοί τε κηυγονοι Tας ἀνδροΦυκτίδας παντες ἀνθρωποι καλέοντι Ἀμμες δὲ λευκας τοι Logo κνγονοι, et fortasso etiani καδόκιμοι. Alterae sive alim ius generis eonia ne ovi fouIUM et male audiunt reti generationisti ianuae bus vulgo moriales a pisan ανδροφυκτίεις, Π

Dσω nos dii vocamus albas Dal amplus μαθIraa concitas putat dictas ad Amitito Veneri lacra Amatnun tem puto, voluit dicere. Atque hujus sententiae auctor illi Conradus Gesnerus qui Vonoris conclans esse putat,

qua χοιρινας et porcellanas vulgo appellant. me assen. ya66. tiar docilis viro facit analogia. Qua enim propoletions αιιαθλο ab Ἀμοοῖ possit deduci Quin potius cominu

lioc epitherum esse censemus illamin concnariam, quae in lirno generantur. Nam, ut ait Nicari ter, testaceorum.

quae ille vocat ὀςρακόρινα Πολλα μεν ἐν πέπνσι, a s ἐν ψαμάθοισι νέμονται. t humanae stipientiae pater, in βορβορώδει quidem linio ostrea in αααωδει vero concitas nasci. Quod nuc facit in primis. ααθος onim, ut docon grana matici, O uμώδης τόπος Ut nurus non sit, Epicharino appellari κόγχας ααθίτιδας quas ait philosopuus gen rari in locis αμαθώδε m, aut, quod idem est, s M A si prodarent a loco istud nomen indlium, non ab Arna fiunt cypri sed ad Annama oppido Siciliae, Odire rem servata analogia cujus maxima semper ratio a sapientidias habetur. Emendat deinde Desecampius,ausi

229쪽

κιμοι et ανδ φύωας. Nos caussam non vulemus, currilita lectio repudietur. Homeriani unitatur Epicharinus in istis: Ἀμμε ὀ λευκας το Θεοί. Separat malectum deomini si humana qua de re in Gatylo Plato Addi. ni et alius Epicharmi locus: ἐν δὲ Μουσαις γράφεται Ἀντὶ τὰ κογχος αντέλλην καλέομες ἔς dιςον κρέας Prima verba piracul dubio cor rupta sic emendanius 'Eur κ γχυ, - τάλλη καλέομες Vocem τέλh interpretatur. CAPUT o, V M. Alvariareus ab antiquis criticis tractatus. Sopater φλοιακογράφος φλοίακες. Hidaro tragoediae vel phoacographiae auctor is Mon. Honstrua

An hoc de conchyliis ostreisque ferinone Alcaei locus

Alnenaeo pirasertiar de cujus lectione vera et interpretatione doctissimi viri Aristophanes grammaticiis et Di. eaearchus, sive sa censuerunt Alcaei verba suntliaeerri utrώων χαυνοι φρένας α θαλασσία λεπαιν. Quidquid nonnulli muginenturi Atendiani est, ita scripta liaec sensum nullum haboro. I.eginius nos: Ἐκ λυπαων δ' ἰαί- σε φρένας α θαλασσία λεπαo ri ἰαίνοις, λασσία λεπας. optat jucunda omnia amiculae in his, ut lepade marina animum oblectet, ut solent pueri fistu-Vide sequentia Atlionaei Inter oblectamenta juventutis errant se conchyliorum genera quaedam, ex quibus varia sibi ludicri pueri conficiebant. Aristoplaanes pro λεπα emendabat χέλυς Credo, quia illa quae diximus puerilia oblectilinent partim aptas existimabat esse marinas patellas Nisantum huic emen-

230쪽

p.is et dationi tribuerulum sit, amissis Alcaei podinatis, aestima. te lio sic non licet nobis. Videtur tamen primus e Goliae vel sus non ODscuro altΡra lectioni favore Πέτρας

κω νολιας θαλασσης τέκνον. Nam vital aliud lepas nisi mapis et maris piragenios Errant, si Sopatriini appellari non soriant Φλοιακογραφον. Super menturanas et epitomen Elastainhis utem facit ut lectioni. λοίακες in magna talocia diceDanis nistriones et mimi Mimoriani. OEtae φλοιακογραφοι, vel etiam φλύακες aut φλοίακες

iiimpliciter Stephanus de urb. Ῥίνθων αραντῖνος φλύαε.τα τραγικα μεταὲρυθμίζου ει τὰ γελοῖον. Vir doctus φλιαε

aliter accipit. Fallitur. Hujusmo si polisis proprio inmine Rarotragoedia appellisi tur, vel pla lyaeogr tua. Suidas ejus auctorem facit Ruininonem. Pίνθωνὴ Ταραντῖνος κωμικός, αρχηγὸς της καλουμένης ἰλαροτραγδίας η ἐς φυλακογραφία. Scribendum φλυακογρaφι

Nihil interest inter φλύαε et φλοίαε. Idem alibi de Sintade ἔγραψε φλύακνς, τοι κιναίδους De hoc Sopatro

plura c. l. In eius vernis elegantia est Homericii ta με κοας ἐμα ηχος Ut ποῖόν σε πού φυγε ἔρηρο μοντων Menstranae tamen et epitome τελλίνης ἐξαίφνης μέγας non μέ τις In altero veriti μελωδός ῆχος pro μεμε . λω3ημένος aut ἐμμεληρ. Sequitiir: α δ i Ἐπίχαρμος o

Duc irrepserit otiani in SS. nescio nam ad iuperiora pertinere non videtur. Caetera sic lego: πlχαρμος οπορκαεῖ Προαηθεῖ . picnarmum no nomine Abulam docuisse, testatur Pollux l. XXIII. Pronicthei Abesa' per paries poetae varii docuerunt, cognoinininus radrantata distinxerunt. In Aesclayleurun tragoediarius

indice legas Προμηθεῖς δεσμώτης, Προμηθευ πυρφ. TIρουηθεὐ λυόμενος Sed et Προμηθεύς πυρκαευς ab A stlaylo composita est, ut asscinai conceptis vorbis ullo

Poll. l. IX. Quare augeatur, me auctore antilitas idqcatalogus adulae istius nonnine. Etit ortasse verius, Προμηθείς πυρκαεῖς non uliani esse tabulain, iam appellatur ibid. n. πυρφόροe. Et enim πυρκαελ. dignena accendit. Quare ita potius videatii restituendus ille lociis: Πρ πυρκαιεῖ ἡ πυρφόρος. Iρ. εσμωτη Πρ λυόμενος, servato sabularuni ordino. Restitu

etiam in eodem albo corriaptu in nonio alterius dram usν aut certe praeternilirum: nam in litorii reprima censeri debuit abiit Θαλααοποιοὶ auctore eodem Polluce l. VII. c. ah

Sed ad pensum redeamus. Ex hac igitur mula E mP

라틴어 텍스트