장음표시 사용
161쪽
αρ. Η iste igitur breviter sie expositis, mihi magis placet sententia Seoti in I.
di LIq.q. 3. cujus ratio est,quia veritates contingentes non possunt cognosti per species quastumque innatas, cum ex cognitione terminorum non possit cognosti veritas complexorum contingentium de illis terminis, quia illarum complexionum veritas nota ncluditur in terminis, sicut in speciebus & terminis earum includitur veritas necessaria; Quid de hoc momento sentiendum sit, & quo pacto ejusdem obseuritas explicari ponsi, sit aliorum studium . Clarius ego me
geram sic . Quidquid cognosti potest perstientiam infusam, vel debet cognosti intuitive & immediate , vel abstractive S mediate, sed neutro modo cognovit Christus sutura contingentia, ut proba vi , ergo.
3o. Neque vero quid probant arguo menta, quae pro opposita sententia afferuntur ut sunt, Christum esse omnium judicem, omnium caput, omnium domctorem,ad quod quidem munus exercendum valde conveniens erat futurorum contigentium cognitio; & revera Mat.
α s. dixit de Iuda; Hic me traditurus es;& Petro , ter me negabis etenim ex his probatur quidem, Christo non defuisse
futurorum contingentium cognitionem,
non tamen suisse cognitionem infusam. Si autem quaeratur , utrum haec stientia in sesa fuerit semper in aliquo actu seeundo , Responsio est assirmativa; nullum enim habuit impedimentum , &ex alia parte erat hoc Christo valde conveniens, hoc siquidem impedimentum vel oriri debebat a phantasmatibus , Schoc non, quia stientia in sesa, ut dilli guatur ab aequisita, ab istis non dependet , vel ab actibus seientiae beatae,& hocineque, cum actus scientiae infusae non
snt illis oppositi, immo potius subordinati, scut stientia intuitiva non excludit abstractivam , nec matutina vespertinam, ergo. Si autem dicamus , ut plerique dicunt, seientiam in sana , utpote liberam, esse regulam cujustumque meriti, non beatam , utpote neces.seriam, sicut conveniens erat, Christum semper esse in aliquo exercitio meriti,ita& conveniens fuerit, esse semper in hujuste stientiae exercitio.
3I. Esset hic agendum de illis, quae
per stientiam acquis tam cognoverit anima Christi; sed, cum non sit quaestio apud Doctores de Objectorum submaritia, sed dumtaxat de modo, peculiarenὶ quaestionem histe dubiis tribuere parum nobis consentaneum existimamus. Quam re, qui haec voluerit fusius investigare,
162쪽
- in Gryla duplexfuerit voluntas, ct operatio. in Christo duplex
videretur in lim puni istis studii ae laboris s re impendendum, cum duabus integris naturis suae operandi sint tribuendae s cultates. Nihilo tamen minus suit peculiaris Monothelitarum haeresis, quae tieet in Christo duas naturas profiter tur , duplicem tamen voluntatem negare non trepidavit. Antequam catholicam sententiam exponamus & probemus, aliquid de hae haeresi liceat producere,& paululum disserere; eum diversa apud Doctores rem hanc ex instituto
Macharius Patriarcha Antiochenus, Cyprus,alii legunt Cyrus, Sergius,Pi rhus, & Paulus, quos recenset S. Th.
q. t 8.art. I. nec non Τypus, ut constat ex Concit. Lateran . sub Martino I. consultat. S. ean. IS. Isti omnes recedentes assi Eutichete, unicam tantum naturam
in Christo admittente, a Neostorio duplicem Perssinam assirmante, & Apollinare animam Christi sine mente & inintellectu asserente, dixerunt, duplicem
esse naturam, unieam personam , ani mamque cum intellectu humano fuisse assumptam, nequaquam tamen suisse duplicem voluntatem , quarum una seret humana & alia divina. Porro quid volun
tatem humanam negantes, negare vo
luerint , non facili adeo negocio perci pi potest; Fuit iiquidem aliquorum seu sus , proprie non negasse facuItatem a petitus rationalis, sed solummodo ope rationem ab hac facultate progredientem , atque ideo unicam in Christo fuisse operationem, quam appellabant Theandricam, seu Dei virilem, ita ut omnis motus, sive internus, sive exter nus Christi, asela divina voluntate pensderet . Hoc praesertim P Ua'. disp. 7 φ.
Cap. I. Plurimis momentis quae hic 1 me praetermittuntur, contendit ostendere.
- runt alii, ita ut Monothelitae non solum actionem voluntatis, sed etiam ipsania voluntatem, seu facultatem , qua volumus,aut possumus velle, prorsius a Chriasti ademerint persona; quod certe nega re non possumus, nisi dicamus S. Th. , quod absit, in hac re fuisse deceptumo, eum in hujus articuli probatione contra
eosdem sic dicat. Manifestam es, quod fluui Dei assum P naturam perfectam & hoc fatentur haeretici, de quibus se
mo ) a persenionem amem humanae naturae pertinet voluntas , γα es naturalis Hur potentia 1 Acut inteuectus . Quo diacendi modo ita illos compellere nitebatur, ut scut intelle stum, idest intelligendi facultatem, & intellectionem , , Christo eoncedebant, ita etiam non λ- tum facultatem volitivam, sed etiam ipsem facultatis exercitium inicamus V litionem, ipsi non negarent; alioquin Doctoris Angelici argumentum nihil contra ipses probaret.
Iitarum mentem altioribus principiis, idest ex Patrum antiquiorum dictis , demonstrare non prohibemur . Praecipui sunt Samstus Maximus Martyr, & Sanctus Ioann. Damascenus, qui strenue , sapienterque contra haeresin illorum Disitirco by Corale
163쪽
scripserunt. Primus aut ni in liF. denduabus voluntatibus haee habet aput Euthymium in Panopita . Iurnam es
natura operationis expersi auς extra n turalem operationem Z VI GIm nullo modo caret misentia, ita neque naturali facultate; quasicarer, etiam existentiaearebit; enim facultatem nullam habet, tanquamsenuus imbecillum, δε-
luis es nihil; Si quidem omne quod est, disserentiam habet, per quod tonstitu tur, insitam videlices motionem, qua eum genere assumpta subjecti di iti nem essest, elar benefieis tum esse ipsum, tum quid su proprie eo oscitur, cutis, quaesunt ejusdemspeciei, nutu r dfer pantem Mutuinem obtinens, did erentiam rursus ab iis, quae speciei
sum alterius In hoc testimonio sermo est de facultate seu potentia, non d actionibus , cum enim istie transeuntes sint, nec constituere possunt, nee distin/guere nisi demonstratione habita a pomseriori. Secundus vero lib. I. cap. I 4. . differens de naturalibus voluntatibus , & operationibus, sic loquitur. Natur les , non Θpostituas dicimus voluntateI , di operatiouer, duo autem solendi dioperandi facultatem, fecundum quam volunt, is operantur quaecumque volans, ct operamur. Cum igitur laudati PD tres contra Monothelitas rem haberent, ex iis plane evine itur , Monothelitas non selum actionem duplicem, sed etiam duplicem . voluntatem Christo denegasi se . Τotum autem hoc melius expres susque ex sexta synodo detrionstratur , cum enim actione δ. Macharius Antiochenus interrogatus fuerit, An duas eo fieretur naturales ficultates, ct duas
operationes naturales in Incarnatione
Cissi Domini, respondit oe neque duas
naturales voluntates , neque duas naturales operationes .noscere, Verum de
hac re fusius agant qui velint, nobis satis erit, Monothelitarum dogma, sive
negaverint voluntates & operationes, sive tantum operationes, profligare. Quamobrem.
filisse dilas voluntates ῆ & duas ope rationes . Hoc autem probaturus nihil de v luntate d vina, quae in Christo fuerit, dicam , cum hanc pleno ore asseruerint Monothelitae. Humanam autem ἰn Christo voluntatem , & operationem extiti Gse. ScrIptume Sane ae ubique testantiar. Joan. 6. Defendi de caelo, non ut faciam voluntatem meam, sed voluntatem ejus,
uI misit me. Iuxta id, quod prius dixe.rat Ioan . S. Non quaero Coluntatem meam, fedvoluntatem ejus, qui missή me.Mat. 26.
Verumtamen non ut ego volo sed sicut tu ; ergo erat distincta voluntas Christi a
voluntate Patris, erat igitur in Christo voluntas humana,etenim voluntas divi na omnino est in Patre & in Uerbo, udstippono ex trae . de Trinit. Pnrtereo scripturas alias, in quibus Christi voluntati tribuitur , quod voluntati divinae nullo pacto convenire potest; Ηujusmodi est id, quod legitur Isaiae 33. Oblatus es, quia i e voluit, di non aperuit os suum & aliud ad Philip . a. oriasumactus es obediens urique ad mortem ,
6. In hujusce catholicae veritatis confirmationem asserrem sextam syn dum ae . . 8. II. & in oratione ad Constantinum Imperatorem, ubi Patres inquiunt . Perfectum igitur in divinitate, ct eundem in humanitate perfectum foeundum antiquas Patrum traditiones, O divinam Calcedone sancita remulam praedicamur; atque uti naturas duas a c*imur , ita di duas naturales volunt
ter , ct duas naturales Vssus operationes a scimus, qui e neutram in Christinaturam in ejus incarnatione soluntasti expertem, aut operationis audebimus afferere , ne eorum proprietates perime
ter , naturas una perimamuI. Uerum
Monothelitae synodum hane nimium sibi sentientes insensam procliis reiiciuntae convitiis persequuntur; audiant igitur Concilium Calcedonense, quod in D creto fidei haec habet. Persectum eundem
164쪽
in humanitate Deum verum, di hominem verum ex rationali anima, ct compore consubsantialem Patri secundum divinitatem , consubstantialem nobis secundum humanitatem , per omnia nobis aequalem sesque peccato; haudquaquam disserentiam unione tollente indpropri ratem potius utri que naturs conservan-xe . Quomodo autem Christus esset persectus in humanitate, quomodo per Om nia nobis aequalis , quomodo proprietates utriusque naturae conservarentur, ni
si animae Christi propria daretur voluntas & operatio omnino distincta a volu tate & operatione divina i Ex dicto autem iacilii testimonio sic argumentor. Quia Christus est persectus in divinitate ει consubstantialis Patri, perseeta pollet Voluntate ac operatione divina , ergo quia Christus est per se stus in humanitate , & consubstantialis nobis, persecta
pollet voluntate ac humana operatione. Idem antea statutum fuit in Nicaeno l.&Ephes i. in symbolo & decreto fidei
confitentibus , Christum esse verum hominem ex corpore & anima rationali
unica cum Verbo divino personalitate subsistentem , qui pro nobis voluntario passus, & crucifixus est, quae, nisi ades sent humana voluntas & operatio, vere diei non possent. 7. Nunc, ut res postulat, ad P trum doctrinam deveniendum esse , quisquis intelligit. Porro ex istis non desunt, qui pro dogmate nostro seripserint, tam antequam Monothelitica haeresis ortum haberet, quam postquam initium & propagationem habuerit . Exordior autem a primis; & jam occurrerent Ignatius Martyr in epis ad Trallianos, Justin. in dial. cum Tryph. Ire n. lib. 3. cap. 32. Hippolit. Portuens s in exposit. psa. aliique plures, quorum, cum dicta recenseat Petavius Theolog. dogm. de Incarn. lib. 8. nos libentissime
tanquam minus probantia praeterimus .
Clarius pro duplici voluntate scripserunt Athan. trai'. de adventu divini
Verbi, Gregor. Nys contra Apollin.
quit Athan. in illa verba Mat. 26. P re Aeripotes, transeat a me calix se. . Duas hic voluntas es senti, Unam vid licet humanam , quae es carnis propria, alteram divinam. Inquit Nys in eun dem locum . Sesoniam igitur alia es t Iunias humana , alia divina, tanquam ex natura hominis hoc loquitur, quod naturae humanae eonsentaneum es. Inquit Chrys in illud Ioan . II. Nunc, anima mea turbata est. Christas humanam naturam mori nolentem glandit, se extra humanas passiones non esse aperte declarans . Inquit tandem Cyri l. serm. contra Arian. Calitas recusatio reFugnantem in Christi humanam voluntatem indicat; eum autem sontestati s ares, cum ad
Putrem dicit : Non mea volunLas fiat, sed tua 8. Iam vero & aliquos Patres producamus, qui post praefatam haeretia , floruerunt; Primi sint tres Pontifices Maximi,Leo, Agatho,&Martinus I. Primus In epic ad Flavian. Salva igitur, inquit proprietate utri que naturae,
in unam coeunte personam . Agit utraque forma eam alterius commuuione, quod
proprium es, Verbo scilicet operant . quod Verbi es , ct carne exequente quod earnis es. Secundus in epis synodica loquens de synodis ac Patribus ait. Dei si unum Chrsum, unamque ejuspersonam , ae sub enitam, propter uniti nem videlicet naturarum, quae facta esseeundum sub sentiam, docuerunt, differentiam tamen i arum, quae in eo uni-raesunt, naturarum, pos admirabilem , atque is parabilem adunationem, inque
ad inteliuentiae eontemplationem noI c
gnoscere, acpraedicare tradiderunt; Si
itaque proprietates naturarum in uno ,
eodemque domino nos ro Iesu ChrisD pr pter disserentiam conservantur, di differentiam quoque naturalium ejus volum tuum , ct naturalium operationum plena fide nos congruis eo Ieri. Tertius de
nique in epis 3. haec habet; Quomodo igitur Uefabricatam, di propria incam
165쪽
natione assumptam a naturali voluntate, di operatione deminuit; non vere faciens
sub uix nsrae in fidem , sed imaginarie , ct saltaciter dispensationem se
eundum illos perpetrans, qui ob hoc unam divinitatis ejus, atque humanitatis voluntatem , di operationem esse dogma tigarunt i Ex aliis Patribus solius Sane i Maximi Martyris testimoniis integras paginas facere permitteremur, sed nos , non multis adhaerentes, sed clarior ibin, expressioribusque , tantum aliqua seligamus; Sic autem doctissimus Sanctus apud Euthym. in Panalop.tit. 8ait. Si una tantum in 'se voluntas, ct una dicitur a nobis operatio, eundem via non esse natura hominem , se lum Deum; vel natura filum hominem, o non Deum; vel neque hominem, neque Deum, perspicue pro ebimur sdie. &rursiis. Neque vero propter Θpsaticam unitionem fit ulla naturalium propriet rum , operationumque decessio; eum certo fuamur , unixionem, quae essecundurata . 8ps m, nihil eorum, quae naturalia' sunt, laedere; uti neque naturas i as, quamvis eas in unum colligat per feries eundum unam h dipsa m. Ex Damast
nolib. 3. cap. IS. hoc unum dicam . F
est hoc quidem unitio, ut eadem fit *posasis naturarum duarum, non tamen π
turarum sublato differentia es . Porro
salva maneme disserentia naturarum , fulvae erunt utique operationes earum , non enim es natura ulla operationis empera. Plura alia subderem, sed eum sere idem probent praetereunda fatius existimo. 9. Hinc merito concludam, Mono thelitas unicam tantum voluntatem di aut operationem Christo tribuentes , duplicem in ipso naturam aut omnino stolide professos esse, aut tantum specie& adumbratione tenus asseruisse , ad quodquidem ostendendum omnium P etrum testimonia usilue modo producta tendere compertum est. Atque ex iisdem rationes Theologicae, quibus catholica veritas roboretur, satis aperte
eolliguntur; Huc pertinet illa, qua
S. Th. q. I 8. art. I. utitur dicens, Mani
manam naturam persectam , ad per 'monem autem humanae naturae pertinet
toluntas, quae es naturalis ejus potentia, unde nece e est dicere, quodsilius Dei θ
manam voluntatem assumpserit in humana natura dic. Huc revocaretur alia , ,
quae sic proponi posset; Si in Christo unica tantum esset voluntas , vel esset simplex, vel composta, si primum, vel es, set solius Dei, vel solius hominis, si s lius Dei, Christus non fuisset, nisi Deus, si solius hominis, non fuisset nis homo, si autem nec solius hominis nee solius Dei, Christus non fuisset nec Deus nec homo. Si secundum , haec voluntas suis set partim humana partim divina, sicut
quia homo constituitur per animam &eorpus est substantia partim corporea, partim sipiritualis, hoe autem dato jam Christus non habuisset eandem voluntatem cum Patre , quod neque Mon thelitae affirmant. Huc tandem reducitur alia, qua ostenditur, nullum meri tum suturum fuisse in Christo , si Ela divina voluntate operabatur, haec enim incapax est cujustumque virtutis meritoriae , ut sunt obedientia religio, mi sericordia, charitas &c. & ex alia parte actiones aliarum facultatum, nisi a volantate humana dirigantur, nec sunt Iaude dignae vel vituperio, proinde &c.
Refelluntur quaedam Monoraelitarum
io. Rimum argumen rum , quo e v rorem suum defendere nite bantur Monothelitae, in eo positum erat, quo dicerent, ex multiplicatione voluntatum & operationum , pluraetiam fieri supposta, seu volentia & Operantia, qua de re cum Christus esset tantum unus , suppositum, esto in ipsis essent duae naturae,non propterea dul voluntates & ope
166쪽
rationes. Ita Pirrhus in africana colI, duis, locutio, ratiocinatio, Ssemesunttione contra Maximum . . operationes, O una disci ab altera; Sedii. Quantum in hujusinodi argu- Paulus una es pos r has omnes habens
mantatione erraverit Pirrhus, facile, operasiones quatuor; verum oculo videt ,hreviterque scholasticis inhaerendo de- non alis eorporis memiso; audit aure,non
monstrarem, dicerem non suppositissem alia parte die. Quid vero responderitnialiter tribuendas esse operationes, sed Maximus jam a nobis dictum est num. 8.maturis; natura siquidem, ut sunt phi- Sed progrediamur ampliora dicturi, d Iosophi, est principium motus, ac qui clarantes, Christi operationes hum ais, atque ideo ubi duplex natura, du- nas, divinasque ab uno eodemque semplex operationis principium, juxta quod posito operante proficisci. In promnxuAit S. Damasc.lib. 3. de fide cap. is. ει sunt S. Leo Papa in epis ad cognomirum natura diversa, illorum diser is nem Imperatorem, S. Ambros lib a. de actio. Amplius etiam dicerem, si ex hoe fide ad Gratian. S. August. tract. 78. in Pirrhi argumento absiurdissimam rem se- Ioan . quorum loculenta testim Onia pr qui palam facerem; Res autem ita est; fert Petavius Theologic. Dogmat de In-Nam si ipse ex operatione diversa velit carnat. lib. 8. cap. a I. Duo nobis iussi- deducere diversum suppositum , eadem ciant; Unum Sophronii Ierosolimitani ergo licentia ex supposito diverso dedu- Patriare hae in epist. Synodica ad Sercam diversem operationem ; atque hoe gium , ubi se; Emmanuel unus existent , pacto , cum in divina natura sint diver- mul utraque, Deus, ct homo, quasi supposita, diversias habebu ut divinae utri que naturae propria sunt, revera Personae operationes, & sic mundi crea- faciebat, secundum aliis, atque aliud
tio, conservatio , & gubernatio ad om- quae agebat operans; Nam fuatenus DeuInes tres divinas personas non pertine- erat idem, divina, quatenus idem erathunt; & si ad actiones aeternas me vel- homo, humana mouehatur, fusum om-lent pertrhaere, cum generatio eonum nibus sendere volens eundem e e Deum,niat Patri, non filio, & spiratio activa hominem; Propterea unus, ct idem Patri, & Filio, non Spiritui Sancto,eo- divina seu, ct humana ctc. Alterumdem argumento evincerem, Spiritum Joan. Damasceni lib. I. cap. I . ubi sic,
Sanctum non procedere per eandem a Bouiam una es duarum naturarum.
actionem Patris, & Filii, quia sit ni di- iseus psasis, unum eundemque dicimus versa supposita. Falsium igitur est, di- ese volentem , , operantem naturaliter versam actionem debere a diversis stip- seeundum ambas naturas, ex quibui ct posito progredi; & quamvis verum sit, in quibus es risus Deus nosser . Con-
naturam persectam non operari,nisi su eludamus itaque cum Petro Damianos stentia affecta sit, quo sensu dicitur, in opust. I. cap. . Non ergo alius, se actionei sunt suppositora unde ex acti, unus idemque duas operationes exercuit, ne infertur subsistentia naturae, attamen ct Hrque operata efforma, vel natura ex diversa actione non recte eone luditur eum alterius communione quod proprium diversitas suppositorum . Hae in re opti- hebuis.
me loquitur, sic iam ex Patrum doctri- ia. Forte reluctaris,quia actio Chrina argumento reipondeo) Theodorus sti Dei virilis sit, atque appelletur Z im- Abucara opus A. tona. II Biblioth. Pal. mo ex hoc te convinco; Si enim Dei vi-Ιllud, inquit, usu venit, ut non 8p rilem , seu Theandri eam Christi dicissis diuersea habeat operationes , ct tamen operationem, jam utramque volunta- in vatesua permaneas. Ut, exempli tem operatam esse satearis necessum est;
167쪽
gumentatur Martinus II. in Concilio Lateranensi,& Maximus in disput. cum Pirrho subdit; Immo vox illa quodam:
circuitu per enumeratas naturas oper
tiones 'Harum commendat. Et certe quid est , actiones Christi dici deificatas, nisi divinitatis habuisse consortium at quod ex divinitatis consertio deificatur a natura sua & essentia non excidit, sicut ex quo intellestus per lumen gloriae Sc voluntas per a tualem pratiam ad videndum , Deumque diligendum attollatur , non desinit esse voluntas, & i telle Rus .i 3 Alterum argumentum proponebant , quia humanitas Christi se habebat tanquam instrumentum , divinitas vero ad instar cause principis; Porro inserumentum, ct id quod movet, natura comparatum es ad unam GHunem e ciem dum sunt verba Apollinaris in 6. Syn
Hoe jam sibi proposuit S. Th. q. 8.art l.&respondit diversem instrumenti genus distinguendo; aliud enim est inanime & artificiale, quod nullam ex sμ . actionem habet, sed sola agentis agitur impressione, aliud Vero animatum , vel anima tantum sentiente, vel rationali; Si de primo fiat sermo, transinitti potest seperior argumentatio, transivit tiinquam, etenim etiam securi, vel gladio
concedi potest aliquid actionis s hi propriae, nimirum, quod persectius se indat, ae seriat. Si autem strino sit de instrumento animato anima tantum sentiente, hoc movetur per appetitum senstivum, licut equs a sessore; instrumentum vero praeditum anima rationali, movetur per propriam voluntatem, sicut per imperium Domini movetur servus ad
aliquid agendum; In hoc tertio sensiuhumanitas Christi diei potest fuisse instrumentum divinitatis, quod quidem
frequenti sermone Sancti Patres ostenderunt Dominum Salvatorem dedisse huma- nsturae, quam infe habuit tempus stropria operandi, inquit Agatho Papa tu epis ad Constantinum POgonatum ex Gregori Nysseno. Corpus omnia, quae sunt corporis propria, ad nutum ct v
luntatem perfecisse copulati sibi Herbi ,
eu I erat proprium. Non enim a se fas in naturalespa oner oppetitus ferebatur, neque tripitia refugiebar, aut detracta bat, aut vero extrinsem appulsus pati hatur , sed movebatur secundum natur Iem propensionem, volent: verbo, ct co cedente pat aut agere quae sibi erant pro prM,di consentanea ait Damasten. lib. 3. cap. S. Verum de humanitate Christi, quae divinitatis dicitur instrumentum, erit alibi sermo.
I . Tertium momentum desiim bant ex aliquibus Sanctorum P P. testi moniis, ut constat ex actione i a. sextae Synodi. Cyril. Alexandr. asserit, cir sum unam cognatam operationem per ambas naturas senisge; Nyssen. contra Eunom. inquit, ita divinitatem per corpus, quod induit, communem omnium revera Halutem operariint opria carnis
perpesso, Dei vero M operatis . Athanas
lib.a.de adventu Salvatoris contra Amuli nar. ait. Exhibita carne inne carnalibus
desideriis, di cogitationibus humanis Idem divinitatis solius voluntas fuit,
quoniam , ct tota natura Herbi in eis bitum ereris humanae visibilis Adamis eunt, non in dissonepemonae ined in emtamia divinitatis, , humanitatis. Ex quibus unica voluntas & operatio Christi videtur esse concedenda .is. At nihil ex istis contra catholicam veritatem probari procul dubio tenendum est, & jam quid senserint Patres a nobis fuit satis expositum ; Quod
magis mirum videtur,nobis opponi Sanctu in Cyrillum , qui inter caeteros duinplicis voluntatis atque operationis in Christo suit semper acerrimus propugnator ; Mens tamen praae larissimi Doctoris in eo posita est, quod vel ibi loquitur de operibus extraordinariis, & miraculo adseribendis , ut erat mortuos ad vitam revocaro, in quibus certe humanitas se habebat dumtaxat tanquam instrumentum, &tota virtus a divinitate
168쪽
profieiscebatur, ut respondet Maximus in disputatione cum Pirrho toties laudata , vel certe , quod magis opinor , ut idem Maximus ait in epis ad Nicandrum, ibi sumitur cognata operatio propter arctissimam duarum naturarum
unionem in uno divino supposito, atque haec est explicatio S. Martini Papae apud Euthym. in Panop. In testimonio Nys. seni nihil est arbitratu meo, quod explicemus , Vere enim caro passa est, non est
passa divinitas, nec de Deo possunt passiones affirmari nisi per idiomatum communicationem, de qua suo loco. Sed si
vis strictim respondeam,ad vertas, naturam hominis ita agere, ut simul patiatur non enim agit nisi ab alio mota ; in quo sensu dixit Philo in lib. de Cherubinis .
Proprium Dei esse facere, quod nefas Istalicui rei factae tribuere. Proprium verct creaturae saxi. Quare si neges operati nem humanam Christo , quia propria fuit carnis perpessio, nega similiter cuiuscumque alterius voluntatis, quia cum haec creata fit, proprium illius est pati. Ex Athanasio duo colliguntur. Unum est; animam Christi & voluntatem c ruisle passionibus rationi repugnantibus, atque ex Adae peccato, quod nequaquam contraxerat, progredientibus; Alterum est, aetionem fuisse unam ex parte suppinsiti, duplicem tamen ex parte natur rum, ut aperte colligitur ex verbis p
stremis, non in divisione persenae, sed in
extantia divinitatis, & humanitatis. I 6. Hic non recenseo libellum quemdam Mennae Constantinopolitani
ad Uigilium Papam de una Christi v luntate, neque duos ipsius Uigilii,unum
ad Iustinianum Imperatorem, alterum ad Theodoram ejus conjugem , unicam operationem afferentes , etenim isti omnino commentitii ac ficti sunt, & plura mala fide decerpta, quaedam aucta,quae dam detruncata, ut deprehendit Syn dus sexta act.3.& 8. A communibus omnium suffragiis damnata. II. Ratione tandem sic possent re-e; Esse possunt duae naturae in te
grae, &una propria voluntate & operatione carere, ergo quamvis in Christo
admittantur duae naturae, attamen nono
est admittenda duplex voluntas, aut operatio; Prob. ant. esse possunt duae naturae, & una propria subsistentia carere , ut evenit in Christo, ergo etiam esse possunt duae naturae integrae, ae una carere propria voluntate, & operatione; si enim voluntas perficit naturam, tam quam ejusdem naturae facultas, etiam subsistentia complet naturam tamquam ejus terminus substantialis . . Sed contra, quam salsum sit anteis cedens ex Patrum sententia declaratum superius fuit i paritas autem non tenet; Primo quia in sententia mea squam juxta Dc em subtilem in phil sophicis disputationibus siustineo, subsistentia in solo negativo consistit, nec ut .lo pacto in linea sitbstantiali complet naturam ; Secundo quia , etiamsi in positivo sita est, adhuc est complementum separabile a natura, nec naturae intimum acessentiale, quod quidem etiam M nothelitae fateantur, necessum est, cum& ipsi duplicem naturam in unitate spersonae non negent; e contra voluntas
est facultas naturae ipsi intima&ide tic altem re, & in plurium sententia etiam formatissime . Proinde &c.
set,habetur in nostro primo opere The logico .
An soluntas humana raris fuerit omnino conformis voluntati divine .i8. in , Mi si in antecedenti argumentum quodam, cui non mediocriter fidebant Monothelitae ; idest, s in
Christo fuisset voluntas humana a divina distinista, una debuisset e se alteri
contraria, ut rem hanc possena ampli ri calamo perpendere, ac resoluta iria, exhibere.
Juvat autem hic plura exponere, quae
169쪽
quae varii, & certe celebriores Docto res , in proposita difficultate senserunt. Supponunt autem omnes , hanc oriri ex
eo quod legimus in Evangelio, Christi in imam tristem fuisse pro morte sibi imminente , quare dixit, tristi es anima mea que ad mortem , & Patrem oravitia illis verbis Mat. a 6. Pater, si os ite es, transeas u me calix se. In qua ora
tione , etsi notum sbi esset, . Patrem, aeternum efficaςitςr suam mortem decrevisse,attamen mortem sibi displicere, atqm eam libenter declinare, osten debat. I9. Facillime omnia, quae ad institiit una pertinent, conciliarentur, si Ili Iarii, ac Hieronymi sententiam ample eteremu arbitratus est Hilarius cap.3 I. in Mat. Christum tristem fiuisse non pro morte a se subeunda, sed usque ad momtem , quae sent verba Evangelistat, pr pter scandalum, quod discipulos passu ros esse, praevidebat, atque ideo etiam pro ipsis Patrem orasse, ne ipsi deficerent, nec miram si ita docuerit, eum lib. io. de Trinit.dixerit, Hirtus corporis
excepit. Quam auctoritatem nos alibi attulimus, & ipsem benigne interpretati sumus,quam vis plures alii, ut Claudius Mamertus Episcopus Uiennae ir ,
Gallus lib. de statu animae cap. Io. Maudo natus in cap. 26. Mat. Bollarm. tom. I. lib. . de Christi anima cap. 8. ad 7. Hilarium errasse dicere non trepidarunt ;imnio S. Bonavent. in 3. dis I 6. art. I. q. I. ad I. asserit, a Gulielmo Parisiensi
tibi dictum , vidisse ,& legisse libruir , , in quo Hilarius hunc errorem retracta vit; quod & aifirmat Rie. in 3. dica 3. in fine quaestionis, tum S. Th. in s. sent. ad Anibal. dis. II. go. In eundem Hilarii sensum d scendit etiam S. Hieronym. in eader . verba Mat. ubi asserit, tristitiam Christi non a sua morte ortum duxisse, sed a discipulorum sicandalo, a destructione Ierusalem , & perditione Iudaeoru , ,
adeo Patrem Qt vir, ut, si fieri posset,
ealix transiret, id est, ne Iudaei mortis suae essent authores; Unde ibidem ait. Erubescant qui putant, Salvatorem t
muline mortem, Opassionis pavore dixisse, Puter eripotes cte. Quare, si h
rum Patrum doctrina tanquam vera ac-
eeptanda foret, & volantas Christi fuisset mortem, quae ipsi praecepta suerat, declinandi, nulla in Christo fuisset v luntas humana di vinae contraria.
na communi aliorum Patrum suffragio rei jciatur, quorum hic aliqua testimonia subijciemus; Gregor. Nyss in lib. contra Appollin. inquit loquens de Christi passono . Hujusmodi autemsem monis haesitatiori una erit conflatio v
ra MVerii censessio, quoniam formidare uidem in pas ne humanae stagilitatus, juxta quis au Dominus, spiritum
Iromptum esse carnem autem infirmam , quoniam igitur altera humana voluntas ,
di disina altera est, loquitur quidem ut homo , quod infirmitati carnis con uis, Cyril. lib. . in Ioan . cap. I. ante me dium sic scribit. Ea ratione , qua He bum Dei Deus es, ct i a naturaliter vita, Nemo ambiget, suod nulla modo mortem formidavit: earo autem factus permittit carni , ut sua potiatur, di ideo ut pere homo praesentem jam in Ν-nuis mortem timescit, ac dieit Patri, Pater ossibile es cte. Tandem Damasc.
lib.3. de fide cap. I 8. loquens de humana Christi volu utate , sic effatur. Re mittente divina voluntate naturaliter ea, quae ipsi propria erant. statiebatur . et
nim cum mortem aversaretur, ac detre-
Agaret eam, diuina i us voluntate ita a ferente, a nente naturaliter, ac in mπ-tis pavore ac trepidatione versabatur.
Ideo Theologi omnes alias vias excogitarunt, quibus humanam Christi voluntatem divinar consermem semper fuisse explicent ac declarent.
voluntates non fuisse in Christo contrarias , quia voluntas humana Christi, qua mori resegiebat, erat tantum conditi
170쪽
nata, dixit enim Sipossibile escte. idest,
si divina voluntas, & divinum praece pium aliter non postulat, voluntas autem alicujus rei sub conditione non opinponitur voluntati absis lutae Dei, ejusque praecepto . Hoc docuerunt Durandus in a.dis II. q. a. Gabr. in 3. dis I7. q. unica art. a. immo & S. Τh. q. a I. art. quod plures Recentiores amplectuntur.
a 3. Existimarunt alii, etiamsi v luntas humana Christi absolute voluisset non mori, adhuc non fuisse divinae voluntati contrariam, quia ipsa voluntas Dei voluerit, humanam Christi voluntatem ita velle , atque ideo in hoc non tantum se opposuisse , sed majorem servasse conserinitatem;atque hoc Deum ita voluisse colligitur ex Damasc. lib. p. de fide scap. IS. juxta quem dissicultatem resbl-Vunt S. Bonavent. in s. dis I7. art. I. q.3. Ricard. art. I. q.3. Gabriel q. unica art. a. Marsil. in s. q. II. art. S
aliique. a . Alii distinguentes voluntatem , prout facultas naturalis est, & prout est facultas libera , dixerunt, Christum
mortem noluisse loquendo de voluntate in primo sensit usurpua, non ita in secundo, atque ideo in hoc rationalem ejus voluntatem suisse omnino divinae voluntati conῆrmem . Haec suit mens plurium Theologorum,sed praesertim S.Th. hic q. I 8.art.. . cujus verba expressissima in corpore quisque pro libito legere
poterit. 23. Nec defuerunt alii, qui dicerent , nec voluntate ab luta, nec conditionata Christum unquam fuisse divinae voluntati contrarium, nam quamvis Christus voluerit non mori, voluit tantum sub motivo vitandi gravissimos dolores, atque publicam ignominiam , Deus vero mortem ejus decrevit, quia humani generis sutura erat redemptio ;atque ideo voluntates istae non sunt ce sendae contrariae , cum ex diversis essent motivis. a 6. Scotistae tandem cum sto D ctore in s. dis I S. q. unica duplicem V
luntatem distinguunt, essicacem unam , inessicacem aliam , quae potius velleitas, quam voluntarietas dici debet; illam dicunt suis te divinae semper consormem , shane minime. Quod vero hujusinodi voluntates in Christo fuerint, facillime potest demonstrari; Si enim de actu e caci voluntatis loquamur, clarum est i stimonium illud Isaiae 33. Oblatus es; quia ipsi voluii de quo ait Apost. ad Hebr. Io In qua voluntate sanctificati puniusper oblationem eorporis I su Cis si mel. Si vero de actu voluntatis inessi-caei sit sermo, satis constat ex illis verbis . Puter,si possibile es, transeat a me
calix se quibus addit sequentia, verum- ramen non cus ego volo, sed fleus tu. Utramque voluntatem alio in loco expressi Christus Dominus Ioan. I a.dicens. Nunc anima mea turbata es, quid dicam 'ter ,sis ea me ex hac hora , sed propterea veni in hane horam, Puter, clarifica nomen tuum . Dum enim dicit, anima mea turbata est, indicat
affectum & voluntatem, qua ipsi mori displicebat, dum vero dicit, sed propterea veni in hanc horam, Pater, clari ea nomen tuum, fgnificat ejus esse cena voluntatem qua mori volebat, ut genus humanum Patri reconciliando nomen Patris clarificaret, proinde v luntatem priorem suisse inessicacem &conditionatam.
27. Histe expositis, relinquendo alias opiniones in sui probabilitate, recte enim declarari ac defendi post uni, opinio Scotica satis apta, veritatique sconsormis censenda est; & in primis emcaeem Christi voluntatem fuisse semper
divinae voluntati consermem ex eo repetendum est, quod si aliter fuisset, talis imperfectio humanae Christi voluntati Verteretur, qualis est ad versari divinae voluntati essicaci & absblutae jam notae
ac manifestatae, ut erat voluntas , qua
pro generis humani redemptione Christi mortem exigebat; atque in Christosuissent duo actus effeaces & abseluti oppositi de eodem objecno, quia essicaci Diqitigod by Cooste