장음표시 사용
181쪽
peeeabilitas abQlute soli Deo , ut Deo
convenire potest, vertibilitas enim in bonum & malum convenit intrinsecus cuicumque creaturae rationali; ideo ait Hieronymus in tradi. de filio prodigo. Solus Deus es, in quem cadere non potesseccatum. Ambros lib. I. de Spiri tu Sancto cap. I9. Omnis creatura peccatorum capacitati obnoxia es, flum es peccatis immunis se uerna divinuas. Tandem Aug. contra Maxim .lib. 3.cap. I. Cui cumque rationali creaturae praefatur , ut peccare non υμ, non es hoc naturae proprium, sed gratiae Dei. Non igitur impeecabilitatem absolute praestare suntonis est hypostaticae; & hac ratione dicebat Apost. ad Hebr. . Talis dec bat , ut nobis essu Inntifex, Sanctus, Innocem dic. nota verbum illud dee bat . Non dixit, necesse erat ad innuendum , congruum fuisse, Christi humanitatem divinitati conjunctam esse sanctam , & omnis peccati expertem , non tamen secundum unionis rationem, sed propter alia, quae ipsam unionem con
sequebantur. Horum autem omnium ra
tio est, quia, quamvis humanitas si divinitati conjuncta, non des nil esse creatura finita, in qua necesse est, reperiatur intrinseca peccandi. facultas, quae, nisi ab aliquo dono supernaturali impediatur, progredi potest in actum secundum , & ideo remanet cum proxima facultate peccandi. Ualidius tamen i tum hoc , quod a nobis asseritur, colligetur ex argumentorum, quς plura sent,sblutione, & doctrina quae ihi afferetur. 63. Opp. i. si humanitas terminata subsistentia Verbi divini potuisset peccata, peccatum tribui debuisset, ipsi Verbo divino , sed hoc est haereticum,
ergo. Prob. maj. Uerbum divinum, , terminans naturam humanam , habet debitum regendi & gubernandi natutam humanam, ergo si &c. consa. te net, quia Verbum contra tale debitum saceret, pr. ant. Quando duo sent inter
se conjuncta ad instar superioris, & inserioris , debet quod superius est, rego re in serius, sed Uerbum divinum , te minans naturam humanam, est ipsi unitum ad instar superioris inferiori, ergo. major pr. exemplis; sic facultates inseriores diriguntur ab intellectu & voluntate, membra a capite, servus a D mino , si lius a Patre, & horum desectus illis tribuuntur, ergo. Iuxta haec leguntur in 6. synodo gener. ae . 8. ista verba; fuemadmodum corpuI sim ire itur ornatur, atque ordinatur ab imtellectuali,strationali anima , ita in , homine Cisse tosa humanitatis conspem
sis ab ejusdem Herbi divinitate.
ad prob. si quae sunt conjuncta inter se,
ambo sint creata, propositio est vera , ,
quia, quantum fieri potest , debet per superius gubernari in serius, ita ut d sectus istius illi tribuerentur, quia superius creatum non habet supra in serius dominium abse lutum, sed dependens ,& subjectum legi praecipienti, vitanda esse peccata tam in se, quam in aliis, tanquam causa particularis, quae si permittit , cum vetare possit, peccat, juxta illud Senecie, mi non Petat, cu u spotes, jubet. Si vero superius conjunctuin si quid increatum , non habet hoc debitum regendi creaturam , quia pro pter siui supremum dominium, &persectissimam libertatem nunquam fistri potest debitor creaturae. Fateor quidem, congruentius regi debuisse humanit tem Christi, quam aliorum hominum , at per hoc non esset tale debitum in Uer , ut ex tali unione humanitas ab-sblute non potuisset peccare, & ratio ea est, quam superius attulimus; & sicuti, si Verbum divinum assumpsisset natu ram ignis , adhuc ignis habuisset vim ad comburondum, scut alii ignes, quia haec est ipsi intrinseca , ita, fassumpsit naturam humanam , adhuc haec erit in bonum , & malum vertibilis, sicut voluntas caeterorum hominum, quia vem
tibilitas ista est ipsi pariter intrinseca.
Rexit itaque divinum Uerbum humanitatem, quam terminavit, quia tam effi-
182쪽
egicacibus auxiliis praemunivit, ut nunquam in peccatum aliquod rueret, nec proxime posset, quod etiam fit cum confirmatis in gratia , ex quo tamen non sequitur impeccabilitas, ut manifestum . est; Ex hisce habetur, quomodo intelligendum sit Concilium. 63. Dices . Verbum divinum ita erat conjuninum humanitati, scut causa principalis conjungitur instrumento, sed causa principalis ita conjungitur instrumento, ut desectus instrumenti tri-huantusi caula principali, ergo etiana s. 3ce. Secundo. Respectu humanitatis assumptae se habet Verbum divinum , Non tanquam causa universalis , sed tanquam provisor & rector particularis, ergo peccatum humanitatis sui stet peccatum Uerbi. Sed eontra dis maj. quantum ad
aliquas actiones Conc. quantum ad Ona Mes m. maj. trans mi. ne .cons Plures
actiones in Christo fiunt distinguendae;
aliae , qtiae ab ipso proveniebant, ut homine, P. g. edere, bibere &e. aliae mixtae, in quas influebat utraque natura, sed divina tanquam causa princeps, hu mana tamquam instrumentum, ut aegro ros curare per contactum ; aliae in quas utraque natura Principaliter influebat, ut actiones morales, quarum natura humana erat sormale, immediatum, atque intrinsecum principium , & hujusmodi operationum desectus nequaquam Deo tribui debuisset , neque de istis
probat argumentum . Ad a. si loquamur de provisore particulari & restore non extrahente humanitatem a linea creaturae, neque minuente libertatem, &dominium in Uerbo; ad subsistendum, non ad operandum, totum concedimus, in sensu contrario , id negamus . 66. Οp.2. Si humanitas una smul cum unione hypostat lea peccaret, vel peccare posset, Verbum divinum , saltem per communicationem id somatam, posset dici peccans, sed hoc omnino alienum est, & dictu horrendum, ergo. Patet maj. nam valeret isto sylogi ius Tom. III.
expositorius. Hic homo est peecans, sed hic homo eo Deus, ergo Deus est peccans. Confir. quod dicitur de Deo per communicationem idiomatam fit divinum , & dignum adoratione, sed peccatum nequit fieri divinum , neque dignum adoratione, ergo. 67. Resp. huic argumento Mars in s. q.9.art.ῖ. esto natura humana unita Vesebo peccaro posset, attamen, hanc prOp stionem Deus precaret, concedendam non esse, non enim omnia, quae de natura humana praedicantur, possunt etiam per idiomatum communicationem assim mari de Deo, v.g. Deus es creatur a .
ideo a pluribus etiam Scotistis negatur major ob incapacitatem Uerbi divini ad suscipiendas hujusinodi denominati nes, ego tamen cum aliis Scotistis , &praeter istos, cum Hutardo, Lugo , Ariaga, & Durando, nego minorem, nam proprium est creaturae , ut creatu rae , pati, mori, & ignorantia labor re, & tamen Verbum divinum per communicationem idiomatum dicitur pas, sium , mortuum, et si assumpsisset naturam humanam cum ignorantia , ρο-
tuisset diei ignorans, licet passibilitas,
mortalitas , ignorantia opponantur impassibilitati, immortalitati, summaeque divinae sapientiae; Neque obstat, actio. nes dici suppositorum, nam hoc verum est tantum denominative, non forma liter, seu, ut ajunt, eliciti ve, praesertim , quando suppositum est alienum, neque movet ad tales actiones, nequci tenetur impedire, ut in nostro casti, neque talium actionum est capax ad quas tantum permissi ve se haberet; ex quo habetur disparitas, quare actiones me ritoriae diversb modo habuerint valorem a divino supposito. Ad Confirm dis maj. si opus ab intrinseco sui sit capax talis denominationis eone. si inc pax ne. maj. scut, si assumpsisset naturam bruti, haec natura non fuisset sancta, neque intelligens ob incapacitatem talium denominationum . Ex hoc amplius argumentum aliud , ac illum *
183쪽
logi sirium expostorium perpendo,alium
ellar mando; Hic lapis inest sanctus; neque intelligens, sed hie lapis est
Deus, ergo Deus neque est sanctus, neque intelligens ; ipsi tenentur admittere hanc consequentiam, quae secus videtur aliena, & haeretica, ergo quare non admittent aliam t
tionem inter mortalitatem , pals bilitatem &c. quae prirdicantur de Deo, &inter peccatum, quod in nostro casu de Deo diceretur, quia prima affirmatio est in genere physico, secunda in genere morali; & sicut, licet Deus sit eausa mortis, non potest tamen diei causa peccati, ita de Deo poterit prirdicari
mortalitas, non tamen peccatum; Praeterea; mors potest ad Deum re ferri, non se potest peccatum. Sed contra . non est adeo dispar ratio, si attendamus attributa divina . Ita
enim Deus est prima vita, sicut est prima sanctitas, ergo sicut de ipso potesta firmari mors opposita vitae, ita poterit assirmari peccatum Oppositum. sanctitati. Ad paritatem , trans ant. Deus enim mortem nonsecu,nec,ut ait August. Deus es causa tendendi in non esse neg. consSi enim Deus esset causa peccati esset ab intrinseco peccans, non ita , per c , quod peccatum per solam idiomatum communicationem de illo dieeretur;
quare autem sit caua mortis, nec tamen
moriatur, si vero esset causa peccati esset ab intrinseco peccans, pluries dictum
est , S patet ex philosophie is , nec in
hac re opus est plura dicere. Pro addito; argumentum aliud non probat, nisi mortem esse posse a Deo , qui illam ve lit ; non ita peccatum, quod tamen potest a Deo permitti, sicut permittitur , nec ullum est debitum illud impediendi ; nos autem non dicimus, peccare
potuisse Christi humanitatem, nisi divino Verbo id permittente .. Per hoc reijcitur ultimum , & assertur disparitas; quanquam dici posset, etiam peccatum referri ad Deum, cum ad ejus justitiam vindicem pertineat; immo
etiam alio modo, cum permissio peccati esse possit essectus praedestinationis, ut docent Tho. , & serme omnes Theologi. 69. Op. I. si Uerbum divinum conjunctum humanitati non redderet naturam formaliter impeccabilem , & posset denominari peccans, esse potuisset o jectum odii divini, immo & damnati nis , sed hoc non est dicendum, ergo.
Praeterea. Cum unione hypostatica est plenitudo gratiae , in ipso enim erat corporaliter , ergo etiam impeccabilitas . o. Huic argumento jam responderet Durandus dicens, in verbis piis positum esse, & suadendis seminis aptissimum ; est igitur verum per extrin eam denominationem, non intrinsece, & Εrmaliter . Sed quid mirum inonne dixit Christus se esse a Patre derelictum numquid hoc de Verbo divino dici poteratὶ ita a pari. Ad aliud. Uerum est
antecedens de congruo, e, quo non sequitur consequens. Sed si etiam verum esset indispensabiliter, nihil probaretur, nam adhuc sequeretur, Christi impee-eabilitatem ex unione hypostatica praecise , ac formaliter ortam non fuisse, sed ex iis , quae unionem hypostaticam consequebantur, sicut, quod homo si risibilis, non oritur formaliter a rationalitate, licet haec infallibiliter, immo identice inserat risibilitatem . Tandem sequeretur, per peccatum destrui quidem
unionem hypostaticam , non tamen per potentiam peccandi, cum haec prorses interna sit,& necessario profluens ab humana natura, utpote finita, & vertibili,
ut dictum fuit. 7l. Op. q. Per unionem hypostaticam Christus constituitur filius Dei naturalis , ergo sermalissime Sanctus, ergo impeccabilis. Prob. consa. Si constituitur filius Dei naturalis, habet jus ad haereditatem, si non Sanctus, non habet jus ad haereditatem, sed hoc repugnat, ergo repugnat, constitui per unionem hypostaticam filium Dei naturalem, & non sormaliter Sanctum.
184쪽
Resp. trans ant. nam aliud est loqui de Christo, aliud de humanitate, siquidem in primo termino attenditur
persona, in secundo natura ne . cons adprob. dicant. radicate & remotum conc.
Q ale & proximum , ne. ant. & sic ad reliqua; si enini assiimpsisset naturat humanam, & illi non contulisset gratiam, & alia dona, nequaquam habui set jus proximum ad haereditatem, quod
etiam constat apud nos, nam Pater negare potest haereditatem filio; quamvis ratio filii semper perseverat; deinde γjus ad haereditatem eonsistit in exclus ne actualis peccati, non in impeccabilitate, dc ideo, licet Christus ex vi uni nis hypostaticae haberet jus ad talem
haereditatem, adhuc non probaretur im- peccabilis . 7 a. Dices. Ita Christus per uni nem hypost ricam constituitur sermaliter Sanetus,ut per ipsam excludat etiam potentiam proximam , & sermalem peccandi , ergo . Prob. ant Ita constituitur per gratiam , 8c per visionem beatam , ergo a Ertiori per unionem,prob. consa. Sanctitas collata per unionem est alti
ris ordinis, quam sit illa collata per gratiam , & per visionem, siquidem illa est
substantialis,haec accidentalis, ergo fi&c. Praeterea Deus per naturam divinam sibi identicam est sermalissime Sanimis,&excludit omnem peccandi desectum,e go etiam Christi humanitas per naturam divinam sibi unitam constituitur &c. Ets vis sanctificandi tribuitur participati ni naturae divinae, a sertiori concedetur. ipsi naturae divinae.
Sed contra; ne. ant. ad prob.conc. ant. ne. cons ad prob. dis ant. est alti
ris ordinis in linea personali & puri termini conc. in linea Ermali &operativa
ne ant.& cons Gratia unionis est persectissima gratia, nec ea major excogita ri potest , cum reddat naturam dignam adoratione &c. Hoc tamen contingit tantum secundum esse per*nale, &in ratione puri termini,quod etiam convenire potest cuicumque irrationali cre
turae, quae ad hanc gratiam unionis promoveri potest; gratia tamen habitualis&actualis in sita linea major est gratia unionis , quia haec unitur Brinaliter, idest ad instar sermae promoventis creaturam Elummodo rationalem ad operationes, per quas creatura redditur Hr-
maliter Sancta , grata Deo, & dilecta in actu secundo, quod non facit unio hypostatiea nisi in actu primo, quatenus est radix gratiae habitualis, & donorum,& quidem de congruo , non indispensabiliter metaphysice . Quanquam , castigatius loquendo, non postunt istae gratiae dici major,& minor, quia siunt diversae
omnino rationis , nec pol Iunt inter se comparari , ut ad vertit Scot. in s. dic a.
q. I. ad I. Ad a. argumentum nimis pro
bat , alioquin humanitas Christi esset Sancta ea Sanctitate, quae seli Deo convenit ; Id igitur praestat in Deo natura divina, quia est ipse Deus non praecise in subsistendo , sed in operando, non se vero in Christi humanitate. Ad ultimum , unicuique gratiae proprium
munus, & dignitatem tribuamus, habituali gratiae in linea formae & operati nis, gratiae unionis in linea termini, &substantiae. 73. Aliqui Doctores parum in rationibus roboris esse videntcs, conte dunt praesertim sententiam nostram Samctorum Patrum testimoniis esse contrariam . Horum plura congerunt UasqueZdisip.61. cap.3.& Tornelii usq. I I. art.q. conclusione secunda,aliqua tamen Omittere potuissent. Hujusmodi est dictum S. Hippolyti Martyris apud Theodore-
tum dial. I. Area ex lignis, quaesutres re non poterant, erat VH Salvator
Nam qui peccavit, eonfitetur, ct dieit;
Putruerunt εω eorruptae sunt eleatrices me ad facie insentiae meae; Dominus a tem d peccato alienus erat. Ex hoc enim
nihil aliud prosecto probatur, nisi Christum nunquam peccasse, quod & nos siu-pra probavimus . Quod etiam Origenes lib. a. de principiis cap.6. haec habeat. Tota anima Chrisii, totum recipiens, a
185쪽
ue in ejus lucem splendoremque ipse e dens facta es cum ipse principaliter unus Diritui de afferens exemplum serri candentis , quod frigus capere, quamdiu candens est, non potest, subdat; Hoemodo illa anima, quae quo rerum in , igne in emper in Verbo semper in Drap ta es, omne quod agit, quodsm tu, quod intelligit, Deus es, ct ideo nec convertibilis nec mutabius d efflues. Etrurius . Sicut vat Vsum, quod subsa tiam continet, ct unguentum, nullo genere potes aliquid recipere Istoris zIta Christus velut vas 'fum . in quo erat
unguenti substantia, impossibile fuit, ut
contrarium reciperet odorem. In primis adducuntur exempla, quae nequaquam
unioni hypostaticae postunt aptari, ut suo loco dictum fuit, deinde potius
probaretur , unicam tantum divinam
fuisse in Christo operationem & volun
4. Sed ad alia progrediamur. In quit Dionysius Alexandrinus' in episcontra Paulum Samosatenum. Nisi uisset idem, qui erat Deus Verbum, non poterat esse alienus d potesate pectandi, nemo enim es, qui precare non most, nisi
unus cirisus, sicut di Putre Chrisi di
Spiritur Sanctus . Non enim es ho-mομ 1super terram, qui faciet bonum,
O nonprecabit. Prosequitur autem sic. Iustas nam ut Deus, nou exercitationes di laboribus ,sicut omnis homo ex numeropioram, sum necessario sequuntur desectus Christus vero non exeretistione
Uunfui es per fidem, ct pietatem in
Deum, ut jam dictum es, naturalis enim justitia, ct disdia virtus ejus es. Supcrhaec postrema verba maximam vim facit P. V asqueZ. 73. Hujus Sancti Patris dicta perpendamus . Ja in vides, impeccantiam Christi eomparari Sanctitati Patris, &Spiritus Sanehi, quam immerito hoe dictum si ostendimus num. 6a. ibi igitur est sermo de Christo secundum naturam divinam , nequaquam humanam ratio utem Dionysii explicata in illis verbis. Non enim c c. ct non peetabit. Perspicis esse de peccato actuali, aut saltem suturo; Porro utrumque in Christo ne gamus; Hic quidem non exercitatione, non laboribus, non per fidem , non per pietatem ostensius est ; quia, ut ellet Christus, idest, ut humanitas uniretur divino Verbo, nullum meritum praeceost. Haec jam fuit sententia nostra; dicis, naturalem esse ejus justitiam, divinamque virtutem bene dicis, sed de j sititia spectante ad divinam voluntatem id affirmans. Ita explicavi Dionysum . Ncc est quid ultra opponas, nisi
76. Secundo loco affertur Athanasus plura proferens in libro de incarnat. V erbi. I. inquit. Sissius hominis venit , ut dissolveret opera diaboli, qua ratione in se habere possit peccatum Z Si Ddem Vs venu, tit deseret in nobIs ste eata. a. suanam quaeso ratione Z ea n mirum , quae naturam d Deo quidem fa-Ham, nulloque crImine imbutam, sie insigatam ἀ diabolo adpraevaricationern mandati divini, ct ad inventum peccat mortis Verbum in se reformavit, neque ulterius ea audis diaboli, aut inventImonDAsceptuilem reliquit. Igitur, infert laudatus Doctor, per assumptionem Verbi Dei reformavit naturam n stram, ut esset incapax peccati; Unde Athanas infra subdit. Verbi tamen i carnatio secundum naturam Des fauet an serorum vitiora Uce ibilis non fuit, quae ex vetustate etiam hoc tempore is no-bIs haereresolent c=c. 7. Etiam hunc Patrem perpendamus operat pretium est. Uerbum caro factum est, ut dissolveret opera diaboli, nemo hoe negabit qui epistolam Joan. legerit, qua ratione igitur potuit habere peccatum Z certe non potuit, unde autem non posset proxime,Athanasius non explicat; reformavit Uerbum naturam instigatam a diabolo ad praevaricatione na, nec illam fraudis diaboli, aut inventi mortis susceptibilem reliquit; satemur; Sed per quid proxime non reliquerit,ut pec-
186쪽
eati inea pax esset si dicis sistam uni nem hypostaticam, adhuc tibi probandum superest. Ita ad reliqua. Nisi serte velis dicere,ex illis probari, Verbum
assiimpsisse quidem naturam noliram , non tamen nostrae naturae peccata; quodeerte videtur colligi ex aliis Athanasii verbis ibidem , quae sunt ista. Inde
enim est, quod dicamur, induere vel rem hominem , di induere novum , qui fecundum Deum creatus est, atque in eo miraculum es, quod Dominus bomo f
Has es sme omni peccara, quod novitalin totum facta fit, sy senderet viret fusI. 8. Tertio loco afferrem Cyr. Alexandr. lib. de recta fide ad Theodos dicentem . Caro Chrsi essem escaro rambi omnia sivi antis & lib. in Ioan . cap.3. Unigenitur 'opriae naturae legiabus in ens, nihilque aliud cogitare aut ageresciens, quam quod in ejus qui genuit ipsum voluWates cum es: Esui enim
deati Afferrem Ambrosum, qui in apol. secunda David cap. . inquit. N mosine peccato , nisi unus Deus Si igiatur non potes non esse Deus, qui Dei F lius es, neque Dei Filius arbitrer justiatiae es, non obnorius culpae . Atarrem Augustinum lib. de corrept. & gratia cap. II., ubi sic loquitur. Neque metuen dum es, ne iso Hefabili mori in unum tempers e d Herbo Deo natura huma nasuscepta, per liberum voluntatis sec- earet arbitrium, cum i anseptio talis esset, ut natura hominis d Deo itas incepta , motam in se motum malae volum
talis admitteret. Et tract. Io8. in Joan.
in illa verbasuctifico me issem ait. Hembum iEud in principio Deus, in quo dii essius hominissanctificatus es ab in
tio creationis suae, quando Herbum s Hum es caro : gaia una persona factum es Verbum ct homo. Tunc ergo sanctificavit
fisse, hoc es hominem se in Herbo se,
quia unui Chrsus Verbiam ct homo a toeans hominem in Herbo. Afferrem tan-
dem, ut praeteream Fulgentium lib. 3. ad Trasim . cap.29. & Bernard. se . seriae quartae hebdomadae sanctae; verba 6. Synod. art.8. In homine Chrso tota is mans jur conoeso is ejusdem Herbi di sinuato semper di in omnibus mota ,
79. Sed praeter explicationes superius expositas, facile abistis se expediunt Scotistae, dieentes, Patres loqu-tos esse vel de unione, non secundumst praeci sede sermaliter, sed cum caete rorum donorum concomitantia, vel si
de unione sela, id intelligandum esse
exigitive& radicaliter, non Brmaliter& proxime; Mens enim Patrum erat contra haereticos, ac judeaeos defendere Christi impeccabilitatem , sed und:
haec proxime oriretur, nunquam disputationem instituerunt; immo, si velimus perpendere verba illa, superquα Patres plerumque loquii sunt, aperi sententia nostra declarabitur; siunt autem illa Prophetae pG-. Unxu te De Foleo Letitiae prae consertibus tuis , id est , unctam esse Christi humanitatem , non
ut caeteros homines per gratiam accidentalem , sed per ipsam divinitatem ,& gratiam siubstantialem ; attendamus porro omnia verba. Speuo i, inquit ma praefluis Bominum. Ecce pulchritudo collata per unionem hypostaticam, Diffusa es gratia in labiis tuis ecce gratiae habitualis unionem hypostaticam si
quens infusio; propterea Mneixu tμ ω Deus ecce effectus ejusdem gratiae so malis , ly enim propterea causalis est, videlicet causa proxima, &hoc juxta Augustinum dicentem ibid. Propterea benedixit te Deus in aeternum; fuste propter gratiam; illa enim patia quo pertinet ad regnum cariorum. Sed pro re nostra habet Saninus Doctor clarissimum testimonium cap. 36. Enchiridii,
ubi ait, Pre eamdem gratiam justificari
homines d peccatis, per qua actam es, ut homo Cissus nullum haberepossiste catum . Insero, sed homines justificantur a peceatis per gratiam habitualem ,
187쪽
ergo per istam homo Christus nullum habere potuit peccatum . 8o. Hinc si Conc. Franco rd. in epis ad epist. Hisp. inquit col. 7. Christum non gratia, sed natura unctum , alios vero gratia, non natura, & ideo ansertur distrimen inter Christum , &alios Sanctos, Concilium non innuit per solam unionem & naturam divinam esse unctum, sed per hanc, tanquam per radicem aliorum donorum , quod in caeteris sanctis non evenit, & ideo Christus a caeteris quibustumque distingui
gi. Collige, hanc propositionem , Chrsus , ut homo, potuit peccare, ab stlute prolatam esse salsam , quia commmunis loquendi modus est, quod cum alicui tribuitur aliquid, seu iacultas ad aliquid faciendum , intelligitur de potentia proxima , & naturali, quae non erat in Christo ad peccandum; & hoc pacto sententia nostra nequaquam pias aures offendere potest, nisi admodum rudes, & doctrinae Theologicae prorssis
8a. Quaeres, ae in Christo fuerit semes peccati. Resp. semitis nomine vel intelligi appetitum sensitivum praecise acceptum , spectantem ad integritatem n turae vel intelligi inclinationem ad id, quod est contra naturam . In pr. sensiunon est dubium , fuisse in Christo, cum neque peccatum sit, nec a peccato ori tur, fuit enim etiam in statu innocentiae; in seeundo autem sensu esse Christo negandum, cum sit ex desectu justitiae originalis , & habeat privationem sibjectionis debitae rationi. Unde Con-eil. Τrident. sessis. in decreto de peccato originali dicit, esse in nobis ex peccato , & in nobis ad agonem relicto .
Hoc multo ante Concit. Triden. tradiderunt Sancti Patres, quos recenset Vasqueet disp. 6 l. cap.8. Totum autem
quod diximus de peccabilitate, dicen . dum de semite . ARTICULUS VIII. ,
uomodo eum Gripi imprecabilitate fuerit liberaaI. 83. Pr Itulus siupponit, in Christo suisse libertatem, opaerae pre lium est hanc si1ppositionem ostendere , ae declarare; Haeretici enim sicut omnibus hominibus post adae peccatum negant remansisse libertatem , ita & negare possent Christo, quamvis esset specialis ratio, cum ipis peccatum originale non contraxerit; Sed de hac re non est nobis disputandum , cum jam humanam voluntatem liberam esse, in libro de gratia demonstratum sit; N tum est omnibus etiam tyronibus, illam facultatem liberam esse , quae positis omnibus prτrequisitis ad agendum pintest se determinare ad agendum, imino etiam ad agendum oppositum; Quare duplex distingui Elei libertas, una squam appellant contrarietatis , seu specificationis, alia, quam dicunt contradictionis seu exercitii; Quid utraque sit non explico , ne legenti seram injuriam, hoc unum dico, ad essentiam . libertatis non pertinere facultatem malum perpetrandi, nam ut ait Anselm .diat. de lib. arbit. cap. I. Nec libertaI , nee pars libertatis es potesas peceandi. Ideo potius est desectus libertatis, quapropter in Deo primo ac persectissimo libero nequaquam reperiri potest. 84. Porro Christum , quod est praesentis nostri instituti, liberum fuisse , aperte colligitur ex sacris litteris, dicitur enim Isaiae 7. But rum, O mel e medet , uisciat reprobare malum, di et gere bonum. Electio autem ad iacuit tem liberam spectat, & ita exponit Basil. illa verba , comparans libertatem , quam habuit Christus , cum libertate, quam habuit Adam in statu innocentiae. confirmant hoc verba Christi Joan. IO.
Ego pono animam meam: nemo tollit eam id me , sed ego pono eam d me igs. Hisce omnibus adde, quae dicuntur de meri
188쪽
to Christi, atque de ejus obedientia ,
quae sine vera libertate nequaquam servari possunt ; Dicamus igitur cum Augustino de ptaedestin. Sane . cap. II. Auideo non in illa libera soluntas erat tauto magis erat, quanto magis peccato semiare non poterat: dc cum Gregorio lib. 24. Moral. cap. a. Omni necesssate calcata,
cum voluit, mortem fusesit. 83. Hoc igitur stupposito, quaerunt Doctores, quomodo conciliari potuerint
Christi libertas & ejus impeccabilitas ;tota autem controversia est de praecepto, quod Christus accepit a Patre mortem
subeundi , nam vel non potuit illud non Observare, & sic liber non fuit, vel potuit, & sic incapax peccati non fuit . Mirum est , quanta excogitaverint ad sese
Medina citatus a Lorea,& Exparita negant absolute suisse Christo impositum praeceptum stricte tale, sed solum voluntatem Dei intinuatam , non , ut a junt, intimatam, id est, ut explicat Cardinalis de Lugo, fuisse mandatum , qua tenus extenditur ad ordinationem, directionem , & regulam se perioris, qui potest obligare sub praecepto, non tamen Obligantis , quemadmodum iunt regulae religionum, quae licet snt obedientia materia,attamen siub praecepto non obligant . Fateor hoc modo facile propositum punctum servari; Uerum haec opinio videtur contra modum loquendi scriptu rae, innuentis, Christum habuisse praeceptum simpliciter die um. Ioann. I . me mandatum dedit mihi Pater. I . SLeut mandatum deit mihi, sic facio . IS. Sicut ego Patris mei praecepta servavi . Praeterea; ex scripturis & Patribus meruit Christus ex speciali virtute obedientiae, factus obediens usque ad monem ad Phili p. a. ia ad Rom. s. Sicut pertinius insberiensiampeccatores consit uti uni multi, ita per unius obedientia n
justi constituuntur multi . obedientia autem & inobedientia, si proprie sint, non sent sine praecepto stri te imp
suo; vel igitur concedant praeceptui nisTom. III. verum , aut negent veram obedien
86. Uasque Z, Amicus, aliique ex
recentioribus docent, praeceptu in res pexisse mortis substantiam, non circumstantias temporis, modi, & hujusinodi; ideoque Christum meritorie, ac libere
mortuum esse secundum circumstantias, non secundum substantiam, sicut Martyres , licet aliquando snt morituri, merentur tamen libere anticipando momtem , quam a carnificibus sustinent . Sed contra est; circumstantias temporis, modi, & hujus odi nihil Christi
merito contulisse, sed solam mortis se stantiam habuisse sermalem merendi rationem, ut manifestum est, quia, si ve , Christus mortuus fiuisset, hoc, vel illo modo, aequaliter satissecisset, quod de aliis hominibus, ac martyribus non
87. Suareet, Molina, aliique plures scientiae mediae propugnatores defendunt Christi impeccabilitatem per pr videntiam extrinsecam Dei, qui per res pectum ad omnium praeceptorum obse Vantiam praeparavit Christo auxilia effi-eacia, quae nequaquam adimunt, vel minuunt libertatem, quia per scientia in mediam praevidetur humana Christi v luntas ex vi propriae libertatis in talibus circumstantiis , & cum talibus auxiliis
sic,& non aliter operatura. Haec sententia valde placet, cum aliis principiis a me stabilitis si admodum concors, nec aliter refelli potest,quam scientiam mediam evertendo, in quo opus & labor, sed frustra. 88. Zumel &Cabrera affirmant praeceptum strietum, sed libere postulatum a Christo. Alii cum Hurtado, & Lugo docent,Christum potuisse petere dispensationem , alii terminis idem, urarbitror defendit Tornellius inquiens, mortis praeceptum non fuisse ab ulum , sed conditionatum , idest dependens a libero Christo consensu illud acceptandi ,
quod re ipsa lubens, ac volens acc pia vit. Verum huic sententiae contradi-Y cuat
189쪽
cunt primo textus superius laudati, quibus probatur, suisse impositum prae-eeptum stricte tale, quod omnino independens est a siubditi voluntate . Secundo opponuntur verba Pauli commendantis ad Rom. 8. charitatem Dei, qui proprio filio suo non pepercit, in opini ne enim recitata potius dicendum i
ret , Christum sibi non pepercisse , cum sc magis penderet a voluntate Christi,
qui potuit non acceptare praeceptunia,
vel petere disipenationem; Tandem opponitur Christi oratio dicentis, Pater si
fleripo es, transeat die. Ut quid enim
Patrem orare, si idem Christus potuisset illum trans serre Z Adde, doctrinam illam ad summum probare de praeceptis positi vis, quae d ispensab ilia sunt, nullo pacto de naturalibus, in quibus nulla potest esse dispensatio . Neque obstant verba dicta a Christo Mat. 26. An putas, quia non possum rogare Patrem, , exbi-oebit mihi modo plusiquam duodecim l giones Angelorum t Etenim , ah sique aliqua dispensatione pro eo tunc potuisset Christus mortem evadere , nam pro illo instanti praeceptum moriendi non urgChat; & revera sine aliqua dispensatione
milites & satellites sub pastionis initio
89. Scotime divis sisnt , & nimis
prolixus essem, si vellem omnia reserre, ea tantum pro ram , quae magis videntur ad rem . Pontius disp. 39. q. I I. di
xit, Christum fuisse impecea bilem selum
moraliter, non autem physice; Moralis autem impeccabilitas libertatem non auis fert, . sis quidem habentes gratiam efficacem ad aliquid agendum , moraliter sint ad illud determinati, & tamen ad agendum sunt liberi,& qui graviter tentati fiant ad peccandum, moraliter sunt
ad peccandum determinati, & tamen libere peccant; ut revera peccent. Η satis apte dictum est, & quamvis Ma-strius hunc dicendi modum contendat propellere, attamen in re nihil evincit,& quaestionem movet tantum de nomine , nam quod Mastrius appellat liberi tem remotam, Pontius appellabit physicam ; sive postea necessitas ista moralis habeatur per visionem beatam , sive per
voluntatem Dei praevenientem ipsam voluntatem, & nolentem concurrere adactum oppositum , parum resert. m. Mastrius itaque cum aliis re
centioribus Scotistis docuit, in Christo
Domino fiuisse libertatem remotam,non
proximam, & illam fuisse quidem suimcientem ad actu merendum,nnn ad peccandum- Si autem pro hac re disparitatem petes , respondet, id factum esse ex
divina dispensatione, sicut ex hac sectum est, Christum esse simul comprehen
rem , & viatorem , unde , quamvis re gulariter loquendo, in homine viatore ad merendum requiratur in voluntate libertas proxima, ut docent Patres dc scripturae, absolute tamen loquendo haec non est necessaria, quod se ostendit; Meritum est quidam contractus, quo
operans Oilari quod suum est,illi, qui debet praemium conserre, & iste dat pro illo id, cujus est dominus, requiritur ergo ex parte contrahentium dominium a
super suos actus, quod dominium sui cienter servatur, si voluntas ab intrin eo sui potest ageres vel non agere,quam vis propter aliquod impedimentum ne queat agere, quod quidem eveniebat in Christo, qui non poterat transgredi princeptum, non quia secundum se non posset, sed quia Deus negabat concur sum silum ad trensgressionem; tum hoc declaratur Iuristarum exemplo . Si quis habeat jus ad rem , cui tamen nos competit actio propter aliquod impedimentum, ut sepe contingit, adhuc pos sum cum eo contractum inire, habet e go voluntas dominium in suos actus , etiamsi ipsi non conveniat actio, seu non habeat proximum , & expeditum usum liberatis propter negationem concursius
divini parati ad oppositum, & ideo poterit Deus acceptare pro meritorio actum illum, in quem voluntas dominium hahet, esto actionem non habeat, atque sita satis servatur in Christo libertas
190쪽
cum sei i inpeecabilitate . Modus iste proris cohaeret principiis nostris;proi de &c. 9 r. Thom istae tandem, quos sequuntur plures Recentiores, retento rigore libertatis in Christo, nee non intrinsecas inpeccabilitate, strictoque praecepto,
haec omnia arbitrantur componere per
eam distinctionem satis vulgatam de sensit diviso, & de sensiu composito; atque ita in sensu composito stante praece,
pto mortem subeundi, Christum non po- tu isse non mori, liberum nihilominus suisse, quia absolute , & in sensu diviso
potuit non mori, necessitas fiquidem consequentiae libertatem non adimit. Uerum praeter maximam obscuritatem,
quantum hic explicandi modus dissicultatis patiatur per longam seriem posset ostendi, & jam de hac re actum est, ubi de physica praemotione.
ARTICULUS I. An in Christi fuerit gratia habitualis, ct ad quid. Ico I. in Christo fuisse
gratiam habitualem; est eone lusio certa Theologice,& admissa ab omnibus, qui fuerunt post Concilium Tridentinum,etenim ante hoc obscuri ra erant,qus ad nostrς justificationis pertinent modum, nec habebatur expreste
habitualis gratit definitio quo ad existentiam , quae qualis sit in quaestionibus de gratia dictum est. Veritas hse probari solet Sac.Seripturae auelaritatibus . Isaiae i. Requie- fera super eum spiritus domini. Ps
Propterea unxit te Deus, Deus tuus oleo Letitiae, quam gratiae unctionem intellexerunt Athanas Cyrili. Chrisost. ut notat Suareet,de gratia habituali. Luc. I. Luod ex te nascetur Sanμικκα. a. Gratia Dei erat in tuo , quae auctoritates nequeunt explicari de gratia unionis , haec enim habetur per V erhum divinum, non per Spiritum Sanctum.
Theologica . Gratia Christi fuit gratia , Tom.III. eapitis , juxta illud Ioan. i. De plenit dine dias omnes accepimus . Sed gratia a Christo in membra transfusa est gratia habitualis , ergo in Christo fuit gratia habitualis . Prob. mi. gratia a Christo jn membra transfusa, est illa, qua membra spiritualiter vivunt , sed haec est gratia habitualis , a qua tanquam 1 ratione sermali omnes operationes supe naturales , & meritoriae proficiscuntur, nisi detur aliud supplementum, quod in membris non datur saltem in praesenti rerum ordine, ergo. 3. Licet autem dixerim , conclusi nem hanc certam esse Thcologice, attamen non potest dici de fide vel inam diate , vel mediate, cum neque habeatur Ecclesiae definitio, neque sit explicite
revelata, ut requiritur ad fidem immedia tam , neque necessario inseratur ex aliquo textu, ut requiritur ad fidem mediatam ; Non me tamen latet plures recentiores eam tanquam .dogma fidei propugnare; omnia tamen momenta,
quae ad hoc probandum ipsi proserunt; adducuntur a UasqueE & refelluntur; An hoc bene vel perperam adium sit, nihil mea interest. . Quantum ad a. tituli partemo, tanquam certum existimo, hanc gratiam