장음표시 사용
101쪽
Δηλος δε ἐστιν ν Θεον εἰδώς, ει κώ συνηθως Ἐλ λησι τη των πλειονων ωθε Ῥησθαι προσηγορία, καὶ oαπο της προς Διονυσιον πιστολης, ἐν συμβολα ΟιΟους των τε ιὰ σπουδης αυτω γραφομένων ἐπιστολων dκα των αλλως ἀπερριμμενων των με μηδεν ἐχουσῶν σπουOαῖον σημεῖον το των θεων νομα προτάξειν εAno ε.των δε πεφροντισμένως αὐτω συνταττομένων, O του
Διαρρηοην δε ὁ αυτος ὁμολογεῖ ἐκ παλαιῶν το περὶ το Θεοῖ δόγμα μεμαθηκέναι, λεγων ε τοῖς Νόμο- P. 53I
102쪽
κa τελευτην καὶ μέσα των ὁντων ἁπάντων χων, παράθες ἀπο
μετα aῖτα τω ε' Ευθεία περαίνει κατωφυσιν επι πορευόμενος,το ' Ευθύτητας ειδε o πρόσωπον υτου Και προς το Tωδ ὰει ξυνέπεται δίκη τω ὰπολεπτομένων του θείου νόμου τιμωρός, συγκρινον το Δίκαιος Κύριος καὶ δικαιοσύνας γάπησε και το μοι εκδίκησις, εγω ανταποδώσω, λέγει Κύριος και το Διοτ εκδικος Κυριος, και ροαποδίδωσι τοῖς περισσως ποιοῖσιλ'
103쪽
σμικρα περὶ του επὶ πάντων Θεοῖ Θέα δε και τα περὶ τοῖν δευτέρου αἰτιου. I4 μεν δη περὶ του πρωτου των ολων αἰτίου τουτον ημῖν ἀνωμολογησθω τον τρόπον. Ἐπισκεψαι P. 532δε καὶ τὰ περὶ οὐ δευτερου Ii δη Θεοῖ Λογον, και Θεὸν ἐκ Θεοῖ εἶiναι τὰ Ἐβραίων παιδευε λόγια καθάπερ
και μεῖς αὐτοὶ θεολογεῖν βεδιδάγμεθα. μευ χυν Μωσης διαρρηδην δυο θεολογει Κυρίους, εν οἱ φησί Q
Και βρεξε Κυριος paρὰ Κυρίου πυρ και θ ον επι την των ἀσεβῶν πόλιν 'νθα συνηθως επι των δυο την μοίαν των παρἘβραίοις χαρακτηρων ἐποιησατο παράθεσιν αυτ δε εστιν η δια των τεσσαρων στοιχείων ἀνεκφών τος παρ ,
αὐτοῖς θεολογία ουτ δε και Δαβίδ, ἄλλος προφητης ὁμου και βασιλευς Ἐβραίων, συνάβων φησίν Εἶπεν ὁ
Κύριος τω Κυρίω μου, Κάλυ εκ δεξιῶν μου or μεν ανωτατω
Θεὸν δια του πρώτου Κυρίου, τον δε τουτου δευτερον 5 δια της δευτερας άποφηνας προσηγορίας. Τίνι γαρ ἄλλω θεμις υπονοεῖν τὰ δεξιὰ της ἀγεννητο θεότητος παραχωρεισθαι, η μόνω τω περι υ ὁ λόγος , Ου
104쪽
τάδε ς ε αυτης προσώπου διέξεισιν Ἐγὼ ἡ Σοφία
νοερόν, αγιον, μονογενές, πολυμερές, λεπτόν, ευκίνητον, τρανόν, aμολυντον, . . . Taντοδυνaμον, πανεπίσκοπον, και δια πήντων p. 33 χωρουν πνευμάτων νοερων, καθαρων, λεπτοτάτων Πύσλὶς γαρκινησεως κινητικώτερον σοφία, διὶ κε δε και χωρεῖ διti πάντων διὰ
Ταῖτα με η γραφη Την δὲ τοῖ δόγματος διάνοιαν
105쪽
Ἐν τω δ' αυτω συγγράμματι καὶ τάδε φησί
106쪽
Ταῖτά μοι ἀπ τοῖ Ἐβραίου Φίλω ς ἐνταυθα κείσθω, ληφθέντα, συγγράμματος ὐ τεθειται ἐπιγραφη,
μοι και αλλοτε τα της των παλαιων Ἐβραίων ευσεβείας δογματα παρατιθεμεν ἐν τοῖς της Εὐαγγελικῆς Προπαρασκευῆς, και τα περὶ του δευτερο αιτίου διείληπται αυτάρκως, εο α και νυν τους φιλομαθεῖς ἀναπεμψω.t, Τοσουτων ουν παρ Ἐβραίοις κα τόνδε τοι τρόπον περὶ του δευτερο των λων αιτιο τεθεολογημενων, καιρος
ἐπακουσαι. ΠΛΑΤΩ I6 Και τιμὰς ποδιδῶμεν η τω με It ενιαυτοὶ , τ δε μηνα, τοῖς δε η τινα μοῖραν τάττωμεν, μηδέ τιν χρόνον εν ω διεξέρχεται τον αυτοῖ πόλον, συναποτελων κόσμον ον ταξε λόγος ὁ παr των θειότατος ο ὁ με ευδαιμωὶ πρωτον μεν θαυμασεν,επειτα δε ρωτα σχε τοῖ καταμαθεῖν ὁπόσα θνητx φύσει δυνατά.
Καὶ ε επιστολη δε τη προς Ἐρμείαν Εραστόν τε και Κορίσκον ευ μάλα πεφυλαγμενως τεθειται το δόγμα ωδε προ λεξιν επιστε λων'
107쪽
Ἀρα σοι δοκεῖ ταῖτα λεγων ὁ Πλατων τοῖς Ἐβραίωνεπηκολουθηκεναι δόγμασιν, ' πόθεν ἄλλοθεν πηλθεν
αυτω τοῖ παντων ων γεν των αιτιο κρειττονα αλλον Io Θεόν, τον δη και πατερα οὐ πανηγεμόνος, προσειπεῖν
IΠόθεν ' αυτω o o Κυρίου επὶ τοῖ Πατρος οὐ δη- p. 535μιουργοῖ τάξαι νομα, μηδενός πω προ αὐτοῖ Ἐλλη νων ἀκοαῖς ἀλλα μηδε εἰς νουν αὐτα καταβεβλημενου Εἰδε καὶ ετέρων ημῖν πάλιν μαρτύρων δεῖ εις ἀναμφίλεκτον παράστασιν της τε οὐ φιλοσόφου διανοίας, καὶ της τολε
108쪽
109쪽
110쪽
ΝΟΥΜΗ- 5 γνώμονα γενόμενον τω λόγω δεῖξαι θησαυρον φροντίδων, ρχώμεθα οἴτως. Ευκτέον μεν ιδ 3ὶ διελέσθαι δὲ δεῖ D Θεῖ ὁ ω, πρῶτος εν αυτω ν εστιν ἁπλοῖς, δια o aυτί συγγιγνόμενος διυλου μή ποτε εῖναι δια ρετόs' ὁ Θεος μέντοι ὁ δευτερος και τρίτος εστὶν εἰς συμφερόμενος δε τῆ λη δυάδι υσγὶ νυ μενaυτην, ψίζεται δε ὐπ' υτης επιθυμητικὸν θος ἐχουσης και
Και γαρ ου τι δημιουργεῖν στὶ χρεων του πρωτον, καὶ τοῖδημιουργουντος δε εο χρὴ ειναι νομίζεσθa πατέρ τυν πρωτοι 1 θεῶ Εἰ μεν ουν περι τοὶ δημιουργικοὶ ζητοῖμεν, φάσκοντες δεῖ τον πρότερον πάρξαντα ἴτως ἄν ποιεῖν ἔχειν διαφερόντως, εοικυῖα η πρόσοδος αυτ γεγονυῖα ἄν εἴη το λόγου εἰ δε περιτο δημιουργου μ εστιν ὁ λόγος, ζητοῖμεν δε περὶ το πρώτου, αφοσιοῖμαί τε α λεχθέντα, και ἔστω μεν κεῖν αρρητα, μέτειμι δε ελεῖν τ0 λόγων τέρωθεν θηράσας. Προ μέντοι οὐ λόγου τῆς
ἁλώσεως διομολογὶ σύμεθα ἡμῖν αὐτοῖς ὁμολογίαν Ους ἀμφισβητη-
σιμον ἀκοῖσαι τον μεν πρῶτον θεον αργῖν εἶναι ἔργων ξυμπάντωνκa βασιλέα, το δημιουργικον δε θεὸν γεμονεῖν, δι' ουρανοῖ ἰόντα Δια δε τούτου και ὁ στόλος μιν ἐστί, κάτω τοῖ νου