Artium scriptores

171쪽

σuod maiore exfoectes iure non Socrati acetallationem aedBusiridem aibus uanus inaxime gloriabatur PoIIaerates ad

examinandam elegeI it occupavit nempe IJsias iamvis inevis non opus obis ianit de hoc nos certiores fecerit. diagnienti argumentum nondum notatum legitur apud Longinum vulgo Apsinem pag. 725. Id vis ni exH-

κινήσει δὲ ἔλεον καν ποδεικνύωμεν τὰ πάθος τὰ συμβεβηκὼς περ τινας των οἰκείων του κρινομενου του θνεωτος ' mEPE iam ἔν τ ὰατὰ Ἀρχεστράτου λέξεισι λέγει γαρ που τὰ συμβεβηκότα τη του ονείδου μητρι και O Arara ἔντυ πὰρ Ἀχιλλειδου τὰ πάθος τὰ της δελφης συμβὰν αυτο λέγει γὰρ ως ἀκρατὴς λύπης γεννηθεῖσα αυτὴν ἀπέκτεινε κεκίνηκε τουτον τον λόγον καὶ ΙΣπι- εν τ απολογια - του

hia olνυν σου τότε ταυτα λέγοντος πέλαβον ως οὐδέrro αν εἴη Ἀητορικὴ δικον πρῆγμα, ο rege περὶ δικαιοσύνης τους λόγους ποιειται πειδὴ MVλίγον στερον ἔλεγες τι ὁ ρήτω τῆ πορικῆκῆν ἀδίκον χρWτο, υτ θαυμάσας καὶ θησάμενος os συνώδει τὰ λεγόμενα εκείνους εἶπον τους λόγους.

Idem dictam acute in Socraticos iecit Itysias rata pag. 4. πεισθεὶς ν π αυτου τοιαυτα λεγοντος και αμα

olόμενος τούτον ἰσχύνην Σωκράτους γεγονέναι μαθητὴν και περὶ δικαιοσύνης και ρετῆς πολλους και σεμνοῖς λεγοντα λόγους υκ ἄν ποτε επιχειρῆσαι νει τολμῆσαι περ or πονηρότατοι

και ἀδικώτατοι ανθρωποι επιχειρου-πράττειν. Platonem qui Lusiam ad temporiam rationes aequitur Προμεν ως ηδ περ τουτον προειροκαμεν - , ὀρνι- 'et

172쪽

eumque perseDitin paucis hi subiungamus. Cuius Iae fuerit de illa suae aetatis elovientia , cxipta non latenter exprimunt tot enim x netorice rigens inseri Dellum eammaestin Ino et ultimo, nilosopnia, unde omnia emanent, initium faciat ut utina Iodore occupetiae lacum Vulgare In illam netoricen ad usum iodo M vitani

accomodatam, Opnista I' in Vestem Ia sinas involverent senistentias, principem in Platonis dispositione rerum non tenuisse Otii ni facile exspectes. Iani cum popularem statum P rsus exmIaamnoveat civitate,sens Iovie unde tota exsuit oratio sorent s. sublatu, nec Iim via in memoratu dignun restat. Juod si iis evnx nimis in elovientiam invectum esse Censet Plato neni, si constans sibi esse vellet, ita facere denuisse notan-lmittit nec multo minore infiniuitate. Meliena sopnistam1mnio a I aeiIta et veris in ilia undecunque captaI in paulatim- .si ab ipsa laavi inscia discederent et auertarent eritate ), ei P Dari non potuit no unum est quod Platoni convenit cum Isocrate et ideo fortasse in agnam de eo nanui spem laudaritiae; at iod Plato veritatis gratia imp Davit, ille utilitatis causa seliendum non ess dixit. Inde undosopnia vel ille oretica ratione exor sium esse sumenditam et descendendum ad illa ruae rhetorei vulgo tractant. quid enim veriana, . 1id falsum inprimis at vextenmini; Iod ut fiat res ipsa con-

hanc quani in illam agitur sinia sideriindi penitus*1 naurienda. Talia nilosopnus iacilius Perscrutetur, iustus exterita si accedit Exercitatio, adest iam Era ar OratorIa qua, omnia leviter attigisses modo satis

natiuit Plato artificioso explicuit Aristoteles et vimidia plus pars in nota lis argumentis πίστειῶν minima vero in elo- tutione et dispositione quam utramque partem rhetores sitii

inpriniis vindicarant, Versatur. ContIa ea quae in Platonis Gorgia adversus unetores dispu- 3 Plat Gorgias pag. 28. ουκουν καὶ περὶ τὰς ἄλχας πάσας του reωσαύrως ἔχει o iiDω - 44 τορικη, si μὲν re ράγμαr οὐδὲν δε αυtἐν εἰδέναι πως ἔχει, μηχάνην δέ τινα πειθοῖ ευρηκέναο

173쪽

x te μῆ*η intellexisse nion et iusti idem Et i iiintiliantis II.

αλλ' υτος Ἐρος φιλονείκως μαλλον η ληνῶς

οι ἔκ τελείων πραγμάτων συνίωανται inri οφιλόσοφος - του δικανικο μυνον την λην ρί--το ρητορικὴν παραπλήσιον ποιων σπερ αν δηαι φιλοσοφίαν τις διαβαλεῖν βουλόμενος σιωπή- ιε μεν αυτῆς τα χρησιμώτατα μόνους δὲ τορο παραλογισμοί πον εἶναι της φιλοσοφιας εἴποι. απολογούμενοι δὲ ναι ἐν προς- μωνα μιαν ω

Γοργια πολλὴν καταδρομὴν ποιούμενος της οτορικῆς ἐν tu αυτρο πάλιν ἔφης ον τρόπον εστiν ατρικὴ περὶ σωματα, ον υτὀν τρόπον ἐστὶν ἡ δικαστικὴ περὶ ψυχὰς καὶ εὐτλωαίδωνι γ πάλιν φης τι σν τρόπον Ῥατρικὴ περ σώ3ιατατον υ ν τρόπον εστιν η ρητορικὴ περὶ ψυχην, σύνδρομον αὐτη φήσας di δικαστικ' εὐέτέροι. δὸσυγγράμμασιν νης τι ὁ τον αὐτὰν παινων καὶ το αυτὰν ψεγων os ἀνηρ ἀγαθὼς καὶ Ουδἐ ετερον εὐρίσκη ποιων αύτου καταψηφιζόμενος- εὶ es πολλὰς λεγεις ρητορικὰς καὶ μεῖς συναιρουμεν σοι la τούτο εστ γαρ λαληθὴς ρητορικὴ τις καιεπιστημ' ἐστiν, ἔστι δἐ καὶ δελτέητορικὴ ψευδο- λογικὴ η τις εν δικαστηρίοις συκοφαντικὴ λεγεται, εν ει βουλευτηρίοις κολακεία ἔστι G καἰ αλλη τούτων μέση τις καὶ ἀληθεί κεχρηται καὶ ψευδε. ψευδε ει λέγω επὶ τ* συμφέροντι καὶ δια τιολως χρεία γεγον της μέσης καὶ μὴ τη πρωτη αἰ

174쪽

αληθινῆ πάντες ἐχρήσαντο, καιJ πολλὰς ἐπιδέδωκε

αε τὰ ψεύδεσθαι προς γαρ την γνώμην των θωμένων η διαβάλλεται η παινειται ὀ ψεύδος εἰμεν γαρ εἰ τις χρῶντο τ ψεύδει, αυτός τέ ἐστι κακὰς καὶ τὰ ψεύδος ω κέχρηται εἰ ὁ επὶ συμφέροντι κα δια τὰ βοηθῆσαι τῆ ληθεία, υκ ἀποδοκιμαστέον ενταυθα τὼ νεύεις προς ὁ τουτωδει τὰ δύο ειδέναι τον ρητορα τό τε ληθες καὶ τὰ ψευδος σπερ τον ἰατρὰν καὶ γαρ κεῖνον νάγκη Πεινα τά τε γιεινὰ των φαρμάκων καὶ τὰ νοσερὼ

'να τοῖς με χρήσηται, τὰ ci ς βλάπτοντα φεύγy, καὶ το ρήτορα τοίνυν νύν εἰδέναι με τὰ ψευ- δη εἰδέναι δ καὶ τὰ ληθῆ, 'να τὰ ἐν κώνπαραλίπη, τὰ ὁ λέγη καὶ 9λλη δε τις εστ ν αἰτία του εἰδέναι την υκ ληθῆ ρητορικήν επειδή τινες χρῶνται αυτ η κατὰ νοιαν ἡ πειράζοντες, χρὴ

καὶ ταύτην εἰδέναι τὰν ρήτορα καὶ δύνασθαι αμφότερα απιχειρεῖν, 'ν των ψευδομενων αισθά- . . . .., νητοι ἔτι δἐ ει ἐν πάντες οἱ κροώμενοι δύναντο παρακολουθεῖν τοῖς in της ἀληθευτικῆς λεγομένοις, υκ αν δει του ψευδους τοις ήτορσω

επειδὴ ἡ προς δῆμον οἱ λόγοι λέγονται καὶ δικαστὰς παιδευτους, λίγοι δἐ τούτων εἰσὶν os δυνάμενοι συνιέναι τὰ ζ ἀληλυτικῆς, διὰ τουτο ταυτης δέησε της σοφιζομένης ζχορικῆς, , ταῖς κοι- ναις ἐννοίαις χρωμένη εἰολν τον δῆμον τι δέεστι ψεύδος επι συμφέροντι, διλοῖ καὶ αυτὰς Πλάτων ἐν τέροις αυτο συγγράμμασι λέγων ' υποθώμεθά τινα νηφοντα πάνυ l πλησιοχώρου

175쪽

αυτου ἐν παρακαταθήκη σπά2ην δόντα, Πτα Ου- τον μανέντα ἀναζητεῖν ξ αὐτου 'ν σπάθην, εἶτα εκεινον δονεισθαι μηδἐν εἰληφεναι διὰ το ηειν κακὰ πραχθῆναι εἰς τον μανέντα, αρα ἔστι ψευδος in συμφέροντι, στε οἱ του Πλάτωνος λόγοι οἱ κατὰ ζ ρητορικῆς ο προ τον μετέραν ητορικὴν ἄρμόζουσιν, αλλὰ προς το συκοφαντικὴν, ως δηλοῖ καὶ o ooυφαῖος των ζτόρων Λημοσθένης πολλάκις κατὰ κολάκων λέγων και ἔπιπλήττων τοις

ἀκροαταῖς, περ εστι κόλακος.

Scripsit Plato Iationem loque via oratores sui temporis non nio do insitari, sed illii Iete etiam studet ' ; plurima tamen cum quos liae inprimis loca in mente habeat ignoremus nobis frigida, tuae lani vel inepta videntvx. Et vecta

ad thucydidem pertinere Bul Inhenius etiam de Antiphonte pag. 801. monuit. Quod ne nobis sit diiuuini, auctor ipso paulo post Periclis epitaphium mentotat. Quaeritur ergo an

occultant citiae et Thucydidis vorha et sententias impugilent, cuius orationes ad sophistariti Ino rem eximie lucubratas Ia-xuin altei a renicii apugnat, altera dolandit, Platonis nunquani tulisse assensum nulli persuasiani hillaco. Et haud scio an Piae Pericles II 3T. Pronuntiat:

χρώμεθα γὰρ πολιτεία ου Govo τους των πέλας νόμους, παράδειγμα δἐ ἀλλον αυτοὶ ντες τινὶ μιμουμενοι τέρους καὶ νομα μεν διὰ το μη ἐς ολίγους λλ ες πλείονας Οικεῖν δημοκρατία κέκληται μέτεστι δε κατ ιι ἐν του νόμους προς τὰ ωια διλνορα πάσι το σον, κατὰ δε την ἀξίωσιν ως κα-στος εν φ ευδοκιμεῖ, υ απὰ μέρους τὰ πλειον ες τὰ κοινῶ η π αρετῆς προτιμάται, ude re κατὰ

ε ud Soeher de Platonis scriptis Pag. 327.

176쪽

πενίαν, χών δέ τι δρῶσαι την πόλι αξιωματος

αφανεια κεκωλυται. Plato respiciat haec dicens pag. 385:ὴ γαρ αυτ πολιτεία και τότε η και νυν, ριστοκρατία, ε η νυν τε πολιτευόμεθα και τον εἰ χρο

νον ε εκείνου τα πολλὰ καλεῖ δε ὁ μεν αυτὴν δημοκρατίαν, ὀ δε αλλο - χιιι ρὶr ει ναληθεία με ευδοξίας πλήθους ἀριστοκρατία.

Irricle enini et ni et viae e PIunt ir, Iuani Pericles vernomiidem dixit democratiam ι re autem aristoc aliam et unx Athenienses ante inenienses collaiulare non esse classicile exemplo suo attulere vult, quaecunque sis feliciter gesta aggregatur et auget eorum insoIetiinia ut pax erat tacite transiens, a in re priorem partem magno antitneseon numero scatere advertendum clita postPIam remm M TationeIn aggressus est, raritas iani apparent, ut V. c. ag. 392 τους

αδίκως φεύγοντας δικαέως κατήγαγον cons pag. 404. Alia grandilovia gallionis Marionem in mentem reVOcant et inprimis thaec verba pag. 399. :και τα μεν δὴ εργα ταυτα των ανδρῶν των ἐνθάδε κειμένων κα των Ἀλλων σοι περ ζ πόλεως τετελευτηκασι, πολλὰ μεν τα εἶρηιιενα και καλλπολυ δ ετ ι πλείω και καλλίω τὰ πολειπόμενα πολλαι γαλανέμερα και νυκτες οὐχ ἱκα- να γένοιντο H τὰ πάντα μελλοντι περαίνειν.

Sed sinistra in ni omniuus Ilucvdidein, I vSIani, Isocratem conserentes naerentiis. In animo enim Iaanet auctor orationem nouis deperit ita in sive Alciclan antis sive Avcnini sive aIius neSci tuIus, quae si exstaret, et ilice nil et exponendi ratio clarior esset omnismi evanesceret IIaecultas '.

βη Duos nuper A lolpli Lange in Vitulleia Tragoedia Romanae P.g. r. e I. Protulit, non inultum valet. Dicit Plato pag. 387. de bellis persicis loquens: ν δε υτε ποιητης πω δόξαν ξίαν ἐχ εαίοις λαβών εχει, ἔτι τ' Arxi ἐν μνηστεία, τούrων πέρι μοι Joκε χοιναι μνησθῆναι ἐπαινουντύ τε και προμνώμενον αλλοις, ἐς δάς τε κα την ἄλλην ποίησιν αυτ δε νωι πρεπόνrως τῶν na&ξάντων. In Iiis ante ninia attendendum illud δόξαν αξίαν ἐπ'

in i

177쪽

Alios duos arti uni scriptores notavit Aristoteles ii gravissimos locos i ationi aptos τόπουςJ eumnerans simul qui eos elaborarunt auctoriun tradens noniana. Sic supra Coracem Iam uirinus, sic pag. 1 Tr

Aλλος τόπος επειδὴ ἐπι των πλείστων συμβαίνειωσω πεσ2αι τι αὐτοῖς γαθὰν re κακὰν ἐκ του ἀκολουθούντος προτρέπειν η ἀποτρέπειν καὶ κατ6γορε ιν η ἀπολογεισθαι και επαινειν η ψέγειν, χντὶ παιδεύσει το φθονεισθαι ἀκολουθεῖ κακόν - δε σοφὼν εἶναι ἀγαθὼν, - τοίνυν δεῖ παιδεύεσθαι φθονεισθαι γαρ ὁ δεε δεῖ μεν ιν παιδεύεσθαι σοφὰν γαρ εἶναι δεῖ D τόπος ὁτος εστιν AA ΙΠΠΟΥ τέχνη προσλαβούσα και et δυνατὰν και ταλλα ς ἔρηται.

et itemini pag. 149.:

'Ἀλλος κοινὰς καὶ τοι ἀμφισβητούσι και τοῖς συμ

βουλευουσι σκοπεῖν τα προτρέποντα και - μποντα καὶ ων νεκα και πράττουσι και φεύγουσι ταυτα γαρ εστιν α ὰν μεν πάρχη δει πράττειν,

τρεπονται εκ τούτων και ποτρεπονται εκ των

ἐναντίων ἐκ δὲ τῶν αυτῶν τούτων και κατηγορούσι και πολογούνται, εὐμεν τῶν ποτρεπόντωναπολογούνται. ἐκ δὲ των προτρεπόντων κατηγο-

ἀξίοις et postea αρ επό, τώ ς. . ni ne dicam Platonem do poetis minus honorifice sensisse, simile Deci irrit in posio Pag. 378. en ine N IIulit an poetariam in re laudasse, Et tamen paulo ostra attion pag. l . iatral Dscure optioclis Ioturnis Antigona fiagieu tragicum altilin liravit. Et in BeptaD

178쪽

Isocratis situli vitae*Ie rationem S consideIamus, necessarium lilii Pa ars oratoria haud partim proficeret mirare adductiin invenieinis. Qui eum οὐ Mi Gorgiae more genus solun epideicticum tractaret, sed i lingua et latcrilaus impeditus nini ruami lice declamans illo multo magis arctaretur, orationes suas ut Iegei'entur, non ut aiulirentii omnes fore composuit ' quo actum ut elocutioni qua in Graeci

dicunt ἔρμηλα vel potius λέξιν, 1a in Pie primus recta Via

ingressus est 'irasymacnus, maximam uaret opeIam tantaque

in ea arte et diligentia ut oinnibus praeriperet palmam ela Doraret Aliorunt enim dictio etiamsi niuna exvii-M Pan planus retor lauaatur etiam ieeroni ite Orator III. 21. et Quintiliano III. . pag. 246. ibi vidi. Burin quis sit ille Ciceronis an ident cum nostro et ego ignoro nec ipsi cognitum suisso videtur. Duen vero apud tali infitianum legi in iis nostro mulio in morent esse inde intelligis io duos lacisso status, inneialem et iuridicia lena, cum aliis, via litat in plumi si visa, dicitur. At lota de statibus Maaestio inde ab Horanagoration uin vid. Quint. III. 6. Pag. 236 accitrati iis excussa est; ante Naucratem Isocratis viscipulum vel στήσεως noliten in laero nisi ilitum sertur'. Erat i ue ille aitiphiliis non anto Herinagorae tempora. Sunt fortasse munus in Pa inpli in t Callippi nihil nisi orationes suisse vi leantur, unde cuni alius veru in altius Verisimile, alius iustum, ali iis ulu preinero sole Bat in dicendis, finis quem orator maxi in sectabatur sui iptita est, quoi oratoris stirili una merito τέχνη appellari possu ita quo Tinterdidis ταμ sere omnem optimo flixeris iure constare ex iusto et ut Ili quod eius arripiunt orationes pro ne rhetora inis notati in linclo factum ut hic illic in nostras scit ollis appareant vestigia v. c. I. 32. Ἀου ΚερκυρGίου δημηγορία ἀλλον το συμφέρον προβάλλεται η et δίκαιον, η δὲ του κοθινθίου μαλλον οδίκαιον περ H συμφέρον cons ad I. S. II. 11. III. 9. 37. aliavie Corie qua apud Amstotelen I. 12 pag. 66. de Cal. Iippo dicuntur, non de praeceptis ἐκ των traditiis, sed illi quo de oration intelligenda sunt.

179쪽

gita, minus an en elucet ita ut vulgarer magis OPIena confluet Iuli ne III secutos esse recias L in Isocratis periodis latatis et rotunatis viae tam suaviter in lectomini aures sese stillant,

stupidus ii non es ique Icinoi en et ut ita dica in ἀς δευτέρας facile agnoscat φροντίδας ' Hic summum elocutionis et

inpriniis si inVnam eius partem,suciunt, numerorum exemplar, et si ante Vel Pur in Allic Orirati sermonem Iniittis desiderasti locis, nunc Veram netoris ranun -Diaue sere indagare

valemus, Bekher codicinus, cod. IIctin. . adiuti 1 vi multum distant a vulgatis inris, ita soli genuinam praestant lectionem paucis viae emendatione ei margine nuc illuc textu illata videntur, exceptis 3. Auctor suum in exprimendis et collocandis enoe,niernatis stumum haud raro latetur viae

numeromam et dictionis lucemis ad Tuam suas lucubravit orationes, tanta est ut sententiae ipsae intexdum his et iant. Non nurui liavi et pnilosoplios ut Aristotelem et Longinum, et oui vulgari magis assilicti essetat consuetudini ut Trionustuiri, nati pauca cina vituperarent rePeriSSE.quas sui, vitae rinem scripsit orationes, risinus iuveniles, est Iron tanta cum Cura consectas putant cuius rationem

οἱ μεντοι γε επὶ τελευτῆ του βίου γοανεντες λόγοι γ ττόν εἰσι μειρακιώδεις ως ν οἶμαι τελείαν ἀπειλο- τότε την φρόνησιν παρὰ του χρόνου.

Victorius, Vossius quos secutus est Reisiausi, Dionusium

d DPlaoltu pag. 487. Bis de Isocrale εἴ τις ἐπιμελῶς καὶ καθ'

180쪽

eoasse centent non enim iudicio, sed praeterili ornatus do speratione secisse idque ipsum tradere in nilippo iam Cicerent Iaudato Oratore cap. 2.J. 4άne Isoqrates si g. 27. ΡΘg. 96. naec dicit rosci γὰρ ταῖς περ την λέξιν ευρυθμίαις κα ποικιλίαις κεκοσμήκαμεν αυτὰν ἶς αυτός τε νεώτερος ων ἐχρώμην και τοῖς αλλοις πέδειξα ι ω τους

λόγους δίους αν αμα και πιστοτερους ποιοῖεν εων Ουδ ἐν τι δυναμαι δια την ηλικιαν,

αλλ' ἀποχρή μοι τοσούτον ηὐαυτὰς τὰς πράξεις απλῶς δυνηθῶ διελθεῖν.

At ne credas nae verba Dionysiun latuisse qui iamvis ςovire dicit ex ipso Isocrate sententiam suam mutuat IS St, nec Drator gilii contradicit, si recte hunc intellexeris locum. Est enim ultinia haec paulo ante eius obitum composita otiatio ad Plia lippui vimina tunc potentissimum cuius gratiam inire et Denevolentiam captare viam maxime studet, quo sit ut elocutionis Iovi iaciat nientionern et si sorte nitivis nilippo placeat a in caveat iduae non alitilio minori, sed aetati esse triuuendum dicat. Aliui flagitaro genus laudatiorium, aliud Pragmaticum ipse perspexit Senique aetate iant Ionge provecto iuveniles illas laetorica venam figuras minus iam os decere his triHi veruis Panain initiori .

ηπιμαε α δρμόττειν ουτε τοι λεσι ἐνενηκοντα και τέτταρσιν ἄγω τυγχάνω γεγόνως ζο . ολως τοῖς ηδ πολιὰς εχουσιν, κεῖνον του τρόπον τι λέγειν, ἀλλ ως παντες ἐν α ἐλπίσειαν ι βουληθεῖεν, ουδει ι αν δυνηθει' αδίον πλην τῶν πονεῖνεθελοντων και σφοδρὰ προσεχόντων τον νουν. Eadem sere litos annos post in oratione de perinutatione β. 9 seqq, pag. 349 uui plura hac re , quae non desperatione quadam prioris ornatus, scd suo iactum esse iudicio et iure dilucide OstensitInt.

Ε nis igitur locis orator is sua sumpsit Dionysius, scd HIEi liri ne onus Isocrates talia de se ipso praelatus egregio posteritati imposuerit. E Piulen 'aec omnia honoris est dicis causa prenunciata puto idem qui aliis inest ornatus