장음표시 사용
421쪽
αυτόν; H πως iv τις ἰποδέξαιτ, ιμαίου του αυρουμενίτου λέγοντος εν ταῖς Ἱστορίαις, ἰδοξου θύρας αυτον ἰατρείου καὶ τὰς τυχούσας ὀψε της λικίας κλεῖσαι ις δ αν πεισθείη τοῖς τ' c
ἄλλων περὶ του γάμου και τῆς προς Ἐρμείαν οἰκειότητος αυτω γεγονυίας, πειτα Φιλίππω φάσκων υτον προσκόψαι, καὶ τελευτῶντι Πλάτωνι μη παραγενέσθαι, τά τε βιβλία υτοῖ διαφθ ῖραι.Tην μὲν γαρ Δημοχάρους κατηγορίαν κατὰ των φιλοσόφων τί χρη λεγειν; G γαρ Ἀριστοτέλη I μόνον, ἀλλ και τους ἄλλους
422쪽
τα π, Λύκωνον εἰρημενα, του λεγοντον εἶναι ΙΠυθαγορικον h ἐαυτόν. Φησὶ γαρ θύειν Αριστοτέλην θυσίαν τετελευτηκυία τηγυναικὶ τοιαύτην ποίαν Αθηναῖοι τῆ Δημητρι, καὶ ἐν λαίω θερμω λουόμενον, τοῖτο δη πιπράσκειν ηνίκα δε εις αλκίδα ὰπὶμι, τους τελώνας ευρεῖν ν τω πλοίω λοπάδια χαλκα πέντε καὶ 5 βδομήκοντα Και σχεδὸν οἱ μεν πρῶτοι διαβαλόντες Ἀριστο-
τελην τοσουτοι γεγόνασιν ων οἱ μεν κατα τους αυτους σαν
χρόνους, οἱ δὲ μικρον στερον γένοντο πάντες δε σοφιστώ καὶ σεριστικοὶ καὶ ρητορες, ων και τα νόματα καὶ τα βιβλία τέθνηκε των σωμάτων μαλλον Tους μεν γαρ μετα ταῖτα γεγονότας,
εἶτα δε α π' κείνων εἰρημένα λέγοντας, παντάπασιν is δεῖ χαίρειν καὶ μάλιστα που μηδ' εντετυχηκότας τοῖς βιβλίοις 5 αυτων, ἰλλ αυτοσχεδιάοντας, ὁποῖοί εἰσι και οἱ λεγοντες τριακοσία. ἔχειν Ἀο πόδας αυτόν. Ουδεις γαρ ἰν αυρεθείη περὶ
Ουτος μεντοι, καθάπερ φην, εἴρηκεν εὐρησθαι λοπάδια πέντε και ἐβδομηκοντα. Ου μόνον δὲ και εκ των χρόνων καὶ κ των αδιαβεβληκότων τεκμηραιτό τις ἄν τι ψευδη πάντα τα ειρημένα εστιν, λλα κὰκ του μη πάντα τα αυτ διαβάλλειν, λλ' εκαστον ἴδια τινα λέγειν ωνπερ ει ην ἔν τιουν ληθές, χρηνδηπου μυριακι ὰλλ' υχ tetra αυτον πο των τότε ἀπολωλέναι. 5 Φανερον υ ὁτι καθάπερ πολλοῖς καὶ ἄλλοις ἴτω και Ἀριστο- τελει συνέβη, δι τε τὰς προς τους βασιλεῖς φιλίας και δια τηνεν τοῖς λόγοις περοχην πο των τότε σοφιστων φθον ῖσθαι. Δ si δε τους ευ φρονουντα μη εις τους διαβάλλοντας ποβλεπε ιν μόνον, ἀλλα και εις τους παινοῖντας και ολουντας αυτ 1 μακρω a πλείους και βελτίους ευρεθῶε ὰν ουτοί γε μεν R. 7 τὰ omes Vig. n. 7-793 ho πάντα-προχοαις orni asύπεμπnλωίει Vig. n. 8 του τουδε I ad L pistroτέλη I Vist.
423쪽
δι α ψέγουσί τινες αυτόν - μέν, τι την Ἐρμείου γημει φύσει P. 793μεν ἰδελφήν, Ῥετην χε θυγατέρα Πυθιάδα. κολακευων αυτόν Θεόκριτος os ὁ ῖος ποίησεν ἐπίγραμμα τοιουτον
ετερον δε ὁτι χαρίστησε Πλάτωνι Περι μεν ουν Ἐρμείου και της 'Αριστοτελους πρὸς αυτον φιλιας δελοι τε πολλοὶ συγγεγράφασι καὶ θ καὶ Ἀπελλίκων, ου τοῖς βιβλίοις ὁ εντυχὼν πεπαύσεται βλασφημων αυτούς. Περι δὲ του γάμου του Ιυθιάδος ποχρώντως αυτος εν ταῖς Πρὸς Ἀντίπατρον Ἐπιστολαῖς ὰπολελογηται. εθνεῶτος γαρ Ἐρμείου, δια iii πρὸς κεῖνον εἴνοιαν γημεν αυτην, αλλως μεν σώφρονα καὶ γαθην ουσαν, ατυχουσa μέντοι δια τα καταλαβουσας συμφορας τον δελφον
Μετὰ δε την Πυθιάδος της Ἐρμείου τελευτην Ἀριστοτελης εγημεν Ἐρπυλλίδα Σταγειρῖτιν, αξ ην υἱὸς αυτῶ QNικόμαχος εγένετο Tουτον δε φασιν ὀρφανον τραφέντα παρα Θεοφράστω
Ἀλλα ταυτα με ἐκ της δηλωθείσης Ἀριστοκλεους ἐκκείσθω γραφης ηδη δε και την δογματικην Ἀριστο- τελους φιλοσοφίαν θεωρησαι καιρός.
3. Μωσεως και των πα- Ἐβραίοις προφητων τελος dεἰναι του μακαρίως η την του των λων Θεοῖ γνωσίν
424쪽
τε καὶ φιλίαν δι' turεβείας συντελουμενην ποθεμένων, εὐσεβειαν τε εἷναι ἀληθῆ διδαξάντων την δια πάσης
αρετης τω Θεω ευαρεστησιν ταυτην γαρ εἶναι των p. 79 αγαθων αἰτίαν, Ἀπὶ μόνω γαρ τω Θεω τα πάντα κει- σθαι, και παρ αυτου τα πάντα τοι θεοφιλεσι χορηγεῖσθαι, του τε ΙΠλάτωνος τὰ συνωδὰ τουτοις οριζομενου, και τελος εὐδαιμονίας την ἀρετην ἀποφαινομενου, την
ετεραν δευσας ὁ Ἀριστοτε λης υκ ἄλλως εὐδαίμονά
τινά φησιν σεσθαι η και δια της του σωματος ευπαθειας καὶ της των κτος περιουσίας, ων ἄνευ μηδε την
ἀρετην φελεῖν. ΙΠρος ον πως στησαν διεψευσμενηναυτου την ὁπόληψιν ἀπελεγχοντες ο ΓΓλάτωνος γνώριμοι b πάρεστι μαθεῖν δια τούτων'
425쪽
και υτω ὰρθεισαν εὐγης ναπτέσθαι προ τον ψηλον πάγον. Εως δ' κάτερον επι της οἰκείας μένει τάξεως, υκ ενι κοινωνία τοῖς γης προς τα ουρανου θρέμματα.
426쪽
ATTIRO Toυτων τοίνυν ουτως εχόντων, καὶ πεῬωμένου του Πλάτωνος ελκειν τὰς των νέων ψυχας νω που πρὸς το θεῖον, καὶ τουτοντο τρόπον προσοικειοῖντος με τλίρετ και - καλω, των δε αλλων ἰπάντων ἰναπείθοντον υπερφρονεῖν. φράσον Τμῖν, Περιπατητικε, πῶς εκδιδάξεις ταῖτα, Πῶς ὁδηγήσεις επ' αυτατου. φιλοπλάτωνας ς ΙΠοδ σοι τη αἱρέσεως ποσουτom 4ψος λόγων, ωστε το των Ἀλωάδων φρόνημα κτησασθαι καὶ την εις Ουρανον ὁδὸν ζητῶν, ν κεῖνοι μεν οντο δρων ναθέσει δυνα- σθαι γενέσθαι, το δ αρ ην φαιρέσει των ανθρωπίνων σπουδaσμάτων γινόμενον, ἰς φησι Πλάτων, ις ου η παρα σου προς ταυτατοῖς νέοις βοηθεια, Και πόθεν τις ὁ της ρετης συναγωνιστης λόγος rota γραμμάτων 'Αριστοτελου , Τίνος των ἀπ' αυτου Ἐκ ποίων γραφων Δίδωμι γάρ σοι καν ψεύδεσθαι θέλης,
427쪽
καθηρηται καὶ καταβεβληται το της δρετης ἰξίωμα; Ἀαι Ἀλλα
Φυλλ τὰ μέν τ' ανεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δε θ' υλπτηλεθόωσα Φυει ως νδρων γενε η ἐν φυει, φὰ Ἀποληγει. Ἐτι σοι το παράδειγμα μικρον και τολμον, ω ποιητά d
Πολυς ὁ μεταξυ χρόνος, καὶ Ῥη γίγνεται. Εἰ θέλεις κριβῶς
το πίκηρον καὶ σαθρον της ἀνθρωπίνης γενεας ἀπεικάσαι, παρά - βαλλε την Ἀριστοτέλους ευδαιμονίαν. 'Paον των φύλλων γη εκα φύεται και πολείπει, υκ ναμένουσα περιτελλόμενον τον ενιαυτόν, ουδ' υτοετεί, ουδ αυτομηνί, ἀλλ αυτης μέρας, αυτης ωρας καὶ γίνεται καὶ πόλλυται Πολλὰ δε τὰ ἀπολλύντα και et farist. Eth. N. VII. xiii 3 I. Hom. II. i. 47
428쪽
μὲν Oam κακοδαιμονίαν εἴργειν πην δε χυδαιμονίαν διασώζειν ὰσθενης. ουτοις ουν τις εντραφείς, καὶ τούτοις ρεσκόμενος τούῖς λόγοις, τίνα τρόπον η υτος συνήσεται τοῖς ΓΠλάτωνος, η ἄλλους προ αυτὰ ἐπιρρωσε ποτε: Ου a εστιν πως ν τις b εκ τούτων ὁρμώμενος παραδεξαιτο α ράκλεια καὶ θεῖα κεῖνα δόγματα, ὼς ἰσχυρόν τι καὶ πάγκαλον χρημα ρετη, καὶ ου ποτε ενδέουσα προς ευδαιμον ν οἴτε ποτε αυτῆς φαιρουμένη ' λλακον πενία, κὰν νόσος, καν δοξία, καν βάσανοι, κὰν πίττα και σταυρός, καν τα ε της τραγωδίας ἄμα πάντα επιρρυτὶ, ἔτι ὁ δίκαιος ευδαίμων και μακάριος. Υπὸ κήρυκι γοῖν υτ τω μεγαλοφωνοτάτω κηρύττει, καθάπερ θλητήν τινα νικηφόρον, τον δικαιότατον, iτι Ῥυτός ἐστιν χυδaιμονέστατος. ὁ ε αυτης της δικαιοσύνης τον καρπον της εὐδαιμονίας δρεπόμενος Διαίρει τοίνυν, ε βούλει, καὶ ποίκιλλε τριχὶ και irετρα και πολλαχῆ τα γαθὰ διαστελλόμενος Οὐδεν γὰρ ταυτ προς το προκεί
429쪽
Ἐς ao υκ εστι λέουσι a ἀνδράσιν ρκι πιστά, οὐδ λυκοι τε και ρνες ὁμόφρον θυμον ἔχουσιν,
ούτω ου εστι Πλάτωνι καὶ Ἀριστοτέλει φιλία περ του κορυφαιοτάτου και κυριωτάτου την ευδαιμονίας δόγματος. Διαμπερες bγάρ, ει μη κακὰ φρονέουσιν ἰλληλοις, τά γε πεναντία περ τῶν εἰς τουτο διaφερόντων φαίνονται λεγοντες.
5. Πάλιν Μωσέως και των παρ βραιοι προφητων, ου μην αλλὰ και Πλάτωνος ἐν τουτοις συμφώνως, τον περὶ της των λων προνοίας λόγον ευκρινῶς διατεθει- μενων ὁ ριστοτελης μεχρι σεληνης στησας το θεῖον τὰ λοιπὰ του κόσμου μερη περιγράφει της του Θεου διοικήσεως ' si οἶς και ἀπελεγχεται προς του δηλω - θεντος, δε πη διεξιόντος '
430쪽
ATTIΚΟΥ συντελουντων του περ της προνοίας πείσματος, ο δ καὶ μάλιστατον ὰνθρώπινον βίον ορθοῖ, εἴ γε μη μέλλομεν ἀγνοεῖν
αυτόν, ἀρχην Gι μεσα και τελευτην πων έντων απάντων ἔχοντα, ευθεία περαίνειν περιπορευόμενον. Και α πάλιν φησὶν
ποιεῖν, εἰς τάξιν ἄγοντα ε της ταξίας. Πάντων δε πιμελου- μενον και πάντα κατα δύνaμιν κοσμουντα πεφροντικέναι και των ὀυθρώπων.
εκποδων ποιούμενος, και την γε εἰσαῖθις ελπιδα της φυχῆς ἀποτέμνων, την τε ε τω παρόντι προς των κρειττόνων υλάβειαν ὰφαιρούμενος, τίνα προς Πλάτωνα εχει κοινωνίαν H πῶς αν ἐφ' h βούλεται Πλάτων παρακαλεσαι, και πιστώσαιτο τα εἰρημένα ΓΙὰν γαρ τουναντίον συνεργος ἄν υτός γε και πναγωνι- στης των θελόντων δδικεῖν φανείη Πας γάρ τις ανθρωπος ων la και ταῖς δνθρωπίναις ρεξεσι κατεσχημένος, ἄν καταφρονησὶ των