장음표시 사용
121쪽
quia , ut aliquid dicatur appropria- tuin, siviscit, si trahatur ad propria, ut , autem dicatur proprium, debet convenire subjecto ex propria disserentia ser- mali , ita ut non possit non convenire sine subjecti destructione, ergo.
set immediate unita humanitati, non recte inferretur incarnatio Patris & Spiritus Sancti, ergo nullum propositum sundamentum; prob. ant. Licet essentia divina sit mediate unita humanitati, non recte infertur incarnatio mediata
Patris & Spiritus Sancti, ergo a pari ;prob. cons. Ideo primum , quia Pater &Spiritus Sanctus non sunt uniti perBnaliter, sed neque secundo modo essent uniti perQnaliter, ergo. Minor est doctrina Durandi. Confirmatur. Licet subsistentia absoluta communicetur, &uniatur humanitati, tamen non potest dici communicatus & unitus Pater, ergo . Prob. ant. licet subsistentia ab Qtu incommunicetur filio , tamen non potest diei communicata paternitas,vel Pater, ergo a pari.
ne cons quia essentia divina unitur humanitati media perQnalitate Uerbi dia vini tanquam per rationem formalem perse& immediate, quod autem convenit essentiae non ratione sui, sed prinprietatis persen alis, non potest dici commune toti Trinitati, praesertim quod cum Verbi perῖnalitate non sunt idem aliae persenae, scut sunt eum essentia; Econtra in sententia Durandi ratio formalis terminandi humanitatem esset essentia divina communis toti Trinitati, ideo &c. Unde ad prob. conc. maj. ne. mi. quae enim dicuntur de Deo secundum se & abῖlute,dicuntur de omnibus tribus persenis,ut patet in omnibus persectionibus ab Qtutis , & operationibus ad extra, proinde etiam deberet diciunio nerQnalis, si unio conveniret essen. tiae secundum se, & immediate. Praeterea . Iuxta Dutandi sententiam si Pater & Spiritus Sanctus non essent uniti persena liter, saltem essent incarnati eGsentialiter, nam quemadmodum ea dicuntur continua , quorum extrema sunt unum, ita ea dicuntur unita substantialiter,quorum est unum commune vinculum iubstantiale, sed natura, seu su s stentia divina ab Qtuta hujusmodi est ,
ergo. Hoc autem asserere ex Goneto disp. 8. num. II. valde temerarium est .
o. Ad Confir. disparitas colligenda est ex diversitate termini, cui communicatur subsistentia abQluta,& illius,
cui communicaretur, si immediate uniretur humanitati; nam in primo casti communicatur termino relative opposito paternitati,mirum ergo non est, si ipsa paternitas non communicatur; in secundo autem communicaretur termino, cui nullo modo opponeretur paternitas, &pater, & ideo etiam haec uniretur, aut saltem non esset major ratio, cur esset unitus filius, non pater. Alia etiarn
disparitas non deesset, & quidem multiplex, primo quia generatio, cum sit
actus notionalis con notat relationem necessariam in principio generante, at unio posta 1 Durando est ex vi propri tatis essentialis tantum, nec requirit proprietatem persenalem, sed illam tantum de secundario in voluit. Secundo; per Durandum hic Deus , prout abstrahit a persona, per se unitur , nec t men hic Deus, prout abstrahit a per na , generat, sed ut est Pater . Tandem; actus notionalis est proprius personae producentis, &non productae, quia praesiupponit persenam producentem origine priorem alia perisna pro illo priori non constituta, e contra omnis communicatio ad extra supponit pers nas jam constitutas, proinde si talis communicatio sit per essentiam , non est P tior ratio , cur fiat per unam , & non per aliam . Ita respondet P. SuareZ, sed responsio mea clarius sitis facit. I. Op. 2. Ut aliqua persena dicatur carnem assumens, non struit unio in
subsistentia communi & ab Qtuta , sed ulterius requiritur unio illius persenae
122쪽
secundum proprietatem persenalem , tanquam per modificativum communis , sed unio secundum proprietatem per nalem, tanquam permQdificativunia, facta fuit tantum in persona Uerbi, e go . Confir. quando absilutum modificatur filiatione, ita est proprium filii, ut non sit alicujus distinctae personae, er O. Prob. ant. quando abselu tu in modificatur paternitate, ita est proprium Patris, ut non sit alterius distinctae per ῆnae ergo. Ant. patet in potentia generativa ; nam ut affecta paternitate
generat, & est proprium selius Patris
Resp.primo ne. maj.juxta doctrinam superius explicatam; Secundo distinguendo, requiritur ulterius unio illius
Personat &c. tamquam ratio formalis, ad quam immediate terminetur unio conc. aci quam selum mediate ne. mai. transimi. ne. cons. quae omnia constant ex dictis. Ad Confir. dic ant. ita est proprium filii, ut non sit &c. secundum rationem
modificantem conc. secundum rationem modiscatam ne. ant. ad prob. eodem modo: Immo argumentum urget adversarios; nam sicut virtus generativa,
quae est in Patre, licet sit affecta paternitate, est etiam in aliis persbnis, idest idem intellectus, & eadem natura divi-ina , quan vis in Patre sit generativa, non, in Filio, ita eadem subsistentia absoluta, Iicet affecta filiatione , erit etiam in alii aper Enis, proinde non erit propria ipsius filii. Quod si in primo casu potest dici generans in selo Patre, non dicitur, quod possit diei incarnata in solo Filio snam ad generandum non , adficit sola natura, seu sola virtus generandi sermaliter, sed requiritur, quod determinetur per relationem incommunicabilem Filio, ut servetur ordo producentis , &producti; at virtus terminandi in subsistentia absoluta , licet non excludat consortium modificationis relativae, servatur tamen ratione propria, & secundumst,& ideo,s unio facta suisset in tali sub sistentia immediate 8c sermaliter,omnea tres perῖnae fuissent inearnatae, sicut
dixit Nicetus in lib. Thesauri cap. II. Si enim earnem d natura Divina assumptam dixerimur, utique Patrem di Spiritum comprehendemus, cum una Sanctae Trinitatis sis natura. qa. Op. ultimo. In eo immediatefacta est unio hypostatica , in quo continetur eminenter subsistentia creata , sed in subsistentia absoluta, & non in relativa continetur eminenter subsistentia creata, ergo. Maj. patet, quia in eo praestitum est, quod subsistentia creata dare debuisset; prob. mi. Qia subsistentia absoluta, non relativa continet persectionem, ergo in sela abQluta & non
in relativa continetur subsistentia cre ta , cum continentia, quam eminentiae vocant, sit maxima persectio. 3. Respondent plures cum SuareZ, Cacherano, aliisque, negando subsistentiam relativam non includere persecti nem sibi correspondentem in esse relativi ; Sed quia hoe definire pertinet ad tractatum de Trinit. ideo dico, in mea sententia , admittente subsistentiair , creatam in negativo, argumentum nihil probare, cum sic per subsistentiam divinam siupplentem munus subsistentiae
ereatae praestetur tantum incommunica bilitas, quae reperitur in subsistentia r lativa non in abQluta . Unde argum e tum sic in adversarios retorquetur. Ilia,
eo immediate & Hrmaliter facta sui tunio , in quo continetur eminenter su sistentia creata, sed subsistentia creata continetur in subsistentia relativa, non in abseluta , ergo Prob. mi. subsistentia relativa reddit naturam incommunic bilem, non abQluta, alioquin natura
Patris non posset communicari filio, quod est contra fidem , ergo. In sente tia vero aliorum distinguitur duplex effectus in subsistentia, unus, quo redditur natura in se positive eompleta, dc se habet persectionem, alius , quo redditur natura incommunicabilis , M sc a persectione & imperfectione praest indit.
123쪽
Τutior tamen est responsio Scottin 3. dic I. subsistenti relativae convenire supplere munus subsistentiae creatae, non quia illam continet, siquidem etiam
natura divina continet naturam creatam , nec tamen naturam creatam potest
supplere; sed quia ost independens, &quod est tale potest terminare depe dentiam alterius ad ipsium, quod natum est habere terminum talem , ista autem dependentia nata est habere personam per termino, & non naturam, igitur perina divina independens potest BLficienter tetminare talem depende dentiam naturae creatae ad ipsam . Si obsturus in hac re videor, non est mea eulpa, sed Scoti ACTICULUS VI. risust persona composito. 4. π Issicultatem istam pertractant Theologi eum S Τhom. hicari. . Scoto in 3. q. 3. atque ita omnes definiunt, ut unanimi calamo asserant , Christum esse personam compostam sat tamen in modo se explieandi, & con cludendi de nomine solum contenderct videantur , atque eorum dicta perlegere , aliud non sit, quam lectorum men tem confundere. Antequam ipQrurria, proferam sententias, procul dubio tenendum est, Christum personam compositam esse ; hoc enim a Patribus, hoc a Conciliis accepimus. Damasten. lib. 3. orthod. iid. cap. 4. ait. In Domino Iesu Gripo duas naturas cognosci I, uuam autem bras is ex utraque compositam. August. lib. I. de Trinit. cap. II. Sic Deo 'conjungi potuist humana natura, ut ex dua. bussub antiis fleret una persona; particula autem ex proprie & stricte impia 1ignificat compositionem . Dionys de Ecclesiast. Hjerarch. cap. 3. Unum i dedi simplex Te is distri Verbi nosrae humanitatis assumptione ad compo um s ,
atque vi ae fine immutatione fui per summam clementiam processisse. Sico
cilia adeamus, occurrit statim I. Synod. gen. act.8. can.I. ubi legitur . stui non confitetur unitionem Dei Verbi ad eamnem animatam secundum eo ossignem , Aut SanED Patres docuerunt, edi ides
unam ejussub entiam eo ossam, qu es dominui viser Iesus Chrsus, anath
in t . Et infra contra Eutichem&Nestorium hςc habentur. Sancta Dei fi εἰ a utriusve perfidiae impietatem res cens uritionem Dei Herbi ad earnem δε eundum compositionem profitetur. Idemin 6. Syn . Mn. act. q. ubi sic . uenias confitemur Chrsum ex duabus naturis compositum. Concit. Lateran. sub Ma tino I. can. 8. damnat eum , qui non co Νetur proprie di vere secundum com Ationem , id secundum naturarum unitionem , ex quibur unus, Osuus extitis Chri ι .43. Ratio autem Theologiea esse spotest, quia, ut ait Basil. lib. a. contra Eunom. , compositum illud dieitur, quod constat ex duobus re distinctis, sed Christus est vere unus constans ex duΟ-hus re distinctis, ergo est compositus. Mai. declaratur,ouia ex vi nominis commpositum est illud cum alio positum , proinde, ubicumque reperiuntur duo rodistincta& simul unita, ibi reperiatur compositio, necesse est. Hoc dico ad exin eludendam compositionem inter naturam divinam & subsistentiam , quia i ter hanc & illam non datur unio, sed persecta realis identitas, quare sub stentia Uerbi, prout terminat divinam
naturam, omnino simplex censenda est, prout vero terminat naturam humanam,& huic mediate unit naturam divinam ,
appellari potest composita; atque haec
est ea ratio, quam S. Th. hic art. 3. is corp. adducit, dicendo; Respondeo μοι
persona, sise θυοWasis Verbi dupliciter
potes consederari , Uno modo secundum
id, quod es isse , ct sic es omnino
124쪽
ilausit in duabus naturis ; Unde luet ibi in unumsu, flans, es tamen ibi alia, diatia ratio subsistendi. Dum audis alia, alia ratio subsistendi, ne intelligas diversam in re subsistentiam , sed tantum di versum munus, quia in natura divina subsistentia terminat identice & essentialiter, in natura vem humana terminat cum distinctione, & contingenter. 6. Nunc iam prosem Doctorun mentem circa hanc Christi compositi nem; & I. eas sententias producam,quae apud Magistrum in 3. dic6. perleguntur . Alii dixerunt, in Uerbi incarnati ne hominem quemdam ex anima rati nati & humana earne constitutum, &istum cepisse esse Deum , & propter hoc Deum caepisse esse hominem, hoc dico, ut velim te intelligere , non ideo hominem caepisse esse Deum, quia Deus incepi t esse homo, sed ideo Deum caepisse , t esse hominem, quia homo incaepit esset Deus , sie enim mutatio est ex parte hominis, non ex parte Dei, Unde vere dicitur tim actus es Deus, ct Deu mctus es bomo . Et eum dixerint hominem illum ex anima rationali, & humana earne subsistere , non dixerunt , ex duabus naturis esse compositum, divina se ilicet ae humana, nec illius partes esse naturas , sed animam tantum & corpus. Hoc lit. B. Alii dixerunt, huminem il- Ium non ex anima rationali tantum &carne , sed ex humana & divina natura
constare; Hic est Iesus Chrssius, &est
una tantum persona, ante incarnationem omnino simplex , in incarnatione ero com posita ex humanitate & divini tate; persona ergo, quae erat omnino simplex in una tantum natura existens ,
in duabus & ex duabus subiistit naturis; quae erat Deus tantum facta est homo, nec tamen debet diei facta persona, sed facta persona hominis , & in quantum est ita subsistens composita est, in quantum vero Uerbum est, simplex est. Hoc lit. D. Dixerunt alii, in Uerbi incarnatione non solii in non esse personam ex naturis compositan , sed neque aliquam, rim. III. subsistentiam ibi factam esse ex anima &corpore, sed animam & carnem Verbi personae unitam , ut illis , velut indumento, Verbum Dei vestiretur, & moria talium oculis congruenter appareret, &se Verbum diceretur homo , quatenus humanitate indutum, non vem quia aliquid ex illis esset, simul diceretur Deus, quatenus Deus indumentum illud acciperet ; nam si substantialiter Deus esset homo, & homo esset Deus, tunc si Deus assumpsisset humanitatem in sex se muliebri, mulier esset substantialiter Deus,& e contra, potuit autem Deus ita ac sumere . Hoc lit. F. & prorsius reliciendum,cum in omnibus deficiat,& in dogmate , 8c in probatione . 7. Alii vero post Magistrum dixerunt, veram & propriam compositi nem admittendam esse in Christi pers na , negantes semper ad veram & pro priam compositionem necessariam esse imperfectionem, sed hanc solummodo reperiri, quando compositio est inter partem & partem , quarum una ex natura sita instituta si ad persectionen , alterius, aut servat ordinem essentiale in ad aliam , quemadmodum contingit in compositione, quae est inter materiam,& sermam, genus, & differentiam,
corpus, & animam , quamvis enim nec corpus mutetur in animam , nec anima in corpus , attamen naturalis exigentia
utriusque talis est, ut detur inclinatio mutua ad unionem , & propter hoc nam turaliter producta sint, quod quidem omnino alienum est a compositione , quam Catholici assirmant in Christi persona, cnm neque natura humana sit pars,
neque a sertiori pars sit natura divina, aut Uerbi persona. Ideo dicit Seot. in 3. dis 6. q. 3. Sed illa opinio, in hoc, quod dicit personam Christi esse compos
tam , non tenetur communiter proprie
loquendo de eo oritione , scilicet ex actudi potentia, fleat ex materia ct forma , vel ex duabus potentialibus, qualias telementa, ct integrantia. Quod si ibi Doctor videtur innuere, nnllam esse s
125쪽
i o6 De extremis hyposatice M.
compositionem, vel excludit compositionem in natura, quatenus resultet una natura, sed ambae maneant inconsuis& distinctae, vel si negat in persona, negat tanquam ex partibus . 8. Quia tamen ex communi l quendi modo nomen hoc compositi nis quamdam imperfectionem significare videtur , ideo Caietanus censuit,prO-
positionem hanc , Chrisus es persona compo Ia limitandam esse per particutam in abiliter. Mastrius per particulam mirabiliter, seu aliis terminis aequivalentibus, quibus quaelibet impersectio expre e rςmoveatur. Inter haec nolo praeterire Durandum , qui in 3.dic s. dicit in Christo non esse admittendam compositionem hujus ex his , sed Qtum B ur ad hoc, quod quidem ingeniose, & sortasse magis veraciter dictum asser re non trepidarem ; nam unice videntur obstare quaedam Patrum auctoritates adhibentium particulam ex
sed dici posset, nec Patres voluisse juxta
omnςm rigorem loqui, neque particulam ex seinper indicare compositionem. ut constat ex illo Joan. I. mi non ex n-guinibus, neque ex Poluntate viri ,sed ex Deo natifunt; nec tamen hic indicatur vel aliquid se habens intrinsece, nec aliquid componens. 49. Haec Omnia retuli, & quae contra compositionem in Christi perQnata, militant, rejeci; Quod magis placet i neatur, dummodo composito,ut Patres&Concilia servant,teneatur. Non parum laboravi, ut brevi Hnte perstringerem , quod in aliorum oceano vix invenitur.
Utrum aliae divinae personae possint eandem naturam assumere sessor 1, ve Mul.
ncmo potest ex Catholicis inficiari, licet de saeto selum Filius factus est homo, contra Sabellianos & Patripassianos,qui
admittentes persenas divinas Elo nomine distinctas, mn re, per consequens dixerunt, incarnationem & passionem Filii suisse etiam Patris, & Spiritus Sancti, & contra quemdam Clericum Gaulum, qui, licet fateretur has permnas redistinctas, attamen totam Trinitatem carnem factam esse asserebat, ut scribit S. Ansel. in lib. de incam. Verbi cap. I.& propterea damnatus suit in Concit. Reinens non quidem sub Eugen. 3. tem pore Bernardi, sed sub Raynaldo A chiep. tempore Anselmi, licet postea in alio Remens Concilio sub dicto Eugenio iterum damnatus seerit idem error , quem Gilbertus Porretanus denuo eXcitaverat. Ratio autem asserti nostri facile explicatur, si enim Verbum de facto assumpsit naturam humanam, qua re non potuissent assumere aliae divinae perssinat Sicut in Verbo virtus essen tialis infinita, & uirtus terminandi naturam, ita admittitur in aliis perQnis , quae licet habeant diversas relationes, attamen in omnibus aequalis est vis terminandi .
ab alio non procedentem , non posse smitti, utpote habentem innascibilitatem pro sua speciali notione, non posse nasci, & utpote carentem filiatione naturali , non posse nobis tribuere filiati nem adoptivam , quod valet etiam de Spiritu Sancto. Nam in primis haec prinbarent impossibilem incarnationem aliarum persenarum in quocumque sensu; Sed nihil revera concludunt; primum enim probat, Patrem non posse incar nari tanquam missum, at missio non est necessaria ad incarnationem ; Unde Pa-σter, si incarnaretur , a se veniret, & Filius incarnatur tanquam missus, non quia incarnatur, sed quia incarnatur ut Filius . Secundum desiumptum ex innastibilitate incarnationem non prohibet, cum notio Patris sit innastibilitas aeterna, non temporanea , & filiatio temporanea non confunderet perQnam Patris cum persena filii, cum haec non consti
126쪽
tuatur per filiationem temporaneam , sed aeternam, immo etiam fieri posset incarnatio sine nascibilitate temporanea ,s v. g. assumeretur natura humana a
Deo solo immediate producta . Tertio respondet S. Τb. dicendo, quod sicuti Pilio incarnato, adoptivam filiationem accepimus per similitudinem filiationis naturalis ejusilem, ita si Pater fuisset i
carnatus adoptivam filiationem accipe remus ab eo, tanquam a principio naturalis filiationis, & si fuisset incarnatus
Spiritus Sanctus , tanquam a nexu coni muni utriusque. Sa. Haec quidem tanquam certa sapponuntur. Quod inter sicholasticos ad controversiam vocatur, est; Utrum Omnes tres divinae personae & idem dicendum de duabusJpotuissent immediate ksimul eandem numero humanitatem ansumere. Assirmat S. Th. hie art. 6. & in 3. dic I. q. a. art. q. Cum eo Thom istae Omnes, Salmanti c. Calet. Ioan . a S. Th. Gonet. SuareZ, Uasq. Cacheran. Puteobonet. Negat Scot. in p. dis I. qu. a. Cum eo Scotistae omnes praeter Bassol. R Pontium , ex Neotericis vero Lugus& Amicus,citantur etiam Ricar. Alber. Palud. immo & S. Anselmus . 13. Dicendum , Tres divinas personas non potuisse simul assumere ean
Plures rationes ad hoc probandum asseruntur a Scoto, quibus frequenter utuntur Scotistat, & quidem juxta sita principia philosophica, quibus sicut contendunt , eundem effectum non posse simul a duplici causa dependere, quia penderet, & non penderet, ita contendunt eandem naturam non posse a du-ppei subsistentia terminari, quia terminaretur, & non terminaretur; Sed que nradmodum in illius quaestionis resolutione argumentum ex eo capite petitum praeterivi, quod tamen contra Thoinistas concedentes antecedens maximam
vim habet, ideo & in hac re alia via procedam . Sic tritur.
Prob. assertum . Natura humana, Tom. III.
idem dicatur de qualibet natura, terminata triplici subsistentia, vel constitueret unum hominem, vel plures homines, neutrum dici potest, ergo non potest terminari triplici sebsistentia; prob. prima pars min. Si natura humana terminata triplici subsistentia consti tueret unum hominem, in tribus suppositis non multiplicaretur,neque divideretur, qu madmodum natura divina constituens unum Deum in tribus suppositis neque multiplicatur, neque di viditur, sed hoc non est dicendum, ergo ; prob. mi. Si natura humana in tribus silppositis non multiplicaretur', neque divideretur, es set infinita, sed hoc non , ergo. Prob. maj. non alia ratione probant Theologi non multiplicari in tribus suppositis naturam divinam, nisi quia est infinita, econtrario quamlibet aliam naturam multiplicari in suis individuis, quia finita est, ergo. Prob. secunda pars primae minoris; Si natura humana terminata triplici subsistentia constitueret plures homines, iam multiplicaretur ÷retur, ergo non esset eadem numero n tura, prob. ant. Si natura divina, terminata triplici subsistentia , constitueret Plures Deos, iam multiplicaretur, & divideretur , ergo a pari. I . Respondent l. naturam esse in
triplici supposito inferre infinitatem in
natura, si ita sit juxta exigentiam propriam, & naturalem, meritoque pro priae saecunditatis, atque ita esse convenit naturae divinae; non inferre tamen infinitatem, si hoc eontingat per solam miraculosam elevationem , & praeter propriam naturalem exigentiam ; Hoc autem in re nostra eveniret. Sed prosecto hujusmodi responsio sutilis est, ac omnino reiicienda ; nam eodem modo dici posset, per miraculosam elevati nem posse creaturae communicari omnipotentiam , & immensitatem , quia dici posset, has Deo convenire ex propria
natura , creaturae vero nequaquam .
Quemadmodum ergo nullo modo poς sunt illae, & alia divina attributa per ul
127쪽
Iam elevationem creatum convenire,
quia sunt proprietates divinae natum ab ejusdem infinitate provenientes, ita nullo modo possit ni convenire creatae natura tres divinae subsistentiae , quin natura dividatur, & multiplicetur, quia titulo suae infinitatis hoc propriam est natum divina . 33. Hac de re secundo respondent, non ideo naturam divinam esse infinitam , quia sne sivi multiplicatione si in tribus suppositis , sed quia sine sui multiplicatione est in tribus suppositis , servata cum iisdem persecta identitate reali , quod non contingeret in natura
Sed hoc etiam se Isium est, nam si per impossibile natura divina esset sine sui multiplicatione in tribus suppositis, quan vis per idem impossibile esset distincta ab ipsis, adhuc esset infinita ; &revera si quaeratur, quare divina natura communicatur eadem omnino distinctis permnis, non sc quaecumque alia natui ra, non alia responsio afferri potest, nisi quia dumtaxat illa infinita est. Sed revera fieri non potest , hanc naturam esse immultiplicatam in tribus suppositis ,&ipsis non esse identicam; quare enim natura divina est hia iusmodi i quia est in ipsis sine siti divisione; ex quo aliud argumentum pro sententia mea; & ratio hujus est, quia identitas naturae cum suppositis oritur ex natum infinitate , non infinitas naturae oritur ex identitate , non ergo natura divina est infinita, quia
identica cum suppositis , sed ideo est identica, quia infinita, ideo vero infinita, quia in pluribus immultiplicata ,& e contrario.
36. Neque dicas , naturam divinam, quia infinitam, &essit immultiplicatam , & esse immultiplicabilem , quod de natura creata, quan vis in divinis suppositis non multiplicaretur, affirmari non potest; Contra enim; natura creata per respectum ad silpposita possibilia est essentialiter multiplicabilis , ergo per respectum ad supposita, quibus terminatur, est essentialiter multiplicata , & se nunquam eadem manens eadem potest a pluribus subsistentiis terminari, si enim posse terminari est posse multiplicari, etiam astu terminari, est actu multiplicari.
ter tot proferre, cum militet non tantum contra Tomistas, quorum est sententia opposita, sed etiam contra Ne tericos , qui ut solent, defendunt plures Thomistarum sententias, & in aliis cohaerentibus ab ipsis recedunt. Si enim contra Thom istas tantummodo fuisset
disceptatio, dixissem; Non potest idem
effectus esse a duplici causa, ergo neque Cadem natura terminari duplici subsistentia, & sicuti eidem rei potest tantum convenire una existentia, ita & una subsistentia , nisi sit existentia infinita exigens in metipsa iacunditatem ad- instar producentis & producti, ut contingit in essentia divina; dixissem ; non potest eadem materia actuari duplici
forma, ergo neque eadem natura ter
minari duplici subsistentia, & sicuti in primo catu non suffragatur duplicitas compositi, ita in secundo cassi non si fragatur duplicitas iuppositi , ex alia
parte si serina est actus primus materiae, subs stentia est terminus ultimus natum , ante primum non datur prius, post ultimum non datur posterius ; dixissem tandem , idem corpus non posse esse in duplici loco circumstriptive , quia determinatur & circumseribitur uno loco, ergo neque eadem natura sit b dupliei subsistentia , quia terminatur a siabsistentia ; Quastumque afferant disparitates, semper argumentum ex iisdem
instaurabitur . 38 Unicam modo auctoritatem S. Anselmi lib. a. Cur Deus homo cap.9. cum tam contra Thom istas quam Ne tercios aequaliter militet, praeterire non possitin . Ecce illius verba . Plures ρ - δεπις nequeunt unum, ct eumdem hominem os mere contra quem dicendi modum duo proferri posse videntur. Pri
128쪽
mum cum Caietano, S aliis Thomistis, ibi sermonem esse de natura jam habente propriam sebiistentiam, seu, ut inquiunt, per Enata, non vero de natura propria subsistentia seu perῆnalitate. ciffstituta . Secundum cum Suarez. &aliis recentioribus , ibi negari tantum , tres persenas non posse assiimere eundem hominem, intellige humanitatem, in unitatem perQnae, & de secto Anselmus praedictis verbis addit, in unu tem personae; at hoc non eveniret in casu , nam in eadem natura assumpta constituerentur tres perῆnae , sicuti si e dem materia actuaretur triplici forma, quod per Scotistas non repugnat, con Ri tueretur triplex compostum. 39. Sed contra . brima explicatio Anselmi mentem non tenet ; nam si loquamur de natura habente propriam sutis stentiam , non Qtum tres permnae possunt illam assumere, sed neque una , ut fatentur ipsi Thom ista, cum natura
nequeat in se subsistere separatim, &1imul subsistere in alio & in eo Ioco,
quod Anselmus negat tribus personis , concedit uni, aliter joeosum & ridiculum suisset negare tribus, quod etia' negatur uni , ergo loquitur de natura , ut destituta propria subsistentia. Uidetur magis approbanda secunda responsio; sed neque ista laudati Doctoris servat systema Tunc enim res agebatur
contra haereticos, qui asserebant, omnes
tres persisnas fuisse incarnatas , & dicebat , Plures personae unum ct eundem hominem nequeunt assumere in unitatem spersonς , quare in una persona id tantum fieri nec e es. Qine consequentia nullam vim habuisset, nam potuissent respondere, fieri potuisse assumptionem a tribus personis non in unitatem personae, sed ad siuas distinctas persisnalitates constituendo sngillatim tres personas addit ergo particulam illam, inunit temρersonae ad innuendum, quod si tres
personae assumerent eandem naturam ;deberet ex tribus personis constitui una
persona , quod prorsus impossibile est;
atque ita intellexit Anselmum S. Bona
quamvis in fine quaestionis dixerit; In
hoc tamen nou exeluditur alius modus affumptionis, quia cum multa sos facere Deus , quae intellectus user non videtur posse capere, guis audebit asserere, quod tres personae non m ut unum di eundem hominem assumeret hoc dixit prie maxima modestia sua, ut notatur in margine& ibi addit; fui uid tamen sic de hoc, illud pro indisitato habendum es, quod modo assumendi determinato, impost iis
es unum edi eundem hominem sumere propter multiplicationem implicita contradictionis , qui egueretor, quod F lius e et Pater. En quomodo Seraphicus Doetor indicat, plures personas in
unam convenire permnam Tandem re sponsio haec ex nostra probatione destruitur. Addi potest aliud Anselmi testimonium dicentis lib. de incarn. cap. . sua propter impossibile es, Deum incarnatum fecundum unam quamlibet per nam, secundum aliam quoque incarnari. Sed hoe intelligi non potest de natura numero di versa, rem de eadem. 6o. Paritas postremo adducta solvitur ex iis, quae trado in libris physic. materiam esse Qbjectum indifferens ad
omnes sermas, neque adaequale compleri per unicam irmam ejus potentiam passivam , quae secundum se omnes reciperet, si in formis non esset oppositio; e contrario natura non est indifferens ad omnes sebsistentias, dc per unicam subsistentiam adaequale completur, quia ultimo terminatur, & fit alteri incommunicabilis , in quo consistit essectus formalis subsistentiae , nisi sit natura infinita exigens essentialiter intrinsecam secunditatem. Neque certe ita disturrendum de natura ad subsistentiam . , sicut de materia ad Brmam, aliter sequeretur, quod sicuti eadem materia transit de una serma ad aliam sermam , ita posset natura transire ab una subsistentia ad aliam sublisitentiam , & quidem in infinitum sicut illa.
129쪽
I Io De extremis hyposatice Sc.
Tanta vis est fundamenti a me expositi , ut omnibus adversantiu in Do
ctorum argumentis eo tantum Occurre
re polis non ambigam. Quod ut manifestius fiat. 6 I. Op. I. Si omnes divinae pertanae nequeunt simul eandem naturam assumere , vel est repugnantia ex parte divinarum personarum , vel CX Parte snaturae, sed ex nullo capite, ergo. Pr. prima pars minoris . Omnes tres divinae persenae habent virtutem terminandi naturam , neque se excludunt a consertio terminandi eandem naturam, quia de facto terminant naturam divinam, ergo. Prob. secunda pars primae minoris . Si est repugnantia ex parte naturae , vel est , quia simi plures subsistensetiae divinae, & alienae , vel quia sunt plures, sed ex nullo capite , ergo. Pr. prima pars minoris; Si est repugnantia, quia sunt divinae & alienae, humanitias non potuisset terminari per sublistentiam Uerbi, quia haec est divina , &aliena, sed hoc est contra fidem , ergo.
Pr. secunda pars ejussiem minoris, tunc repugnaret , eandem naturam terminari pluribus subsistentiis, quando ex natura & istis deberet fieri unu in tantum suppositum ; sed in nostro case d heret fieri multiplex suppositum, sicut desecto in natura divina, quae cum tribus siubsistentiis constituit tres per Enas,
6 a. Resp. totam repugnantiam esse ex parte naturae humanae, per quam etiam excluduntur persenae divinae, ne
eam simul terminare possint , & propter ejus limitationem fit, non posse fieri triplex suppositum nisi cum sui multiplicatione , alioquin esset infinita, uti probatum fuit; & si dicas, ex materia& tribus formis fieri triplex compotitum , quin tamen materia multiplicetur , Orgo ex natura & tribus subsistentiis fieri triplex siuppositum quin tamen natura multiplicetur, responsio patet, ex quo ipsa multiplicatio compositorum destruit infinitatem inniateria, non licmultiplicatio suppositorum destruit infinitatem in natura , alioquin natura divina infinita non esset, destruit autem illa, quia compositio ex materia & so manecessario in voluit impersectionem ex natura siua . Adde ea , quae dicta siunt
63. Aliud argumentum promovet Pater Suareχ disp. i 3. sec. a. sic. Persi nalitas Uerbi non aufert a natura humana potentiam obedieritatem , quam habet ad persena litatem Patris , ergo etiam per istam potest terminari; Prob. ant. Quando subjectum est capax duarum formarum , si Armae illae non sintiueommis biles secundum se, sent etiam possibiles in eodem siubjecto, sed personalitas Uerbi non est secundum se in-eompossimilis cum perBnalitate Patris ,
quia de facto reperiuntur in eadem natura divina, ergo cum subjectum esset prius utriusque capax, &c. 6 . Resp. in natura humana dari potentiam obedientialem ad persi,nalitatem Verbi & Patris non simul, decollective, sed seorsim, &divisive, u de si terminatur per unana, nequaquam simul terminari potest per aliam, & hoc titulo limitationis naturae uti probatum est , dc scuti , quia proprium est naturae divinae esse in tribus suppositis cum identitate , per nullam potentiam hoc convenire potest naturae creatae , ita quia proprium est naturae divinae es.st in tribus sine sui partitione , hoc nullo pacto convenire potest naturae
6s. Ad se perius argumentum redu- ei potest aliud , quod Qtent proponere. in mysterio incarnationissis rati ames potentia facientis ut ait August. ep. s. aci Volus sed postquam assii inpia est natura a Verbo, manet eadem potentia in Deo, & oadem virtus obedientialis in creatura, ergo haec poterit etiam ast uini a Patre , S Spiritu Sancto , prae sertim quod in omnibus tribus per nis est eadem vis terminandi, nec a Dferri potest ratio, prupter quam una
130쪽
persona aliam impediat, ne terminet. 66. Eodem igitur pacto respondemus, & de mysterio incarnationis peracto tota ratio facti est potentia faeientis , quia si factum est, profecto fieri non repugnabat ἔ manet propterea eadem potentia in Deo, manet eadem virtus obedientialis in creatura , sed haec nunquam fuit hujusmodi, ut simul posset a pluribus subsistentiis terminari . Hinc licet in omnibus tribus persenis sit eadem vis terminandi, non possunt tamen Omnes simul terminare, non quia ina Potentia oriatur a persenis, sed quod sit incapacitas in natura. Valet hoc magis contra Thom istas, s afferamus paritatem effectus, qui esse nequit a duplici
causa totali, pro qua idem argumen tum confici potest. 67. Argumentantur alii, sed omnes negative. I. hoe pacto. Si repugnat, eandem naturam &c. praesertim quia
natura in subsistendo nequit dependerea pluribus terminis totalibus , sed haec
ratio non obstat, ergo. Pr. mi. tunc hoc Obstat, cum totus concursus termini, a quo dependet natura, non potest imminui, & dividi in plures partiales, sed
totus concursius verbi, a quo nunc de-
Pendet natura, potest minui & dividi in plures partiales , qui unum totum
perficiant, ergo. a. Si repugnat, eandem naturam &e. praesertim quia persona, enm sit rationalis naturat incommunicabilis subsistentia pro qua re satis egi in Metaph. ubi de subsistentia ) reddit naturam incommnnicabilem, sed haec ratio nulla est,ergo. Pr. min. Illa definitio vel est personae, ut personae, vel personae divinae, vel creatae . Si hoc dicatur, cum
natura se blistat per subsistentiam divinam , jam poterit per aliam divinam personam subsistere; si dicatur primum, falsu in dicitur, quia de facto plures personae divinae terminant eandem naturam
divinam, propter hoc nequit assirmari primum . quia si esset definitio personae, ut personae, jam deberet convenire setiam personae divinae , nam definitio superioris convenit etiam inseriori .
hanc enim rationem prorsus omisimus ;ea tamen transinissa ne.mi.ad prob.tran. maj. ne. mi quae si vera esset, tunc ex
tripliei subsistentia divina fieret una subsistentia totalis ; sicuti ex pluribus
causis partialiter concurrentibus fit una causa totalis; Sed falsum omnino est, posse minui, & quodammodo in partem dividi virtutem terminativam alicujus subsistentiae divinae , nain sicuti tota sui sistentia communicatur, ita tota virtus subsistentiae, Sc nunc ita siubsistit natura humana per subsistentiam Uerbi. Ad a.
pariter nego causalem propter eandem rationem, ea. tamen trans ne. mi. adprob. dico, definitionem illam convenire personae, ut personae, ad prob. convenire suo modo etiam personae divinae , nam Paternitas reddit naturam incommunicabilem in linea Patris , & sie de aliis, quia tamen natura divina propter sui infinitam, & essentialem secundit
tem , non unam tantum communicabilitatem servat, ideo per unicam subsistentiam non potest reddi incommunicabilis , quod non valet do natura
69. Nune, oppono rationem aliam, quam veluti ineluctabilem promovere existimat Pater Puteobonellus, oppinnam autem brevius, sed omnino. Possunt tres divinae personae assiimere mediate eamdem naturam, ita ut haec immediate terminari possit per subsistentiam absolutam communem omnibus, tribus personis, & hoc per Scotum in I. dis I. q. a. eonstat autem, quod si subli- stentia absoluta immediate terminaret naturam, mediate terminarent omnes . personae, quia non est relativum sine absoluto, cum quo servat identitatem ;quo dato subsistentiae divinae adhuc communicarent suum effectum Brinalem , uniri enim mediate vel immediate non
potest illum impedire. Quare, scuti non in serretur infinitas in natura huma