장음표시 사용
131쪽
que Romanum Pontificem calumniis insectari non desistunt 'V. Extant literat Innocentii II. ad Remensem & Senonensem Archiepiscopum, & S. Bernar dum Abbatem tenoris sequentis: Per praesentia scripta fraternitati vestrae mandamus , quatenus Petrum Ahaelardum , ct Arualdum de Brixia perversi dogmatis fabricatores ct Catholicae ηdei impugnatores, in religiosis locis , ubi vobis melius visum fuerit, separatim faciatis includi s er libros erroris eo-rnm,ubicumque reperti fueriUt signe comburi. Data Laterani I 7. Kal. Augusi s A ad calcem adjicitur asscripta ista nolite o endere cuiquam , donec ipsae literae in Parisiaeensi colloquio , quod prope est , praefentatae fuerint ipsis Archiepiscopis . Litterae istae habentur To-mΟ 6. p. a. Conc. Harduini.
VI. De Arnaldo Brixiensi scripsit S. Bernardus Epistolam is s. ad Episcopum Constantiensem, adhortans eum , ut Arnaldum de Brixia, Italia & Gallia pulsum, & jam apud ipsum delitescentem
expellat, aut potius ad caVenda majora damna vinctum teneat: dc alteram num. I96. ad Guidonem Legatum, monens eum , ut caveat Arnaldi familiaritatem, ne ejus auctoritate abutens securius errores suos disseminet: Arnasus, inquit, de Brixia , cujus conversatio mei ct doctrisa venenum s cui caput columbae, cauda scorpionis es s quem Brixia evomuit, Roma exhorruit , Francia repulit , Germania abominabitur , Italia non vult recipere , fertur esse vobiscum . Videte , quaeso , ne vestrE auctoritate plus noceat. Nam cismo artem habeat, ct voluntatem nocendi, si acce erit favor vestir , erit funiculus triplex , qui di cile rumpitur, supra modum s at vereor nociturus. Et infra : Deinde videtis, qualia pose se ubicumque habitavit reliquit vestigia . Nun μὰ causa vigor Apostolicus hominem Italia ortum transalpinare coegit, repatriare non patitur . xuisvierὸ extraneorum ad quos ejecius es, non eam omnimode cuperet suis
reddidi et D eertὰμ se habere ad omnes, ut omnibus odio habeatur, approbatio judicii es quod portat, ne quis dicat subreptum fuisse Domino Papae. Ruale es ergo Summi Pontificis fugillare sententiam, ct illam sententiam , cujus rectitudinem ejus ipsus in quem data es , etsi lingua di mulat, vita clamat e Itaque favere huic , Domino Papae contradicere est, etiam 9 Domino Deo . VII. Anno Christi II 4s. Eugenii III. primo Arnaldus fax s ditionis in Urbem irrepsit, quae ejus praesentia magis ac magis exarsit. Ita Otto Frisingensis Lib. a. cap. 2o. Comperta vero, inquit, morte Innocentii circa principia Ponti catus Eugenii Urbem ingressus, cum eam contra Ponti cem Dum iu seditionem excitatam invenisset, viri sapientis baud feeZatus consilium de bujusmodi dicentis: ne tu ejus Quem ligno striar : amplius eam tu seditiovem excitavit,
132쪽
proponens antiquorum Romanorum exempla, qui ex Senatus maturiatatis consulto , ct ex juveuum animorum fortitudinis ordine O int gritate totum orbem terrae suum fecerunt. 2'ruare reaedificandum
Capitolium, reformandum Equesrem ordinem docuit. Nihil in dispositione Urbis ad Romauum spectare Ponti em, sinceresibi Gel fiasticum judicium debere. In tantum vero hujus venenosae doctrina coepit invalescere malum, ut nou folium Nobilium Romanorum , δειν Cardinalium diruerentur domus oesplendida palatia s verum etiam Cardinalium reverendae personae, inhoNem fautiatis quibusdam, a furenti plebe tractarentur. Haec Otto, qui addit, ista a morte Coelestini usque ad sua tempora durasse. VIII. Confirmat hoc sequentibus carminibus Lib. 3. Gun
As ubi de medio sublato Praefula fiammo
Eugenius Sacrae fuscepit jura Cathedrae. Ille Petri folidam cupiens couzellere Petram , Ut caput tu mum per caetera membra dolorem Disfundit, Romana petit temerarius aufuMaenia facrilego , totamque nefarius Urbem Inficit impuri corruptam femine verbi: Et post narratam in Clerum auctam seditionem, addit: Iuin etiam titulos Urbis re zare vetustis, Patricios recreare viros, procosque ciuiriter Nomine plebe, , secernere nomen Equestre , ra Tribunorum, fanctum reparare Senatum , Et fenio fessas mutasque repouere leges , Lapsa ruinosis ct adhuc pendentia muris Reddere primaevo Capitolia prisca nitori , Consiliis armisque fua moderamina fummae Arbitrio traftare suo, nihil raris in hac re Ponti ei Summo , modicum concedere Regi , Suadebat Populo . Sic laesa sultus utraque Majestate , reum geminae se fecerat aula .
IX. Sic audacillimus Arnaldus utriusque Ma)estatis detrachor, utriusque factus reus exitium sibi, ut meruerat, comparavit. Ut enim subjicit Otto citato loco: Cum sententia pasorum juste tu eum
δ' canonice prolata , ejus judicio tanquam omnIno auctoritatis vacua conemneretur , tandem tu manus quorumdam incidens in Tasciae M
bus captus, Principis examini Oservatus es , O ad ultimum a Praefe-Ho Urbis ligno adactus, ac rogo in pulverem redacto funere, ne is Ito Iida plebe corpus ejus venerationi haberetur , in oberim Damus .
Ottoni concinit Gunt herus sic : Nw. VII. Par. . Q.
133쪽
dieio Clari nψro sub Principe victus Adpessusque Cruet , flammque cremante solutus ,
In cineres Dberiue tuas Ussipassus in undas , Ne solidae plebis , quem fecerat improbus error , Maroris ossa novo et ueresve Dueret honore .X. Arnaldo extincto, Romanus populus in rebellione adhuc perstitit. Sed Pontifex Imperatorem Romam adventantem juXtaViterbium conveniens, illum sibi adeo propensum reperit, ut Ottone relarente, per aliquot dies una procedentibus, quali inter spiritalem Patrem & Filium dulcia miscerentur colloquia, iatanquam ex duabus principalibus Curiis una Republica essecta, Ecclesiastica simul &secularia tractarentur negotia: & quamvis Romani contrariam legationem misissent, ab Imperatore rejecti
q. II. Petrus Abae ros. I. Etrus Abaelardus seu Abai lardus gente Gallus seu Britan-I nus fuit, ingenio fervidus plus sapere quam Oportet prae
sumens, cum anno a II 6. Parisiis maxima sui nominis celebritate doceret, in plures errores lapsus est. De eo Otto Frisingensis Db. i. de Rebus Gestis Friderici I. Imper. cap. 47. haec habet: Perrus se ex ea Galliae Provincia , qua nunc ab incolis Britaunia dici-rar, originem trahens . . . . Is inquam literarum studiis aliisque facetiis ab ineunte aetate deditus fusi s sed tam arrogans, suoque tautum iu genio considens, ut vix ad audiendos magistros ab altitudine metitis suae humiliatus defenderet. Haluit tamen prim3 praeceptoν em Ro-zelinum quemdam, qui primus nostris temporibus in Logica sententiam ωοcum instituit, O post ad gravissimos viros Anselmum Laudunensem, Guillelmis Campellensem Catalauni Episeopum migrans, ipsarumque dieiorum pondus tauquam subtilitatis acumine Oacuam judicans , non diu fustinuit. Iude magi rum induens Parisios venit puri mam in inventionum subtilitate non solism ad Philosophiam nece suri ram , sed O pro commovevis ad Deum animis hominum ut1lium talens. Ubi occasione quodam satis notε, non bene tractatus , Mouactus in Moxoserio S. Dionsili sectus es. Ibi diis nilinque lectioniae meritationi lucabatis, de acuto acutior , de literato esse Ius es literatior , in Datam , ut post aliquod temptis ab Obedientia Abbatis sui Dis tus , ad publicum prodiret, dbcorique rarsus incium absumeret. Sententiam erga vocum seu uomiuum iuxaturali rebem facultate , vox caute Neologiae admiscuit.
134쪽
nuare de Sancta Trinitate docens ct scribens, tres Personas , vas Sancta Ecclesa non zacua nomina tantum, sed res distinctas fuisque proprietatibus discretas, haerenus ct pidi credidit, O Meliter
docuit, nimis attenuaus, non bonis Uur exemplis, ister caetera dixit
se Sicut eadem oratio est propositio, allum lio,& conclusio, ita, , eadem Eisentia est Pater, Filius, bc Spiritus Sanctus,, . ob hoc Suessionis provinciali contra eum Duodo sub praesentia Romanae Sed is
Legati congregata, ob egregiis viris o nominatis magistris Alberica Remense , ct Leutardo Novariens, Sabellianus haereticus judicatus, Iibros quos ediderat propria manu ab Episcopis igni dare coactus es , nulla sibi respondendi facultate , eis quod disceptandi in eo peritia ab omnibus suspecta baberetur , concessά. Haec sub Ludovico Duibre Francoram Rege facta Dux canno circiter II 1 o. Hactenus Otto
Frisingensis. II. Reclamavit Abactardus ab hac Synodo tanquam a suis aemulis Alberico & Lotulfo promota, SI Legato Romani Pontificis
eorum artibus decepto. Constat hoc ex ejus Epistola I. quae habetur Tomo F. p. a. Concit. Hard. Concilio Suessionensi inserta , qua in sui defensionem multa dicit, & praecipue, quod vocatus au Concilium, sine ullo examine liber suus combustus fuerit sub praetextu quod in eo docuerit, filum Deum Patrem omnipotentem esse: Quare coactus legere coram Synodo Symbolum S. Athanasii in
illis verbis: Omnipotens Pater, omnipotens Filius omnipotens ' ritus Sanuus, ct tamen non tres Omnipotentes, sed unus omnipotens.
Post haec Abbati S. Medardi quasi reus A convictus traditur, in Monasterio ut in carcere recludendus, a quo tamen ad suum S. Dionysii brevi ex Legati indulgentia translatus fuit. Ita sui causam adversus Synodum agit Aba lardus. An autem jure, sequentia demonstrabunt. III. Adeo itaque longe fuit Abari ardus ut resipisceret, ut spintio decem & novem annorum errores addens erroribuS, ad eum comprimendum opus fuerit anno II 4o. Concilium alterum, ne pe Senonense convocare, data Abasardo facultate suam exponen
di doctrinam, eamque ab hostium c ut ajebat calumniis & obiectionibus vindicandi . Ad Synodum invitatus fuit S. Bernardus Clarevallensis Abbas, ut cum Abassardo disputans eum convinceret . Stata die adfuere Praesules ac viri omnium ordinum eruditi. Adfuit etiam Ludovicus VII. Rex Christianissimus una cum Thm-haldo Palatino, & aliis nobilibus, illius congrestus testis futurus. Abas ardo stante coram Synodo prolata sunt Capitula ex ipsis ex cerpta . Quae dum legerentur, Concilio se subduxit, Romanum Pontificem appellans.
135쪽
IV. . O . Sede Apostolicae reverentiam Abaelardus Romani
Pontificis audicio servatuS est, nihilque in mus personam statutum. De omnibus tamen gestis literas ad Innocentium II. Romanum I'ontificena dederunt Synodi Patres, quas ita claudunt: Proptereo cum in conisectu Episcoporum super his eum argueret Abbas Gare assensis etesi 1Uitiae ct dei armatus, ille nec vfessus es , nec gazit , sed 4 die , d loco , a judice, quem ipse sibi elegerat, μὰ ω- ge , sue gravamiue, ut prolovaret liquitatem , Sedem Apostolicam appellavit. Episcopi, qui propter hoc uuam convenerant, Vesraexeverentiae deferentes , nihil in perfouum ejus exerunt , sed tantummo ab Capitula d Sanfiis olim Patribus condemnata medicinali necessita re, ne morbus ferperet , abjudicaverunt. iauia ergo Lmo ille multi-
rudinem trabit post B, ct populum qui sibi credat habet, necessestit huic morbo celeri medicina occurratis :,, Sero enim medicina paratur, si Cum mala per longas invaluere moraS. Proces avs nos in hoc negocis quousque ausi fumus. Tuum, beati me Pater , es de caetero providere, ne aliqua haereticae pravitatis macula decor Ecclesiae contaminetur. Tibi commus es Sponsu Grim, b am ce Sponsi. Tuum es eandem uri viro virginem casam exhibere Chri .
Ita Galliat una Episcopi de Romano Pontifice. Epistola harc integra re1ertair ab Ottone Lib. I. de Gestis Friderici I. cap.48. . Ec in Actis Concilii Senonensis. V. Innocentii rescriptum praefatis locis per extensum legitur. Post multa ergo in honorem Cathedrae S. Petri praemisia, ita con cludit : Nos itaque , qui in Cathedra S. Petri, eui ὰ Domino dictum', Et tu aliquando conversus confirma fratres tuos,, licet-indi'gvi ν esidere eo picimur , communicato fratrum avostrorum Episcopo rum Cardinalium consilio sinata nobis is vestra discretione Cupitula, universa ipsius Petri dogmata , Sanctorum Canouum auitoritat cumfuo auctore dam vimus , eique tauquam haeretico perpetuum HIentium imposuimus. Universos quoque erroris fui Setratares O defensores , 4 Melium confortio sequesrandos, ct excommunicatiouisetineulo innodandos esse eeufemus . Datum Lateraui I a. Kal. Au
VI. Petrus inquit Otto citatus cap. 9. damnationem fui do matis 4 Romana Ecclesia confirmatam cognoscens , ad Cluuiace σCaenobiam se contulit, apologeticum scribens , praeterorum Capitulorum partim verba , ex toto autem sensum negans. Ibi a Petro Cluniacensi Abbate benigne susceptus, S. Bernardo ac Innocentio II. Summo Pontifici, ut vere poenitens reconciliatus fuit, ut ex ejusdem Abbatis Petri Epistola ad Innocentium II. constat, in qua de
136쪽
Abae lardo, postquam ejus cum Abbatibus Cisterciensi & Clare-
vallensi secutam pacem exposuit: Interim, inquit, a nobis admouitus , magis autem a Deo ut credimus inspiratus, dimi fcholarum sudiorum tumultibus, is Cluniaco vepra Abi perpetuam mansionem elegit. Inde Innocentium rogat, ut ejus aetati ac debilitati indulsens, reliquos vitae dies &senectutis suae in eodem Monasterio Abaclardum consummare jubeat. l. VII. Igitur Romano Pontifice annuente in Cluniacensi Coen bio mansit Abanardus, pauco quo supervixit tempore poenitentiae ac humilitatis exhibens testimonia, ut idem Petrus Cluniacensis in Epist. ad Heloissam Paracletensem Abbatissam testatur, donec ob ingravescentes corporis & praecipue scabiei incommoditates, ab eo Cabilonem aeris amoenioris locum missus, ibi ingravescent morbo ad extrema perduci us, praemissa peccatorum consessione, Viatico sumto, animam suam Deo commendanS, eam in manuS Domini pie creditur tradidisse, ut in praefata Epistola Petrus Cluniacensis resert. Obiit Abanardus anno II a. XI. Kal. Maji, aetatis 63. Ejus corpus Heloissae Abhatistae a Petro Cluniacensi Abbate concessum, ad Monasterium Paracletense delatum est Heloissa haec ab AbHardo juvene stupro corrupta, deinde ab ipso desponsata, postea Monialis, demum Abbatissa fuit. Ex his insertur , quod esto Abas ardus in scriptis suis a vero aberravit, cum tamen erroribus Muratis, vere poenitens & Catholicus mortuus sit, Hadireticis annumerandus non videatur.
I. D Rimus error, quem S. Bernardus in Tractatu contra ipsum L cap. a. Abasardo tribuit, est. Quod ponebat in Trinitate
gradus, in majesate modos , numeros in aternitate. Deum Patrem
planam esse potentiam, Filium quamdam potentiam, Spiritum Sasectum nullam potentiam: atque hoc esse Filium ad Patrem quod quamdam potentiam ad potentiam, quod speciem ad genus, quod hominem ad animaι, quod aereum sigillum ad as: ad quae S. Bernardus , ait: Nonue plus, quam Arius hie θII. Secundus dicebat: Spiritum Sanctum procedere quidem ex
Patre O Filio ,sed minime de Patris esse Filiive substantia. Quare S. Bernardus: Unde ergo e inquit, an fortὸ ex vibiis , sicut ct uni-cersa quae facta Dute Nam ct ipsa ex Deo esse non L etur Aposto-Dι, νες τcremr dicere is Eri quo omnia ,,. xuid igitur e Dicemo,
137쪽
ex Patre ct Filio Spiritum San m non alio prorsus procedere modo , quam omnia , ides non essentialiter sed creabiliter , ac notara ereatum si cui ct omniae Aut numquid tertium inveniet sibi modum, quaeum ex Patre Filioque prodaeat e Quia vero dicebat, Si esset Spruritus Sanctus de obstantia Patris , profecto genitus esset, ct duos Pater Filios haheret. Respondet S. Bernardus : Bas vero omne quod de subsantia aliqua es, eo vlixa b iuum a quo es babeat genitorem . Nam ver3 pedicuti, aut lendes, aut phlegmata iii carnis sunt, Qel nos fant de substantia carnis e aut .ermes de ligno putrido prodeuntes aliunde quam de ligni subsantia sunt , qui tamen Mii ligni non funt i Sed O tiseae de subsantia pannorum substantiam habent, generatio
III. Prosequitur deinde S. Abbas ostendens, qu5d si nec Spiritus Sanctus est de Patris & Filii substantia, nee isti de substantia illius , tollitur Consubstantialitas: Aut ergo, inquit, fateatur cum Gelasia , Spiritum Santium de substantia illorum esse , a quibus non
negat procedere s aut certὰ cum Ario consubstantialitatem deneget ,
O praedicet apertὸ creationem . Deinde se Filius de subsantia Patrisas, Spiritus Sanctus non es s distierant necesse es d se ivvicem, non solum quia Spiritus Sanctus genitus non est, quod Filius es, sed etiam Οἰd Filius de subsustia Patris es, quod Spiritus Sanctus non es. inam quidem posteriorem distierentiam Ecclesia Catholica hucusque
nescisit. Si eam admittimus , ubi Trinitas , ubi mitas e .... Porro autem Spiritu Sancto a Patris Filiique substantia recedente , nou Trinitas remanet , sed dualitas. Neque enim dignum es in Trinitate admitti personam , quae nil habeat in subsantia commune eum caeteris .
His & aliis valide Abaelardum perstringit Bernardus. IV. Scio, ipsum in suo Apologetico utrumque hunc errorem a se tanquam situm rejicere ι priorem quidem his verbis: Ruod igitur mihi per malitiam impositum es , quὸd scripserim : xuia Pater
plena potentia, Filius quadam potentia, Spiritus Sansius naua potentia : haec ego verba non tam haeretica, quam diabolica abhorreu 9 δε- tesor , ctes cum suo auctore pariter damno. xuas quis in meis ferimis reperiat, non solum me haereticum, verum etiam haeresiarcham pro teor. Secundum errorem suum este negat pariter dicens : Di
quis me scripsisse asserit, quod de subsantia Patris Spiritus Santius etiam non sit, vel malitiae, vel ignorantia maximae fuit. At quidquid Abae lardus dicat, utrumque errorem ipse docuit in sua introductione ad Theologiam Lib. I. R alibi, ut lesere est apud Alexa dre in Hist. Sec. D.&Q. Disteri. 7. art.6. Ali OS quoque ex sequentibus erroribus negat A lardus fuisse a se scriptoS , vel pronuntiatos, sed sibi vel ignorantia vel malitia impositos . Verum
138쪽
cum S. Bernardus, Guillelmus Abbas S. Theodorici, & alii coaevi,
qui adversus eum disputarunt, viri nec de malitia nec de ignorantia suspecti, praefatos & sequentes errores ei tribuant, & ex ejus scriptis reserant, cujus dicto, an rei an accusatorum 8c quidem talium, in hoc judicio standum sit, prudens decernat. V. Tertio igitur negabat, Diabolum unquam jus aliquod in bominem habuisse, o Filiam Dei earnem assam se, ut bominem liberaret . Nec ob aliud Deum in carne apparuislc, quam ob nostram vierbo ct exemplo iustitutionem : nec ob aliud pa=um esse ac mυrtuum , quam ob fuae erga nos caritatis Uensionem. Hic error non solitan a
S. Bernardo 8c aliis ei tribuitur, sed 3c ab ipso prolatus legitur Lib. a. Comment. ejus in Epist. ad Rom. , δc petulantius in alio loco, quem Abbas S. Theodorici profert, ut videre est apud Alexandre loco citato. Demum Abae lardus ipse suum eise hunc errorem non negavit, cum illum retractaverit his verbis: Solum Filium Dei Incarnatum printeor , ut nos a fermit ut e peccati , ct a jugo Diaboli, liberaret, ct supernae aditum vitae morte sua nobis reseraret. VI. Quarto : Ailerebat, Spiritum Sanctum esse animam mundi.
Hoc Guillelmus Abbas S.Theodorici eruit ex ejus labro Introduci. in Theologiam, ubi tamen opinionem Philosophorum, quod Deus sit anima mundi ad Catholicum sensum videtur inflectere Ahκ- lardus, dicens Spiritum Sanctum esse animam dc vitam animarum per dona stratiae. VII. Quinto : Christum Deum & hominem non esse tertiam Personam in Trinitate, sive Deum proprie hominem non esse dicendum , asserebat Lib. 3. Introd. ad Theologiam, ubi talibus terminis loquitur, ut cum Nestorio sentire videatur, quasi Deum ab homine in Christo secernens : quod Abbas S. Theodorici ei improperat .
VIII. Sexto: Quod libero arbitrio δεῖ adjuvaute gratia possumus beue velle ct agere . Hunc errorem docet Lib. . Exposit. Epist. ad Rom. ia in alio loco, quem Abbas S. Theodorici producit: quae apud Alexandre videri possunt
IX. Septimo : In Sacramento Altaris remanere in aere formam
prioris obstantiae: idest in aere ut in subjecto esse, contra doctrinam Catholicae Ecclesiae, quae vult accidentia panis Sc vini sine subjecto
ullo manere, de quo cum S.Thoma 3. p. qu. 77. art. I. suo loco dixi. X. octavo : Ab Adam non trahi origitialis peccati culpam ,sespaeuam. Hunc errorem docuit Lib. I. Exposit. Epist. ad Rom. , ubi illud Pauli, In quo omnes peccaverunt , ita exponit: ides peccati euam iucumeraut 3 quod inferius, ut apud Alexandre videre est, magis exponit. IIunc errorem in Apologetico retractavit: Ex
139쪽
Adam , inquit, in quo Omues peccavim 1, tam culpam, quam poenam nos contraxis a ero : quia illius peccatum nostrorum quoquὰ peccaeorum omnium origo extitit atque cavo .
XI. Nono: Nullum esse peccatum, nisi in consensu, ct contemtu Dei. Ita docet citato Lib. a. Ex quo XII. Decimo inserebat: Concupiscelitiε, delectatione, O QM-τantia nullum peccatum committi . Quae tamen , praesertim de ignorantia postea retractavit in Apolog. dicens: Mala per ignorantiam facta culpae funt adscribenda , maxime cum per negligentiam nostram contingat nos ignorare, quae nobis nec arium erat praenos: qualis
ille fuit, de quo Gulmisa dicit ,, Noluit intelligere , ut bene ageret ,, . Cruci ores Gripi in ipsa cruci ioue gravi imum peccatum fateor commisiste. XIII. Undecimo : Suggesiones diabolicas per pissicam fieri iuhominibus. Ita enim Abbate S. Theodorici teste, dicebat: Defug-gesione Diaboli solet quaeri, quomodo pini funerere hominibus, cum nee Cerbis, nec signis hoc faciat. Ad quod dicimus, quia facit boeper mascum rerum, lapidum, vel herbarum : quia sicut in natura quo- mumdam lapidum es ferrum trabere, vel libidinem extinguere : ita quidam lapides sunt vel herbae , quibus libido, ira, ct caetera vitia excitantur . Iuando ergo Diabolus vult funerere alicui libidinem , mel iram, vel alia vitia , apponit ei lapidem ilium sive berbam , quam scit, talem babere virtutem . XIV. Duodecimo: Fidem definiebat Uimationem rerum qua non videntur . Si, ut interpretatur S. Bernardus Epist. Iso. modo Tractatu contra ipsum cap. 4. Abae lardus Fidem aestimationem appellat, quasi cuique in ea sentina ct loqui quae vult liceat , ac ea qu.e Fides dictat sub dubia opinione pendula sint . ia non iis ut certo veris firmiter sit adhaerendum, blasphemia est Fidem evertens . Si vero Fidem existimavit firmam adhaesionem rebus a Deo revelatis, debuisset eam non aestimationem, sed subsantiamDeraudarum rerum, immobilem scilicet, cum Paulo appellare .XV. Aliis quoque erroribus gravatum mille apparet ex ejus Epistola Apologetica universis Ecclesiae Sanctae filiis inscripta
Tertio decimo: Quod limites pr. aescriberet Omnipotentiae Divinae, alserendo, Deum plura facere non posse, quam fecerit, aut aliquando facturus sit. Quarto decimo: Quod Animae Christi descensum ad Inseros
Quinto decimo: Quod adventus in fine seculi ad judicandum homines possit etiam attribui Patri. Hunc tamen errorem se
140쪽
DE PETRO AB AEL ARDo. Ias numquam dixisse ait in Apolog. Asientum Filii in Meseculi posattribui Patri, nunquam sciat Deus in mentem meam venit, nςσδε verbis meis afferuit.
Sexto decimo: Quod potestatem lisandi atque sol vendi Apostol is a Christo concessam dissileretur. Hunc errorem correxit dicens : Potesatem ligandi atque fomendi Successoribus Amsolorum omnibus , ut ipsis aeque Apostolis coucessam esse profiteor , ct tam iu- dignis , quam dignis Episcopis , quamdiis eos Ecclesia fusceperit. Decimo septimo: Quod Deum mala nusquam impedire diceret, voluntates hominum immutando . Hunc etiam errorem retractat his verbis : Mala Deum impedire frequeuter, fateor: quia non folism estiectum maliguantium praevenit, ne quod volunt, possint:
Cerum etiam voluntates eorum mutat, ut a malo quod cogitaverunt , peuitres divertant.
Decimo octavo: Quod scripsisset, crucifixores Christi non peccasse. Hunc tamen errorem quia inclusum in decimo, superius retractavit ut dixi. XVI. Tandem quod sentiret, spiritum Timoris Domini irL, Christo non fuisse, nec timorem Domini castum in futuro seculo
extiturum . Hic tamen in ejus operibus non legitur : imo in suo Apologetico oppositum velut Catholicus manifestat, ubi timorem quidem , quem perfecta caritas foras mittit, a Christo excl udit, arcastum timorem in eo profitetur dicens: Casum quippe timorem iufeculum feculi permanentem , qui proprie reverentia caritatis dicitur, tam ipsi animae orsi, quam electis Angelis oe bominibus inessie femper recoguineo . Unde O de ipsis Supernis Spiritibus scriptum est: Adorant Dominationes, tremunt Potesates . H. ec Adielardus , qui errores de quibus accusabatur, partim negavit, partim ex pravo
intellectu sibi impositos dixit. Hoc certum est, in rebus fidei exponendis suspectum se reddidi lic , ut modo Arianus ,. modo Sabellianus , modo Macedonianus, modo Pelagianus, modo novarum haeresum conditor merito videretur. Omnium tamen maculam finali retractatione abstersit. De quo Baronius ad ann. I I .l4. I I .ecc.
XVII. Ut aequivocationis tollatur occasio, sciendum hoc eo dem seculo alium vixisse Petrum Abai lardum, leu Pallardum, vel Bartiarium. Fuit hic patria Salernitanus, profestione Magus, qui tota vita sua usque ad nonagellinum tertium aetatis annum magicis incantationibus Daemonis ope stupenda & pene incredibilia patravit . Mirabilius tamen fuit id quod de illo morti proximo ex vetere Manuscripto apud P P. Olivetanos S. Benedicti resert Sarnelius Epistolarum Tom. a. nempe: Anno Domini II 49. die as. Martii Petrus Bartianus Salernu As Dodior in omni Ioeotia, in