장음표시 사용
141쪽
tigatus fuerit, indicatur verum corpus sit enim haec metaphorica censeantur, evangelicae historiae veritas corruet,cum similia in veteri testamento legantur de
Deo; sed aliud est, quod prophetice
nuntiatur in figuris , aliud , quod secundum veram proprietatem ab Evangelistis scribitur, inquit S. Τh. q.S. an. 3. iu
roi. Evangelieis illis textibus eonvictus Apollinaris sentientem animam, tionalemnegans, concessit, ut referunt Epiph. haerec77. Aug. haer. IS. Vincenti Lyrin. in libet. contra haer. cap. II. V rum & hoc sit litatis ac dementiae plenum est, ait enim Isaias cap. 7. ut sciatre Mare malum, , et gere bonum dc Sa. Ecce inteluget puer meus psi S. in per
sona Christi dictum fuit, non derelinqueranimam meam in inferno, & psi 3 8. ma mea eo incit nimis ; Hinc Augustin. in lib. de fide ad Petrum cap. a . Fimmis e tene, di nullatenus dubites, Cis sum Filium Dei habere seram mini generis carnem, O animam ro muriem',
Immo praeclariis mus Doctor ἱn lib. contra Felicianum Arianum cap. II. inquit, se praetermissis scripturis velle natione contendere; Praecipua autem est,quia si in Christo non se isset anima rationalis, nullus suisset finis incarnationis, tunc enim Christus nec potuisset Orare , nec mereri nec pro hominum peccatis satisi facere; Secunda est, quia, cum Ue bum incarnatum fuerit ad redimendum genus humanum, id debuit assumere, quod in homine ceciderat, ut illud assi mendo repararet, sed ceciderat rati natis anima, ergo hanc debuit a si
I a. Fuit autem haec veritas eath
lica pluribus in Conciliis recepta ac si
tuta, in Ephec in epis Cyrilli ad Nesto.
Tium, quae can. I. suit approbata, in Chalcedon. act. I. in s. Syn .ses 8. can. . in Carthagin. q. cap. I. in Tolet. I. 6. &ai. in fidei consessionibus prster Concit.
Quae ab Arianis & Apollinuistis
opponebantur sunt hare . Primo si Verbum assumpsisset animam rationalem , , potuisset peccare, hoc non, ergo. Se- eundo in Evangelio habetur, Verbum: earofactum est, nunquam vero legitur,
Verbum anima factum es. Tertio ubi
Verbum est, omnino se perfluit anima , haec enim corpori necessaria est, ut corpus vitam habeat, at Verbum ipse tria, carni, quam assumpserat, vitam tribuebat , legitur enim ps 3 3. Domine apud te essem virac, ergo. Verum haec nihil probant; Ad primo concedimus animam illam potuisse peccare, nisi aliunde ad venisset impedimentum . Ad secund. dum legis, Vese hum carnem sectum esse, intellige factum esse hominem, quamvis vero non legatur expresse, Verbum factum esse an, mam legitur tamen aequi valenter; N vum porro non est in scriptura carnis nomine totum hominem significari, sic Isaiae m. habetur. Videbit omnis eam pariter, quod os Domini loquutum es.
Atque de hoc in nostro casti non est ambigendum , shbditur enim Midimur, riam ejus. Ad tertium ea qus dicuntur de Christo vera quidem sunt de anima, non
de Uerbo, ut patet consideranti textus a nobis expositos . Adde, Verbum numquam corpus dimi fisse , & tamen corpus suisse mortuum , ergo per separ1tionem alicujus, quod vitam tribueret, nec esset Verbum, ergo anima. Est utique Ue hum sens vitae, sed tamquam prima Cau a vitae effectiva, non tanq uairi forma Ideo &c.
An Verbum harisiatice assum Uerusanguinem.
IO3. Uatuor sententias in prOp sita controversia reperies apud Doctores, duas Extremas, quarum prima asserit, nihil sanguinis proxime & immediate fuisse unitum Uerbo, alia, fuisse totum uultum
142쪽
pro triduo mortis; Duas inedias,unam admittentem, sanguinem fuisse immediate assumptum ante triduum mortis, Min illo triduo unitum non permansisse, aliam, distinguentem sanguinem naturalem a nutrimentali , illum , nor ,
istum assumptum fuisse; De qua distinctione nihil profero, eum hoc in anim sti ea suerit pertractatum. I . Prima opinio , quae tribuitur Duran. in .dic Io. q.9. Ric. in 3. dis a. aet. a. q. I. aliisque, pluribus fuit affecta censuris, ut a Capreolo dicatur err nea ,3c haeretica, a Medina intolerabilis error, a Uasq. temeraria . Tertia tribuitur Francisco a Ruvere prius S. Francisei ordinis Comissario generali, deinde Cardinali, & demum Pontifici Maximo Sixto IV. tum Francisco Collio tract. de Sanguine Christi lib. a. cap. a. , licet ab
auctoribus eisdem censeris , sicut alia , non notetur, attamen saltem tanquam minus pia ac tuta existimatur. Ego nia
hil quantum ad sententias qualificandas definiens. Ios. Dicor. Totum sanguinem proinprie dictum fuisse assumptum a Verbo. In hae re nimis contendit VasqueRcum Sylvestro in rosa aurea tract. 3. q. 3 . adducit 'nim decretum Clementis VI. misitim ad Nicolaum Rosellio dinis Praedicatorum generalem inqui. torem in Catalaunis regno, quo praeci piebatur , publice damnari dictum eu iusdam concionatoris , qui Barcinonae docuerat, Sanguinem Christi, in passi ne effusum, non fuisse hypostatice unitum Verbo . Uerum , utrum hoc decretum fuerit, nec ne , nore satis constat; &de facto jussit Pii II. perquisitione facta
Nunquam adinventum est, immo Pontifex iste orta controversia inter fratres S. Dominici, ac S. Francisti, acceptis votis Cardinalium ae Theologorum r mindecisam reliquit, &constitutionem edidit ann. I 6 ., in qua prohibuit, nequis damnaret alterutram controversiae partem, donec Sedes Apostolica aliter definiret. Tom. Iui M. Aliud sundamentum producunt plures Theologi , ex quo Sanguini Christi praeserti in tribuatur redemptio nostra, ut colligitur ex pluribus scripturae textibus . Ad Eph I. In gus habemus redemptiovem se anguinem ejus. I. Petri I. Non corrasiuilibus auro, ct a
genso , sed praetioso Sanguine quasi agni
immaculati. i. JOan. I. Sanguis Iesu Christi emundat nos ab omniseceato. Et tandem Luc.aa. Hic es ealix in Sanguia ne meo, qui pro vobis emuistis. Tantam autem efficientiam sanguis non habuit , nisi propter unionem cum divinitate, ergo..IO7. Argumentum tamen hoc non
esse magni ponderis judieo; nam dici
potest tantam sanguini essicaciam concessam fuisse, non propter rem oblatam, sed propter offerentem, qui erat divina persena in humanitate subsistens ; &quidquid modo de sanguine dicitur, dictum esset de Iacrymis,de sudore, immo&de saliva Christi, si per lacrymas&sudorem, nos voluisset, sicut potuisset,
redimere; nec tamen lacrymae vel sudor erant hypostatice quid assumptum a
Verbo - Io 8. Afferamus igitur aliam rati nem magis intrinsecam, dc quidem prae-
se indendo 1 quaestione philosophica , , utrum sanguis informetur ab anima , ac vivat,nec ne; quidquid enim sit de hoe, quod dubium est, parum refert; Affero autem in primis doctrinam Concilii Tria dentini, quod sess. II. cap. 3. inquit, in Sacramento Eucharistiae sub speciebus panis reperiri sormaliter Corpus Cluisti, & concomitanter sanguinem , & divinitatem ,& sub speciebus vini reperiri formaliter sanguinem , concomitanter vero corpus, & divinitatem , ergo quia sanguis fuit assumptus hypostatice a Uetabo; quod ma is confirmatur, occurrendo responsioni, quae posset afferri, nimirum , divinitatem esse sub speciebus vini , non quia sanguis fuit assumptus, sed quia inter sanguinem, & corpus datur
connexio, ita ut, quia ubi est sanguis, Q P est
143쪽
est eo us & anima de concomitanti. &ideo etiam de concomitanti si divinitas propter corpus & animam; Atque hoc videtur ex pressiam per verba Concilii dicentis ; Divinitatem p o propter σι risium illam ejus cum corpore, a guine hvosmicam unionem. Sic inquam magis confirmatur per dinstrinam Scottin 4. dis 8. q. I. Si in triduo mortis consecrata fuisset Eucharistia siub speeiebus vini, fuisset singuis enm divinitate, &tamen haec concomitantia non fiuisset propter corpus, eo quia tunc sanguis suisset separatus a corpore, ergo conc mitanter cum sanguine est divinitas propter assumptum ianguinem, non propter corpus. Amplius. Si species vini consecrati in cgna Domini sivissent in triduo reservatae adhuc ibi fuisset Gnguis Christi, nec amplius suisset corpus per conco mirantiam, & anima, sed adhue suisset divinitas, alioquin non remansisset v rum Sacramentum, sicut prius , nec ibi fuisset author gratiae; ut postulat hoc S
I . Porro Tridentinum ita de niens non absque naturali ratione dem nivit; ctenim Verbum assumpsit ea Omnia, quae ad corporis integritatem pertinent , quia assumpsit corpus integrum , dc abselutum, pertinet autem sanguis ,
eum non sit tantum corporis nutrimcntum , alioquin in corpore glorioso non deberet admitti, sed etiam sit principium operationum , & instrumentum
earum iunctionum, quae ad veritatem vitae necessario exiguntur , ut probat Arist. 3. de hist. anim. cap. a. & ideo
etiam idem Concilium Ioeo laudato definivit, Sub Aperiebar sanis emscrati
poni finguinem propter naturalem nexionem cum corpore. Ergo. Unde hie sumi debet corpus non ibium quantum ad essentialia , sed etiam integralia , quia sumi debet corpus organicum , cu jus anima est serma. IIo. Dico secundo; Uerbum retinuisse sibi hypostatice unitum in triduo mortis sanguinem in passione effusum,& a corpore separatum. Ratio hujus desumitur primo ex argumento superius exposito, quia adhuc pro illo triduo fuisset verum Sacramentum Euchari-stieum , proinde cum sanguine fuisset divinitas,& author gratiae. Praeterea . In
triduo mortis retinuit sbi hypostatice
unitum corpus, unitam animam, ergo &sanguinem. Pr. ant. in triduo mortis
Verbum dicitur sepultum, descendisse ad inferos, sed hoe non potest diei da Verbo, ut verbo, sed Qtum de corpore& anima, proinde de Uerbo ut hyp statice unito ego . Tandem valet illud Damaseeni lib. I. fidei cap. 27. myd Hembum assumst, nunquam dimi ι, & illud Christi vitam promittentis sive
manducanti corpus , sive bibenti sanguinem , ergo eodem modo loquendum est de assumptione emporis , & de assumptione sanguinig consequenter θα. Dixi in assertione prima, Sanguinem proprie dictum , idest sanguinem illum , qui habet veram serinam parti lem sanguinis sibi correspondentem , non autem chylum, gut quodcumque aliud habens aliquam propinquitatem cum sanguine per hoc, quod fiat materia proxima, quae in sanguinem transeat IO. Op. sanguis non informatur anima , ergo a Uerbo non suit assim p-tus, Prob. consa. primo, quia, ut docet S. Th. q. 6. art. I. Uerbum non assumpsiteorpus nisi mediante anima, ego si sanguis non inserinatur anima, non se it asisemptus . Secundo; Verbum in assum tione humanitatis eas partes terminavit, quas terminasset subsistentia creata, sed haec non terminasset nisi eas partes, quae informantur anima ergo. Da. Resp. conc. ant. ne. cons ad
primam probationem ; nomine corporis non tantum intelligi debent partes ab anima in Armatae . sed etiam aliae, quae ad ejus pertinent integritatem, prauertim vero sanguis; quamvis enim hic non habeat in se animam , attamen est pr pter animam, quae sine anguine in compore conservari non potest, quo modo expli-Digit iroo by Cooste
144쪽
explicamus illud Levitiei i . Anima est anguine dc ipse sanguis postulat aliquam animae conjunctionem humanique corporis , sine qua esse & diu nequit se vari. Ad a. cone. maj. ne. mi. nam sicut natura hominis non constituitur tantum per partes, quae ab anima inserinentur, sed etiam per alias , tanquam integran tes , & perficientes; ita subsistentia naturae humanae non tantum terminat illas,
sed etiam ist s; Neque obstat, sanguinem habere suam formam,suamque se bins stentiam, proinde non posse terminari per aliam ; etenim habet suam sermam partialem subordinatam alteri sermae totius , & ita etiam suam subsistentiam, sed partialem , pariter se bordinatam subsistentiae totius naturae; Quare , scutnatura, licet si una , non est tame , omnino simplex , sed ad sui veritatem ,& integritatem multa complectitur, ita& subsistentia non est omnino simplex, R ex pluribus partialibus subfstentis restitat, quod tamen absilue imperfectione aliqua subsistentia divini Uerbi supplevit. II 3. Op. a. Esto sanguis ita se haheat , ut necessarius sit ad vitam , & ad
vitae munera, non propterea dici potest assiimptus a Uerbo, & ad corporis integritatem spectare, ergo. Pr. ant. in aer ita se habeat, ut necessarius sit ad vitam, atque ad vitae munera, nec enim sine attractione & resipiratione potest animal vivere & Operari, attamen non it assumptus a Uerbo , ergo a pari.
Praeterea . Si sanguis fuisset assiimptus a Uerbo, quidquid praedicatur de sanguine, posset de Verbo praedicisi, & se dici posset, Verbum est effusum, sed
hoc non , ergo. maj. patet a pari, nam quia natura humana fuit assiimpta aUerbo, quidquid praedicatur de homine pMdicatur de Verbo . II . Resp. disparem valde rati nem esse de aere, ac de sanguine, quam vis enim aer necessarius sit ad vitam , &ad vitae sene iones , attamen non habet ordinem intrinsecum & determinatum
ad componendum corpus, quod vivit, tamquam ejus pars, sed extrinsecus se habet, & quidem ita , ut non sit potius
addictus uni viventi, quam alteri, cum eodem aere omnia vivant, quae vivunt;
e eontra se habet sanguis ; & prosecto in
corpore gloriose erit sanguis, nec tamen erit aer, ergo. Ad secundum argumentum nimis probat, nam sequCretur , ne
que manum, neque pedem fuisse assiim-ptum a Verbo, nec enim quod de illis dicitur, diei potest de Uer , qua propter communieatio idiomatum sundatur in toto, non in parte, sicuti in re nostra est sanguis; Haec est communis Doctorum responsio apud Suareet , Uasqueet,
Cacheran . aliosque; Mihi tamen non placet; nam etiam corpus est pars humanae naturae , & tamen sicut de corpore
dicitur esse sepultum , ita dicitur de Verbo, ergo a pari, licet anguis sit pars, si de sanguine dicitur effusium esse, dicetur etiam de Verbo; & si dicant dari
quasdam denominationes proveni tesa parte attamen convenientes toti, & ex quo toti conveniant, transire ad pers nam assinnentem, talis autem est den minatio sepulti, quae non tantum dicitur de corpore, sed etiam de homine, vere enim dicimus, homosepultur es, responso videtur infirma, nam etiam manus
vel pes est pars minus principalis hominis , sicut sanguis eorporis, & tamen ratione manus, vel pedis , dicimus Petrus stribit, Petrus ambulat, ergo eadem ratione, qua denominatio sepulti, quae est a corpore, transit ad perQnam assii- mentem , etiam denominatio effusi, quae est a anguine, transibit ad persenam asisu mentem , s suit assiimptus.
Scot. in 3. dicaa. q. unica ad 3. principale , in histe paritatibus non esse pete dam di spa tatem aliquam ab intrinseco, eur Verbum dicatur sepultum ratione corporis, non sc dicetur est sum ratione sanguinis, sed Qtum recurrendum esse ad communem usium loquendi, quo usurpatur ab hominibus una denomina-
145쪽
126 De extremis hypo salice Sc.
io, non usurpatur alia; quando sigurate loquimur, semendo totum pro partC, ut contingit in casu, non valet distursius in omni materia ,& hoc non alio titulo, nisi quia communis acceptio est in una, non in alia; Exemplum habes in hoe. Si Petri manus abluatur, dicimus Petrus est ablutus, si tamen abscindatur , non die imus, Petrus est abstissus, itaque setiam in re nostra dici poterit 3cc. Quanquam si diceremus, Verbum esse effusum, irrationabiliter non diceremus, nec contrarium probari posset; & revera psai. dixit David in perῆna Christi; fleut qua effusus sum . Quamobrem Amicus omnes illas praedieationes admittit. II 6. OP. g. contra secundum assem
tum . Sanguis in circumcisione effusius 8c praeputium abscissum dimissa suerunt a verbo; ergo etiam sanguis in passione su-sus. a.Ilis partes carnis,que successu temporis ex vi nutritionis in Christo amittebantur, non retinebant unionem cum
Uerbo, ergo neque sanguis divisius a corpore. 3. Sanguis in triduo mortis non retinuit Ermam substantialem sanguinis, quia exsiccatus, & pulveri immi
tus , ergo. III. Resp. negando antee. tertii
argumenti; si naturae ordinem , & exigentiam inspiciatnus, id fieri debuisset , non si divinam dispositionem, quae statuit , incorruptum omnino permanere ,
juxta illud psis. Nec dabis Sanctum
tuum videre eorruptionem. Pro secundo & tertio argumento cone. ant. DC.
eons & dispar ratio ex eo colligitur, quod nec sanguis in circumcisione effusius . nec partes carnis, quae amittebantur , erant a Christoreassiimendae, ideo nullo pacto censebantur amplius partes corporis Christi; e contra sanguis in passione effusus erat statim in resurree ione reassumendus, ideo &c. ii 8. Ex his oritur dubium , an aliqua pars veri Sanguinis Christi in terris
remanserit. S. Th. I. p. q.S . art. a. ad
i. negat hisce verbis; Sanguis autem ille , qui in quibusdam fecisti pro rei
gulis conservatur, non fluxit de Iatres .
Chrsi , sed miraculos dicitur effluxisse
de quadam imagine Chrsipere a.COnfirmat hoc historia Athanasii in lib. de passione imaginis Iessi Christi, narrantis cap. I. usque ad 6. Judaras quosdam B crithi, cum quamdam imaginem Christi
invenissent, eam exercuisse in ipsiam barbariem , qua in verum corpus crucifixores sevierunt, & tandem latere lancea percusso fluxisse sanguinem, quem statim amphora colligentes , ut experimentum iacerent, omnes aegrotos in synagogam convocarunt, qui conspersistatim sanitati restituti sunt, eoque visis miraculo Christi fidem amplexi sunt. Episcopus ejus civitatis rem considerans, & quid de eo sanguine faciendum esset, cogitans statuit ad plures Eccle-sas quaedam vasa illo sanguine plena mittere ut factum fuit; concludit vero Athanasiis . me est Sanguis ille Domin eus , γέ apud ero ue repertus e in dicitur , nec se aliter a veris catholicisaesimandum es, praeter id, πω fero tur d nobis, quas ex earne ct Sanguine risi aliquidpost in mando inveniri ,
nis illud, quod in ara altaris per manus Sacerdotum quotidie essiritur. II9. Nihilominus censeo, proba biliorem esse aliorum Theologorum sententiam , aliquid sanguinis in passi ne effusi in terris permansisse. In hac re recitatur a Sylvestro in rosa aurea trac. 3. q.S . quaedam Bulla Pii II. ad Abbatem Monasterii San, Mariae Diceceiis Xantonensis, ubi declaratur, non re pugnare , aliquam particulam Christi Sanguinis in nIundo reperiri , quod etiam confirmat Baronius ad ann. 8O . tanquam plurium Pontificum diplomatibus confirmatum. Blatina etiam rC fert in Vita Leonis III., Pontificem Mantuam se contulisse ad Christi Sanguinem adorandum, eumque tanquam
Christi approbasse. Sed quid mirum Z
Nicephorus lib. i. historiae cap. 3 . nar
rat, Beatissimam Virginem, &Joan
146쪽
nem Sanguinem & aquam e Christi Ia-
terre profluentem devote in vasculo re
cepisse. Et prosecto historia ab Athanaso superius relata non potest habere t cum in sanguineis maculis, quae in Sa-era Syndone , in Sudario, & Spinis adhuc cernuntur, siquidem istae erant , antequam miraculum illud contingeret; Neque satisfaciunt illi, qui dicunt, maeulas illas non esse verum Sanguinem , sed sanguineum colorem ; etenim , sicut Corpus album non reddit album aliudi subjectum, nisi communieando aliquam particulam substantiae albae, ita Sanguis non efficit colorem sanguineum , nisi
communicando aliquam Sanguinis par tem ἱ quod & in atramento contingit, quod nullum profert in carta colorem snisi se communicando. Tandem ratio, quam affert S. Th. desumpta ex quo
Corpus Christi gloriosum habet quidquid spectat ad Corporis integritatem ,
non evincit; nam aliquam Sanguinis partem non esse in Corpore, non aufert Corporis integritatem . Ita magis sivm fidelium pietati, ac venerationi.
dum , Uerbum retinuisse unionem cum Sanguinis hujus particulis contra Va lentiam , & Centinum , etenim Sanguis
iste neque Est pars actualis Corporis Christi, neque servat ordinem ad Corinpus , siquidem vel illae partes sunt it rum uniendae, vel non; Si hoc dicatur, jam Sanguis non est amplius pars , si dicatur illud, ergo Christus, perfecte
non resurrexit, nec habet eam persectionem, & integritatem, quam habebit post diem judieii, quod non est di-
Cendum . Praeterea; s Sanguis ille esiset pars Corporis Christi, & ejusdem
Sanguinis, deberet per consecrationem
reperiri in Eucharistia , quod usque m do nemo dixit; Quod si adhuc debitus est illi eultus latriae, hoe nihil probat, nam ad cultum hunc sbi vindicandum sufficit, fuisse semel hypostatice unitum Verbo; Si enim Cruci ob itum convitactum physcum praecedentem, hujusi
modi cultum exhibemus, a sortiori Sanguini .
iat. Sed si non retinuerunt unionem cum Verbo, quando illam perdiderunt Z Card. de Lugo existimat, to- tum Sanguinem effusum retinuisse unionem cum Uerbo usque ad resurrecti nem Christi , nam omnes partes tunc
idem jus habebant ad reassumptionem .
Arriaga distinguit; Vel guttae Sanguinis
non reassumendi erant separatae a Saninguine reassumendo, vel non; s erant separatae, statim post effusionem dimi Lis fiunt a Verbo; si non, unionem retinuerunt, donee suerunt separatae. Quidquid dicatur, satis apte dicetur. Iaa. Quod di stum est de Sanguine, resblvendum est etiam de aliis tribus humoribus , & de spiritibus vitalibus , qui gignuntur respective in cerebro, &in corde, isti enim siunt partes siubtili Dsimae , & quidam fulgores Sanguinis persectioris deservientis motibus &sensationibus, quare si assumpsit Sanguinem , etiam &c. Posset etiam inquiride capillis, & dentibus &c. quaecunia proportione sunt stabilienda ; Uerum haec omnia magis phylosophica sunt, quam Theologica, ideo omittantur.
ARTICULUS XII. An infigus Orpreis fuerinta impii d Herbo.
I 23. π ter corporis defectus alii sunt A communes naturae ex ipsa naturae eonditione in specie , ut sunt passibilitas & mortalitas, alii convenientes
naturae, non conditione naturae imme
diate , sed propter aliquas causas particulares , ut febris, dolor capitis &e. Dico pr. Verbum assumpsisse desectus corporis in priori sensiu, ideo ejus earo fuit passibilis mortalis &c. est dogma fidei definitum in concit. Ephesi, &Later. contra Julianum & Eutieli. Suadent hoc Divinae Scripturae, in quibus Christus dicitur passus dolores, crucem,
147쪽
R mortem . Isaiae sci. Vere languores π fros ipse tulit. Luc. Io. Nonne oportuit,
Chri tam pati. I. Petri a. ori 1 passus
espro nobis, vobis relinquens exemptam. Ia . Plures autem pro hac re posisunt proferri congruentiae . Christus enim debebat fiat is facere pro peccatis totius generis humani, ergo debebat sustinere aliquas poenas debitas generi humano , sed poenae debitae generi humano sunt mors & alia hujusmodi, ergo. a. Christus per suam passionem voluit nos in fide firmare, & in suturae gloriae spem erigere , in se per praebere exempla humilitatis, patientiae , aliarumque svirtutum , quae sine corpore passibili,& siubjecto desectibus humanae speciei
communibus, exerceri non possunt.
IIS. Contra hoc assertum dicit Iulianus ; Christum passum esse mortem, dolores, &alia, non naturaliter juxta suae carnis exigentiam, sed solum divinitus, idest ex divina dispositione , proinde ex allatis authoritatibus , &congruentiis nequaquam inferri s ejus carnem suisse passibilem . At non videt , multiplicari miracula sine ulla necessitate ξ cum tota vita Christi suerit nunquam interjecta passio, perenne miraculum in patiendo patravit; deinde, Christus per Miraculum patiendo nullum nobis reliquisset exemplum , nec vere i nguores nostros ipse tulisset, si non esset passus, sicut nos pati debemus,
cum patimur. 26. Op. I . Christus non erat det
xioris conditionis ea, in qua fuit Adam in statu innocentiae, sed Adam pro statu
innocentiae habebat carnem impassibilem, & immortalem, ergo etiam Christus. a. Anima Christi erat beata, ergo
etiam corpus; consa. tenet, cum animmae beatitudo redundet in corpus, 3. desec tus corporis siunt poena peccati, sed Christus nullum habuit peccatum, CP go. 4. Anima Christi fuit undequaque persecta propter dona gratiae & scientiae , ergo etiam corpus Christi fuit undequaque persectum . Tandem. Prinpter unionem hypostaticana humanitas Christi non hahuit posse peccare; ergo propter eandem non habuit posse pati
Pr. consa. , tam repugnat Deo posse
pati, quam posse peccare, cum sicut est
prima & substantialis sanctitss, rita sit prima & substantialis vita, sed quia est
prima & substantialis sanctitas, repugnat posse peccare , ergo quia est prima& siubstantialis vita , xepugnat posse in ri , itaque &e
I 27. Resp. carnem Christi non fui si se deterioris conditionis carne Adam iquantum ad substantiam , fuisse tamen quantum ad statum , assumpsit Uerbum eandem carnem in specie, quam habebat Adam , status vero carnis Adami innocentis erat selicior carne Christi ,ratio est,quia Verbum assumpsi eam carnem, quam sanavit, sed caro, quam sanavit,
non erat caro Adami innocentis, ut innocentis , ergo. Qua de re, s Christus appellatur secundus Adam ; est tantum in hoc sensu, quod seut primus suit caput omnium in ordine naturae, ita Christus fuit caput omnium in ordine gratiae& gloriae. Ad secundum conc. Ent. ne. concadprob. dic ant. nisi ex divino beneplacito impediatur conc. si impedi tur ne. ant. & cons Uoluit autem Deus hanc redundantiam impedire , ut Christus pateretur, propter quod in mundum
advenerat. Ad tertium dis maj. sent pγne peccati vel proprii, vel alieni conc.
tantum proprii ne. maj. conc. mi. ne.
cons Pgna enim respicit culpam etian alienam , dum quis vult satisfacere pro peccato alieno, hoc evenit in Christo, de quo Isaias, Ipse subieratus es rosterinisuitates noWras, attritus es propter scelera nostra. Ad quartum conc. ant. discons Christus debuit habere & principium satisfaciendi, & materiam aptamia
ad satisfaciendum eone. & non male riam aptam ad&c. ne. ant. Principium
autem satis siciendi consistebat in gratia virtutibus, &stientia, materia satisfaciendi in pςnalitatibus, ergo CX parte
animae debebant esse gratia, & virtutes,
148쪽
ex parte vero corporis penalitates, sicque Christi per assia mptionem factum esse earo passibilis, & mortalis . Ad ultimum impassibile, incidisse; quia tamen Hje- falsum est in sententia mea, immecabi- mni m. in epis . ad Let. inquit, Hilarii litatem Christi habitam esse ab unione libros inoffenso pede decurrat, ideo Hi-hypostatica , sed a gratia & gloria,quare larium benigne explicabimus dicendo,
argumentum nihil probat; in sententia Christum non habuisse naturam ad do- vero aliorum dici debet, ideo per uni Iendum , hoc est, causam & demeritumnem hypostaticam animam Christi sui si subeundi dolorem, sicut habent caeterist impeccabilem , quia peccatum nequit homines, non vero in sensu adversari ad Deum reserri , nec potest esse mate- rum ; vel dicam , lysin ensessπs, ex-ria apta satisfactionis,e contra dicendum plicare summam patientiam Christi, e de passibilitate ac morte corporis, unde ram enim se tondente velut mansiuetisi diverso modo Deus est prima causa sam simus agnus obmutuit, & non aperuit os et itatis,ac sit causa vitae. suum . I 28. Op. a. ex psal. 2o. Non dabis Igo. Ex dictis sequuntur alia, qua Sanctum tuum videre eorruptionem,ergo eorpori passi bili & mortali negari non Christus, qui antonomastice dieitur sam possunt, ut sint fames, sitis, defatiga-ctus, non fuit obnoxius corruptioni. Ae- tio, pro quibus satis manifestos textus
cedit consensus S S. PP. Cyrili lib. s. in scripturis habemus; Si enim de fame de adoratione in spiritu , & veritate in- & siti loquamur, est illud Ioan . I9. Silioquit. Corpus Chrisi propter. tinionem , & aliud Mat. q. Cum jejuno et quase eum Herbo fuit incorruptibile . Dionys ginta diebus di quadraginta noctibus p Alexandr. in epis. contra Paulum S sua esuriit. Si vero de fatigatione , te mosat. appellat hunc haereticum , quia , gitur Joann. - Fatigatus ex itinere sede dixerat, Sanguinem Christi fuisse eorru- balsuper fontem . Ex hoc sequitur suisseptibilem; Id autem dicendum de carne, in Christi corpore gravitatem , quam
quod de anguine. Hilar. lib. Io. de , negavit Theodorus quidam, cujus cuin Trinit. Chrsus non habuit naturam ad Beda in Man. cap. ag. meminli S. Th. dolendum, sed virtus ereporis sme sensu asserens,christi eorpus naturaliter deor-psu vimssns insesaevientis excepit. sum non tendere; ad quod probandum ia9. Resp. Plalmistam intelligen- non refert, quod habetur Mai. Io. Chri dum esse de incorruptione post mortem, stum se per maris undas ambulasse, nam ita ut caro Christi non deberet resolvi in hoc etiam pluribus Sanctis concessumis I vermes & cinerem, sicut eaeterorum , esse legimus,& audivimus,quibus tamen hominum caro; Non vidit ergo Christus corpus cum gravitate suisse, negari non corruptionem, cum nullam senserit ejus potest . caro putredinem, non propter carnis in- I3 I. Dico a. Quamvis desectus istos corruptibilitatem , sed propter resurre- eonvenientes corpori secundum intrin- stionis celeritatem ; ita potest explicari sttam naturam corporis assumpserit Uer.
Cyrillus, sed melius fortasse dici posset hum, alios tamen Christus non habuit, per incorruptibilitatem voluisse innue- qui progrediuntur a singularibus causis ,
te inseparabilitatem ab unione hyposta- nisi fortasse transeunter; qua in re non et ica. Ad tertium; increpatus suit Paulus est, cur diuturnum sermonem protraha- Samosa tenus, quia contendebat, Christi mus, cum oppositu ni dicere temerarium Sanguinem esse corruptibilem otiam , censeatur a SuareE, &Medina refert, post resiurrectionem, &in Eucharistia. quemdam concionatorem, qui dixerat,
Ad ultimum ; existimarunt aliqui, Hil Christum laborasse se bri, caeterisque rium virum certe doctissimum in erro- morbis, ad dicti sivi retractationem sui si rem Gai nitarum dicentium, corpus se coactum; Multo minus dici poterit, Tom. III. R Chri-
149쪽
Christum habuisse desectus provente tes ex imperfectione virtutis sermati vae,squidem genitos fuit ex Maria Virgine ope Spiritus Sancti. Fuit igitur optimo
temperamento praeditus, eamque prae
tulit pulchritudinem , quae virum decet consistens in membrorum integritate, eorumque proportione, & nativi coloris convenient ia,qua de re ipsi a Sanctis Patribus aptatur illud ps 4. Specio is Ma praefluis hominum & aliud Cantic. I. Ecce tu pulcher es dilecte mi, ct decorus. Et prosecto corporis pulchritudo valde Christo conveniebat, ut peream siuae internae excellentiae specimen praeberet, est enim ex Ambrosio lib. a. de Virginit. Simulacrum bonae mentis , cragum probitatis , & sibi hominum venerationem conciliaret, id enim olim de pulchritudine dictum suit ab Euripide, ut prim riaspecies digna foret imperio.
Resolvuntur aliqua alia de Herbidisini assumptione. 3 a. Upersunt aliqua alia resel venis. da, de quibus inquiri potest, an ,& quomodo fuerint assenipta a Verbo divino; De istis modo sermo noster
exponetur brevi, ut selemus , nostrae methodo utendo, nihil tamen pro nostra sententia praetereundo. Quaeritur I. an Verbum divinum assum plerit hominem.
Loquutio ista sepius usurpata fuit
apud Patres & Concilia . Hanc invenimus apud Hieronym. in cap. 26. Mati. August. de praedestin. cap. I S. &lib.9. de Civit. cap. 17. Damast. lib. 3. de fide cap. 4. Boetium lib. de duabus naturis.
Hanc in Concit. Alexandr. in epis ad Nest. quae est Io. Cyrilli, approbata in Ephes in Concilio Tolet I. in consecsidei; in FraneoBrdi. in epis ad Epist. Hispan. in quo iisdem terminis ad eos. dem Epistopos scripsit etiam Adrian.
Papa. Scholastici tamen Doctores uno sereatentur, Verbum divinum hominem non assumpsisse, nam homo, Theologice loquendo, non est humanitas mia, sed suppositum habens naturam humanam, sed Verbum non assumpsit suppositum habens naturam humanam , aliter in Christo essent duae persenae, ergo . Si igitur apud Concilia & Patres viguit ille dicendi modus, ut Verbum divinum hominem assumpsiste assirmaverint , ideo hoc factum est , quia tune ista vox homo indifferenter accipiebatur tam ad significandum concretum , quam ab stractum; at post quam inventus est te minus significans abstractum , sicut est humanitas , & terminus significans concretum , sicut est homo , non amplius trulum loquendi modum possumus adhibere . Hoc clarum fit alio exemplo. Olim hoc nomen hypostasis inditarenter significabat naturam , vel sebsistentiam ,& ideo S. Hjeronymus tres hypostases in Trinitate negabat, at postquam ex usu , communique consensione haec vox hypostasis ad fgnificandam subsistentiam , vel suppositum instituta & accepta est, non amplius licet asserere in Deo unicam tantum hypostasim esse. I 3s. Quaeritur a. Utrum de Christo dici possint tres substantiae. Etiam in hac re, s Conciliis & Patribus quam plurimis adhaereamus , tres sebstantias dici posse, in dubium revoca re non possumus. Augustini I 3. de Trin. cap. II. verba sunt ista. Sic Deo co ungi poterat humana natura , ω ex duobus subsantiirfleret una emona , ocper hoc Iam ex tribus, Deo, anima, ct carne . Isidorus lib. de ditarent. cap.6.
inquit. Nos ex duabus sub imus sum
sotiis , animae videlicet, ct corporiι , ille ex tribus, Herbi, animae, di corporis . Bernardus etiam serm. 3. de nativitatis vigilia expressius sit loquitur . A
. tende, quia sicut in illaingulari divis late Trinitar es inpersonis, unitas in insu antia, ita in laspeciali comm xtione Trinitas es insub antiis, inpers na unitas. Ex Conciliis aikrri potest
150쪽
praesertim Tolet. II. in consess. fidei, atque extat etiam quaedam controversia inter Iulianum Archiepiscopum Tolet num & Benedictum secundum , de qua satis Pater Uasqueet , neque enim in rebus ad Hispanos veteres spectantes hic
digredi placet. I 34. Iste dicendi modus valde dis
plicet S. Damasceno 3. de fide cap. I 6.& Paulino Aquil ejensi in libro Sacrasyllabo, u in Concit. Francos d. in epist. ad Episc. Hispaniae; Ratio horum est, quia si dicere possumus, Christum tres habere substantias, quia habet divinitatem , animam, & corpus, eadem ratione affirmari poterit, Christum ex sex substantiis constare ; corpus enim constat ex quatuor elementis .Rationem hanc inefficacem esse apud illos Philosophos, qui asserunt, elementa non m nere in mixto, ut inquiunt, formaliter, sed solum virtute , facillime quisque νpercipiet. Nihilotamen minus appro hatur a S.Th. hic q. . art. I. in corpore stibi affert autoritatem Augustini superius adductam, atque ita dicere tunc opus erat,ut Patres se opponerent Apollinari Locodicens, neganti, ut diximus, Verbum assumpsisse animam intellectu praeditam . I 38. Nunc vero, errore illo prorsius extincto, satius ac tutius est ad fidem n stram sincere profitendam opposito mindo nos explicare , ita ut dicamus, duas esse in Christo substantias, divinitatem scilicet ac humanitatem, quod etiam asseruit Concilium FraneoArdien . dicens . Alud es contra haereticor contem
dere, aliud vero, puram fideliter eonfiteri fidem, ibi enim veritas an=mae, di carnis in Cisso attendendo est, hie persemet humanitas In eodem eonfitenda es. natio porro hujus est , quia in compositis non
considerantur partes remote constitue
tes, & ideo, etiam si elementa formaliter manerent in mixto , non diceremus, hominem v. gr. constitui per quinque substantias , & ita in proposito, cum humanitas constet ex corpore & anima iTom. III. dicere non debemus, nisi Christum constare ex humanitato, cum sit homo, Sc ex divinitate; cum sit Deus. i 36. Quaeritur . Utrum animaas sumpta fuerit prius quam caros vel caro prius quam anima, vel utraque simul. In hac re; fuit error Origenis, ut notarunt Hieronym. in ep. ad Pamach.
dc Epiphan. in epic ad Ioann. Episcop.
Ieroso limit. ex recentioribus vero Alphon. de Castro verbo Chrisus, & San- derade visibili Monarchia lib. 7. haeres. 6. , animam Christi fuisse cum reliquis animabus creatam ab initio mundi, adique indivisibiliter Verbo unitam , ante quam Carni conceptae in utero V irginis
conjungeretur . Errorem hunc damnavit Concilium quintum generale can. a. ubi
sic definitur. Si quis icit, cursentu, animam Doministrae titisse, uuicumquσesse Dei Herbo ante incarnationcm ct nativitatem ex Virgine, anathema sis. Dum audis nativitatem ex Uirgine, non intelligas editionem partus, sed conceptionem; juxta illud Mat. i. suo enim in ea natum es, de Spiritu Suncto ess, quae dicta fuerunt Iosepho, antequam partus in lucem prodiisset. In sexta*nodo etiam recitata fuit epistola S phronii aist. II., & ad . II. probata, ubi
statuitur, neque carnem, neque animam
Christi ante unionem extitisse , quod &declarat Leo I. in epici I. ad Iulianum, Ex Patribus habemus aperte ῖ.Fulgent. de fide ad Pet. cap. I 8., & Damasc. s. de fide cap. a. Quare dicendum superest, neque animam prius assumptam fuisse , quans carnem , neque carnem, priusquam animam, sed utramque simul; Non, ut quidam mentiuntur , ante eam, quae es ex Virgine, incarnationem, im tellectus es unitus Deo Verbo, ct ex tunc socatus es Chrsus ait Da in ale. lib. . cap. 6. Simul Dei Herbi caro animata , rationalis, ct intellemalis inquit lib. I. cap. I. Hujusce rei rationem Optimam exhibet S. Th. hic q. 6. art.4. nimirum, Verbum non assumpsisse carnem , nisi secundum ordicem, quem habet ad ani-