장음표시 사용
141쪽
praefertim L. Ior Artis Necromantiae, cum multos annos legi et, ct ad aetatem annorum s 3. pervexi et, ct cym jam multos discipulos suos Merrare vidi et , paenituit se Necyomantiae operam dedi e .
Accidit quodam die , ut Secundinas UT Fortunatus nepotes Petri iasua Bibliotoeca aperui eur librum coarahieribus Σ' Damoxiorum tiυ-minibus plenam. Isi videntes audientes haec , clamazerunt, currentes omnes de domo , venit etiam Petrus, er videraut pueros
Cum verὸ Petrus perspexi et librum, eidit illum deletum : Osupeus er tremem de fallacia Daemoniorum , ait : O me perditum , qui er alios perdidit Ecce ad jocum puerorum tremunt Daemones σcruciantur : O acceptis libris eos cremavit , ct Spiritus Sancti gratia tactius, cognosceus vitam suam este brevem , venit tu Templum S. Beneditii , ubi sepelivit pueros , ct istis ante Cruci xum genuflexus , orans tribus diebus 2 noctibus, profusis lac mis numquam de templo discedendo , sic orabat s Domine Dyu Gripe, qui de nihilo me fecisi, ad imaginem tuom me creasti, tuo pretiino Duguine me redemisi, ct usque ad baue sententiam me a periculis Daemoniorum praefervasti : Ecce alligatus visculo iuris lubili ad te veuis , ut me folvas , σ ἄ-cet non sim dignus , pietati tua coinfus , tuo pretiino funguine quo redemtus fum , veniam peto . Multa mala feci, pro quibus iram tuam merui , multos perdidi, ct te Creatorem femper ostiendi .... me ct alia orabat Iacomans, ct meruit veniam a Domino. Opietas immensul Pesus caput inclinavit, edi Petrus emisit spiritum , ct in eodem Leo sepultus est, ubi ct Agrippina uxor , ct duo nepotes
sepulti funt. Vixit annos nonaginta tres, menses sex , ct dies u decim . Multa bona reliquit Ecclesiae, , requievit in pace . In isto vere impletum est quod dicit S. Chrysostomus Lib. i. ad Theodorum lapsum: Mn enim ex temporis longitudine, sed ex animi assedia nitetitia aestimatur. Ninivitae siquidem non multis diebus opus babuerunt , ut peccata delerent Da s sed exiguum diei tempus potuit uui
versam eorum abolere iniquitatem : O' latro non multo tempure Paradisi in remm impetravit , sed eo spatio, quo verbum uuam profertur,
eo moments ab ursis totius vitae suae peccatis, etiam ante Apostolos probationis praemium accepit.
142쪽
De Gilberto porretano, & Eone seu Eudone.
q. I. Gilbertus quis fuerit, ct qui ejus errore1.
I. OpMisTICUM Philosophandi ratiocinium, quod Petrum Ah ardum in errores traxit, Gilbertum Porretanum ei ν alia via socium adjunxit. Fuit Gilbertus Pictavensis Episcopus, vitae integritate & Christiana gravitate clarus . Praecepto res habuerat celeberrimos Hilarium Pictavensem , Bernardum Carnotensem , Anselmum & Radulphum Laudunenses. Cum Pnilosophus sibi ilissimus evasissiet, & variis in locis docuillet, 1olebat post inaugurationem suam ex ingenii subtilis magnitudine , O
rationum acumine multa praeter communem hominum morem dicere .
Ita Otto Frisingensis Lib. I.de Gestis Frid. I. Imp.cap. 6.: qui addit,
xuod cum quadam Cice conventum de sua dioecesi Clericorum magnum celebrans, fermoni, quem fortὰ gratia exhortandi babebat , quaedam de Me S.Trinitatis intersereret, d duobus Archidiaconis Arualdo ct Catone tanquam contra Catholicae uormam Ecclesiae doctrinam insi- tuens , ad Summi Ponti is, Romanaeque Sedis examen , interpositε appellatione vocatur . Sic utrique viam carpunt, Romauoque Ponti i Eugenio ab Urbe in Gallias tendenti Senis Civitate Tusciis occurrunt . ciuibus Romanus Antistes auditis , causaque via cυ ita , breviter respondit , se Gallias introire, ibique de hoc verbo , eo quod propter literatorum virorum copiam ibidem manentiam opportuniorem examinandi facultatem haberet, plenitis velle cogu0ι ere . Amebidiaconi in Gallias redeunt, ac confulto Bernardo Iupra memorato Abbate Clare vallensi , eum in commodum causaesuae luctitiiaut . II. Errores Gilberto objectos re: eri Otto Lib.1upra citato c. So. nempe I. xuod assereret Divinum essentiam nou se Deum . II. 3d proprietates personarum non esseπt tua pegna. Ill. auod ThebiQicae personae in nulla praedicarentur propositione. IV. αι od Divina natura non esset incarnata. U. Euδd, meritum humanum attenuando , nullum mereri diceret praetor orsum. V l. αuod, Ecclesiae Aacra melita evacuando, diceret, nullum baptizari uis Ialvandum . Palmaris autem error ille fuit, quo Divinitatem Dei que proprietates, tum absolutas, tum relativas Deum non elle propugnabat, sed Divinitatem esse formam, qua Deus est, Magnitudinem qua Ma R a gnus, Digiti Orale
143쪽
gnus, Bonitatem qua Bonias, Paternitatem qua Pater. Unde, ut prosequitur Otto cap. si .-sa. Pr sidente cum Cardinalibus, Episcopis, & aliis viris venerabilibus, in Civitate Parisiensi Summo Pontifice Eugenio, Gilbertus consistorio praesentatur, de praelatis Capitulis responsurus. Cumque multa ei objicerentur & ad responsionem cogeretur : Inter caetera dixisse traditur: Badaiter cυnfleor , Patrem alio esse Patrem, alio Deum, nee tamen esse hocer hoc. III. Prosanam ad hanc vocum novitatem, qua videbatur a
Deo tollere sinplicitatem, Sc ponere compositionem, sicut cum dicitur Petrus alio est Pater, alio est homo, exhorruerunt omnes . Et praecipue cum sese explicans addit: Aliud est Deo esse , aliud subsistere , sicut aliud Deo esse, aliud Patrem esse vel Dominum . Tuod enim es, ad se dicitur 3 Pater autem ad Filium ct Dominus ad servientem creaturam. Ita ex otione cap. s a. iasia vero se tueri conabatur dicens, omnia praefata Deo inseparabilia eile, ostendit ei S.Bernardus Serm. 8 o. in Cant. quod si quidquid in Deo est, tam in concreto quam in abstracto de Deo non dicitur, quamvis a Deo inseparabile sit, non Deus erit sed creatura : Non igitur, inquit,
sua magnitudo auima , non magis quam sua nigredo corvus, quam suus candor nix, quam sua risibilitas seu rationalitas homo: Cum tamen nec comum sine nigredine , Nec sine caudord uipem, nec bomiuem , qui
non risibilis sit oe ratibualis, unquam reperias. Ita ct anima γanimae magnitudo , et si inseparabiles , diversae tamen ab iuvicem for . momodo non diversae, cum haec in subjecto, illa subjectum subsutitia sit 8 Sola summa ct increata natura , quae es Trinitas Dcus, hane sibi Cindicat meram singularemque suae essentiae simplicitatem , si non aliud ct aliud , nou alibi quoque alibi, sed ne modo quidem ct modo iuveniatur in ea , nempe in femet manens quod habet es, ct quod es femper uno modo es. In ea ct multa in unum , ct diversa iuidem rediguntur, ut nec de pluralitate rerum fumat numerosixatem , mec alterationem de varietate sentiat.
IV. Quia vero cx modo loquendi Gilberti sequebatur, Divini'
ratem qua Deus est, Deum non esse s sicut nec magnitudo, qua anima magna est, anima est 3 nec nigredo, qua corvuS niger est, corvus est s nec rationalitas , qua homo rationalis est , homo est sprosequitur S. Bernardus : Recedant 4 πυbis, carissimi, recedant vo- ωelli , non dialectici, fed haeretici, qui magnitudiuem, qua maguus
es Deus s ct item bonitatem , qua bovus s I ed is sapieutiam , qua sapiens, ct justitiam, qua justus 3 poseremis Divinitatem quo Deus es, Deum non esse impiissime disputant. Divinitate, inquiunt, Deus est, sed Dizixit as neu es Deus . Forsisan non diuvatur Deus esse , qμα
144쪽
tanta es, ut faciat Deum e Sed si Deus non es, quid es ρ Aut enim Deus es , aut aliquid quod non es Deus , aut nisii. Equidem non das Deum esse , sed ne nihilum quidem ut opinor dabis , quam usque adeo necessariam Deo esse fateris, ut non modo absque ea Deus esse
non possit , sed ea sit. Istuod si aliquid es quod nou es Deus: aut minor
erit Deo , aut major , aut par. At quomodo mi r , qua Deus es s Resat ut majorem fatearis , parem . si major, ipsa essummum bovum , nou Deus: si par, duo sunt summa bona, Non unum, quod utrumque Catholicus refugit fensus . yam de magnitudine , bonitate , justitia, sapientiaque , idem per omnia, quod de Divinitate sentimus, sunt, ct cum Deo . Nec enim aliunde bonus , quam unde magnus 3 nec aliunde justus aut sapiens, u e magnas ct bonus 3 nec aliunde denique simul haec omnia es , quam unde
Deus, ct boc quoque nonni e ipso. Ita peracute S. Abbas. V. Deinde ab objecta transiens pergit: Sed dicit haereticus. Iuid e Deum Diotritate esse negas e Mu : sed eamdem Divisitatem qua es, Deum uihilominus assero, ne Deo exeellentius aliquid esse assentiar . Nam mainitudine dico magnum , sed quae ipse es, ne majus aliquid Deo ponam: ct bonitate fateor bonum, sed non alia quam ipse es, ve melius iUo aliquod mihi Oidear iuvieni e : de caeteris iv hunc modum . Securus o libens pergo inoffensi s ut sunt pede iurius Butentiam qui dicebat: Deus nonnis ea magnitudine magnus es, quae es quod ipse. Alioquin illa erit major magnitudo quam Deus. Augustinus hic es t Lib. s. de Trinit. cap. Io. validissimus malleus baereticorum. Si quid itaque de Deo proprie dici possit, rectius co gruentiusque dicetur : Deus es magnitudo , bonitas , justitia, sapientia, quam Deus es magnus , bonus , jusus, aut sapiens . Veritatem hanc propugnavi Tomo a. in I. partem q.3. de Estentia Dei Dub. a. s. a. qu. 4. de AttributiSDub. I. s. a. , &Tomo in I. p. qu. 3. de Divinis Relationibus Dub. a. s. a. quae Studiosus adire poterit: tum
UI. Postquam auditus fuit Gilbertus, ut dixi, in Synodo Parisiensi coram Eu genio III. Romano Pontifice anno II 47. Adamo de Parvo Ponte Parisiensis Ecclesiae Canonico, & Hugone de
Campo Florido Regis Christianissimi Ludovici VII. Cancellario
contra ipsum agentibus, vocatus iterum fuit anno sequenti II 48. ad Concilium Remense coram eodem Eugenio. Ibi Gilbertus Porretanus erroris convictus est a Gothescalco Praemonstratense Abbate , a S. Bernardo Clar allensi, S. aliis. Unde S. Bernardus Serm. 8 o. citato in Cantic. Non immerito , inquit, nuper in Concilio quod Papa Euexias Remis celebravit , tam ipsi quam catens Episcopis
145쪽
1 copis perversa ossa es , ct omnino fuspeera expositio illa in libro Gi
berti Episcopi Pietaviensis, quo super verba Hoetii de Trinitate sanu a quidem atque Catholica, commentabatur hoc modo is Pater se veritas, idest verus, Filius est veritas, idest verus , Spiritus San- ctus est veritas, idest verus: Et hi tres simul non tres veritates, ,, sed una veritas, idest unus verus M. O obscuram perversamque explanationem l xuam veritis faniusque per contrarium ita dixi et . , , pater est veruS, idest veritas; Filius est verus, idest veritas, Spi- , , ritus Sanctus est verus, idest veritas: Et hi tres unus verus , se idest una veritas.
rogatus ipse fuit, an Capitulis in eo contentis & damnatis libere renuntiaret, cui ipse respondit, se paratum esse omnibus, quae a Synodo decreta ellent subscribere, unde scribit Gaufridus in Vita S. Bernardi I.ib. 3. cap. s. Ita demum Apostolico judicio ct auctoritate universalis Ecclesiae error ille damuatur s Episcopres Gillebertus, an eidem damnationi consentiat, interrogatur. Consentiens , O publice refutans quae prius scripserat oe s maverat, indulgentiam ipse consequitur, maxime quod ab initio cautus fuisset , ea lege eamdem iu-gredi disceptationem, ut promitteret se se sine ulla obstinatione pνo Ecclesiae Sanctae arbitrio correcturum libere fuam opinionem. Confirmat hoc S. Bernardus ipse dicto Serm. 8 o. in Cantica, ubi post refutatum ut supra in Galeberti errorem sic concludit: Sed Me minime jam contra ipsum Gilbertum loquimur s quippe in eodem conventu sententiae Episcoporum humiliter acquiescens , tam haec , quam caetera digna reprebensione inventa , proprio ore damuavit. VIII. Quapropter Gilbertus licet erronea & haeretica senserit, quia tamen line pertinacia, quae sola facit haereticum, Ea non propugnavit, suo honori & sedi restitutus fuit, Archidiaconis qui eum acculaverant, in gratiam receptis. Ita Otto Frising. Lib. I. citato cap. 37. Episcopus vero praemifam Summi Antificis sententiam reverenter excipiens, Archidiaconis fuis tu gratiam receptis , cum ordinis integritate O bonoris plenitudine ad propriam diae ce
IX. Pro praesentis cauta coronide observandum censeo id, quod refert Otto cap. 37. nempe quod in prauata Synodo Remensi Episcopi Galliarum, auctore S. Bernardo, quoddam quasi symbolum, seu Fidei consellionem contra Gilberti errores ediderunt. Hoc tanquam Romani Pontificis supremam in rebus Fidei statuendis auctoritatem laedens, Senatus Cardinalium , qui ibi aderant, graviter accepit, ac proinde ad Eugenium Pontificem querelas detulit , quod ipsis praesentibus &inconsultis Gallicani Episcopi ea ausi
146쪽
sint sacere, quae nec orientales unquam secerunt f imo nec ullus veterum Patrum, qui semper decreta fidei Romano examini servarunt terminanda , addentes: Volumus igitur, huic tam temera riae novitati celeriter assuetas ipforumque coutumaciam punire novdifferas . X. Hoc audito Summus Pontifex S. Bernardum ad se vocavit, eique benigne injunxit, ut hoc laci um, & facti qualitatem sincere exponeret: Cui ille humiliter er eum reveremia respondit, se .eιDomiuos Episcopos nihil de praefatis Capitulis de Ufe : sed quia ab Episcopo Pictavino audierat, ut Mes fua scriberetur, idcirco quia solus nollet , illorum auctoritate ac testimonio simpliciter se quod fentiret , expinuisse . Hocque tam bumili quam modesto responso praedi-dilia Cardinalium indignatio conquievit: ita tamen, ut praefutum scriptum , tanquam inconfulta Curia prolatum, velut austoritatis poudere carens, pro Ombolo in Ecclesia, quod in Conciliis contra haereses congregatis fleri solet, non haberetur . Ita auxiliante Deo prudentia
Romani Pontificis Eugenii, Gallicanis Episcopis acquiescentibus, hoc diisidum extinctum fuit. Ex Capitulis autein a Synodo editis solum de primo Pontifex definivit: Ne, inquit Otto, aliqua
ratio in Theologia inter naturam ct personam divideret, neve Deus Divina E otia diceretur in feno ablativi tostum , sed etiam nominativi .
XI. Ex hoc facto nescio quomodo occasionem sumserit Natalis Alexandre in Hist. Mel. Secuti ix. & I a. Disteri. g. inferre, dcfuso calamo asserere, Episcopis in Conciliis congregatis ineste jusjinbolum, & fidei definitiones edere , & ad Romanum Pontificem editas solum confirmare , cum ex hoc quod in Synodo Remensi contigit, potius colligatur, decreta fidem tangentia ab Episcopis in Conciliis congregatis sine auctoritate Romani Pontificis edita , nullius ponderis elle s nec huic Gallicani Epitcopi reclamarint.
Tutius igitur Alexandre communem Angelicum Magistrum Sanctum Thomam audire debui flet praesertim a. a. qu. I. art. IO. , ubi INova, inquit, editio Srmboli necessaria es ad vitandam infa=gentes errores . Ad illius ergo auctoritatem pertinet editio Θmboli, ad cujus audioritatem pertinet Maliter deιerminare ea quae funt ei, ut ab
omnibus inconcussa Me teneantur. Hoc autem pertinet ad auctorit item Summi Ponti is, ad quem majores di iliores Ecelesiae quinsiones referuntur , ut dicitur in Decretalibus , Extra de Baptismo C. Majores . Unde ct Domitius Lucae 3 a. Petro dixit, quem Sum mum Ponti em consitati,, Ego pro te rogavi, Petre, ut non deficiat fides tua, & tu aliquando conversus confirma statr2S tuoS, , .
Ea hujus ratio est, quia uxa Ades debet esse totius Ecclesia fecunda, illud
147쪽
illud I. Cor. I. Idipsum dicatis omnes , & non sint in vobis schismata se . Iuod fervori non posset, nisi quaestio Mei exorta determinetur per eum , qui toti Ecclesiae pro si s ut sic ejus sententis a tota Ecclesia teneatur. Et ide3 ad Blam auctoritatem Summi Ponti eis pertinet nova editio Θmboli , Aut oe omuia alia , quae pertinent ad totam Ecclesiam , ut congregare S Nodum generalem, di alia hujus nodi. Haec S. Thomas, quae ad priciens fatis sint. Cum de hoc egerim Tom. I. in I. p. qu. 3. de Locis Theol. Dub. F., R in Uera
Ecclesia tum Tomo I. cap. I I. tum d OmO a. p. I. art. 3.
q. II. De Eone seu Eudone . I. π Um Eugenius Pontilax Romanus Remis adhuc moraretur . t reserente Willelmo Neubrigensi Lib. I. de Rebus Anglicis cap. I9. oblatus est ei quidam vir pestiser, qui spiritu plenus
diabolico praestigiali astutia tam multos seduxerat, ut fretus sequentium numero formidabilis aberraret, Ecclesiis maxime Monasteriisque infestus. Diu itaque debacchatus, tandem a Remensi Archiepilcopo captus est , dc Concilio exhibitus. Eudo is dicebatur , natione Brito agnomen habens de Stella, homo illiteratus &idiota, ludificatione Daemonum ita dementatus, ut cum sermone Gallico Eon diceretur, ad suam personam pertinere crederet, quod in Ecclesiasticis exorcismis dicitur, scilicet per Eum, qui venturus est judicare vivos A mortuos Sc seculum per ignem . Ita plane fatuus, ut Eon 8c Eum nesciret distinguere: sea supra modum stupenda caecitate crederet, se esse judicem vivorum & mortuorum. Unde Otto Frisingensis noc nomine Per eum ipsum appellat Lib. I. cap. s 4. quia tauquam Dei filium se nominans , multam post se rudis populi traxit multitudinem, dicens quod ipse esset, per quem omnis
oratio coucluditur, cum dicimus, Per eum ccc.
II. Praestigiis suis dementatam totam plebem sibi devinxerat, quae illum tanquam Dominum dominorum 1equebatur . Interdum mira velocitate per diversas Provincias ferebatur. Interdum cum suis omnibus in locis desertis morabatur, moxque instigante Diabolo improvisus erumpebat, Ecclesias o Monasteria Invadens. Sibi ac suis cibos lautillimos quos volebat parantibus Daemonibus promtos habebat: sed quia aerios, quantumcumque illis vescerentur, modico ructu exinanitis, Ianta mox sequebatur esuries, ut eosdem repetere cogerentur . Quicumque eX illis cibi vel modicum gustallet, mente corrupta spurcissimae illi multitudini con
148쪽
tinuo adhaerebat. Cum quidam miles ejus propinquus ad eum accedens eum monuisset, ut a Daemoniaca illa secta recederet, ille suspensum hominem tenens, ostendit ei in multiplici specie pha lasticarum opum multitudinem, ut blandiente visarum rerum ille cebra caperetur, dicens ei, Propinquus es noster, sume de nostro quod & quantum vis. Verum homo prudens, videns correctio nem se in vanum fudisse, exivit, ut abiret. Armiger vero ejus conspectum mirae pulchritudinis accipitrem concupivit, & petitum manu prehendit. Quod cum vidillet dominus abiens, clamavit, Abjice quod portas: non est enim avis, sed Daemon in avem transformatus . Sed cum insipiens nollet audire monentem, mox conqueri coepit, quod accipiter unguibus sibi pugnum stringeret, mox ab eodem per manum in aerem sublevatus, miser ille amplius
III. Tot tantisque praestigiis , quibus passim debacchabatur,
commoti Principes, ad eum comprehendendum exercitus sepe miserunt, sed frustra, evanescebat enim, nec inveniebatur. Tan
dem ope Daemonum fraudatus qui tantum agunt, quantum Veijudicio eis agere permittitur levi negotio a Remensi Archiepiscopo comprehensus est 3 3c populus insipiens, qui eum sequebatur dilapius est. Porro discipuli qui ei arctius adhaerebant, ejusque cooperatores extiterant, cum ipso capti sunt.
IV. Cum ergo staret in conspectu Concilii, interrogatus a Summo Pontifice quisnam eisset, respondit: Ego sum ille qui venturus est judicare vivos & mortuos &seculum per ignem. Habe hat autem in manu sua baculum inusitatae formae, in superiori scilicet parte bifurcum. Interrogatus quid sibi vellet baculus ille . Res, inquit, grandis mystgrii est. Quamdiu enim, sicut nunc videtis , duobus Coelum Capitibus suspicit, duas Orbis partes Deus
possidet, tertiam mihi partem cedens: Porro si eadem duo superiora capita baculi submittam usque ad terram, & interiorem ejus Partem quae simplex est , erigam , ut Coelum suspic at s duabus Mundi partibus nilii retentis, tertiam tantummodo partem Deo relinquam. Ad haec risit totum Concilium , & hominem in tantam dementiam lapsum derisit. Ne tamen pestis diutius serperet, decreto mandavit, ut diligenter custodiretur. At paulo post Daemonibus , quorum usus fuerat famulatu, miseram animam morte consignavit. V. Discipuli vero ejus, quos magnis ornaverat nominibus, alium scilicet vocans Sapientiam, alium radicium, cAterosque in hunc modum, cum nulla ratione reli piscere vellent, sed potius de falsis gloriantes nominibus, in tantum ut qui Pudicium vocabari Tom. m. Par. IV. S tur , Diotrigod by Corale
149쪽
tur, suis detentoribus ultricem sententiam comminaretur: Curiae prius, & postea ignibus traditi, ardere ad mortem, quam ad vitam corrigi maluerunt. Imo referente quodam venerabili viro, qui eorum supplicio interfuit, ille qui dicium dicebatur, cum ad mortem duceretur, auditus fuit crebro dicere Terra fudere , tanquam ad oris ejus imperium, sicut olim Dathan o Abiron, terra aperienda esset, & hostes ejus devoratura. Tanta vis semel infixi cordibus erroris fuit. Haec ex Willelmo citato loco decerpta sunt. Hax dixi, ut magis appareat, in quantam abripiantur dementiam ii quos Daemon possidet. Anno II 48. haec contigere.
De novis Apostolicis, & Folmaro.
q. I. Nost Apostilici, eorum morer, ct errore1. I. T Ovos appello Apostolicos, ut eos ab Antiquis distinguam, de quibus supra egi Cap. 36. Ex inseris nullo A hominum particulari auctore haec haeresis revixit apud
xusticanos & illiteratos homines, qui cum alium magistrum non haberent, hoc specioso nomine Apostolicorum errores suos tege hant . Apostolorum vitam se imitari gloriantes, nihil proprium possidebant, per Urbes nudis pedibus cum feminarum comitatu vagantes, solo questu & eleemosynis victitabant. Verum ab Apostolis sicut tenebrae a luce in moribus & doctrina distabant. Detegit hoc S. Bernardus Sermoneri in Cantica: Ubi, inquit, aposto
ιiea forma O vita quam jactatis e Illi Apostoli) clamant, vos fumsurratis: illi in publico , vos iu angulo : illi se ut nubes volant, , vos a tenebris ae subterraneis domibus delitescitis. xuid simile illis iu bis Ostenditis e An quὸd Oobiscum mulierculas uoti utique circumducitis , sed ineluditis s' Non aeque comitatio , ut eisabitatio suspicio mi patet. Verum quisnam de illis sinistrum quippiam Dis caretur , qui mortuos fuscitabant f Fac tu simititer, O uua recubante putabo seminam virum. Alioquin temere tibi usurpas illorum dispensationem, quorum sanctitatem non babes . Cum femiua semper Use, O non co-LNUcere feminam, nonne plus es quam mortuum fus itare ' Ωuod inus es non potes, O quod majus es vis credam tibi e aeuotidie la-3us tuam ad latus juvenculae es in mensa s letius tuus ad Iedium ejusia comera , oculi rui ad illius scalor tu colloquia , maxur tua ad ma
150쪽
s ipsius in opere : ct conliseus eis putari e Epo ut sis: sed ego δε-
spicione non careo . Scandala mihi es: tolle scandali causam , quo te probes verum ut jactitas Evangelii aemulatorem.
II. Cum ergo suae sectae auctores Apostolos non haberent, nec ullum hominum proferre possent, concludit idem Sanctus Abbas Serm. . in Cant. , a nullo alio quam a Daemone mille suggestam: Nunc autem videte, inquit,s non propria Daemonam ct non θυminum ludi catis haee, fecundum quod praedixerat spiritus. Praere ab illis fuae Desae auctorem s neminem dabunt. mae oaeresis non ex hominibus proprium habuit haeresiarcham e Manichaei Manem habuere principem O praeceptorem , Sabelliani Sabelliam , Ariani Ariam , Eunomiani vomiam, Nestoriani Nestorium. Ita omnes eaeterae hujusmodi pse sui singulos manseros homines habuisse noscuntur , d quibus originem simul duxere ct nomen. xuo nomine istos titulave censebis e Nullo et quoniam non es ab bomine illorum haeresis, neque per hominem illam acceperunt. Absit tamen, ut per revelationem yeis oristi, fesmagis ct absque dubio uti Spiritus Sanctus praedixit per immissonem ct fraudem Daemoniorum in Θρoeris loquentium mendacium . prohibentium nubere . Haec S. Bernardus. III. Primus ergo ipsorum error erat, quod damnabant nuptias , continentiae voto se obstringentes , 8c tamen cum feminis cohabitabant. Quod nuptias damnarent, ab aliis haereticis , praecipvh Manichaeis, quos supra impugnavi, hauserunt. Quod vero continentiae voto adstricti cum seminis habitarent, praeter ea quae supra contra hoc dixit S. Bernardus, addit Serm. 66. in Cant. In
hypocrisi plane hoc, ct vulpina dolositate loquuntur , Angenter se is
dicere amo e castitatis, quod magis eausa turpitudinis fovenda ermultiplicaudae iuvenerunt. 'Quidam vero nuptias quidem virginis cum virgine admittebant , sed secundas nuptias damnabant, asserentes, quod primi
quos Deus conjunxit Adam & Eva virgines erant, unde inter bant , conjunctionem secus praesumtam ex Deo non esse . Sed hosita perstringit S. Abbas : aetis tibi dixit propterea d Deo conjunctos
quia virgines erant e Nam a criptura hoc non loquitur . An noti vi
gines erant, inquis e Erant: sed non est idipsum, copulatos zirgiues , ct copulatos quia vir ines. xuamquam ne boe quidem Nominatim di-Hum reperies, quod .irgines essent, quamvis essent. Sexuum fanὸ expressa diversitas est, non virginitas, cum dierum es se Masculum& feminam creavit illos ,, . Merit3 quidem. Non enim maritaliseopula corporum requirit lutegritatem , I ed sexuum aptitudinem : Bene protura ipsam institueus Spiritus d aueius sexum expressi, et thon talem tacuit, nec dedit occasonem zevandi verbum inpiosis τuIIecu S a iis .