장음표시 사용
351쪽
ου αποθανουσα τουτό τις αυτω καταγορεια,
και, ἐνταυθα η, παρά τινι των μετέρων ἐπαρ πων' Σωσίεαι, ἔλεγεν - ουτως εἶχεν την γαρανθρωπον κονας -ορον δα τουτο κολουΘησέ μοι. ἔχεις τον Σωσθένην, παροπτιν η γυν κατα τους αγρούς. ἐξέτασχν των λεχ επω εκοπτον. - ἐψευσάμην, μεμοίχευμα.ι. αυτ δε ἔλεγεν, προσποιησαμενη τον - νατμον της Λευκίππης, ἐγνωκέναι ταμιευσομένη
α ις, si ζητησὶ Θέρσανδρος εὐρύν την ἀληθειαν,
τας Θεραπαινίδας παγῶν αις συναπελθουσα. ἔτυχεν οῦν παραγένηται προ την ta λεγού. - όπερην, οὐδαμου φαίνειτθου την κόρην ουτω γα αυτην ἐγ---αι προς την ζητησιν φανερως, ως - τον --naeciam perduxerim. Porro autem is uxorem sitam luge-hat, quae ante inter Vivos iniuc, tranavis latenis', veristrariir; c in Nin leni, nescio quis eam vivere, atque
apud unum e prociarinotariis nostris, Sosthenem inem nominabat, vel fari nobis retusit remque ira se natare compertum est. Rus enim prosecti, mulierent invenimis: a ae nac de caula me ille sinitiis si Mahes Sosthenem :mulier ruri est. De sis omnibus tuo athitrari perconi re. Si quid naenuram esse me compereris, aculterii ream agas licet. X. Haec inllae duaerit, inicippe ramini scire sedissimulans, atque in animo liniae , si quidem, veris nitem indagareatariander stillauisset, ancillas, missiuistin Mucippe abierat, postri se niane revet sura, testes dare, puellam nusquam reperiri dicturas. Nec enim aliaui illam ob causam perquirendae puellae operam dabat, quam ut Thersamiruti ad ci insulum, quae locuta fuerat, induce.
352쪽
σανδρον ἐπαναγκασαι Ταυτα ουν υποκριναμένη, πεμΘανως κάκεῖνα προσετίθει ΓΙίστευσον, πιερ, ουδί μοι φίλτατε παρα τον της συμβιωσεως κατεγνωκας χρόνον, μηδε νυν τοιουτον ὐπολάβοις η δεχημη διαπεφοίτηκεν, ἐκ της, τον νεανίσκον τιμης, - ειδοπωντων πολλων την αἰτίαν της κοινωνίας και γαρ υ φρομ τέθνηκας. - δε και διαβολη, δύο συγγεν κα κα θυγάτηρ φημη της διαβολης και ἔστι μεν διαβολη μαχαίρας τερα, πυρος σφοδροτερα Σειρη- νων εὐανωτέρα - δε φημη υδατος ὐγροτέρα, νε
ματος δρομικωτερα, πτερων ταχυτερα. - ου η δα-
βολη τοξεύση τον λογον, γε δίκην βέλους εξίπτα
ται, και τιτρο μει μη παροντα καθ' ου πέμπεται οδε ακούων ταχυ πελται, και ργης πω πυρ ἐξ Imτα , και ἐπὶ τον βληθεντα μαίνεται τεχθεα δε ret. Quin immo maniqiram satis apposite respondisse vu&banir tamen illud etiam addidit: eoue vero, o lux, quae lixi. lalia esse putes meminisse enim potes. quam incorrupte mea, dum simul aetatem egimus, vitam duxerim qinmodi ein, proin me nunc a te insim lari, perinluviam est Fama autem aec ex nonore auis testanti nisi to exorta est, miniurii multos lateret causa, φaamontem meam illum in fansiliaritatem receperim. Quod si laniae civiendum sit, an non tu quoque naufr o uti. niersiis odiisse putandiis enis cauumnia enim, lania duo fiant sibi cognata mala nimirili ciuia haec illius nilia est Ataue illa quidein gladio acutior, igne ardentior, &ad pers Mnctim Sirendam aptior est haec vero aqua fluxior, vento celerior, pernicior alis. Quamobrem sesenio, cita a calumnia emissus fuerit sagittae in morem evolat issentenaque, in ciuem mittitiar, vulneriit qui vero audit, facile admodiu credit inimi amensi in vul-
353쪽
στω καταιγίζουσα - του λογου πνεύματι, καὶ ε&mmατα κουφιζομενη τω της γλωσσης πτερω ταυταμε α συο πολεμῶ, ταυτα σου την ' χην κατέβαλεν, και απέκλεισε μου τοι λόγοις των ωτων σουτα Θυρας. ια' Ἀμα λέγουσα, χειρος τε ἔθιγεν, και κατα-ςιλῶ ηθελεν ἐγεγονε δε ημερωτερος, και αυτον ταμνεν των λεγομένων το πιθανον, και το της Λευκίππης
συμφωνον τω λογω του Ζω Τενους , μερος της πονοίας μετέφερον ου με τοι τελιο εμίστευσεν ζηλοτυπία - απα εμπεσουσα ψυχῆ δυσέκλειπτός ἐστιν. 'Εθορυβεῖτο ου σωτην κόρηνήκουεν ειναί μου γυναῖκα -τ εμπε με μαλλον Tori μώ ουν, ων ε ετ
neratum iurit. Atinia ex vulnere uiusmodi multiplex mittam statim diffunditur: sermonis vento acta, simguaeque pennis interim sustentata, omnes in partes circumferriir in uvii cuiusque aures illabens me contra me diuiae pestes conspiraverunt eaedem animum num tuum occiipant, meosque an auriuiis ista sermones arcent. XI. Quae cum Melite dixisset, appreneniam nerian ora mimum dissuaviari voluit. Ille Gu te lictorum verbs ilinidine moliri, de concepta ira aliquantum remisit, utpote citi, Prae de Mucippe narrata errant, a Sosthenis oratione non aliena, suspicienim omnia protius creuere voluit propterea'in Hist nectatio, udi semel in animum alicuius incidit, non nisissimul extriuii potest. Ceterum Thersenta puellani, waam deperiuat, uxorem meam esse aiuliens, miretim in modum pereuruatus est maiusque in me inlium concepit. Seo tamen ei contaturiini se astumans, itiuae uti uti-
354쪽
σουσα προς με της ποσχεο ς. - Σωσθενης -- ραπεμψας μέχρι τινος το Θερσανδρον, καθυποσχόμενος περ της Λευκίππης, αυθις αναστρεῖε προς αὐ-
την, και σχηματισας το προσωπον ει ηοονην, Κατο
Θωσαμεν, εiπιν ω Λάκαινα Θερσανδρος ερα σου, και μαίνε ται - τάχα και γυναικα ποι πιπαί σε. το σε κατοροωμα τουτο εμον γε γαρ σου προς--τον περ του κάλλους πολλα ετερατευσάμην, και την
χρο αυτου φαντασίας γεμισα. ι κλαίεις αν στηθι, και Θύε επὶ τοῖς ευτυχημασαν φροyrr. μνημονευε δε καμου. ιβ Κ - Λευκίππη Τοιαυτά σοι, Θη, γίνοι το ευτυχηματα, ιά μοι κομίζων πάρει σεσθένης - ρωνείαν ου συνιὼς, αλλα νομίζων αυτην
Verat, res nataret, ibinam solus abiit. Melite interea moerore conficiebatur, quod, quae mihi promiserat, la- se non posse melligeret. At ostiaenes, Thersamiro, ut aliquantisper abesset, si sis, multa de Leucippe pol-sitans, ad eam riarium prosectus est vulnique hilaritatem prae se ferente, Prospere omnia, inqisit, o Lacaena sucis dent Thersander enim eousque te diligit, ut insaniat: sone vero etiam in uxorem ducet. Id autem mea unius opera fieri credas velim, inritam illi pulcntarii inena, supra quam cogitari possit, conrarientavi, teque in medullis ei imitiis innxi. Flere itaque desine, ac non animo esto, Venerique nanc ob selicitatem a Ta lacere perge. Sed, ut me quoque tibi veniat in mentem cura. XII. Tum Leucippe Talis inquit, faxint Dii ut selicitas iit, eveniat, qualem mihi nuntiatum venis Sostne-nes irridei se minime ratus, sed illam ex animo loqui
355쪽
τω οντι λέγειν σιλοτρονουμενος προσητει, Βουλωμαι A σοι και τον Θέρσανδρον ος τις σπιν, --, ως - μάλλον ησθείης Mελίττης μαν ανηρ, ην εἶδες ἐν τῶ αγροῖς γίνει δε πρωτος απαντων - ώνων,
πλουτος μείζων του γενους, περ τον πλουτον η χρηστοτης την δε λικίαν, οἷος ἐστιν, εἶδες, ὀτι νέος κακαλος, ο μαλαττα τέρπει γυναῖκα. Iρος τουτο υχὐπηνεγκεν, Λευκίπι Ἀηρουντα τον Σωσθενην ἁλά' Ω κακον υ Θωον μέχρι τίνος μιαίνεις τα τα τίεμοὶ και Θερσάνδρω κοινον καλος ἔστω ελωm, καὶ πλουσιος τῆ πόλει, χρηστος τε και μεγαλόγχης τοῖς δεομένοις εμο δε οὐδε μέλει τουτων εἴτε ἐστὶ και Κοδρου πενέστερος, τε Κροίσου πλουσποσαρος ἡ μωκαταλέγεις σωρον αλλοτριων εγκωμίων του ἐπαινοῦ
existimans Alli nunc, inquit, nerandi i conssirionem sortia nimie, quo magis etiam in i laetandum scias con memorare volo. Itaque o pro certo alae, inlues, eius, quan mira allocuta es, maritum illum esse, Ionum omnium genere primum sint initiis genus divitiae. subtias henignitas vi at. Nam quid ego M eius aetatera quar tu enim iuvenem praetereaque formosum esse visi isti quae duae res a mulierinus suam n axime expetuntur. Hic tum Leucippe nugatorem Sostnenem diutius
non tulit, sed Quousque tandem, inq; do belluamin
omnium pessimi, aures meas impura tua oratiinne foeda
re perges Quic mihi ima toruli. Formosiis sit mstae, dives sit patriae mansuetus magnanimus stis, mi eius opera eguerant. init enim mea resere, sive C dro nobilior, sive o so ditior exsistat. Quid mihi Hie-rum laudum cumultu recentat Sane Thersandrum us
356쪽
συντρίβεσθαι τυχης, και του κατεχηντος με δαίμο- νος ριδα γαρ υσα εν πειρατηρω Δοκεῖ μοι, ἔ*η, θλοί α μανίαν νηκεστον πειρατηριον ταυτ ειναί
σοι δοκῶ, πλουτος και γάμος και ρυ ανδρα τοιου- τον λαβουσα παρα της τύχης, ον ουτω φιλουσι οἱως αυτον και ἐκ -- των του θανάτου πυλῶν αναγαγεῖν; nis κατέλεγε την ναυαγίαν -- Θειαζων, ως ἐσωθη, και τερατευομενος περ τον δελ- οῖνα τον φωνος. 1υ ο ἐν η Λευκίππη - ετ μυθολογουντ προ αυτον πεν αμαι, ἔτη, κατασου, τί αμεινον, και πως μηδεν τουτων προς Θερ-
σανδρον ἐρεῖς, και μη παρο ν ς χρηστον ανδρο οργώ-
pristum virum trunc laudicio omni altaris uxoribus ini Hati asiat re desinet. XIII. Tum serio imiten Sosthenes lanir inlia, iocaris At illa: auid, inquit, iocer sine mea, ori na in me triciente me iam frui scio enim, me inter piratas esse. Ille autem Ininaedicabili usihi vi&ris, inquit, in sania detineri Piratiirmnine icii lociis hic vi&tur, ubi coniugem divitias, oblectamenta nanciscaris eumque pra terea virum, quem adeo diligunt ii ut ex ipsis morais faucibus eripuerint Atque siluit hinc dicetusi occasione naufragium recensuis divina ope iactum impitem, quod evaseris, ac non dissimilia praementi Mum sis , quae de Ara nis delphine miramur, niminiscens. Qui is in nihil Mucippe respondisset Sosthenes terrum: Quic rata, e re sit, inmiti, mente circianispice, ininusnuin itinio Thasii viro respondeas, ve, ne hominem mansuetum
357쪽
σε ει - αῖάρητος ἐστιν χρηστότης γαρ τυγχανουσα με χάριτος , ετ μαλλον αυξεται προπηλακισθε
σα A , ιις οργην ἐριθίζεσαι το γαρ προττον, τι ανθρωπίαν, ἶσον ἔχει τον Θυμον εἰς τιμωρίαν. αμεν - κατα Λευκίππην εἶχεν ουτως. ιδ . Κλεινια δε και Σατυρος πυθόμενοί με πτω δεσμωτηρίω καθεῖρχθαι διηγγελκε γαρ αυτοῖς Μελίττη της νυκτος Κάυς ἐπι το οἴκημα, πουδη παρησαν. και θελον μεν αυτου καταμεινα συν μοι οε
ἐπὶ των δεσμων - επέτρεπεν, αλλ' ἐκελευε απαλλαττεσθαι την ταχίστην ο μεν - τούτους α λασενακοντας, ἐγω δε ἐντειλαμενος αυτά. περ της Λευκίππης, ει παραγενοιτο, περ την ἡ σπουον προς με ηκειν, και τας της Mελίττης διηγησάμενος ποσχλις,
την ψυχην ιχον nr τρυτάνης ἐλπίδος και φοβου , καὶεφοβέῖτό μου ελπίζον, και ηλπιζε, φοβουμανον.
irrites qui in ira permovenire, sere ne*au. Is enim, cui ransuetiacis inest, si in alte ingenium incidat, mansuetiorem etiam se praestat si vero in innumano congrediatur, implacabili Grvescit iracundia Natura enim ita γmparatrum est, tu, in quo ad bene merendum ubgeat alacritas, ei ad ulcistendum acerbitas non desit Acce Leucippe quidem nactenus. XIV. Clinia Satyriisque, simulac me in astodiam dariam esse aiuliverunt, omnem enim rem eis Melite narraverat, noctu ad me in carcerem statim se contialeriim, una nec in illic degere parati veriti cameras ciastos non permisit quin immo eos vel invitos iam celerrime adire iussit. Ego vero id nam ab eis perii ut in primum Leucippe rediisse cognovissent, mane sine mora ad me reve terentiir. Interea Melites promissa mente agitans, spe metiaque angebar; ac tiniori spes, spei timor coniunctus erat.
358쪽
τον Θέρσανδρο εσπευδεν οἱ δε αμαι τον Σάτυρον ἐπ
ἐμε υς ειδε σε ο Θερσανδρος το Σωσθενην, πυ- Θάνετο, πως ἔχει τα κατα κόρην si πεύω προς --τόν. - τον μεν οντα λογον ου λέγει σοφίζεται δετι μαλα πώανως Αρνῶτα με γαρ έἶπεν ου μην ου' την ἄρνησιν αυτης ουτως χειν απλως, ἀλλ' υπονοέῖν μοι δοκεῖ σε χρησάμενον - αῖησειν, καιοκάλτην βριν ' λα τουτου γε ῖνεκεν, πενί -- σανδρος, Θαρρείτω σο γαρ εμον ουτως χει προς--την, - Θάνατον εἶναι. ε δε μόνον φοβουμαι, καιεπείγομαι μαθεῖν περ της κόρης,, τω οντ ρον τυροχανει του νεανίσκου γενομένη - η ελίττη μοι δη-
ροσατο. αυτ διαλεγόμενοι παρησαν ἐπὶ το της
Λευκίππης δωμάτιον. πὰ δε--ίον ἐγίνοντο των
XV. Postea autem, in iam se illuxisset, Sosthenes a latae salviruin Satyrii QOinia ad me reversi sum. Ac heriailiter quidem Sosthenem, quis de Leucipperi osset ad moremne sibi gerendum persuasa esset, interrogavit statim. Ille autem lippressa veritate, nescio qiuid apte sane commentiri Negat quidem illa, inquit vertimul ego ex animo proficisci non tuo nain contrumesiam tantum timere mihi videriir, ne videlicet se clini semel potitias fueras, elicias. Tum ille: A qui quod ad hanc rem, inqssit, attinet, formitare desinat. tenim, ut inmnue rear, tam altas desulemum ei iste in corde retulices egit, nullo M unquam tenipore imi avelli possit. Illiu tantum-m clo Vereor, ac scire aveo, sitne vere adolescentis eius, uti mihi a Melite narratum antea fuit, uxor Haec ultro citroque colloquentes ad Mucippe domunculam pervenerunt. Quam ciam ad miserabilem sonum vocem inflectentem procul sensissent, taciti ante fores clam consede-
359쪽
Θυρων, - ουσιν αυτης ποτνιωμένης. ἔστησαν οὐν ο τι κατοπιν αυτων ων Θυρων.
ιστ. οἴμοι, Κλειτοφων Τουτο γαρ ἔλεγε πολλά
κις O- ita που γεγονα, και που καθείργμα. - δε γαρ εγω, τις σε κατεχει τυχ αλλα την - μαγνοιαν δυστυχῶυμεν αρα μη σε κατελαβε Θερσανδρος ἐπι της οικία. αρα μη και - τι πεπονθας ὀβριστικο , πολλακις θελησα πυθέσθαι παρα τουσΘενους, ἀλλ' ου ειχον πως πυθωμαι εὐμεν ως περ ανὀρος ἐμαυτης, εῖοβουμην, μη τί σοι κινησω κα
κον, παρεινασα Θέρσανδρο ὲπὶ σέ - δε - -
νου τινος, πονοια και τουτο ν τι γαρ μελε γυναικι
προ των οὐχ αυτης ποσακι ἐμαυτην βιασάμην,
riint, ut, quae loquereriar, exatusirent. Sola enim seciam ita propemodum lamentabatur.
XVI. Hei mini, o Gitopnon id autem nominis, laro repeteDat neuue tu, Di sint, tu quo in loci cit-stodiar, nosti: neque ego, rae te fortuna nabeat satis scio scit alter alterius enim ignarus mseram iterque ubiam vivitnus. Numquid vero te domi nersander depre-nendit Z nu inmiti tu quouue contrumeliam passus e. Miniquitana non semel in anina fuit, Sostneneni de te intem rogare veriam, quomodo id tuto iacerem, non inveniebam. Si enim, ut de coniuge meo, tragassem, metire dum fuit, ne inde aliquiae periculi tui conflarem, nersandrua in te concitando. Sin, ut de hospite aliquo niue etiam suspicioni locus esse poterat. Qui enim mulier de iis, quae ad se non pertineant, sollicita sit 8 Sed quid ego haec loquor Inam vero ad rogandum me quam saepisi
360쪽
μόνον ἔλεγον, νε Κ ποφων , Λευκίπι ς μόνης
πεικεν αὐη--ἡ ἄστοργος γω πεπίστευκα. μετα τοσουτον ιδουσά σε χρονον ἐν τοῖς αγροῖς ου κατε-
ρίλησα. υν ουν - Θέρσανδρος ελθ πυθανόμενος, τί προ αυτον cor αρα ἀποκαλύψασα του δραματος την ποκρισιν, διηγησομαι την ληθειαν ν η με νομίσης ανδραποδονάναι, Θερσανδρε σπρατηγου Θυγα- τηρ ιμι Βυζαντίων πραπο των Τυρίων γυνη, ουκέμι Θετταλη, οὐ καλουμαι Λάκαινα υβρις αυτηεοπι πιρατικη, λεληστευμα και τουνομα α ρ μοι
Κλειτοzων, πατρὶ Βυζάντιον, Σώστρατος πατηρ, μην ΓΙανοία ἀλλ' υδε πιστεύσειας ἐμοι λεγούση. φοβουμαι δε και ἔπι πιστεύσης περ Κλειτοφωντος,
sinae comparavi; nec tamen ad id singuam indit aere ii Plana potiti vertim in tantunimodo querebar: Marite Citophon unius Leucippe fule, constans marite, quem alia nulla mini eo etiam cistans mulier peli xit, quamquam id ego amoris iam propemodum affectu aeua non cred i tene tanto post tempore riari conspicata deosculari etavit Sed viamin Thersemiro, si forte rursum inaei rogantrias adsit, responMN numquid, detracta persona rei totius veritatem onanen adaperiarn Ne me vile nia ipium, Theriander, existimes Byzantio-mna exercitus icis filiam QTyrii adolescentis viri primari uxorem esse scias. Ego nec Thessala sum, nec Lacaena Ohi est nomen Piratica haec contumelii est, per Praus nomen etiam tali a lenitum his Coniux mihi est cistophon patria Byzantium, pater Sostratus, mater Panthia. Haec respondenti mihi ni minitne, puto, credes.