Eusebiou tou pamphilou euaggelikes proparaskeues

341쪽

oλω τω βίω, η καί τινες ἄλλοι κομιδη βρα χεῖ τοναριθμόν, οὐδ' αὐτοὶ πάμπαν αλλότριοι της ἐπιπλαστου σοφιστείας επε και οἱ πρόσθεν τον ΓΓλάτωνα διαδεξάμενοι τοιοῖδε τινες διαβεβληνται. Ιολεμωνα γαρ φασι διαδεξασθαι Ἀρκεσίλαον ον δὴ κατέχει λόγος ἀφεμενον dτων Πλάτωνος δογμάτων ξενην τινα καί, ὼς φασι, ευτεραν συστησασθαι Ἀκαδημίαν. Φάναι γαρ περι απαν- των επέχειν δεῖν' εἶναι γαρ πάντα ακατάληπτα, και τους εις κάτερα λόγους σοκρατεῖς ἀλλήλοις, και τὰς αἰσθη εσεις δε ἀπιστους εἰναι και πάντα λόγον. πηνε γουν

Ἐσιόδου τουτὶ το απόφθεγμα

Κρύψaντες γαρ εχουσι θεοι νόον ἀνθρωποισιν.

Ἐπειρῆτο δε και παράδοξά τινα ἀνακαινίζειν Μετὰ δετον Ἀρκεσίλαον του ἀμφὶ Καρνεάδην και Κλειτό io

μαχον της των προτερων δόξης ἀποτραπεντας, τρίτης Ἀκαδημίας αιτίους γενέσθαι φασίν. Ενιοι δε και τε -

τάρτην προστιθέασι την των περὶ τον Φίλωνα καὶ Xaρμίδαν. Tινες δε καὶ πεμπτην καταλέγουσι την περὶ τον Αντίοχον. p. 727Τοιαυτον μεν πιν ν αυτου του IΠλάτωνος υπηρζε διαδοχη Uποιο δε γεγόνασιν οἶδε τον τρόπον, λαβων ἀνάγνωθι τὰς δε ἐχουσας Νουμηνίου του IΠυθαγορειου φωνάς, ας τέθειτα αν τω πρώτω ν επεγραψε Ιερὶ τη 5

342쪽

τα δε στρεβλοῖντες, υκ νέμειναν τῆ πρώτr διαδοχὴ ἀρξάμενοι δε π' κείνου καὶ θαττον καὶ βράδων διίσταντο προαιρέσει αγνοὶ, τα δε δη τινι αιτία λλγ ου a φιλοτιμω ἴσως Καὶ υμεν βούλομαί τι φλαυρον εἰπεῖν δια ενοκράτη, μαλλον μην περ ΙΠλάτωνος θελω ria γαρ με δακνε δτι μη παν ἔπαθόν τε και ἔδρων σωροντες τω Πλάτωνι κατα πάντα πάντr πασαν ὁμοδοξίαν. Καίτοι ἄξιος ν αυτοῖς ὁ Πλάτων, ουκἈμείνων μεν IΠυθαγόρου του

343쪽

ὰει προστυχῶς λλοτε ἄλλης τυχης, πως πνεοι D δε Πλάτων πυθαγορίσας, si δει δε τον Σωκράτην μηδαμόθεν η κεῖθεν δι τα

344쪽

Σωκράτους του μεν τ σεμνον παγαγων μευ του φιλανθρώπου, του δε κομψον τοῖτο καὶ παιγνιημον ἀναγαγων ἀπο της εἰρωνείας

h εἰς ξίωμα και ἄγκον, καὶ αὐτο τοῖτο κεράσας Σωκράτει Ιυθαγόραν του μεν δημοτικώτερος του δε σεμνότερος φθη. Ἀλλ' ο γάρ τι ταῖτα διαιτησων λθον, μη περὶ τούτων ουσης νυν μοι της ζητησεως α δὲ προυδεδοκτο καὶ εἶμι Ἀκεισε, η h φρουδος ἀναδραμεῖν δοκῶ μοι, μη καί που ποκρουσθῶμεν της ὁδου της φερούσης. ΙΠολεμωνος δε γενοντο γνώριμοι Ἀρκεσίλαος και Ζηνων πάλιν γαρ αυτῶν μνησθ)Jσομαι επὶ τέλει. Ζηνωνα μεν υν μεμνημαι εἰπων Ξενοκράτει εἶτα δε Πολεμωνι φοιτησαι, αυθις δε παρα Κράτητι κυνίσαι νυνὶ δε αυτ λελογίσθω, τι και Στίλπωνός τε μετεσχε καὶ των λόγων των Mρaκλειτείων 'Επει γαρ συμφοιτῶντες raρα Ιολεμωνι φιλοτιμηθησαν ἰλληλοις, συμπαρελαβον χις την προς πιλληλους

ε μάχην ὁ μεν ράκλειτον καὶ Στίλπωνα μα καὶ Κράτητα, νίπο μεν Στίλπωνος γενετο μαχητής, πο δε b ρακλείτου αυστηρός, κυνικος δε πο Κράτητος ὁ δ' 'Αρκεσίλαος Θεόφραστον ἴσχει και Κράντορα τον Πλατωνικον καὶ Διόoωρον εἶτα Πύρρωνα, ων πο μεν Κράντορος πιθανουργικός, πο Διοδωρου δε σοφιστής, υπο δε ΙΠύρρωνος γενετο παντοδαπὸς a ἴτης καὶ Ουδεν. O και λεγετο περὶ υτο αδόμενόν τι πος παραγωγον καιυβριστικόν

ΙΠρόσθε Πλάτων, Ἀπιθεν Πυρρων, μέσσος Διόδωρος.

345쪽

Δεινος σοφιστος, ων ἀγυμνάστων σφaγείς.

346쪽

στόματος ου ανε της ἐν τοῖς δμμασι φιλοφροσύνης. Δεῖ δε p. 73 ταῖτα ἀκοῖσαι μη ἁπλῶς, ἀλλ' ἔσχεν δε ξίρχῆς Συμβαλων γαρ εν παισὶ Θεοφράστω, ἀνδρὶ πραω και υκ ἀφυεῖ τα ρωτικά,

δια το καλος εἶναι, επι ων ωραῖος, τυχων εραστο Κράντορος τοῖἈκαδημαῖκου. προσεχώρησε μὲν τούτω, ita δε τηm φύσιν Ῥυκ ἀφυής, τρεχούσγὶ χρησάμενος αυτὶ ραδία, θερμουργος π φιλονεικίας, μετασχων μὲν Διοδωρου εἰς τα πεπανουργημένα πιθαναὶ ταῖτα τα κομψά, μιληκως δε ΓΠύρρωνι ο δε ΓΙύρρων ε Δημο-h κρίτου ρμητο ὁπόθεν γέ ποθεν Oῖτο μεν δ' ενθεν καταρτυθείς,

πλην της προσρησεως, νεμεινε ΓΙύρρωνι, ὼς τῆ πάντων αναιρέσει. Mi ασεας os καὶ Φιλόμηλος καὶ λων οἱ σκεπτικοὶ σκεπτικον αυτον προσονομάουσιν, σπερ και υτοι σaν, ἀναιροῖντα καιε αυτο τ ὰληθες καὶ το ψευδος καὶ το πιθανόν. Λεχθεις υν αν αιτία των ΙΠυρρωνείων ΙΠυρρώνειος, ἰδοῖ του εραστου πε- μεινε λέγεσθαι Ακαδημῶκος ri. Hi μεν τοίνυν IΠυρρώνειος, πλην του ὀνόματος 'Aκαδημαῖκος δ' ου ην, πλην του λεγεσθαι. ' γαρ πείθομαι, το Κνιδίου Διοκλαυς φάσκοντος εν ταῖς πι- 1 γραφομέναις Διατριβαῖς Ἀρκεσιλαον φόβω των Θεοδωρείων τε και Βίωνος του σοφιστοῖ πει ιόντων τοῖς φιλοσοφουσι και Ουδει' ὀκνούντων πω παντος ελέγχειν αυτον ξευλαβηθέντα, να μηπράγματα χη, μηδεν μὲν δόγμα πειπεῖν φαινόμενον, σπερ δετο μέλαν τὰς σηπίας προβάλλεσθαι προ εαυτου την ἐποχην. Toυτ' υν γ o πείθομαι. Οι δ' υν ἔνθεν φορμηθέντες, ο

348쪽

πολεμοιο is στόμα πευκεδανο

350쪽

ΝΟΥΜΗ- σημηνάμενος δε δακτυλίω τον μεν δακτύλων κατεκυλιε δια του

κλείθρου ἔσω χις πον οἶκον μεθιείς, ἐζ υστερον Ἀπειδ)h πάλιν ελθων ἀνοιξεμ τη κλειδι δυνησόμενος ἀνελων τον δακτύλιον αυθις μεν ἀποκλείειν, ειτα δε σημαίνεσθαι, εἶτα δ' ἀναβάλλειν ὀπίσω πάλιν ἔσω τον δακτυλιον δι του κλείθρου TOBτ ουν το σοφον οἱ δουλοι κατανοησαντες, πεJη πρωίοι Λακύδης ει περίπατον ὁποι ἄλλοσε, καὶ αυτοὶ νοίξαντες αν, κἄπειτα ς σφίσιν ν θυμός, α με φαγόντες, τα δ' εμπιόντες, ἄλλα δε ράμενοι, κπεριοδου παῖτα ποίουν, ἀπέκλειον μὲν σημαίνοντο δε και τον d. δακτύλων πολλά γε αυτο καταγελάσαντες ει τον οἶκον δια του κλείθρου φίεσαν D ουν Λακυδης πληρη με καταλιπων κενὰ δε ευρισκόμενος α σκευη, ἀπορῶν τω γιγνομένω, πεJη κουσε