Eusebiou tou pamphilou euaggelikes proparaskeues

441쪽

νοι, το καλον καὶ συμφερον καὶ μόνον αγαθον η των

σωμάτων ἀνεθηκαν ηδον μόν ν τε ταυτην, ἰς τομόνον ουσαν αγαθον καὶ προσηνες καὶ δ προς ἀπόλαυσίν τε ευδαίμονος βίου αυτάρκη, περισπούδαστον 5ὐποθεμενοι, θεῶν μεγίστην γησαντό τε καὶ τεθειακασιν, ουδ της ζωης αυτης, εἰ μη μετέχοι της των σωματων ηδονης Ἀφιεμενοι, καὶ ζην ου δια το ην δια δε ο δεως ζην ἀσπαζόμενοι, τουτ και τοῖς διοι εὐξάμενοι παισὶν ως μόνον αγαθον παρεῖναι. Eνθεν οἱ μεν τα χορηγὰ dτης ενσάρκου ζωης λιον εἷναι και σεληνην και αστερας ὐποτοπάσαντες, καί πως και προς την il ιν του φωτὸς

καταπλαγεντες. πρώτους Ῥεου. ἀνηγόρευσαν, μόνους αἰτιους τῶν λων εἴναι ἀποφηνάμενοι οἱ τους απM5γης καρπους την τε γρὰν και ξηρὰν και θερμην ουσίαν τά τε λοιπὰ του κόσμου μερη, δι' ων αὐτοῖς τα σώματα τρεφόμενά τε και πιαινόμενα την ενσαρκον μου ζωην τε και ηδονην θηρατο, θεῶν πάλιν προσηγορία τετιμη - κασιν οἱ δε πολύ πρότερον τούτων γυμνὶ καὶ ἀκα- ολύπτω κεφαλν τὰ σφετερα πάθη καὶ την δεσποιναναυτῶν δονην, ερωτα καὶ πόθον καὶ ἀφροδίτην, καὶ αυ- τῶν τῶν θεῶν κρατεῖν εἰπόντες ἀπεθεωσαν οἱ δε τους τῶν δεων χορηγούς τε και ευρετὰς αὐτοῖς γενομενους p. 3ΟΟἄνορας τυράννους τινὰς καὶ δυνάστας, δι ὰς τυχον ξαυτῶν εὐπαθείας ζῶντάς τε τι καὶ μετὰ τελευτην θεο- ποίησαν is δε μοχθηρῶν πνευμάτων καὶ δαιμόνων γενομενοι παραπαίγνια ετ μειζόνως το παθητικὸν αυτῶν 5

μέρος της Γλυ ς συνηύξησαν, τὰ δε και παρὰ τούτων δια της νενομισμενης αυτῶν θεραπείας εκπορίζοντες ο δε ηοενὰς τούτων ἀνασχόμενοι το ἄθεον ως πολύκρεῖττον της τοιῆσδε θεολογίας εἰσηγησαντο χ δε ετ b

442쪽

τούτων απάντων αναιδεστεροι το φιλοσοφον και τρισ

ευδαίμονα βίον οὐδ' ἄλλον εἶναι ' τον δυν ἀπεφη-

ναντο, τελος των αγαθῶν την δονην ὁρισαμ ενοι Παυτη δ' ουν το πάντων ανθρώπων γενος, ως ν εσποίντ πικρα και χαλεπωτάτη, δονη θεω μαλλον δε αἰσχρωκαὶ ἀκολάστω δαίμονι, καταδεδουλωμ ενον παντοιαις ενεφύρετο ταλαιπωρίαις Ar τε γα θηλειαι αυτῶν, κατατον ἱερον ἀπόστολον, μετηλλαξαν την φυσικην χρησιν εἰς

την παρὰ φυσιν ομοίως δε και οἱ ἄρσενες, ὰφέντες την φυσικηὶ χρησιν της θηλείας, εὐκαύθησaν ἐν γ ὀρέξει υτων εἰς ἀλλ)ὶλους, αρσενες ε αρσεσι την ὰσχημο νην κατεργαζόμενοι, καὶ την ἀντιμισθίαν, ην δει, της πλάνης αυτῶν ἐν αυτοις πολαμβaνοντες.

Ταυτη καὶ Ἐλληνες και βάρβαροι, σοφοί τε και ἰδιῶ

ται, χαμαί τε και επὶ γαστερα πεσόντες, ω θεω τηηδονὶ προσεκύνησαν πρηνεῖς τε σφας αυτοῖς ρπετῶν d δίκην καταβαλόντες, αμαχον καὶ ἀπαραίτητον θεον ταυτην γησαντό τε και στερξαν εν τε δαῖς καιυμνοις, εν τε θεῶν εορταῖς, εν τε ταῖς πανδημοι θεαις, μόνης της αἰσχῬας και κολάστου δονης τα οργια και τὰς ἀσεμνους τελετὰς μυούμενοί τε και τελουντες,

ως ει καί τι ἄλλο και τόδε καλῶς παρ' μῖν ἀνηρησθαι

τῶν αλλων θνῶν θεολογίας τοσαύτην ειληφει, ως εν βραχθεῖ φαναι, την πολυτροπίαν, μιῆς με αρχῆς της Io ακαθάρτου και μιαρὰς δονης ἀνημμενα, δρας δε πολυαυχενου και πολυκεφάλου τρόπον εις πολλα και ποικίλας διαιρεσεις τε και τομὰς εξενηνεγμενα. Ἐπειδὴ

443쪽

τοίνυν τοσαυτην τυχον προβεβλημένοι την πλαν ν, εἰκότα δ αυτοῖς δονη θεω καὶ κακω δαίμονι χρωμε- νοις επὶ κακοῖς κακὰ συνηγείρετο, γυναικομανίαις και P. 3OIαρρένων φθοραῖς μ ητρογαμίαις τε κα θυγατρομιζίαις τον πάντα καταφυρομένοις βίον, και την ἄγριον και

θηριώδη φύσιν υπερβολη φαυλότητος νενικηκόσι.

Τοιουτος μεν ουν ὁ τρόπος των παλαιῶν θνων κα της

διεψευσμένης αυτων θεολογίας δια των συν γμένωνημῖν Ελληνικῶν λογογραφων τε και φιλοσόφων εν τοῖς ἔμπροσθεν ἀποδεδεικται. 3. E ουν συνῶπταί σοι ὁ Ἀων παλαιῶν βίος, tiἄθρει δὴ λοιπὸν τη διανοία μόνους παιδας Ἐβραίων ντοσουτοις την ναντίαν ἀπιόντας Οἴδε γαρ πρῶτοι καιμόνοι πάντων ανθρώπων νωθεν, πρώτης του βίου καταβολης λογικη θεωρία την διάνοιαν ἀναθέντες, καιτη περὶ του παντὁ φυσιολογία ευσεβῶς ἐπιστησαντες, πρῶτα μεν τα τῶν σωμάτων στοιχεῖα, γην, δωρ, αὐα, πυρ, εξ ων τόδε το πῆν συνεστὼς κατεμάνθανον, λιόν 5 τε και σεληνην και στέρας ου θεούς, ἔργα δε εἶναι Θεοῖ διελογίσαντο, την φυσιν της σωματικης ουσίας ου μόνον ἄλογον ἰλλὶ και αψυχον εἶναι. καθ άσον ροώδης και φθαρτη οὐσα τυγχάνει, συννοησαντες, κἄπειτα λογισάμενοι ς υχ οἷόν τε την του συμπαντος dκόσμου διαταξιν ευ και σοφῶς ηρμοσμένην, ἔμπλεων τε ζώων ἐμψύχων λογικῶν τε και λόγων πάρχουσαν, αυτόματον ἐπιγράφεσθαι την αἰτίαν, ουδε γε τῶν εμψύχων την ποιητικην ἀρχην ψυχον πολαμβάνειν, οὐδ'

ἄλογον την τῶν λογικῶν δημιουργόν. Ἐπει δε μηδὸ

λων και λίθων αὐτόματός ποτ ἄν οικοδομία συσταίη.

444쪽

οὐδε γε σθης φάντου διχα συντελεσθείη, οὐδε πόλεις κα πολιτειαι νόμων κτος καὶ ἀρχοντικης διατάξεως, Io ουδε ἐκτος κυβερνητου ναυς, ουδὸ το σμικρότατον τεχνης οργανον ποσταίη α μη δια τεχνίτου, οὐδ' υόρμου P. O ποτε ναυς λιμενος τυχοι μη ουχὶ συν ἀγαθω κυβερνητη

οὐδ η των καθόλου στοιχείων αρα φύσις, ἄψVχος ουσα καὶ αλογος, ω καθ' εαυτην λόγω δίχα της ἀνωτάτω του Θεοὶ σοφίας λόγου ποτε καὶ ζωης ἀνθεξεται Tαῖτα δὴ καὶ τα τοιαυτα διανοηθεντες οἱ της 'Eβραίων υσεβείας πατερες ε μεγεθους καὶ καλλονης κτισμάτων νωκεκαθαρμενω καὶ λυχῆς διαυγεσιν ὁμμασι τον πάντων δημιουργὸν Θεὸν σεβάσθησαν.

4. Καπειτα μερος ου μικρον του παντος σφας αυτους εἴναι συναισθόμενοι, το μεν τι αυτων τίμιον εἰναι γηροσαντο, τουτο δε και τον ἀληθη νθρωπον, τον κατὰ ψυχνην νενοημενον, ἡ, δε πούτου αἰώραν περιβολης c ἐπέχθειν τουτ δε εἰναι το σωμα Και δὴ τουτον διελόμενοι τον τρόπον την πῆσαν περὶ της του ενδον

ἀνθρωπου ζωης φροντίδα καὶ σπουδην εἰσηνέγκαντο. Τουτ δε παρὰ τω πάντων δημιουργω Θεω προσφιλες ειναι λογισάμενοι, ὁ που την ἀνθρώπων φύσιν των επι γης πάντων κρατεῖν ου ρώμη σώματος ως ἀρετpψυχης δωρησατο τὰ μεν γαρ των ὁντων εἰναι ἄψυχα, ota λίθους και ξυλα τὰ δε ζωτικης δυνάμεως μετοχα, dita τὰ ἀπο της βλαστηματα τὰ δε αἰσθησεως ρμης

τε φανταστικης μεμοιραμενα, οἱ ζώων τὰ αλογα πάντα δε αυτ ενι -των ἀνθρώπων γένει προς πηρεσίαν δουλοῖσθαι, ου ρώμ σώματος και σχυ κατηναγκα- σμένα λογισμι δε και ψυχης ἀρετI, I το κατὰ πάντων

445쪽

των ἐπὶ γης ἀρχικόν τε καὶ βασιλικον γερας νωθεν παρὰ το των λων αἰτίου συγκεχωρησθαι κατειληφασιν in ενθεν ορμώμενοι, σῶμα μεν καὶ τα σωμάτων δεα

ουδεν τι ἀλλον τῶν ἄλλων ἐπὶ γης θρεμμάτων προ-

τιμὰν διενοηθησαν, το δ' εν αυτοῖς ἄρχον, ως αν του Io πάντων αρχ οντος οἰκεῖον, καὶ της ψυχης το λογικόν τε καὶ νοερόν, θεῖόν τε και επιστημονικόν, ὼς αν του επὶ πάντων Θεου την μοίωσιν φερον, μόνον δια σπουδης p. 3o3εσχον. Elτα μηδεν ἄλλο τι ενθυμηθεντες ἀγαθον εἷναι του πάντων ἀ γαθῶν χορηγου Θεου, τελος ἀπάσης ευδαιμονιας την δευτοῖ γνῶσίν τε και φιλιαν εἷναι πεφη- ναντο, ὁτι καὶ αυτης ζωης και η υ γης και σώματος και τῶν τουτοις αναγκαίων μόνος αυτὁ ἀνηπται την αἰτίαν.

Toυτω βῆ Ἀυν σφῆ. ὁλους δευτω σώματι μαι ψυχ9φεροντες ἀνατεθείκασι, το πάντα αυτῶν βίον επι αυτὀν ἀναρτησάμενοι, μαι μόνω προσεχειν ἄλλω δε μηδενὶ hτῶν ὁρωμενων ἀξιώσαντες. υτ δη φιλόθεοι ὁμου και

θεοφιλεῖς ἀναφανεντες, θεραπευταί τινες οντως και ερεις του ψιστου Θεου απεφανθησαν η και γένος ἐκλεκτον καὶ βασιλικὸν ἱεράτευμά τε Θεοῖ καὶ θι ς ἄγων προσαγορευ- θηναι ηξιώθησαν, σπέρμα της 'ληθους ταύτης ευσε- βειας και τοῖς Mψιγόνοις αυτῶν ἀπολελοιπότες. Ἀροὐ λογισμω σοι δοκουμεν τούσδε τῶν Ἐλληνικῶν προτετιμηκεναι, καὶ ἀλλον τῶν Φοινίκων τε και Αἰγυπτίων

θεῶν τῶν τε περὶ τους θεοῖς δυσφημων ἀτοπημάτων τὰς παρ 'Eβραίοις περὶ ευσεβῶν ἀνδρῶν διηγησεις ἀποδέξασθαι;

446쪽

5. Θεα δ' υν τι εις οσον θεοφιλους αρετης προελθεῖν φασὶ τους δηλουμενους Ἀποδεξάμενον το θεῖον της τε ἄλλης του βίου ευσεβεια και φιλοσοφίας της τε περὶ αυτ, θεραπείας τους ἄνδρας Νη και θειοτερων χρησμῶν θεοφανειῶν τε αυτοῖς και αγγελικων πτασιων ξίου, τα ενδεοντα τη θνητη φύσει ταῖς των πρα- κτεων ὁποθηκαις επιδιορθούμενον, δογμάτων τε και μαθημάτων αὐτοῖς θεοπρεπῶν την γνωσιν ἀποκαλύπτον, ως μηκετι συλλογισμοῖς μηδε εικασίαις, Ἀκλάμψει δεio αὐτης ἀληθείας φωτίζεσθαι τὰς διανοίας αυτῶν, στεηδη θεοφορουμενους την τῶν μελλοντων σεσθαι Κπαρόντων πιθεωρεῖν καταληψιν, και τα καθόλου συμ-

P. 3O4 βησόμενα τω τῶν ανθρώπων γένει θεσπίζειν. οιαυτατης βραίων πετης τὰ πολυύμνητα και ς ληθῶς θεοφιλη περιέχει λόγια, α τῶν Ελληνικῶν και πατρίων μύθων τε και ληρων προτετιμηκαμεν οι μεν γε περὶ θεῶν τα αἰσχρότατα περιεῖχον, οι δε περὶ θεοφιλῶνανδρῶν τὰς ευσεβεῖς διδασκαλίας. t 6 Tαῖτα δε πάλαι πρότερον πρὶν η και Μωσε καιτο Ιουδαίων γενος ποστηνα ε ἔτι μακρου αιῶνος παρὰ τοῖς Ιουδαίων προπάτορσιν ἐγνωρίζετο Και γὰρου και τοῖτο διαρθρῶσαι καλόν, Δ ὁ Ιουδαῖ ὁ Ουκ ην πω τότε, ἀλλ' βραῖοι μεν οι δηλούμενοι μου τηπροσηγορία και τον τρόπον πηρχον Ιουδαιοι δε ούτ ησάν πω ού εχῬημάτιζον. 'Eβραίων δε και ουδαίωι το ιαφορον γνοίης αν Oε την με προσηγορίαν οιμεν απὸ του Ιουδα ἐξ υ της φυλης το ουδαίων μακροῖς στερον όνοις βασίλειον συνέστη, οἱ δε απὸ του

447쪽

με πρωτον πάρξασθαι της νομοθεσίας Μωσεα, σαββάτου τινος παραδόντα μεραν, καὶ ταύτης πλείστηνοσην φυλακην εἰς πόμνησιν σχολη των ἱερῶν λόγων, dβρωτεων τε καὶ ου βρωτεων ζώων διαστολην, εορτάς

τε τησίους, καί τινας σωμάτων καθαρμούς, αλλης τε μακρας περιόδου κατά τινα σύμβολα Ῥειότερον Ἀπιτελουμενης. Ἐβραῖοι δε πρεσβυτεροι Μωσεως γενόμενοι τοῖς χρόνοις, πάσης της βια Ῥωσε in νομοθεσίας ἀνεπηκοοι ἰντες, χλεύθερον και ἀνειμενον χυσεβειας κατώρθουν τρόπον, βίω με τω κατὰ φύσιν κεκοσμη- μενοι, ως μηδεν νόμων δεῖσθαι των αρξόντων αυτῶν ιακραν ψυχγῆς ἀπάθειαν γνῶσιν δε ἀληθη τῶν περὶ Θεου ooογμάτων ἀνειληφεναι 'λλα γὰρ τῶνδε τουτον ειρη- p. 3O5μενων τον τρόπον ἄρα και δια τῶν εγγράφων ἐλθεῖν. 7. τοίνυν μεγας θεολόγος Μωσης T βραῖος ων ξEβραίων, ε καί τις αλλος, ευ τε τὰ πάτρια ξεπιστάμενος, A εν προοιμίοις τῶν ιερῶν νόμων του τῶν προ-

πατόρων Ἐβραίων βίους μνήριαις ἀνεξαλείπτοις παρα-Oεδωκεν, ων τε ἀγαθῶν ουτοι παρὰ Θεολῆξιοῖντο, καια πάλιν ἄλλων ἀθεων τε και σεβῶν τρόπους τε και τιμωρίας, ἀναγκαῖον ηγησάμενος πάρξειν τουτο τοῖς μελλουσι τους αὐτου νόμους παιδευεσθαι μάθημα εις τε αποφυγην της τῶν φαύλων ὁμοιοτροπίας και ει προτροπην του τῶν ευσεβῶν βίου Ἀρην δε και αλλως μηἀγνοεῖν ἰτι G φθάσαντες ,αι 'ρω τῶν γράφων αὐτου νόμων πλείους δη τῶν προπατόρων ορθοῖς λογι-

448쪽

σμοῖς θεοσεβείας ἀρετὴ κατεκοσμ ηθησαν χι και φιλοι

Θεοῖ και προφηται χρημ ατίσαντες αἰωνίας τυχον παρ αυτ μνημης, ν μηO ἀλλοτρίους το γενος εἰναι του - τους, οἶς τους νόμους διετάττετο Διο και μαλλον χρηVα αυτούς, απογόνους θεοφιλων και δικαίων ἀνορῶν φύντας της των προπατόρων ευσεβείας ζηλωτας ἀναδειχθηναι, σπευσαί τε των ἴσων τοῖς γενν σασι παρα

Θεοῖ τυχεῖν, ἀλλα μ' ἀποναρκησαι, μηδ' ἀποκνησαιως ε αδυνάτοις της των ἀγαθῶν ελπίδος αυτους ἀπογνόντας δυνατα γαρ εἰναι, και τοι οἰκείοις αυτων προπάτορσι εντελῶς κατωρθωμενα ων και τα εικονας τοῖς ταχεῖα παιδευομενοι παρεδίδου του βίους κατα- λεγων των παλαιῶιν, και την ἰδιάζουσα ενος καστου

ἀρετην σπερ εν εἰκοσι γραφης διατυπούμενος. p. 3o b S. Kαι τούτων δε οὐδεν εμποδων μ' οὐ ψ δια βραχεων πιδραμεῖν την ἱστορίαν. ΓΙρ μεν ου του κατακλυσμοῖ, σπερ η αυτοῖ Μωσεως περιεχει γραφη Ἀδειδέ ,ου in οἴμαι, φη ἄλλοθεν 'ν πάλιν οἴκοθεν τα Eβραίων πάτρια διασκοπησαι, πεὶ και τα Λιγυπτιαπαρ ιγυπτίων, και τα Φοινίκων παρὰ τῶν ικειωνεμανθάνομεν, δε αδ πάλιν τα λλη νων παρα τῶν ντούτοις βιαφανὼν, τί τε φιλοσόφων παρὰ τῶν φιλο- σόφων, ἀλλ' υ παρὰ τῶν απείρων φιλοσοφίας πόθεν δε ἄλλοθεν προσηκοι ἄν και τὰ ἰατρικης η παρὰ τῶν πιστημόνων πυνθάνεσθαι ούτω δη κατὰ το ἀκόλουθονηγοῖμαι δειν και τὰ Ἐβραίων κ τῶν παρ' Ἐβραίοις λογίων, αλλὰ μ' ἄλλοθεν ποθεν ἀποδέχεσθαι. 1σπερουν ὁ παρὰ τούτοις κατεχει λόγος, νωθεν προ του κατακλυσμοῖ εκ πρώτης ανθρώπων γενεσεως και εἰς

449쪽

τὰς ε ὶς διαδοχὰς θεοφιλεῖς τινες ανδρες γεγοr ασι καὶ dδίκαιοι πλείους δεν ὁ χεν, IJλπισεν ἐπικαλῶσθαι το νομα Κυρίου του Θεου Tουτο δε δηλοῖ το μηδένα πλην των ἁπάντων τον δημιουργον δεσπότην μου και Θεὸν των ολων επιγράψ ασθαι. IΠεπεῖσθαι γαρ αυτον υ μόνον ποιητικγ δυνάμει ευ καὶ ε κόσμω το παν διατεθεικεναι, ἀλλα και δεσπότου ίκην ς αν μεγάλης πόλεως του

πρωτος ὁ δηλούμενος θεοφιλη εν νω βαλόμενος, ἀντὶ

πάσης υπάρξεως και προσηγορίας και περιουσίας, μαλλον δε ἀντι παντδ αγαθου 'Hλπισεν ἐπικαλεῖσθω o P. OTύνομ Κυρίου του Θεου, τουτον εαυτὴ θησαυρὸν έ γαθῶν ψυχῆς τε μου και σώματος πεπορισμενος. I Ιαμ ο και

πρῶτος ληθης ανθρωπος χρηματίσαι παρ Ἐβραίοις ἀναγεγραπται Κεκληται O Oυν 'Eνώς. ίπερ 'στὶν ξαληθης ἄνθρωπος, χυθυβόλω προσωνυμία Oυδ γαρ

ἄλλον φασιν ἀληθη προσηκειν ο)γεισθαι και ὀνομάζειν ἄνθρωπον Ose Θεοῖ γνώσεως και χυσεβείας Ἀπη- βολον, τον ληθῶς γνωστικὸν μου και ευσεβη Oτι δὴ τους μη τοιουτους θρεμμάτων δε κατ' ουδεν λόγων bδιαφεροντας, οἱα επι γαστερα και ηδονην πρηνεῖς κατα

βεβλημενους, θηρας ἀλλον η ἀνθρώπους Ἐβραίων

ἀποκαλεῖν διδάσκει γραφη, κυριολεκτεῖν ειθισμένη τὰς προσηγορίας. I Ιαμ ο τους τοιουσδε τοτε με λύκους

450쪽

καὶ κυνας, τοτε δε συας φορυτω Ἀωμενους καὶ χαίροντας. και παλιν ἐρπετα καὶ ο φεις, τοῖς πηοῦ κακίας πολυτρόποι. ἐμφερῶς εἴδεσι. προσαγορευειν εἴωθεν. E δε καί ποτε τον κοινον καὶ πολυ ανθρωπον κώ τογενος αυτ χ εων διασημηναι, πάλιν οικεία και προσφυεῖ χρωμεν προσηγορία τον πάντα ἄνθρωπον τη του Ἀδὰ 'πωνυμία σημαίνει. οτι δη τουτο τω προγόνω καὶ πάντων 'νθρώπων προπάτορι κύριον εἰναι και προσφυες ονομα, πον γηγενη δηλουν κατὰ ,ην εἰς

Ἐλλάδα φωνην μετάληψιν, υποφαίνει D γε τοι Ἐνὼς πρῶτος θεοφιλῶν παρ Ἐβραίοις ἱστόρηται, πεὶ πρῶτος

ηλπισεν πικaλεῖσθαιτο ἄνομα Κυρίου του Θεου, το κατα ψυχην παριστὰς λογικον οντως και γνωστικον καὶ της περ τοθεῖον ευσεβεια επιστημονικόν ων το μεν πρῶτον θεο-

γνωσίας ληθους, το δε δεύτερον της εἰς τον επιγνωσ- θεντα Θεον ελπίδος γενοι , αποδεικτικόν T γὰρ μη παραμελεῖν μηω εν δευτερω τίθεσθαι τα της θείας

επιγνώσεως, αε δε και δια παντος ελπίζεν πικαλῶσθa τού ομα Κυρίου τοῖ Θεοῖ, το μεν ως οἰκετῶν δεσπότου, το ως ίλεω και 'γαθου πατρός, του ἄν εἴη το παντων

1 τρισμακάριον τελος. Τοιόσδε μὲν ουν ὁ παρ' Ἐβραίοις εισηκται πρῶτος και αληθης ἄνθρωπος, οὐχ ὁ γηγενης Uπίκλην Ἀδὰ b δι' Vντολης Θεου παράβασιν της τῶν κρειττόνων 'κπεσὼν ληξεως. αλ ὐ θεοφιλῶν πρώ-

Κρίναντες ουν καὶ αὐτοὶ λογισμω σώφρονι το τοιόνδε ζηλουν γαπησαμεν, καὶ ἀπεδεξάμεθα ς λυσιτελη και