Scriptores erotici graeci ...

271쪽

σται προσιουσαν - την ναυν ιις ναυμαχίαν, στασιν - του καταστρωματος οπίσω, χεῖρε δεμένην την ρην και τις αυτων με γαλ τῆ ων ' 'Iδου, ἀθλονυμων , ειπων, ποτεμνε αυτης την κε αλην, και τολοιπον σωμα θεῖ κατα της Θαλάσσης. γω δε . ειδον ανέκραγον, οιμωξας, και ωρμησα ἐμαυτον ἐπα-Gηναι. ως ο παροντες κατεσχον, ἐδεόμην ἐπισχῶ τε την ναυν καί τινας αλλεσθαι κατα της Θαλά, της, εἴ πως και προς ψην λάβοιμι της κορος τοσωμα και ο στρατηγος πείθεται, και - σι την ναυν και δυο των ναυτω ακοντίζουσιν εαυτους ἐξω-ης νεως,

ο λησται μαλλον ερρωμενεσορον λαυνον. ως δε ημεν πάλιν πλησίον, ρωσιν οι λησταὶ ναυν ἐτέραν, και

γνωρίσαντες ἐκαλου προς βοηθειαν ΙΠορφυρήῖς σε ησαν

Piratae simulatque nos appi opinquante iam, ac ad pugnandum paratos conspexere, puellam, inaninus ad aemgum revinetis in prora statueriint. Unusque ex eis magna voce clamans, En praemia, quae perirH; miserae illi caput abscissit eoque in navi cultato cada veris reliquum in mare deiecit. Quod conspicatus ipse, neque i minus neque cla nora pepercit iniri post illud in mare praecipitem me dare volui. Verum ciam me, qui aderant, continuissent, remos ut inhinerent, oria inmie aliquis innaare desiliret, rogavi sinito pacto puellae corpus hu-niandum recipere possent. Atqtie praefectus pariait, navemque stariait. Tum vero nainartim duo e nave desapsi, collectum retuleri in eadaver Piratae interea valuitiis nau, to sugae incumbebant quibus ciam irim appropinquavissemus, aliam illi ratem conspicati, agnitisaue, qui ea venebantiar, erant aurem purpurae collectores piraticam iacientes, ab iis auxilium implorarunt. Quamobrem

272쪽

πειρατικοί. ἰδών σε στρατηγος δυο νος ηδε γενομε- νας ἐῖοβηθη, και πρυμναν κρούσατο ' καὶ γαρ ι πειραται του υγῶν αποτρεπομενοι προὐκαλουνθ' ως μαχην ἐπεὶ ἔ αν-τρέψαμεν, γην, ποβας

του σκάπους, και - σωματι προ Θεις, κλαιον

Νυν μοι Λευκιπιτ τεθνηκας αληθως θάνατονίπλουν, γη και Θαλάττη διαιρούμενον το μεν γαρ λείψανον

εχω σου του σωματος απολωλεκα σε. υκ ἴση της παλαττης προς την γρο η νομη μικρον μοι σου μεθ

ρος ' καταλέλειπται ἐν οψε του μείζονος αυτ δε ολα

praesectus duas iam naves convenisse videns, extimuit, remisque inhibere iussit Darid iidem illi suga repressa am nos ad pugnam provocabant. Posteaquam ad linis reversi. e navi egressi lanitis, ego mortuae trii amplexus, ira Misere lanielitari coepi: unc quidem mihi unam atque alteram Mucippe mortem obsisti, terra scilicet atque inara suilain 'in inquam enim hasce corporis tui reliquias halaeo, te tamen anaisi neque enim, quae tui pars terrae tra sita est , ei par est, iam retinuit mare: nam minor tui pars sub maioris imagine mihi r licta est, contra vero sub niinoris , megrana te mare pocsiat. Sed quoniam os mihi tuum suaviari sortuna eripuit, quod certe licet, iugulum exosculabor.

sed in punis eo vero naνω re interpres. Vertes unci quirimi dere , adeo ut, qui prora in panem res maiorem amissa, ore anteriore procmiente, navem re scapite); mare arma quod ex mglio propellebant, eandem re rvam sam panicolam, at prae- int,in prora semper ob flantiorem, eontinet, re integram Versa, mutata remisandi ratione, possidet Ieiuna sentemthr. puppim cursum Mnpellant. V.

273쪽

λιν ς την Ἀλεξάνδρειαν ἔρχομαι, και Θεραπευθλ

ακαν το τραυμα του Mεν - με παρηγορουντος,

διεκαρτέρησα ζων Και - μοι γε γονα 'ηνες ἐξ, και το πολυ του πένθους ηρχετο μαραίνεισθαι χρονος γαρ λύπης αρμακον , και πειπαίνει 'ς ψυῶς τα κη μεστος γαρ λιπήδονης και το λυπησαν προς ολίγον, καν η καθ άπερβολην, αναζε μαν, πίσονη ψυχη καίεσαι, τῆ δε της ημέρας ψυχαγωγία νι--μενον καταψυχεται Καί μου τις κατοπι βαδίζοντος ἐν αγορα 'ς χειρος οῦν λαβομενος ἐπιστρετει , και υσεναι ν, προσπτυξάμενός με πολλα κατεῖ λει ἐγω δε το μεν πρωτον ου λι ος τις ην, αλλ'

III. Haec necum maestus, Maver sepultime mandavi, cinde Alexandriam reversus sum ubi iratione vulnera licet invite adhibita, summo in ei turiatu, mn Ia in consolante, vitam egi Tandem transectis minimensibus sex doloris uia itudo diminui coepit Moeo vis enim medicina tempus est, animique vulnera emolli Sol ilippe hilaritatis lentis est .aegrimonia tametsi modum stiperat, non tamen, nisi quatenus mens aestuat, servet ac si temporis amoenitate liniariir, refrigescit. onerum inim me ad soriam aliquando conset rem, superveniens mihi a tergo pitulam repenae, manu comprenensum ad se convertit, taciteque amplexus, iussuaviarim est. Ego quis ille esset, initio non cognovi, sed obstu-

Λαβίμο επιψεροι Ita a με πολλὰ κατεψιλοι. Ita scripsissebuit liber cum regus co uestγiis auctor videtur in secunda miti collatus, quem aditi a Franc. o. In prima aulcm posueratrOleario. Quod etiam secutae sunt χιιιο - νον λαβώμ νος εοτισχων, operae nostrae .sed melius, quod και ἰὼν εἰπὼν , περιπτυοαμπως in aliis postea inveni, μιστρέφει με πολλοι καυφίλει Sic hiluat

274쪽

. τηκειν-κπεπληγμένος καὶ δεχημενος τας προσβολα των ασπασμάτων, ως ιληματων σκοπός. ἐπειι μικρον διέσχε, και το προσωπον ειδον, Κλεινίας δεο ανακραγων - χαρας, αντιπροέβαλλον τε αυτον,

και τας αὐτας απεδίδουν περιπλοκας και μετα τα

τα εις την καταγωγην νηλθομεν την ἐμην και ο - ταυτα μοι πύτο, ὀπως ἐκ της ναυαγίας περιγίνοιτο ἐγω ὁ τα προ της Λευκίππης απαντα.

Θ' Εὐθυς με γαρ, ἔφη, αγείσης της νεως, πετο κέρας ηξα, και κρου λαβομενος μολις, ανὀρων-- πεπληρωμένου, προβαλων - ἐψας , ἐπεχείρουν σὰσθαι παρακρεμαμενος. λίγον δε μων ἐμπε λαγκτάντων, κυμα μέγιστον αραν το ξυλον, προσ- ρηγνυσιν ορθιον φάλω πέτρα κατα Θατερον δ' ε--χη γ κρεμάμενος το δε προσαραχθεν βία πάλιές τουπίσω δίκην μηχανης απεκρουετο , καί με σπερ

peti his, oscilla iturationes non aliter quidem, quam si scopiis simila essem, ad quem diriglerentur, excepi. Ac non initio post eius laciem contemplariis .is praegatus vocem tolletis erat enim Clinia, hominem complector, pares*ae inplexus reddo, ac mecum una domum

perduco. Ubi ille mihi mi pacto nauimigio ereptiis su rar, ego illi contra, mare Leucippae Melctrairi, singilla

commemoravi.

IX. Atque ita sitam ille Fracta, inqvit, navi, antennae inhaesi extrensitatemiue illius viris iam plenam iniectis manibus vix apprehendens, suspensus detineri co- flabar. Nobis iuem aliquantisper ululariani vi agitatis, fluctus ab altera parte lignum , ciu haerebam, scopulo aquis contecto illisit illiisum aquae impetus iter , , machinae instir, reiecit, ni te peritule ac funda iactatrum

275쪽

απο σφενδονης φερ ρίπισεν τοὐντευθεν δε ἐνηχ' ἐπίλοιπον της μέρας, ουκέ ἔχων ελπίδα σωτηρίμ.

κατα προσωπον φερομενην, και τὰς χεῖ - ανααχ ν, ηουνάμην τρόπον, κετηρίαν δεομην τοῖς νεύμασιν ἀδε, εἴτε ἐλεησαντες, εἴτε και το πνευμα αυτους γερ, ἔρχονται κατ φε, καί τις των ναυτων, πει μκαλον - της νεως παραθεούσης καγω μεν ἐλωβομην οι δε ἐzείλκυσαι με ἐξ αυτων των του σαν - του πυλων ἔπλει δε το πλοῖον εις Σιδωνα καμί τινες γνωρίσαντες θεράπευσαν.

ι Δωδε πλευσαντες μερας ἐπὶ την πόλιν ηκωμεν, και δέομαί τε των ε πλοίω Σιδωνίων Eενοδα- μα δε ο ἔμπορος ην, και Θεό*ιλος ο τουτου πενθερος, μηδεν Τυρίων, ε περιτυχοιεν, κατειπεῖν ως ἐκ ναυαγίας προγενοίμην, ως α μη μαθοιεν συναποδεδημη-

exciassit. Quamobrem siet relliquum araiulo, spe omniselinis penitus amissa, transegi. Tandena sessus, sortianaeque arbitrio totum me permittens, navem quandam ad me venientem conspexi, ad illainque, quatenus comessum erat, manum tendens auxilium iit ri gavi. Qui in ea eram, sive quod vicem ineam dolerent, sive quod ira vemtis agerentur, ad in proram sirexeriint: eor iraque unus rudierueni, nave interim prileterlatanae, demisit quem cum

apprehendissem, illi ex ipsis me imortis faucibus eripuemini. Porro navis illa Sidonem serebatur, ac nonnulli, quibus noriis eram, inita curauionem aviaibuemum. X. Bulinini alitem navigantes ad urbem advecti sumus. Ibi tum ego Sidonios, qui ea navi vehebantur, Xenodaniam scilicet mercatorem eiusque soceriim, Theophilum, rogavi, ne Tyriorum alicui, si qtiem sorte obviam Dbuissent, naufragis lissierat a me nuntiarent, ut ne m

276쪽

κοτα ηλπιζον γα ληροιν, , απο τούτων ε η - χία γενοιτο, πέντε μονον μερων μοι μεταφὶ γενομί- νων , οἶς υκ τυχον ὀτθείς τοι δε κατα την οικίαν τηνεμην, ως οιοας, προσηγορευκειν τοις πυντανομενοις, εις κωμη αποδεδημηκεναι, μεχρι δεκα ολων μερων καιτουτον γε τον λογον ευρον περι μου κατεσχηκοτα. υ-

σος πατηρ ἐκ της Ιαλαιστίνης τυχενηκων, αλλα δυο αλλων στερον μερων, και καταλαμβάνει πεμθεντα παρα του της Λευκίππη πατρος γράμματα, απερ τυχεν μετα μίαν μερον της ημετέρας αποδημίας κεκομισμένα, δι ν Σωσπρα- τος ἐγγυα σοι την Θυγατερα ἐν ποικίλαις η συμ-Cοραῖς ναγνους α γράμματα, και την μετέραν

ἀκουσας φυγην, το μεν , ως της επιστολης απολέσας το αθλον, το δε οτι παρα μικρον πως η τυχη ταπράγματα θηκεν κα γαρ ι θαττο εκομίσθη τα

tecum iter suscepisse intelligerent. Fieri enim posse puniliana, ut eos laterem, si qui&in hoc illi clam naberem, praeseretiin, quod quinque rannina sies effluxissem, iitriis nusquam appariterain. ain, domesticis meis, ut scis, riγgantiu us, remis inartim decemque iuegiras se ab--uriina esse, responderam atque lianc aput Onan laniam me invaltius comperi. Sed & pater ritus non, nisi biduo post e Palaestina rediit, misiasque a Leucippes patre literas invenis . altero a distessu nostro die allatas, per quas ille tibi filiam spontaint. Quibus lectis, ac fise ga nostra cognita, vehementer animo coenam tus est, tum qiuκ te promissunt per epistolam luci ut amittere uteret, in quod tam brevi eum in locum res a sortuna

deductae stent quorum nini evenisset, si literae citius

277쪽

γραμματα, και των με πεπραγμενων συθεν προς π

μα μανθάνειν Σωστρατον. ασμένως δε οποι ποτε ανάσιν οπες - θωσι την ἐγγύην, κα ψίξονται , εἴγε αυτ, ις ἐξέσται φανερως χειν - ου πετεύγασιν.

ἐπολυπραγμονε δε αντι σθένει που κεχωρηκατε. και ως λίγων προ τουτων μερων, ερχεται Δάῖαν

τος ο Tύριος ἐξ Αιγυπτου πεπλευκως, και λέγει προς

αυτον, τι σε ενθαδε θεασατο καγω μαθων, ως

χον, ἀθυς ἐπιβας νε--γδοη ταυτην ημεραν, πασαν τε προηλθον ζητων την πίλν προς ταυτα οὐ σοι βουλευτεον ἐστιν, ως τάχα και του πατρος ξοντος ἐντα Θα του πῶυ.

allatae fuissent. Quin etiam puellae ratrem , ut rem dissimularet, ontestariis est: Murtim existimans, ut vos sorte invenirem. Neque vero censebat e re esse, ut insonunium hullisimus Sostrato innotesceret; illiu sibi pers sum habens, vos quoquo tandem abiissetis . nituras inter vos nuptias intellecturos, redituroinae, agae causam non amplius palatri facere veritos. Nunc ille laam diligentissime in id inclinabit, ut, quonam profligeritis, scire possit. Nam etiam superiorinus proximis diebus ex Aegypto inversiis est Tyrius Diophantes, teque hic vidisse parui mosignincavit. Quam rem ego simulatque intellexi, nulla plane itueriecti inora huc adnavigavi diesque liae octavus est, ex lao te quaerens it laena istam pe lustro Q mobrem de patre tuo tantiani asstitur, quid agas, etiam atque etiam vide.

278쪽

παιδα Σὶ δαίμαν, λέγων, νυν με Σωστρατος μοι Λευκίππην ωίδωσι , και μοι γάμος - μέσου πολί- μου προπεται, μετρησας κριβω τας μάρας, ναμ σιάση την υρον. Ἀντων ἐξωρον ἀτυχημάτων.

ω μακαριος εγω παρα μίαν μεραν, μετα Θανατον

γάμοι , μετα Θρηνον ροαναιοι τίνα μοι δώωσου νυμφηνη mni; ν οὐδε ολοκληρον μοι δίδωκε νεκραν Ου Θρη-

ναν νυν καιρος, ο Κλεινίας ειπεν αλλα, σκε ώμεθα, ποτερον εἰς την πατρίδα σου νυν ανακομιστέον, η τον πατέρα -οὐαναμενητέον οὐδέτερον ειπον. ποίωγαλιοοιμι προσωπήτον πατερα, μαλιστα μεν ουτως

αισχρως zυγων ,πα κα την παρακαταθηκην αυτουτ αδελφου διαφθείρας; εύγειν ων ἐντευθεν πολείπεται πριν κειν αυτον Ἐν τουτω - ο .ενελαος XI. Quae in Clinia dixisset, nihil alitudinitani fortunae Iudibrium deflevi: serum, inquiens, hoccine tempore Sostrariis Mucippen mihi spondet Nuncne minime si ex Milo uxor dantes nae ille eriini rationem diligenter sudiluxit qui non nisi post abituna nostriini nuptias fidi i voluit infelicitiites intempestivas o me ante unum illum diem beatum Nunc Leucippen in rimam spondent. Nunc, oin asini lugendum est, Hymenaeum cancreparant. Hei nunt liniralem ortuna poniam prae t. Qiiii ne moriuae quidem megriin ciuiave mini concessum filii Tum Clunia minime, inviit, num est conquerericlite iis considerari tum potius, praetatiae in patriam in iure, an patrem ni opperiri Neiuriam, inquam, placet. Nam aua facie illum intuear, cuius domo rani turpiter su- νὰ cuiusque fratris depostrum abiuravid Mihi certe aliud nihil superest, nisi ut in prius abeam , aam ille adsit. Haec dum inter nos pennitiarentur, Menela in SaἈ-

279쪽

νίαν περιπτυσσονται, και μανθ Αουπι παρ μων ταπράγματα - ο Σάτυρος 'Aλλ' ἔστιν σοι, ε ,

και τα παροντα πεσσα καλως , και ελεησαι ρυχην

Ἀτρομη μέγα τούτω παρέσχεν αγ-ον,4 δ' ακεθέλει λαβῶν γυναικα γαρ ξεμμεν ἐμαυτον πάνυ

καλην, ὼστε - δων αυτην ποις γαλμα, Et σίαν το γένος, νομα ελίττην πλουτος πολυς, καιηλικία νεα τεθνηκεν δε αυτ προσ2άτως πιηρ καταθαλατταν βούλεται δε τουτον ἔχειν δεσποτην - γαρανδρα ἐρω και δῖ- σιν αυτην και πασα αυτης τροουσών. λ αυτον γα δύο μηνας νυν ἐνθάδε διέτριον. ἀκολουθησαι δεομένη ὀ δε - οι - παθων ὐπερος

νει, νομίζων αυτω Λευκίππην αναβιωσεσθαι. His ad nos ingressi sunt. Sinitila antho Cliniam amplexi. de tota re a nobis cetriores ficti fueriam, Satyriis ad

me conversiis Hain contemnenda, erctile uaquit, o casio num tibi sese offert, qua res ias in tuo lacile colloces, animiquere ni amore deflagrantis una miserearis: nec vel o clam te, Clinia, id habendum est. Perii agnam selicitatem Ventis stetulit; sed quam ipse nihil faciendam putet. Atque adeo ut scias, mulierem Epiresiam eius amore flagrantem ad insenlam usque compulit, oraria Amasane, 'irana , cum videas, Deae alicii simileni titilices. Meliten eam vocant, sivitiis assiliemem, atque aetate no dum satis marii ra. Quae cum virum iampridem naufragio amiserat, hinc sibi dominum, non enim maritum dicam, praeoptat, eiqii se fortunas omnes stias dedit. Quid, quod eius etiam causa duos hic menses consulmsit, hominem, ut se sequereriir, obtestanc hic vero eam despicit, neque . quanaonrem faciat, stiri potest, nisi sorte Leucippen sibi a mortuis excitatrum iri sperat.

280쪽

.εινίας' - - τροπου δοκῶ μοι, ζῆν ο Σάτυρος λέγειν κάλλος γάρ, και πλουτος , κὰ ἔρως εἰ συνηλθεν in σε, υχ ἐδρας' οὐ r ἀναβολῆς το μεν γαρ καλλος ηδονην, - πλουτος τρυ*ην ,

πείσίπι - Σατυρω και Αρυσαι ' τω Θεω Καγωοπενα ς' Aγε με, πον οποι Θέλεις, . και Κλεινία τουτο δοκεῖ μόνον οπως το γυναιόν μοι μη παρέχη πράγματα, ἐπείγουσα προς το εργον, ἐς τ αν εις Bφεσον ψικωμεθα φθάνω γαρ πομοσάμενος ἐνταυ- Θα, συνελθέ, ἔνθα Λευκίππην απολωλεκα. αυ- τα κουσας ο Σάτυρος, προστρέχει προς την ελίττην ἀαγγέλια ερων κα μικρον αὐθις δαλιπων παν--χεται, λίγων, κούσασαν την γυναῖκα φ' Ανης

XII. Tum Cinia: Recte, inquit, Satyriis loqui mihi videtur. Quid enim clanctatione opus sit, ubi pulchrithulo, vivitiae amor tibi sese osseram' ex tubus ad voluptam re fruendas, ad vitam laine per gerulam, atque ad existimationein in i parandam is inta omnia lappetant. autem in postremis reptitari luna non est, superbos Deo invisos esse. Ego Satyro fides habendam censeo, teque Deorum voluntati ut peinistreas, sitaceo. una ego se trans Agedum, inq in duc me, quo lubet, siquidem ita Cliniae quoque uteriir Tamum, ne muliercula hare molesta mihi sit, retri ante perfici postulans, quan Epnesum pervenerimus. Iuravi enim, nemini me unquam mei copiam lactumni, Mi Leucippen amisi. Quibus ainlitis, Satyrias e vestigio ad Mesiten evangelia ferens eliciirrit aulii halu ita multo post reversus, ea re 6-gnita, prae nimia voluptate exaninratam paene concidisse