Artium scriptores

111쪽

sunt Sed Diogenes Laert. VIII, 68. incit TOPI IAN γουντον Αεοντῖνον αυτοῖ Empedoclis γενέσθοι μαθητὴν ανδραυπερέχοντα εν ρητορικῆ και τέχνη, ἀπολελοι ποτα et

Venetae toni. I, pag. 300. ΓΟΡΓΙΑΣ δ εοντινος κατὰ

πρεσβείαν χθών Ἀθήνησι τὰ συγγραφείσας παρ

monium prorutin iis dicentis se arte Piocpie Iasdan Goaegiae offendisse. Quintilianus cpaoPae huius artem agnoscit III, 1, pag. 212. mi obstare Videntur duo Aristotelis loci, quoruni unus ex artiun historia egitur apud Ciceronem Britto cap. 2. his verisis artem et rare t Siculos Coracein et

xisset Sed huic loco nolo multimi considere. Ἀltei vero Gorgiam ne discipulis quidem praecepta quibus eloquentiam cognoscerent, sed de re qualicunque orationum attulisse in altitudinem docet, sophist. Elencia pag. 638 utilite o με γαρτὼς αρχὰς ευρόν τες παντελῶς α μικρόν τι προήγαγον οἱ δὴ νυν et δοκιμουντες παραλαβόντες παρὰ πολλῶν χν κδιαδοχης τῶν κατὰ μέρος προαγαγόντων ουτως ηυξ κασι. T σίας με μετὰ τους πρώτους, i. σύ, Tos δε μετἀΙ σίων, Θεόδωρος ει ετὶ τουτον b, ,αι πολλοὶ

Nola et lite Gorgiat qui Tisiain sequi debebat missiliat.

112쪽

πολλὰ συνενηνόχασι μέρη, διοπε - δε Θαυμαστὰ ἔχειν τι πλῆθος την τέχνην. .. και γὰρ των περὶ τους πιστι- κοὐ λόγους μισθ' αρνουντων ὁμοία τις γ ῆ παιδευσις τῆ rem πραγματεία ' λόγους γαρ οἱ ἐν ρητορι- κους, ι δε ἐρωτηματικοῖς ἐδίδοσαν εκμανθάνειν, εἰς ους πλειστακι ἐμπίπτειν νήθησαν κάτεροι τους αλλήλων λόγους διόπερ ταχεῖα μεν, τεχνος de ν η διδασκαλια τοι μανθάνουσι παρ αυτῶν. o γαρ τέχνη, αλλὰ τὰ πὰ της τέχνης παιδεύειν πελάμβανον ωσπερ αν εἴ τις πιστημην φάσκων παραδωσειν ἐπὶ φμηδεν πονεῖν του πόδας ἰτα σκυτοτομεῖν μὰν διδάξειε, μηδ' ὁθεν δυνήσεται πορἱζεσθαι τὰ τοιαυτα Minci ou γένη παντοδαπῶν ποδημάτων οὐ τοσὶ γὰρ

βεβοήθηκε μεν προς την χρειαν, τέχνην ἡ υ

παρεδωκα Haec Gorgim ex tecnnicomam numero deIemlum esse dilucide ostenditant; sed contrarius nobis demonstratur Plato nis locus unde eum non nio lo praecepta, sed in otio sedentem de oratione gem henili arten dedisse credas leguntur enim in

Phaed, o pag. 69. nae et dicit Socrates: λλ' η τὰς Νέστορος και δυσσέως τέχνας μόνον περὶ λόγων ἀκήκοας, ας ἐν 'Lλίω σχολάζοντι σινεγραψάτην, των δε Παλαμήδους νη- κως γέγονας; et Plintariis responait: και ναι, εγωγε των ωστορος, εἰ μὴ Γοργιαν έστορα τινα κατασκευάζεις η τινα Θρασύμαχόν τε και Θεόδωρον δυσσέα.

Facile tamen rem expedire inibi videoae accurate enim si Ociun exmIsseris, Aristotelis illius demoria narrationis fides non minuitur, sed si rana stat Plato minime lare suam proseri sententiam nee ios intelliDt viros P edinis perspicit cui cum Nestoris nomini Gomoas, mi lyasis Masymacnus niaxime non EnIre,idetur, nos quiden appellat, sed ipse dolus addit τὰ l. e. Gorgias sive alius nuic simillimus, Γοργίας τις, ρα-συμαχός τις ita enim coniungendum, non Nέστορα τινα

si Loquitur Aristotelea de arte rhetorie. hic ignorem sane sidmo erit Sch et Erinae iamin aui haec omnia Gorgia dicta ad ἐρεσrεκους Pertinere enso in atroductione ad Platonis Euill v. aemum pag. 404. Edit novas.

Dissilias by

113쪽

ter tuni est Gorgiae ex Phaedri coniectura viae salsa esse Possit, naustum. Iam vero ii Socrates respondeat viden-

lumi dicit autem ἴσως, αλλὰ γαρ τουτους ἐῶμεν, ergo

fortasse Gorgiana intelligo. Nonne Platonem de industria et opera cicidit olbscure Iovii ne rite sontentiana suam de illis viris latius explicare in alii ino iaDero in his lates Duod si nulla ei a Gorgia ars vel debuit. Hac ratio ii Platonis vectaininimo quid contra Aristotelis evincunt auctoritatent. At illum liti riI α περὶ καιρου tu spuriunt dicentias non puto Arist telis enim verba non ta1n stricte explicanda ut Gorgiam nini l. omnino nisi orationes scripsisse , de sequeretur', nec Dionysius is erat qui quanivis aetato longa inferior quid genuinum, Psid suppositiunt viscemicro nesciret tales aute in iiDI sille περ καιροι, et plures id genus singulos, non totam Pii Dionusto sunt supra τεχναι τινες in iiDiis et sins unetorices an prolatus esse videtur, Osiriun edidisse puto, ut subtilem ct si hi si, uaticariis pariem ab Aristotele ipso in Blaetolicis omissam, plii Iosophus, qui singularia non consideIat, iure

suo silentio transire poterat.

Sic elociuentia Ibolli tempestate inenas iactata, cum Gaauci ipsi an exorneta e coepissent, nondum vero exculta quasi in cuna Dulis iaceret, inax lino cum plausu excipienaia1r- Siculi oratorcs ii pi opter exlusitariun sententiam1m genus et orationis splendorei in admiratione erant, nimios imitatorcs invenisse videnturi ac denium Sicula o Graecae coniunctione quorum alteri ευεπεία, alteri ρθοεπε l inprimis studeDant, ab AllientelisiDus excepta actui ut ad tantum evehoron fastigiunt ut ultim quo pirocederet non haberet.

Quod si secunduin Aristotelis testimonium Gorgias qui

Propter orationis politissimae lumina et insuetan pictui atae orationis dulce linei intraDiloni nactus est floriam, PhiloSO-Ρlsiana quoque elonia entia via tractans, artis praecepta auditores suos docero neglexerat, Hlimcnta haec et principia ex praecoptoris animo scriptis tradere et in vulgus spargore discipuli, Polus, licvnanius, alii susceperiant.', de Polo Gorgia pedise*1o illustris exstat locus apud Platononi in Pnaedro pag. 82. τὰ δε MAOYMῶς φράσομεν

114쪽

quae verna ut nunc leguntur cormpta esse interpretes tolle Vi Ieriint; in vero ratione restiuienda sint nemo vidit omnes- De in loco explicando a vero sensu aDereamini; IE an emen- d. I iis men eo audacius veram pronuncio 1i eam de meo faciam Beiseri inspecta varietate multis et bonis postea ripa tan intellexi liras quos et Schielemacneres, nunc eniIn priInuIn nuper talis evitretitur Veihomam sententia, attigisse nunc vidino, in nova versionis editione pag. 393 secutus est. ικυμνίων nominandi se casum putant eiusdem Aetoris 1 an aliis Αικυμνιος audit Velim altero OH exemplo an declina. io nun mutationem statulant scio litam in teminatione non inuri Graecos interaltam variasse ut idem et 'Aλφῖνος et

n ilivan commutari iamvis de noe merito Glntari potest; sed naeo OnIn Ia declinationern non exuunt Licvmnio Ira iacvmnius inauditum inimo arctissime cum o νομάτων Onaeret et

gignendi est casus unde melius in Codice R. Aικυμνείων, quod iamdudum vidit Oleareus ad Philostrati pag. 497. et Postea Fannincius ad Sextum Empiricum pag. 700. Illud oirelativum Piodve o caret linito aliosvi ut ὀ no ἰησιν in προςεποίησεν mutarent tornmoVit, emendantam in ως, ut quinque Behheri Iiuri optinu et vetustissimi, ei. . . . . sic plena et periecta evadit sententia nihilque est uM remitramis:

τα δἐ Πώλου λ φάσομεν α μουσεῖα λογωνως διπλασιολον ζαν καὶ γνωμολογια καὶ εἰκονολογίαν, νομάτων τε ι κυμνειων α κείνου ἐδωρήθατο πρὰς ποίησιν υεπείας; explicantur scilicet illa μουσεῖα λόγων pialia sint, et

tantiu abest ut ipsius a Polo coinpositi ita fuisse videatur inscriptio quae recentiorum est sententia interpretum, ut Platonem voce λόγος in tocnnicis illis nominitius uuique frae Pien latii, rudi διπλασι,λὰ et γνωμολογια εικονο-

id Buhnli histor eriti orat graee pag. XLII. et C.

115쪽

λογία ', ita vecta illo fortasse princeps in lucent Iodu. xisse videtur, primum Polo non inficet itTidentem cui haec Omnia ἀλογος erant τριβή, haec μουσεῖα λόγων die Tummel-plii et Ze von λόγo D lixisse mihi persuasum sit. Ailiis νομά των item dependere a μουσεῖα et voci λόγων va ammodo opponi ut et hoc, si iam fuisset titulus, ab inscriptione separari non pos vel Bes ut arintro in aprico est neque quis- qui in graece doctus Jod ex νομάτων Aικυμνείων ad se IiIEntia ικυμνιος sit intelligendu haeretiit. Iani Iection restituta quaeritur de sensu veIborram, ex

mi3 Pag. 191. ἐκεῖνος γαρ φησι ζευθε ' τὰ πάρισα διὰ και μουσεῖα λόγων ἐκάλεσεν ο ἐπειδὴ ἐδόκει di καλλι- λε:ἱ πάνυ κοσμεῖν τον λόγοι θιπλασιολογία, ἡ τὰ τὰ αυτ δις λέγειν Io τε μευ. Haec vero Palilogia adactionem magis plani nil stulum pominet quod et Heindori fius sensisse videtur ilia διπλασιολογίαν ad artem Voces compositas ingenti latulat Aristotele Iinctor. III, 3. periinere putat, dia Aristotelem III, 2 , Pag. 165 τούτων γλώx-

ταις με καἰ διπλοῖς ὀνόμασι και πεποιημενοι ὀλιγάκις και ὀλιγαχου χρηστεον, cons. III, , pag. 177. At nae singulis

conveniunt nominiuiis ὀνόμασι , non toti gententiae ut ne nocquuleni Veriina sit. Duod viale sit attulit ara merineias nauddutile ex scholiis vetustis, sed viae eius est in reDus rhetoricis inscitia o innia consumtit. Polo enii et Platoni διπλαοιολογέα

nihil nisi ἰσόκωλα et πάρισα, cum eadem bis dicuntur, ἀναδίπλωσις, velut φιλόδωρος ευμενείας, ἀδωρος δυσμενείας. Ad tute igitur, non ad μουσεῖα λόγων, viae in scnoliis adno

o Iloe salsum os socia in Plialostratus monet pag. 4974 τη γὰρ σεμε ἀγλασα του λόγου Πῶλος ευρημένη κατεχρι σαro. o Plato scilicet, non ut Hetri torsius dicit, Polus. id. Aquila Bonianus cap. XXX pag. 173. Bulin h.

116쪽

tatim cita arte oratoria composuit Polus latulatos a Sumano in sonoliis Hermogenein pag. 18. ΠΩΛΟΣ ὁ Γοργίου μαθητὴς 'EN IN TEX- φησιν πολλα i τέχναι εν ἀνθρώποις εἰσὶν κ τῶν ἔμπει ριῶν adde ἐμπει- ρωςJ εὐρημεναι quae eadem verna cum alii apud

Platonem ipse prae se fert Polus in GoI'gia pag. 6. t

A. v xαιρεφῶν, πολλαὶ τέχναι εν ἀνθρώποις εἶσὶν ε των εμπειριῶν εμπείρως εύρημέναι εμπειρίαμε γαρ ποιεῖ τον αἰῶνα et μῶν πορευεσθαι κατατεχνην, πειρία de κατὰ τυχην. εκάστων de του- των μεταλαμβάνουσιν ἄλλοι ἄλλων ἀλλως των δε αρίστων οἱ ἄριστοι ων καὶ Γοργίας εστὶν δεκα μετέχει της καλλίστης τῶν τεχνῶν. Hoc igitur est illud συγγραμμα laod Plato infra pag. 35 laudat: ρῆμα δ φὴς δ ποιησαι τέχνην ν τ συπραμ ματ ο εγώ ναγχος ἀνέγνων cons. cnol pag. 344. Blin.

Ex Platon sua maxisse Syrianum nec τεχνης nomine inscrip tum fuisse iiDriti dixeris prius ignoro, sed Suriano Intilla nobis deperinita de Polo adisse poterant, nec nisi vero libri suisset titulus, crua ἔν- τεχν de suo addidisset. Iam aspicias Platonis sententiam, Polus primus sere Iam rem ut ais esset ansmutasse Vitatur quid protiabilius quan idem suo laro nomen infixum exstitisse σύγγραμμα dicit Plato, non ἐν τη τέχν elocutionis et eupnonia gratia. orationi pulcre exornandae eum ni illi uni studuisse vel co Pio Gorgiae est discipulus uiuet et tradit praeter Dionv-sium Halicarn etiam Scnoliasta Hermogenis pag. 401. Γοργίας μεν ουν κα Πῶλος σφοδρὰ του κάλλους πεφροντικότες παντοδαπῶν παρισώσεων πληρουσι τους λόγους ).Ἱσοκράτης δε ε ελαττον, o eis Λημοσθεν ης ως σφοδρότερον τεχνίτης φευγε κεχρῆσθαι ταύταις προσκόρως.

Vix tamen cimidquar novum in tota sua arte Pio praeceptor non iam occupasset, I tulisse, ni ita ingenium, Platone in memoria tenent, Omne mini concedere puto, cui egregismiod Chaerephon in dicit, convenit τι se, Πῶλε, 7ει συκάλλιον αν Γοργιο αποκρίνασθαι;

Cons. Uds ad Gorgian pag. 71 qui maae imi notavit iam apud

Hermogenen inveniuntur

117쪽

Gorgiae cet Polo te im adhingit emogene eloeutione vecta iaciens, enonem, notiri ex Platonis clialogo Gorgiae item discipulum, Piem tamen Scripta inedam reli*sisse nus Tuam legere meminimus.

De Licyninio ero iem ni Aseramus, Hemias I: dicit: τον Πω λων ἐδίδαξεν ονομάτων τινὰς διαιρέσει οῖον

ποι κυρια, ποια συνθετα, ποῖα ἀδελφὰ, ποια ποετα και αλλα ov. προ εο εαειαν, io si Polum peregrinum suisse in animum induxoris b multum in probabile est. Foriasse huc pertinet quod apud Suioam: θραφε. περὶ λεξεων, ianivis dat Polum .icnnnii suisso Praecepto rem

scintili nidia enim in xόcentiorum litaris maior iam naec discipulor in et pradccptorem veteriam exstat Confusio.

Arionici lictor an edidit Licymnius et in tecnnicis nominibus appellandia quibus orationis Paries divideret et distin-Piei et poetica Voces et metaphoras mulaces, Pio reprehcndit Ailato tulcs, adnibuit, netoae. III, 13, pag. 197. δει δε

οζους. iocum In in iis recte explicuit Victorius, neodominane lao anto locutiis est Alii, LO Led ea notari putans lasellii enim virum liligentissinium et optinuim parva textui inhaerens

δες. Hoc vult Aristoteles si sis novam Pariem in oratione distinguit, nomine ut vocantilo eam esse appellari lan , modo ne id inane fiat et nugatorium, ut secit L,icymnius. Nunc SeP1untur laedam exempla , ex his deliData arte, ut Victo-

118쪽

mis iam Vulit, non satis integra ' inoυρωσιν ao Victorius ex vetustissimo suo codico R. edulit, quid dixerit, nemo scit. Codex ni, πέραισιν codex P. ἐπέρουσιν hanet. νομάζων

ahgolutum Positum est quod sere non potest, ciun iid ille ita appellarit, ile relerari elieat adde ἀποπλάνησιν neotege Iriun et ignotum neqPe inane esse Voc ulum, iod frequens offendinius in metomun praeceptis. Inde ἀποπλάνησιν meram esse emplicationem Vocis alienae et poeticae ὁζους docentiir, iam item nomini επουρωσιν praepositam excississe hariolor . Et gane haricis eam Coniecturan Maeco commentatore, stupidissimo iiden homine sed vi egregia, etiam ex veteriim cnoliis noDis servavit, sirinatani vi leo; haec vera ille adnotat sol. 2. b. descriDam autem locum integmini qualis legitur in Coll. Μοnac. XC.

δε ει τους λέγοντας τι δος λόγου la ανακεφαλαίωσιν και τους λέγοντας διαφορά, τινος πράγματος θεῖναι και νομα σαφές τι το εἴδει του

λόγου και ρ διαφορῶ πῶς δεῖ ὀνομάζειν αυτά ει δε μὴ, τοι εἰ δε μὴ τιθέασιν νομα σαφες- ῆ

λοιπὰ ει υ δηλοι τι σημαίνει κενόν εστ τὼ εἶδος τουτο, εἴ γε γνωτόν μιν μῖν. που ρου σι ς eautio πόρουσις κυρίως εστ is εν, ιηματα addit edit. τα συνεπουρίζοντα και βοηλυντα τοις ενθυμήμασι και πλῶς εσα λέγονται βοηθουσα τραποδείξει και hoc Od. m.J του πράγματος ιτος εστι, λέγονται πορOυσεις ἀποπλάνησιν τινες λέγουσι την πιδιήγησιν, τινες δε τὰ εζω του πράγ-

- ne uni sine mendi suspieione vertit chloteranacheriis ad Platon torn. I. pari. I. pag. 3M.

119쪽

ματος λεγόμενα, συμβαλλόμενα δἐ εὶς τὼς ἀποδειξεις

και onyouντα Oζους λεγε τα κρα τοι τα προοίμια και τους πιλογους. inde, nam illud de ἀποπλάκησις iam refutavimus, alteriam de Oζους pronaosso tantunimodo, non Verrum est, non modis quid Licymnio suerit ἐπουρωσις ua enim legendum puto docentur, sed vox ipsa 1ani excidisse ariatm tradita est ut verba haec

ita restituamus:

οἷον ικυμνιος ποιεῖ ν τ' ἐχν ἐπουρωσιν ὀνομάζων is Q πανάληψιν και ἀποπλάνησιν ἄζους. ulsi vecta aec πανάληψιν et ἀποπλάνησιν sit, optime

opposita esse notari lum. Et naud scio an neglecta superiori IIemnia explicatione Platonis veri a inter sint intelligenda; videtur enim Polus eosdem torminos et audace metapnora a lacumnii primum inventa in suam transtidisse artem initi quePlato illa vecta ab hoc ei dono fuisse data scite monere. Disius tamen nanc meam profero sententiam. Alius do iacvmnio Iocus iam an Hein torsio ad Plat Pnaeia drum pag. 318. laudatus apud eundem Aristotelem legitur III. . pag. 167 και πῖ καλῶν metapnorae usurpati laesuntJ κάλλος ει νόματος το μεν σπερ Am Ymma λεγει, ν τοῖς ψόφοις, το σημαινομένου και αἴσχος ἐώσαύτως ἔτι δἐ τρίτον λυε τον σοφιστικὼν λόγον.

Haec eum multa in arie sua de vectorum suavitate poeticoquo iis ad orationis splendorem dissemisse ostenduint ae eius elocutione et figurariam amore Vide Trionysii locos supra mentoratos quiDus idii addendus est Dionustus de Demosin.

pag. 103b Platonis Verba in enexeno δεῖ ὁ τοιουτουτινὰς λόγου οπις τους ἐν τετελευτηκότας ἱκανῶς επαινέσει τοι δὲ ζῶσιν ευμενῶς παραινέσει, Prae tamen non

ex antini Ententia, fies ut oratoriim operae illinieret, sunt

dicta, eadem de causa perstringens Oυκουν επψρημα ἐπί-- ρήματι παράκειται και ρθμα ρηματι, το ἐν κανῶς του ευμενῶς τέ σεπαινέσει τὰ παραινέσει, και ταυτα

120쪽

n Θον talpam me esse maximum fateor et sagaciori,1s restituenda relinquo. Lievmnium ver tragie poetae gathoni sic conaponi adueriendum, et si poetica vocaDuIa ex ariesua laudata tonsuleramiIs, Vix POSSumus quin contra vulgarem sententiam nostriam eundem esse atPae Oetam Parium lyricum Licymnium statuamus, nec quemorum si Empedoclena, uenuni alios len secisse meminit, Poetam Aetoricen uactasse male nabeiat. ocis odo omnes inducant velim tales eortin .u velimieeepta in vulgus spargerent Poeticis expressa Ver Dia orationes fuisse necesse ait UInnino tune temporis poetis

impriniis si eloquentiam in VindicaDant, διθυραμβωδης Gorgiae splendo non modo acceptus, sed auctus et

latus fit.

Juid si longius Dereamus ne hoc iidem contenti, et huic διθυραμβῶντι Dei modo in oratorem transformavimus, grammatice Pioque sordes affigimis, non quales nostra aetate, aer eterrum more, si nilia miae liberali strudio digna gunt, in suam re ligere disciplinam sperneDant, ne poetae quidem Iectione et explanatione o ssa, ut de Antiinaclio, SteSimbroto, Callimacho avi inius; mihi certe nullum innaore dubium Fin in cnoliis ad Iliad. β, v. 106. Venetis noster sit intelligenditas Licvninius AmmNIO δἐ παραδηλουσθαί φησι λεληθότως την ἔχθραν ἔνα μη λοιδορησρ τὰ γενος τὼ μεν γαρ δωκε φιλίας τεκμήριον, τὰ δ καταλιπεῖν νάγκης, δι εν ων το ε δωκ εν χρησατο, φ ών Miso ἔλιπεν.

Inter incertos Di excitatos auctores Wolfius eum collocat Priaegg. XCI. sis adnumerandum laos Pag. I XII not. 23.

De Agathone cuius supra mentionem fecimus, a quantun ara rnetorica ad formandum litteramini ingenium valuerit, Paulo susius altera nutus commentationis Parte exponemus, , Plura disputantanis hic superstites quoque Versus sententiam1m anti-ineses nix iactari uno alterove exe inplo monuisse sufficit.

V., apud Aristoti Bhet. II, 24, pag. 156. τά ἄν τις εῖ ς αυτ του εἶναι λέγοι βροτοῖσι πολλὰ τυγχανειν ου εἰκότα.apud Aristot Niconi. Ea VI. 4 et Simplic adinys II sol. 3. b. τέχνη τύχην ἔστερ ε ηαε τυα τεχνην.

라틴어 텍스트