장음표시 사용
121쪽
De Petrobusianis , & Henricianis .
quo Petrobusiani dicti sunt: Petrus iste Monachus pri-x mum fuisse fertur, qui nimiae libertatis qua in Claustro frui non poterat, cupidus, apostata factus, vagans , ut vitaret opprobrium, in provinciam Arelatensem aufugit, ac ibi praedicatorem, non Christi, sed Diaboli agens, in vicinis etiam Dioecesibus errores suos disteminare ausus est. Contra istos duas Epistolas scripsit Petrus Abbas Cluniacensis . In priori scripta ad Asechiepiscopos Arelatensem Ebredunensem, & Episcopos Diensem& Vapincensem, Petri de Bruis velut quodam Tractatu errores con futavit. In altera monet eosdem, ut sedulo invigilent, ne pestis illa varias regiones inficiens suas Dioeceses corrumpat: Vesrumes, inquit, ad quos praecipue tam ex incio , quam ex singulari s eie ria in partibus illis cura Ecclesiae Dei spectat, ct quibus uia vetat fomtibus columnis maxime iunititur 3 vesrum es, inquam, O a Deis illis,
in quibus f e latibula invenisse gaudet , er praedicatione , ct etiam si
necesse fuerit, vi armata per laicos exturbare. Sed quia maiorem Operam eos convertendi, quam extermiuandi , adbibere Chrisianam caritatem decet , proferatur eis authoritas , adhibeatur O ratio : ut si Chri ani permanere volunt, autboritati: si bomines, rationi cedere compellantur . Optima sane observatio: Christiani enim , si tales sunt cedere debent auctoritati, si homines sunt, rationi. II. Deinde eorum quae spargebant errorum capita recensens, subdit: Et quia prima erronei dogmatis femina a Petro de Bruis peretiginti fere annos sata er audia , quinque praecipua σ venenata vim gutta produxerunt , contra illa maximὰ , ut potui , egi , ut circa eo se animus verba intentius occuparent, in quibus major Mei laesio , majus monsrabant este periculum. III. Primum Haereticorum capitulum negat, parvulos infra
intelligibilem aetatem conpitulos , Chrisi Baptismate posse falvari , ct aliquam Mem posse illis prodesse, qui suci uti non possunt. diuoniam juxta eos , non alleva rides , sed propria cum baptismate salvat, Domino dicente , , Qui crediderit, N. baptiZatus fuerit, salvus erit.
122쪽
Qui vero non crediderit, condemnabitur is . In hoc errore fuit Gandulfus de quo supra cap. 86. F. a. quem moderni Anabaptistae suscitarunt. IV. Secundum Capitulam dicit, Templarum vel Getesiarum fabri eam fleri non debere , facias insuper subrui oportere , nec esse necessaria Christiani, facra loca ad orandum , quoniam aequὰ in taberna ct in Eeclesia, in foro ct in Templa, ante Altare vel ante sabulum , invocatus Deus audit, ct eos qui merentur exaudit. Hunc errorem alii excitarunt, ut infra . V. Tertium Copitulam Crucer Sacras confringi praeeipit, ct succendi : Leuia species ilia vel infrumentum, quo Christis tam dirὰ
tortas , tam crudeliter occisus es , non adaratione , non veneratioNe ,
vel aliqua supplicatione digna es , sed ad ultionem tormentorum Omortis Has , omui dedecore debouesanda , gladiis eoacidenda , Quibus fuccendenda est. VI. Raartam Capitulum non silum veritatem Corporis O Gu-guinis Doruiui quotidie ct eontinue per Sacramentum in Ecclesia oblatum negat, sed omnino illud nihil esse, neque Deo offerri debere
VII. Ruintum Capitatam Satri ia , orationes, euem Inor, o reliqua bosa pro defunctis Fidelibus a ιivis Fidelibus faeta deridet . nec ea aliquem mortuorum vel in modico posse juvare o mat.
VIIL His idem Petrus Cluniacensis in Epistola priori, seu
Tractatu addit, eos Traditionis &Sanctorum Patrum auctoritatem nega illa. Ita cap. I. ad eos ait: Ad oestram brutam impium haeresim refellendam , innumera misi doetorum Ecclesiasteorum tes monia. suffragantur I sed Φωra auctoritas ct sapientia tanta es, uς eos coram producere usu praesumam, maxime cum didicerim , Hilarium , Ambrosium, Aurasinam, Hierondimum , Gregorium, ct ca xeros judicio majestatis ve rae esse damnatos .... Videriut Catholicstb ua operis letiores , quid pro solo isto , qaod uuae commemoravi C pitulo mereamini, qai Ecclesiam Dei armis fuis spoliare , ct inter hostes inermem consituere decrevisis , μὰ quantum ad Cos jam teliso' gladiis hostilibus exposui s. Praefata omnia Petrobusianorum impia & blasphema dogmata moderni Pieud Reformatores latis ulnis suscepere, ut omnibus patet, δι ne Catholica Ecclesia Tradiationes Patrum ipsiis objiciat, omni auctoritate eos spoliant, dicen tes , eos aliquid humani passos esse. IX. Petrum Briuisium Manichaeam sectam prosemum fuisse autumarunt aliqui: sed immerito, ut puto. Nam ipse in aqua baptiZabat ,: carnes etiam diebus ab Ecclesia vetitis cum suis comedebat. Nam ipso sancto Parasceves die accensa ex ligneis Crucibus Diuiligoo by Corale
123쪽
lnis pyra in qua, ut dicam , Petrus ipse combustus fuit J carnes
in ea coctas comederunt , Quod Petrus Cluniacensis eis expro-hrans: Disigne, inquit, nostra Mei tollere attentasis . Iuod tunc fit flum est, quandυ ad inauditam Divinitatis contumeliam , magno de Crucibus aggere in bufio, ignem immisi is, Dram feci iis , carnes coxisis, O si Possionis Dominica die Paschalem Dominicam praecedente, invitatis publice ad talem esum populis, comedi iis . Manichaei autem nec aquam in Baptismo adhibebant, & a carnium esu abhorrebant. X. Manichaei insuper Vetus & Novum Testamentum rejiciebant: Petrobusiani admittebant. Constat ex Libro de Antichristo ab ipsis scripto anno circiter IIao., quo eorum Fidei profestio continetur: ibi enim dicitur: Chrisianam ex mandato teneri δε ab δει- tribripo separare, patet tam ex Veteri quam ex Novo Te mento'. atque in hunc finem varia, tum ex Veteri, tum ex Novo Testamento proserunt: In eodem Libro cap. I. dicunt: opera ipsiust scilicet Antichristi in funt Sacramenta, Deciatim Sacramentum. Eucharistae , quod odorat vel ut Deum O Gripum . Et cap. 4. Manducatio panis facramentalis es manducatio Corporis Christi in Mura :ei m Christus dixerit: nubtiescumque id feceritis , facite tu memoriam mei. Quibus constat, eos Corporis & Sanguinis Christi in Eucharistia praesentiam pertinaciter negasse. Videant Calvinistae, quos in hoc suo errores habuerint praecelsores, bc masistros . M. Petrus de Bruis exitum , quem meruerat, habuit. In eodem enim rogo, quem ex Sanctis Crucibus accenderat, Zelo Archiepiscopi Arelatensis ac Divina ultione concrematus fuit: Zelus ellum inquit Petrus Clunia censis praefatus flammas Dominicae
Crucis ab eo fuccessas, eum concremaudo , ultus es , postquam planuimpius ille de igne ad ignem , de transeunte ad aeternum transitum feeit. Contigille hanc Petri de Bruis necem circa ann. II 38. fertur. Cumque Petro Cluniacensi asserente per viginti annos haeresi in suam sparserit, ejus initia ad annum III 8. referri probabile est. XII. Petrobustani, vel cis affines, erant etiam illi haeretici, qui, ut habetur in Historia Trevirensi Tom. a. Spici legit Dacheriani pag. aa1., a Brunone Archiepiscopo Ivodii detecti luerunt: de iis enim haec habentur : Izodii, quod Trevericae Dioecesis appenditium es, fueravi eo tempore haeretici, qui substantiam passis vini, quae in
Altari per Sacerdotes benedicitur, in Corpus Christi 9 Sangu uem Ceraciter tra Mutari negabant, nec Baptismi sacramentum parvulis ad faletationem princere dicebaut, ct alia perplura priniebanIur erronea . Cum autem Bruno obierit anno II 23. siit, ut liaeresiS haec circa
Petrobusianae eXordia Ivodii emerserit. s. II.
124쪽
- I ricus quidam, gente secundum aliquos Italus, secundum
alios ProvenZalis, prolestione Monachus circa annum II 4o. De quo Petrus Cluniacensis scribit : Sed post rogum Petri de Brais , quo apud S. AEgidium zelus Melium flammas Dominicae Crucis ab eo
fuccensas, eum coucremando, ultus est .... Hares nequitiae ejus Henricus cum nescio quibus aliis, dotirinam diabolicam non quidem
emendavit, sed immutavit: ct sicut nuper in tomo, μι ab ejus oro exceptus dicebatur, scriptum vidi, non quinque tantum, sed plura Capitula edidit. Inter quae hoc est : Irrideri Deum cantibus Ecclesiasticis: quia qui solis piis affectibus deletZatur, nec altis vocibus a vocari , nec musicis modulis potes multari. Error Monacho Apostata vere dignuS. II. Henrici haereses compendio indicat S. Bernardus Epist. 24 I. ad Hildesonsum Comitem S. AEgidii anno II 7. data: xuduta audivimus ct cognovimus mala, quae in Ecclesia Dei fecit oe facit quo tidie Henricus e mersatur in terra vora sub Osimentis.ovium lupus rapax, fed ad Domini designationem a fructibus ejus cognoscimur illum. Basilicae sine plebibus , plebes μὰ Sacerdotibus , Sacerdotes μὰ debita reverentia sunt , ct e Grisso deinde Chrisiani. Ecele- Duagogae reputantur, Sauctuarium Dei sanctum esse negatur , Sacramenta nonsavita cosentur, dies festivis frusrantur solemniis.
Moriuntur homines in peccatis suis, rapiuntur animae passim ad tribunal terri eum, Misi nec Poenitentia reconciliati, nec Sacra Communione muniti. Parvulis Christianorum Chrisi intercluditur vita , dum Baptismi negatur gratia, nec saluti propinquare sinuntur , Sa vatore licet piὰ clamante pro eis,, Sinite, inquit, parvulos venire
III. Deinde ad Henrici personam & mores transiens: Sed nune audi, inquit, quis ille sit. Homo apostata es , qui retitio Religionis babita nam Monachus extitit) ad Apurcitias carnis oefectili , ran
quam canis ad suum vomitum, es reveros. Prae confusone habiture inter cognatos ct notos non fusiueus, vel potius non permi us ob mamgnitudinem criminis , succi it lumbos suos , O iter qua nesciebat arripuit, factus Drovagus profugus super terram . Cumque meu- dicare coepisset, posuit in fumtu Evangelium , nam literatus erat ser et enale disrahens Verbum Dei, evangelizabat, ut meudicaret . Si
125쪽
quid supra vidZum elicere poterat a simplicioribus populi, vel ab aliqua
Matronarum, id ludendo aleis , aut certe in usus turpiores effundebat . Frequenter siquidem pos diurnum populi plausum, ubere insecuta cum meretricibus iuventus es Praedicator insignis, ct interdum etiam cum conjugatis. Ita Bernardus, ostendens Henricum pravitati doctrinae junxiste scandalum Inorum .
IV. De Henrico ejusque secta & straM , quam Cenomanis secit anno circiter II I 6. dum Hildebertus Episcopatum gereret, fuse disserit Cenomanensis Ecclesiae Chronicon cap. 3 s. ubi postquam descripsit turpes Henrici mores hypocrisi tectos, narrat, eum duos e discipulis suis Cenomanum misisse, quos incauti Cenomanenses, quasi Angelos Domini susceperunt. Gerebant ex mariserieonsuetudiis baculos, is quorum vertice signum Crucis ferro fabricatum eminebat, trabitu & exteriori specie poenitentiam simulantes. Horum fraude & hypocrisi deceptus Hildebertus, qui tunc ad Romanum iter se comparabat, summa ipsos humanitate excepit, jullitque Archidiaconis suis, ut venientem Henricum benigne susciperent, eique conciones ad populum habere permitterent. EX hoc autem quod praefati duo Henrici discipuli baculos, in quibus Crux eminebat gestarent, apparet Henricum in hoc errore a Petro de Bruis, qui, ut di i , Cruces execrabatur, discellii Ie. V. Abserue itaque Pastore, in ovile irruit lupus Henricus agni habitu larvatus. Spargere coepit, Baptismum infantibus inutile , adultis opera bona nihil proficere, Ecclesias non aedificandas, sed jam aedificatas diruendas, Sanctos non colendos nec invocandoS, hymnos in Ecclesia non canendos, Sanctorum Imagines Ec eorum Reliquias conculcandas, Cruces ubique confringendas, & alia etiam morum obscenitatem tangentia . Placuere haec plebi, quae ad ipsum novi hujus dosmatis magistrum confluebat, imo &ex Clericis non pauci plebi in errorem trahendae cooperabantur. R stitit tamen sanior Cleri pars, quae, non obstantibus obcaecatorum minis, silentium Haeresiarchae indixit, eumque oc discipulos Mfautores, nisi resipiscerent, Comite 8c Optimatibus vires praeben tibus, diris devovit. VI. His gestis nihilominus sacrilegos agere apud S. Germ num & S. Vincentium conventus coepit, in quibus nova & turpia dogmata spargere aggrestus est, nempe seminas, quae minuS caste
Vixerant, adhortari, ut coram omnibus vestis suas cum crinibus nudae combureretit, nec quilibet amplius aurum , argentum , posse nes , po alia cum uxore fumeret, uec illi dυtem conferret: sed nudus uu-dam , debilis aegrotam, pauper duceret egenam : nec curarent sive ca-
se ,sive inceste convisium sortiretitur . Dum ea sicut is posterum di
126쪽
Yerat agerentur, ille quid finguia haberent venustatis mirabatur , qua caeteris candore excelleret, vel nitore eorporis splendidior haberetur. Ex jussu tamen illius plebis actio pendebat universa Oa1fectus. Tanta auri, tanta argenti affluentia, s vellet, redundaret, sit opes omnium fotus videretur poffidere : Licet plane multa reciperet,
tamen parcebat cupiditati, ne nimis ambit linus videretur. Verumtamen plura sibi retinens, pauca ad restauratioNem panuοram, qui sicut dictum est incensi fueraui, conferebat. Mus quoque admonitu multi
juvenum ducebant etenales mulieres, quibus ipse pannos pretio quatuor solidorum emebat, quae nuditatem fuam tantummυdo superlegerent... VII. venes, qui nequam ejus consilio uxores acceperant, pameto temporis dilapso curriculo , aut famε, auisupra compus mulierum , ad alias partes transvolabant, feminas relinquentes totius erantes auxilii. Sicque illi aliis in adulterio anaerebant: ct tuae adhue maritis suis supersitibus aliorum connubia illicite expectabant: -- enim ex illis , qui ejus exhortatioue conjugium inierunt, cum multi essent, uxquam uxori suae, vel viro conjux Mem exhibuit vel reverentiam s vel quaelibet alia mulier, quae fornicationi , deliciis vesimentorum jurejurando abrenuntiasset, potuit se continere : sed in dies augmentando facinora , tu deteriora lapsa est. Haec Chronicon Cenomanense pr. x fatum de nefandis dogmatibus, quibus miseros impostor ille contaminabat.
VIII. Cognito interim Hildeberti Antistitis ex Romana Urbe reditu, Henricus in Castrum S. Κali restis vulgo S. Catris) secessit,
ubi die sacro Pentecostes militis cujusdam aedem noctu ingressus, uxorem ipsius constupravit. Solemniter a Ciero exceptus Hildebertus, statim plebem ad Henrico depravatam cognovit, quippe qu. e benedictionem suam respueret, ac Haeresiarcham laudibus esserens, in se & universum Clerum petulantibus Sc contumeliosis
verbis baccharetur : Nolumur, inquiebant, tuam boedictio m. num benedic , caenum Ducti ea. Nos habemus Patrem, habemus Ponti cem , habemus Advocatum , qui te excedit auctoritate , excedit honesate , excedit scientia . Huic Clerici iniqui, Clerici tui ad-lersantur, ejus doctrina coutradicunt, hunc quas sacrilegum dete- santur respuuπt, .erentes quod eorum scelera denudaret prophetico spiritu M. Haec , & alia contra suum Pastorem & Clerum , plebs inlatuata evomebat.
IX. Pastorali tamen mansuetudine Hildebertus omnia sustinuit, Sc studio, ac ad Deum fulis precibus nihil omisit, quin ad
saniorem mentem eam revocaret. Anuit Deus, dum repentino incendio maximam partem 1 uburbiorum permisit comburi, ut
saltem temporali jactura malum propolitum suum deponerent, &P a Ueum
127쪽
Deum quem dereliquerant agnoscerent. Ipsum etiam Henricum pius Ant stes adiit, interrogavit, norantiae, impietatis, naereseos convicit , bc ut ab Episcopatu 1uo discederet imperavit. Ille
eterδ convictus clam aufugit, ut caeteras regiones, nis ocFor es t f ma , smili modo perturbaret ct viperino hiatu Do inficeret. Hacte- suis Chronicon Cenomanense a Mabillonio editum Tom. 3. Vete-Tum Analectorum cap. 3s. Interim ex Henrici discipulis Cyprianum & Petrum Clericos ad Catholicae Ecclesiae fidem Hildebertus revocavit, ut ipse Lib. a. Epist. 24. alias 78. testatur. X. Postquam Henricus e dioecesi Cenomanensi expulsus fuit, ad Pictavos te contulit, tum Burdigalam, & demum Tholosam , erroresque suos in Tholosana regione maxime disseminavit, quam iam alii haeretici e secta Manichaeorum infecerant. Crescente autem ibi numero haereticorum , Eugenius Papa III. pro sui Apostolatus sollicitudine, adversus illos Albericum S. R. E. Cardinalem S Episcopum Ostiensem in Tholosanam Provinciam delegavit. Socium autem laboris Albericus sibi adjunxit Abbatem Clareval-Iensem S. Bernardum s qui concionibus, collationibus, miraculis innumeros ad fidem traxit, multumque apud Tholosanos rem Christianam promovit. De quo ipse Epist. 241. ad Tholosanos scripta anno II 47. Gratius, inquit, agimus Deo, quia non fuit otiosus adetentus noster ad vos . Et mora quidem brevis apud Cos , sed nou tu fructuosa . Veritate nimirum per nos mauissata, manifestata autem
non solum infermone , sed etiam in virtute: idest miraculis Divina virtute patratis, ad manifestandam veritatem eorum quae praedica-hant, & haereticorum dogmatum falsitatem . Miracula recenset Gaufridus Lib. 3. de Vita S. Bernardi cap.6. inserta Tomo a. Oper. S. Bernardi edit. Mabillonicae.
XI. Quinam Henrici fuerit exitus, scribit praefato loco Gaufridus , quod, Et si tune fugit Mereticus ille O latuit, ita tamen ampe
ditae funt viae ejus ct semitae circumseptue s ut vix alicubi posea tutus, tandem captas, ct catenatus Episcopo traderetur , ubi perpetuo carcere damnatum credere par est, ne plures imposterum corrumpe
ret . Ex dictis diglaoscere poterit Lector, Petrum de Bruis & Henricum, aliosque de quibus infra sermo haereticos, praeter alios superiores, Lutheranis Calvinianis Anabaptistis viam sternere coepisse.
128쪽
De Arnaidistis , & Petro Abae lardo.
L A RNALDisTAE ab Arnaldo nomen & errores acceperunt. A Fuit hie gente Italus, patria Brixiensis. Parisios studi L rum causa prosectus Petrum Abaelardum habuit praeceptorem , cujus & erroribus de quibus s. sequenti in imbutus fuit. Reversus in patriam astumia sanctitatis larva, habitu nempe m nastico, novo errore Ecclesiam turbare coepit. Nam praeterquam quod de Eucharistia & Baptismo parvulorum & aliis male sentiebat, spargere aggressus est, nec Episcopis Regalia & Feudos, nec Clericos & Monachos temporale quidpiam possidere poste, sed id tantum laicis concessum esse. Quae & alia cum magnos tumultus excitarent, moverunt Innocentium II. ut coacto Romae Concilio Lateranensi II. anno II 39., cui circa mille Episcopi interfuisse
dicuntur , cap. 23. ea damnaret.
II. De hoc Arnaldo quem Arnoldum 8c Arnolfum appellat
scribit Otto Frisingensis auctor coaevus Lib. I. cap. 27. His diebus Arnoldus quidam religionis habitum habens, sed eum minimΘ, ut ex doctrina ejus patuit , semans , ex Ecclesiastici honoris invidia urbem Romam ingreditur: ac Senatoriam dignitatem , Equestremque ordianem rellovare ad instar antiquorum volens, totam penὸ urbem, ac principuὸ populum adversus Ponti cem Dum concitavit. Unde O ad eorumdem temeritatis vel potius fatuitatis corroborationem , ab eit
ad Principem destinatum tale feriptum invenitur . Inde subjicit Epistolam, quam Senatus & Populus Romanus ad Conradum Romanorum Regem per Legatos misit, qua eum rogabat, ut ereptum a Papa temporale Romae dominium sibi ut olim assumat, & Senatus dignitatem restituat, hoc inserto pentastico: Rex valeat, quidquid cupit obtineat, super hostes Imperium teneat, Roma sedeat, regar orbem , Princeps terrarum, eat feciι Fusinianas , Caesaris aecipiat Caesar , quae funt sua Praeful , Ut Christus jussit Petro Iuvente tributum. Effectum tamen, quem sperabant seditiosi, non obtinuerunt. Nam orisi issimus Princeps bH modi verbis sive sumus praebere o res a MDiuitiaco by Cooste
129쪽
abnuit: quin imo Cenientes ad se ex parte Romanae Ecclesiae viros Ma-gubs ct claros , quoa um uos Guido Pisanus ejusdem Curiae Cardinavilis ct Cancellarius erat, renυvationemque cuiquorum privilegiorumfuorum posui antes, honori d fuscepit, cthonem dimisit., III. Item Lib. I. cap. 2 o. hunc Arnaldum describens: Arealiadui se, inquit, ex Italia civitate Hrixia oriundus, ejusdemque Ee-Hesiae Clericas, ac tant m Lector ordiuatas, Petrum Abatur molim praeceptorem habuerat. Vir quidem natura non hebetis, plus tamen .verborum pro τio, quum sententiarum pondere copiosus . Si gularitatis amator , novitatis cupidus: eujusmodi hominum ingenia adfubricandas haereses , schismatumque perturbationes sum prona . Is astidio e Galliis in Italiam revertos , religiosum habitum, quo amplius decipere posset, induit, omula laceraus, omia rodens, nemini parcens Clericorum ae Episcoporum derogator, Monachorum perfecutor, I scis tantum adulans . Dicebat enim, Clericos proprietatem , Mi
scopos regalia , nee Mouachos possessiones habentes aliqua ratione fa mari posse. Cuncta Me Principis esse, ab ejusque beneficentia in usum
tantum Dicorum cedere oportere . Praeter haec de Sacramento Alia, is , Baptismo parvulorum non sane dicitur fessisse . His alii ue modis , quae longum es enumerare, dum Brime em Ecclesiam perturbaret, laicisque terra illius prurientes erga Clerum aures habentibus, ecclesiasicas malitiosὰ exponeret paginas, in magno Concilio Romae sub Innocentio babito , ab Episcopo G.itatis illius , virisque religiosis accusatur . Romanus ergo Poutifex , ne perniciosum dogma ad plures fer peret, imponendum viro flentium decernit : sicque factum est. Ita homo ille de Italia fugiens ad Transalpixa se contulit 9 ibique in oppido Alemaniae Turego cium doctoris assumens perniciosum dogma aliquot diebus feminavit. Hucusque Otto I risinsensis . IV. Audire quoque praestat Gunt herum Ligurinum celebrem
Poetam Lib. 3. Carminum ita canentem: Cujus origo mali tantaeque . ragiis auctor Extitit Arna laus, quem Brixia protulit ortu
Pesifero , tenui nutriviit GaIlia fumptu
Edocuitque disi: tandem natalibus oris
Redditus, astumia sapientis fronte, diserto
Fallebat sermone rudes, Clerumque procaci Insfraus odio, Monachorum acerrimus bosis, Plebis adulator , gaudens popularibus auris, Pontifices, ipsumque gravi corrodere liqua Audebat Papam s scelerataque dogmata vulgo Distundens, variis implebat vocibus aures .
Nil proprirem Cleri, fundos praedia tristio
130쪽
Ponti cum, nulli cura popularis honorem Abbatum, facras referens concedere leges . Omnia Principibus terreris subdita , tantum Commattenda viris popularibus atque regeuda:
Iisis primitias, ct quae devotio plebis
inferat, ct decimas caseos in corporis usus, Non ad luxuriam sive oblectamina carnis Concedeus, mollesque cibos , cultusque nitorem ,
Illicitu que Deos, lascivaque gaudia cieri , Ponti cum fastus , Abbatum denique laxos
Damnabat penitus mores, Monachosque superbos :Veraque multa quidem , nisi tempora nosra Meles Respuerent monitus, far is admixta monebat . . Et fateor , pulchram fallendi noverat artem ,
falsa probans: quia tantum falsa loquendo Fallere nemo potes : geri sub imagine falsum
Uuit, sar furtim deceptas occupat aures. Articulos etiam Fidei certumque tenorem Non satis exactεsolidus pietate fovebat, . Impia melli is admiscens toxica verbis . Illa suam .ecors in cierum Ponti emque , Atque alias plures adeὸ commoverat urbes, Ut iam ludibrio facer extremoque pudori Clarus haberetur: qaia adtae ni fauor inlita Gente nocet, multumque facro detruncat bonori. Concilio Romae damnatur , ab illo Praefule , qui numeros .etitum contingere nostros meu ab is eua ducit laudabile ista Territus , cla miserae eonfusus imagine culpae , Fugit ab urbe sua , transalpinisque receptus Mi vitetuas Alamannia suspicit Alpes , Nomen ab Alpino ducens , ut fama, LemonNo , Die Turregam, doctoris nomine falsa Insedit, totamque brevi sub tempore terram Perfidus impurὸ foedavit dogmatis aura :Unde venenato dudum corrupta sapore, Ei nimium fas GHrtua vatis iobaereus , Servat adhuc uva gustum gem illa pater .
Ex his quae Guntherus, &Otto Frisingensis de Arnaldo mem rant, quis non videt, hunc modernis Heter Oxis facem praebuisse, qui eum sequentes, Clericos, Episcopos, Monachos, ipsumque Disitigod by Coosl