Petri Petiti ... De sibylla libri tres

251쪽

rio de David Alloi: Illo die re ricem Herum itere conficit ad Amoriam usque instabilis nominis pronuntiatione.

Superstitiosa haec, inquies ,& Rabbinica. Fateor: non tarhen continuo falsa censeri debent. Nam & hos, verae lucis exortes atque in stiper-

tationem prolapsos , daemonum patuisse ludibriis, & quae daemonum instinctu patrabant, Viseluti diuinae adscripsisse . velut priscos gentium sapientes, & ita prodita ab iis miracula explicare generosum magis & cordato viro congruens iudi- . co, quam fidem tot testibus derogare, tolliterarum monumenta barbaro fastii subruere ac demoliri. Haec autem eo consilio sic uberius &latius disserere visum est, ut desinant mirari,homines minus in Veterum literis versati, longii

quas illas Sibyllae peregrinationes : immodaemonis ingenio & factis quam maxime esse consentaneum intelligant, ut quam primariam gentium omnium sibi sitbditarum vatem constis . tuisset, ei se ut ad omnem vaticinandi operam, sic ad celeres locorum transmissiones & alia , miracula facilem & promptum exbiberet.

252쪽

LIR. II. CAP. VIII.

CAPUT VIII.

De antris in quibus Sibysia habitas dicitur. De Corycis r plura eius nominis fuisse , an isud nome pe latiuum , Ερμεια πιδία apud Gal num in de iptione Phi- lonii

SIbyllam secessum &solitudinem amasse, ut sere omnes diuinioris naturae sibi conscios, sit pra attigimus, cum de longa eius vita &solitudine nobis disputatio esset ; nunc de antris, in quibus aut nata aut versata fuisse dicitur, paulo accuratius considerandum reor; cum ad res Si-Φyllae haec cognitio 'pertineat. Erythraei quidem, qui Sibyllae natales contentiosius sibi vindicabant , in spelunca ibb monte Coryco apud se ortam eam contendebant. Pausanias in Phocicis:

Ante Meminit & Strabo eius montis lat

253쪽

Antequam Erythraras perueniant, primum qidem occurrit oppidulum Gerae,postea Teium, tum cm mons altuae. Stephanus quoque in hac voce:

u /ηλον, mrin istu Tεω Hς Ιωνίας Eρυθ ζων. Ita enim lego, nun ut in excusis libris ερυθρον. id est, Est re mons Corycus generis ma culini, μ' , celsis, J o yonia σ Evthris picinus. A monte igitur isto antrum illud, in quo natam dicunt Si byllam, nominatum fui se Corycium, non est

cur quisquam dubitet. Non tamen perinde istud fama inclytum fuisse' fatendum est , atque alia eiusdem nominis in Cilicia & Parnasio ; quo xum Stephanus seorsim mentionem facit his ve bii: Κωρν ν πόλις Κιλικίας, -ρ ' το λ ζυ

ς ον αντρον Nυμοφῶν, α ιαγαμ ον αυμα, οὐ ομω- νυμον Qv IIαρναο '- id est, Corycim o pidum Ciliciae, cui vicinum sor cium Antrum Nymphis μι inter naturae miracula celebnundum a cui alterum ridem nominis in Parnasso nobilicate haudm - nopere cedit. Quae Stephani verba vel mediocri ter curiosis cupiditatem injiciant accuratius co-

gnoscendi naturam habitumque eius antri, quod tantam olim spectaculi admirationem visentib

Quo spero facilius veniam me impetraturum studiosis, si vocabuli eiusdem vestigia secutus, hincque occasione sumpta, paululum a proposito digredior in Corycium illud Ciliciae antrum; hoc est, luculentam eius descriptionem a Pom-

254쪽

ponio Mela geographico operi insertam legentium oculis subjicio , qua ceu pictura eleganti superiorum disceptationum laborem & tristiliam distutiant. Ita igitur scriptor ille eloquens de hoc subterraneo specu scribit lib. s. cap. Non longe hinc Corycos oppi m Vortu DAque --

cingitur , angusto tergore continenti annexum.

pnu specus es, nomine Corycitu, singulari ingenio, ac funu quam ut describi facile possit eximiis.

Gmndi namque hiatu patens, montem litori appositum s decem stadiorum clivo fatis arduum ex summo satim vertice aperit. Tunc alte δε- missus, o quantum demittitur amplior, vires lucis pendem ibiu undique, re totum se nemor o lut ram orbe complectitur: adeo mirist tu ac pulcher, ut mentes accedentium primo aspectu consternat furi contemplati durauere, non satiet. V in in eum defensis es , angustus, asper, quingentorum s mille passuum , per amoeno PMbnus o cus uae quiddam agreste resonantis , rivis hinc atque illinc fluitantinis. Vbi ad ima peruentum est, rursum specus alter reperitur ob alia dicendrus. Terret ingrediantes sonitu cymbalorum diuinitus es magno fragore crepitantium. Deinde aliquam diu perspicuus, mox re quo magis subitur obse Hor, ducit assos penitius, alteque quasi cunica admisiit. Ibi ingens amnis ingenti fronte se e sollens, tantummodo se Uendit , s ubi magnum

impetum breui alueo traxit, iterum demersius ab- , magis quam ut pro-

255쪽

quispiam ausit, horribile, et ideo incognitum. Totus autem augustus re vere sacer, habi orique a Diis re dicti s credit ira, nihil non penerabile re quasi tum aliquo numine se ostendit. Haec Mela. Quem adeo hac in descriptione admiratus videtur Plinius , ut alias creber his picturis in historia, veritus si post Melammanum tabulae admouere. Proinde idem antrum vix breui mentione attingere ausus lib. Dcap. V. statim praetervolat. Dxmque mare quit) Coucos eodem nomine oppidum, re porrita snpec M. Verbum non amplius addici Verumtamen de Coryciis antris notat lib. 3I. cap. a. destillantes in his guttas in/apides durescere. Quod sane Pausanias, ut mox videbimus, confirmat de Corycio Parnassi antro. Caeterum non idem pudor aut reuerentia Solino , qui & ipse inferior Pomponio Mela, obstitit quo min's eiusdem an tri descriptionem tentaret, quam apud eum legat qui volet.

Magna & Corycii in Parnasi. antri nobilitas

fuit, neque admiratio minor, ut ex pausaniae ver

256쪽

magnitudine superat Corycium amrum e qui imtroierit , sine illa face longissime progredi possit Ab imo solo lsuperiorem partem, quae pro teriis est, satis multum interes spatii : multi hine α linc e visis fontibus fluitant risi ; sed humo iij multo plus ex ipsa antri quasi testudine desillis

Cernuntur vero passim in 'so Dis guttarum ne- stigia. Vbi πιλαπι ν ιχνη, guttarum vestigia interpretor guttarum in lapidem concretiones per totum antrum. Quo pacto expositus Pausanias Plinii, ut dixi, historiam in hac Coryciorum antrorum proprietate confirmat Ab hoc antro Corycio quod in Parnas o fuit Corycides Nymphae nominatae, Ut apud Ovidi- um libro Transformationum primo in Deuc Ionis fabula: Mons ibi penicibus petit arduus astra duobus Nomiae Parnassus .superatque cacumine nu-

bes. me ubi Deucalion nam caetera texerat aequor)Cum conserte toriparua rate ventus adhaesit, Coscidas Θ has re numina montis adorat.

Meminit di Corycii seu, quod idem est, Corycei antri Aristoteles lib. de Mundo; sed cuius potissimum ex tribus memoratis, ex eius verbis intelligi non potest. Ita autem ibi scriptum est:

257쪽

animi seriptores, res puaslibet valoque exposita pumma adminatione Prosecutos ,1 qui nosiis prius loci natu num , aut mrbis cui uodam formam situm. que , aut magnitudinem 'inivis , aut dent amoeni montis aspectum describere instituerunt ecum interim magnifice de semeti is sentiant, ob xilem quampiam naturae sterceptionem cuiusmo-VS nonnulli maeno quidem illi studio fecerunt accunum ut dictione defriberent, hic D am - rem fuse NAssam, alii Co ceum specum, alii qui

uis eorum quae inter o rbis particulus cenoni γ Conticio autem de Coryceo loqui antro , quod in Cilicia est, ut pote omni uni eius nominis maxime stupendo & eelebra to, ut ex eique silpra allata descriptione apud Me-

lam intelligi potest. interim Philosophi inge

nii magnitudinem & fastiun notare licet: cui praeter mundum ipsum totum, stingula quaeque 3 m0nxws, .eluncae, & alia eiusmodi particularia sordent, sola naturae ob uersitas satisfacere potest. Habuit & Sicilia suum antrum Corycium ; se um item Arcadia, Homero teste, in quo natum Mercurium fabulantur. Qui cum multi eius nominis apud auctorei celebrentur specus ,

258쪽

L1 p. II. C Ap. VIII. 209

hinc occasio Hos manno, acris ingenii viro, suspicandi Κωρυκμον non Unius esse antri nomen, sed omnium , ac ut Grammatici loquuntur appellatiuunm Quod ipse lib. 6. Variarum Lectionum cap. I. testatum reliquit. Quid plurat

Habemus de inter Graecorum prouerbia κωρυκαῖος 1ηκροάσατο Co a, cui uir verum

nihil hoc ad antrum Corycium aut Parnassi, aut Ciliciae, aut eius quod illaeta Erythras fuit, pertinet ; sed potius a Coryco Pamphyliae monte istud epithetum latronibus inditum videtur, qui, ut Strabo & Zeno lotus tradunt, per portus monti illi vicinos dispersi quae ibi negotiatores agerent subauscultabant, unde mox in eos capta occasione impetum facerent. Crocum quidem a Ciliciae monte Coryco Corycium, a quo &antrum , nominatum fatis constat: cui bonitati in eo genere palmam Dioscorides & alii deferunt. . Cur autem campos, in quibus is nascitur,

Mercuriales vocet Philo Tarsensis medicus in Philonici descriptione apud Galenum lib. p. cap. q. 6' τοπος, consideratione eget. Philonis versus, quibus crocum poetica periphrasi designat, siana ejusmodi: Eet ν μεν Cαδε ε μυρ πνοον QRοιο, ἡ λυ dic με-ις λαμμά ra ον πεδίις. Sic autem latine sonant: Rutilum mitte capisium' adolesentis unguenta redolentem, cuiuis visis iocampis Mercurii coruscat. Est autem uia etiam cuius meam; t Galenus:

259쪽

inter herbas Mercurii efulget. Sed priorem tinent Codices.

Hos mannus, vir acutus 3 perspicax, dicto so- co E μιμα πιδία, hoc est, Mercuriales campos dictos putat, qui latronibus essent infesti : prop- terea quod Mercurius furum & latronum deus diceretur. Quam interpretationem , ut obiter dicam , non nauci esse lectio illa ostendit, quae ζοτάνοις Eo αμας horbas Mercuriales habet: an enim quisquam tam futilis, ut herbas Mercuri les quicquam cum latrociniis commune habere dicat i Et miror profecto id genus interpreta- monti tam remotum placere Hos manno potuis te, cum longe meliorem a Galeno explanationem petere posset ; quo loco carmen philonis proponit, & voces in eo aenigmaticas sigillatim exponit. Hanc Galeni expositionem ipsius ver-

260쪽

LIB. d. CAP. VIII.

Eo-ως λ μ O Σαδίοις. . eid est: Cruorem autem croci fulgere adhuc in campis Mercurii scunt Adolescens enim Crocus nomiane disico ludens cum Mercurio, G incautius ad-

sans, isi ipso in caput ipsius discostatim mortuus

es: ex sanguine autem eius in terram delato crocus uvirus est. Fut cre autem cruorem dyxit, hoc . est, sanguinem iam occisi, propter coloris crota plendorem. Scribitur autem non filum iii her

bis, sed π in campis in versu; hoc modo: fulget

adhuc in campis Mercurii illa croor. Ex quo nemo non videt, sicut crocus Mercurialis he ba dicitur , quod de Croci pueri Mercurio dilecti cruore natus feratur; sic & cos campos, in quibus magna croci copia proueniret, eadem ratione Mercuriales a Philone esse nominatos, ab eo scilicet olere, quod Mercurii potestate de cognominis adolescentis primum sanguine e merserit. Sed haec, ut dixi, obit ue ad pro-m reuertamilia

De Cumano Sibylia antro.

r alterum bibyllae antrum non minus

veterum stristis celebratum, atque ab ipso Aristotele in Admirandis; cuius verba de hoc antro supra laudata nihilo secius reponere opera:*retium est. Ni κυ- τη-Jην 1ταλ αν