장음표시 사용
251쪽
dentia etiam Inquisitoris Minoritae damnatus fuit, damnationis sententia injusta & iniqua dicenda erit. Quod sane a quoquam temere minime dicendum est . Num defensori aut Iudici deferendum sit, Lectorum esto judicium . q. IV. De Gordo.
Iesu logus ex ordine Praedicatorum i quamvis Trithemius, ocaliqui sub dubio referant) re vera fuit. Is ad sobrietatem non sapiens, nec ad mensuram fidei, sicut oportet, nec prout in Sacro Ordine institutus erat, multos de Deo, & de aliis errores in suis concionibus & scriptis maxime super Evangelium Ioannis evulgavit, de quibus quaestione habita primum ab Henrico Archipraesule Coloniensi, deinde a Joanne XXII. Pontifice Maximo viginti sex errorum capita inventa sunt, & damnata. Quare Ekardus iste a Taulero in Opusc. de Convivio , vel ut insignis pietate 8c doctrina Theologus, Sca BZovio ad annum I 337. immerito laudatur, & ab opposito Raynaldus, in Annal. ad dictum annum, Echardum velut haeresiarcham indebite traducit, quia Sedis Apostolicae judicio parens, OmneS, ut infra dicam, ante mortem errores retractavit.
II. De Echardi errorum damnatione extat ipsius Joannis XXII. Decretum, seu Epistola, in qua ait : Dolenter referimus, quod quidam his temporibus de partibus Neutoniae Ehardus nomine, Do Horque, ut fer ur , Sacra Paginae , ac Professor ordinis Fratrum Praedicatorum, plura voluit sapere quam oportuit s ct non ad sobrietatem, neque secundum mensuram Fidei, quia is veritate auditam avertens ad fabulasse convertit . . . . Ex inquisitibne siquidem contra eum operbis auelaritate venerabitis Fratris nobi murici Coloniensis Archiepiscopi, prius Deia, ct tandem auctoritate nostra in Romana Curia renovat , comperimus , evidenter consare per confessonem ejusdem
Elardi, quod ipse praedicavit dogmatizavit oescripsit Quinti sex
Articulos, levorem qui sequitur continentes. III. Eos deinde enumerans , Primus Articulus inquit est. Interrogatus quandoque , quare Deus Mundum non prius produxerite Respondit tunc ficut nunc : αυδd Deus non potuit priia producere Mundum, quia res nou potes agere aute quam sit . Unde quam citis Deus fuit, tam citὸ Mundum creavit. Secundus: Item concedi potes, Mundum fuisse ab aeterno. Tertius : Item simul Ofemel quando Deus fuit, quando Filium Mi coaeternam per dimota coae zalem Deum gemnuit , etiam Maudum creavit. . Quar-Diuitiam by Cooste
252쪽
Quartus : Item in omni opere etiam malo , mala sequam tam paeva quam culpae, manifesatur σ relucet aequaliter gloria Dei. Quintus 2Item vituperans quempiam vituperio , ipse peccato vituperii laudat Deum : ct quo pilis vituperat o gravius peccat, amplius Deum laudat . Sextus : Item, Deum ipsum quis blasphemando, Deum laudat. SeptimuS : Item, quod petens hoc aut hoc , malum petit oe male , quimvexationem boni o negationem Dei petit, ct orat Deum Abi negari.
Octavus : xui non intendunt res, nec honores, nec utilitatem nec de ootiovem internam, nec I anctitatem, nec praemium, nec Regnum Caelo rum , sed omnibus iis renuntiaverunt, etiam quod suum es, in illis hominibus bosoratur Deus . Non us : Ego nuper cogitati, utrum ego vellem aliquid recipere is Deo , vel desiderare s ego volo de hoc valde
bene deliberare s quia ubi ego essem aeeipiem is Deo, ibi essem ego fabeo, vel infra eum, sicut unus famulus , vel fervus , o ipse sicut Domi-vus in dando s ct sic non debemus esse in aeterna vita . Decimus: Nos transformamur totaliter in Deum ct convertimur in eum simili modo , sicut in Sacramento panis convertitur in Corpus Christ : si e ego convertor in eum, quod irae operatur me suum esse. Suum, non stimile per viventem Deum verum es, quod nulla ibi es di-
studiis. Undecimus : 2uidquid Deus Pater dedit Filio sub Suigenito
in humana natura , Boc totum dedit mihi: hic nihil excipio , nec unionem, nee fantiitatem , fed totum dedit mihi sicut sibi. Duodecimus :&uidquid dicit Sacra Scriptura de Christo, hoc etiam totum veri catur de omni bona ct Divitio homine . Decimus tertius : ciuidquid proprium es Divinae naturae, hoc totum proprium es homini juso ct divino : propter boc se homo operatur quicquid Deus operatur, ct crea- ωit una cum Deo coelum ct terram, ct es generator Verbi aeterni s o Deus μὰ tali homine nesciret quicquam facere. Decimusquartus zBonus homo debet sic consυrmare voluntatem suam voluntati Divinae ἐquὀd ipse velit quicquid Deus vult : quia Deus vult aliquo modo me peccasse , nollem ego , quod ego peccata Non commisissem s O baee svera paenitentia. Decimusquintus: Si homo commise et milia peccata mortalia, si talis homo esset recte dispositus, non deberet velle , Ie ea nou commisisse .
Decimussextus : Deus proprie non praecepit actum exteriorem. Decimusseptimus: Actus exterior non es proprie bonus , nec divi nus : uec operatur Deus proprie, neque parit. Decimus lavus : -- feramus fructum aetuum , nou exteriorum , qui nos bunos non faciunt , sed anuum isteriorum , quos Pater in nobis manens facit oe operatur . Decimus nonus : Deus animas amat, non corpus extra . Vige1imuS:
liuod bonus homo es Unigenitas Filius Dei. Vigelimus primus: Homo nobilis es ille Uxigenitus Filius Dei, quem Pater giemaliter getiuit.
253쪽
Vigesimus cundus: Pater generat me suum filium, O eumdem Mnum , quidquid Deus operatur, hoc es unum, propter Megenerat ipse me suum Filium Anὰ omni disitiesione . Vigesimustertius: Deus es uxus omnibus modis , ct secundum
amnem rationem 3 ita at is ipsi must invenire aliquam multitudinem tu intellectu, CeI extra intellectum : qui enim duo videt, Oel disin-Hionem videt, Deum non videt: Deus enim unus es extra numeram ct supra numerum, nec ponitur suum cum aliquo : sequitur, nulla igitur
iis ipsi Deo di πHis esse potes , aut intelligi. Vigesi inusquartus :Om,is disiudito es a Deo aliena s neque in natura, neque in Personis Irobatur , quia natura usa est uua , ct hoc unum, oe quaelibet Persona ast una , ct ad usum unum, quod natura. Vigesimusquintus: Dum dicituris Simon,diligis me plus his ,,
Sensus es, idest plus quam isos: beπὸ quidem, sed non perfectΘ s in primo enim ct fecundo, ct plur O minus, ct gradus es ct ordos in uno
autem nec gradus es, nec ordo. mi igitur diligit Deum plas quam proximum, benὸ quidem, sed nondum perfeM. Vigesimu sextus: Omaies creaturae funt unum purum nihil: non dico , quδd sint quid modicam , vel aliquid: sed quὸd sint unum puram nihil. IV. Objectum praeterea extitit dicto Ehardo , qu)d praedicaveris alios duos Articulassub his eterbis. Aliquid es in anima quod es in-ereatum, O increabile . Si tota anima esset talis, esset increata b iu- creabilis sct hoc es tutellectus. Secundas Articulus . γδd Deus noves bonus, neque melior, Neque optimus : ita maia dico, quando camque voeo Deum bonum, ac si ego albam vocarem nigrum. Hos errores ex
diciis & scriptis E Lardi, qui vere evanuit ac desipuit in cogitationibus suis, recenset Joannes XXII. U. Super quos serio examine Theologorum & etiam Cardinatium perpensos, & gravi censura notatos, sententiam damnationis hisce verbis pronuntiavit: Ne Articuli hujusmodi, seu eontenta in
eis, eorda simplicium apud quos praedicati fuerunt, ultra inficere va-Dant , neve apud illos zel alios quomodolibet iuvalesant , nos de di-Horum Fratrum nostrorum consilio , praefatos quindecim primos Arti eclos , ct duos alios ultimos , tauquam haereticos 3 dictos verὸ alios su- decim , tanquam maia fonantes , temerarios cti pectos de haeresi s ac nihilominus Libros quoslibet , fea opuscula ejusdem Ekardi, praefator Articulas, seu eorum aliquem contiaentes, damnamus, ct reprobamus expresὰ . Si qui veris eosdem Articulos pertinaciter defendere Celopprobare praesumserint, contra illas, qui praedictos quindecim Articulis , ct duos alios ultimos , seu ebrum aliquem sic defenderint, aut
opprobaverint, tauquam contra haereticos s adversus veris eor, qui alios
κictos avdecim Articalor, prout foncnt verbo eorum, defenderim, out
254쪽
V. Hactenus audivimus EX ardum errantem,&Joannem XXII. errores ejus damnantem. Audiamus modo Exardum poenitentem, &ejus publicam poenitentiam testimonio suo eundem Joannem confirmantem. Sic ergo prosequitur: Porrὸ tam illis, apus quos praefati Articuli praedicati , seu dogmatizati fuerint, quum quibuslibet aliis, ad quorum devenere notitiam, volumus notum esse , quod , prout constat per publicum infrumentum inde confectum, praefatus Mardas an e vitae sua Fidem Catholicam prositans, praedifrorvii uti sex Articular,quos se praedicasse confessus exsiti necnon quineumque alia per eum Ieripta Odicta, μὰ in furiis, sis is praedicarionibus , quae possunt generare is mentibus fideliam sensum haereticam vel erroneam, ac vera Fidei ivi eum s quaatum ad illum fensum revocavit , ac etiam reprobavit, ct haberi voluit pro Ampliciter, o totaliter revocatis, ae s illas ct illa sigillatim Osingulariter re eas, fet , determinationi Apostolicae Sedis nostrae, tam se, quam scripta sua ct dicta Omnia subjiciendo . Dat. Avenione F. Kal. Aprilis. Pon ris nostri anno II. Quibus apparere videtur, Ehardum ante damnationem obiisse, eamque poenitenti retractatione praevenisse. VII. De Ehardo Trithemius Lib. de Script. Ecclesiasticis ad annum 33 Io. Mardus, inquit, vel Aiesrdus, Sacri ordinis , ut quidam volunt, Praedicatorum vir in Divinis Scriptaris eraditus, ctis Philosophia Ari teliea omnium suo tempore desiissimus, ingenio subtilis , ct clarus eloquio s sed dum nimis Milosophiam insequens, novitatem terminorum contra Theologorum consuetudinem abique --
miscit , varios errores inducit , inter quos extant decem ct septem Articuli a Summo Ponti e damnati , O per eumdem Mamprum Elardum an e vitae revocati, quorum in expositione sua super Mangelium Daunis misi eoutinentur. Desique Metisri Theologicae δε- cultatis Θmnasii miHerbergensis anno D. I 43o. eosdem errores cum quibusdam aliis publicὰ eondemnatos denuntiarunt. Undecim autem Articuli tanquam suspecti relicti funx , qui omnes seorsim opusculis ejus opponi ad eautelam consueverunt. Nihilominus , ubi catholia
255쪽
De Marsilio Patavino, Janduno, & Palamitis.
I. m π Arsilius de Meuandrina Patavinus, δέ anxes Pandunus Perusimus, duo collegae, Aristotelici magi S quam Christiani, Politici magis quam Catholici, adulat
rios & venales calamos Ludovico Bavaro schismatico Imperatori adversus Joannem XXII. & Ecclesiasticam auctoritatem comm clarunt . Huic schismati causam dedit acerrima de Imperio con tentio, cum enim Joannes Summus Pontifex electionem Ludovici tanquam indebite es contra Jura factam improbaret, Ludovicus eum infensum arbitratus, contra eum ac Romani Pontificis auctoritatem moliri coepit: ad quod Marsilius &Jandunus malam navarunt operam pestifero Libro de Iurisdictione Imperiali & Pontificia anno IIa ipsi Ludovico nuncupato, cui titulus Defensor Pacis, quem Marsilius Jandvno sibi cooperante consarcinavit. II. Hos errores homines impii propugnarunt: primo Christum Dominum, quando solvit tributum Caesari, id ex necelsitate dc obligatione, non ex pietate & dispensatione secisse s quod res ejus temporales Imperatori subessent. Ex quo inserebant, res tempOrales Ecclesiae ita Imperatori subjectas esse, ut velut suas pro libito repetere illas possit. Hunc errorem erudite ac diserte refellit Ioannes XXII. in sua sententia condemnatoria, quam exhibent Raynaldus ad ann. I 327. N Duplessis m. I. de Novis erroribus pag. 3os. Quod si attendit sent ad verba Christi in Evangelio Matth. I7. v. a . haec non dim issent: Cum enim . . . Christus interrogasset Petrum se Reges terrae, a quibus accipiunt tributum, vel censum a filiis sitis , an ab alie Dis: ' D. Et Petrus dixit se Ab alienis se . Ex Boc concludens Chrisus, filius Regum esse liberos dixit se Ergo liberi sunt filii se . Constat autem , Gripum fecundum earum fuisse David flium , juxta resim nium Angeli sec dicentis ,, Dabit ei Dominus sedem David patris ejus M. ,, Et per eonsequens quod ipse d solutione tributi Cel census erat prorsus immuris . Hoc etiam ex hoc patet, quod satim subjavxit: M Ut autem non scandali 1 emus eos, vade S da staterem pro me M dc pro te eis,, . Ubi evidenter patet, quod uou ut ad iridius, sc
256쪽
us evitaret scandalum,paterem tributi exactoribus jussit Bisi. Ex quo intert, cum liqueat ex praedictis, Christum futile a 1olutione trisbuti vel census liberum & immunem, & staterem non solvisse ex debito, sed ut aliorum scandalum evitaret , nullo modo potest concludi, quod res Christi, quales sunt res Ecclesiae, subsint Imperatori .
III. Secundus istorum fuit error, quod B. Petrus Apostolus non plus auctoritatis habuit, quam caeteri Apostoli, nec aliorum Apostolorum fuit Caput. Item quod Christus ascendens in Coelum nullumCaput reliquit Ecclesiae,nec aliquem Uicarium suum fecit. Hujus erroris falsitatem pluribus idem Joannes Papa demo strat. Et quidem. Si Christus se Pastorem elle pronuntiat s si ascensurus in Coelum generalem sui gregis curam Petro commisit
dicens : Pasce oves meas , pasce agnos meos s quis sanae mentis in dubium revocare potest, quin eum quoad curam su i gregis generalem Vicarium fecerit, A Caput universalis Ecclesiae loco sui, iuxta modum quo Rector alicujus multitudinis dicitur elle Caput illius e
Si legitur in Ioel e congregabuntur fili Puda, ct Alii Israel pariter ,
ct ponent sibi caput unum id est Rectorem s cum Christus B. Petro commiserit universi sui gregis curam, ipsum ejusdem gregis Rectorem & Caput constituisse nemo negare potest. Fatetur tamen , solum Christum esse sui gregis primum &principale Caput, & Ecclesiae fundamentum s at sub eo, & loco sui tanquam ejus Vicarium esse Petrum, & hoc videtur Christus des gnasse in impositione nominis,cum ei dixit Joan. I. v. 62. Tu -- eaberis Cepbas: Cephas autem graece, interpretatur latine Caput. Unde Constantinus Imperator de Romana Ecclesia dixit: Quod Principatus Sacerdotum de Christiatae Religionis Caput ab Imperatore Coelesti constitutus est Rom. e . Fundamentum utique primarium solus Christus est, dicente Paulo , Fundameusum autem nemo potest ponere praeter illud quod positum es , quod es orsus Iesus 3 sed primam Petram super hoc fundamentum positam Petrum futurum praedixit Christus , dum ait: Tu es Petrus, ct superbane Petram aedi abo Ecclesiam meam . Petra fuit Christus , sed petra angularis ec fundamentalis : Petra fuit Petrus, sed Petra super Petram fundata. Caput, sed sub Capite, Pastor vices gerens supremi Pastoris, ejus oves regens, nulli ex ovibus subditus. Ex his concluditur, plus auctoritatis Christum contulisse Petro , quam taeteris Apostolis. Certum enim est, majorem esse auctoritatem pastoris, quam gregis. Petrus autem totius sui gregis a Christo constitutus fuit Pallor, quod nulli alii Apostolorum dixit. Auctoritatem remittendi peccata, docendi, praedicandi Evangelium a
257쪽
lium, & baptitandi omnibus dedit. At soli Petro dixit: Tibi doῖο
elaves Regia Caeloram. Et quodcumque ligaveris super terram, erit ligatura ct in Caelis: ct quodcumque solveris super terram, erit solutum oetu Caelis, Matth. I 6. v. xy. Item omnibus Apostolis dixit: Faciam vos feri piscatores hominum. Soli tamen Petro dixit: Due in altum; hoc est in profundum disputationum. Et cum Lucae a a. v. 3I. praedixisset, omnes a Satana cribrandos sicut triticum, pro solo tanaen Petro rogalse se dicit: Ego autem rogavi pro te , ut non deficiat Ades tua : tu aliquando conversus con ma fratres tuos .
Unde in omnibus, quae post Christi Ascensum a coetu Apostolorum gesta sunt, primas partes habuisse Petrum, Acta testantur . IV. Tertius error dicebat, quod ad Imperatorem spectat Papam instituere, &destituere, ac punire. Multist hunc confodit
praelaudatus Joannes XXII. Et primo quidem. Nam B. Petrus, qui Novi Testamenti Summus Ponti sex primus fuit, non a terreno Imperatore , sed a Christo Pontifex institutus fuit. Qui ei usque ad Constantinum Magnum successere, nisi quis desipiat, ab Imperatoribus institutos non dicet. Cum enim omnes fuerint Idolola-rrae, M Ecclesiae persecutores, Papas non instituebant: sed in odium Religionis necabant, & Martyres emciebant. Constantinus etiam
factus Christianus, nedum in Romanum Pontificem sibi jus non arrogavit, sed ei filium, discipulum , ac subjectum se se exhibuit. Quin, ne ubi Principatus Sacerdotalis ab Imperatore Coelesti fuerat institutus, aliquam potestatem habere videretur Imperator terrenus, Sede Imperiali Romana Sylvestro Papae dimissa, ad partes Orientis Imperii & Regni transtulit potestatem . Tantum abfuit , ut Romani Pontificis institutionem ad se pertinere praesumserit. Constantini exemplum omnes tum Graeci, tum Latini Imperatores vere pii sunt secuti. Per Papam a Graecis Imperium
translatum est ad Latinos, ac Imperatoris Latini electio a Papaeonfirmatur . Quod si Imperatores aliquas partes in electione Romani Pontificis habuere, hoc ex Summi Pontificis concessione iactum fuit, cui postea religiose renuntiaverunt. De hoc alia Ioa
nes Papa, quae Omitto. Adeat tamen studiosus Lector S Thomam Opust. Io. nempe de Regimine Principum Lib. 3. a cap. 26. ubi plura ad rem praesentem inveniet.
Hoc solum addo, quod Marsilius & Iandunus veri filii Belial ad sui erroris fulcimentum,nempe quod ad Imperatorem pertineat Papam destituere, vel punire s a merebant Christum ipsum, qui dein latus fuit ad Pilatum, & ab ipso ut Judice ordinario lata sententia morti addictus. Petam ergo ab eis. Pilatus Christum morti addixit de jure, an solum de facto e De jure, certe non. De jure
258쪽
enim non condemnari potest , nisi qui vere deliquerit, & deliquisse convictus fuerit: Christus autem, nec in ullo deliquit, nec deliquisse convictus fuit, quod Pilatus ipse pluries testatus fuit: Mandus sum a sanguine justi β as: quid enim mali fecit e Ego nullam iuvenio in eo causam . Quare de jure non potuit illum punire. Punivit ergo ipsum de lacto, & injuste. Hoc autem exemplo nihil aliud possunt concludere, nisi quod Imperator Papam de lac o & injuste possit auctoritate privare, & interficere, quod utique non solum de Imperatore concedimus, sed de privata persona, sicut &plures Imperatores a privatis personis, & Summos Pontifices a non suis Iudicibus , sicut omnes Martyres, legimus fuisse inte
V. arto dicebant, quod omnes Sacerdotes, sive sit Papa ,sive Archiepiscopus, sive simplex Sacerdos, sunt ex institution Christi auctoritatis Sc jurisdictionis omnino aequalis . Hanc resim Aerius, cum Episcopalem gradum assequi non potuisset, prismus evomuit: contra quem & recentiores Haereticos, qui eum
sequuntur, egi supra cap. 9. s. a. Cui errori Marsilius &Jandunus addebant, quod unus plus alio habeat, hoc esse secundum quod I mperator uni concessit plus, alii minus: &quod concessit, posse
Sed huic utriusque Testamenti auctoritas contradicit. Vete ris quidem, nam in eo per Moysen jubente Deo in Summum Pontificem constitutus est Aaron, filii vero ejus in simplices Sacerdo tes uncti fuerunt, quorum potestas, ut patet, inaequalis erat , quia ex simplicibus Sacerdotibus , velut ad superioris auctoritatis& potestatis honorem ad Pontificatum postea assumebantur. Tum etiam Divino jure licebant quaedam Pontifici, ut Sancta Sancto rum ingredi, quae simplicibus Sacerdotibus non licebant. Novi autem Testamenti: In eo enim apparet diversitatenis Ordinum exordium habuisse a Christo, cum duodecim Apostolos , quorum typum serunt Pontifices & Episcopi, ex quibus unum qui omnibus praeesset nempe Petrum elegit, atque duos & septuaginta Discipulos instituit, quorum typum gerunt simplices Sacerdotes . EX Evangelio autem, &Actis Apostolicis constat, quod Apostolorum & Discipulorum auctoritas dispar fuit. Baptirare senim N docere quidem Discipuli poterant, sed impositione manuum dare Spiritum Sanctum solis Apostolis reservatum erat. Actorum 8. Cumque Christus commiserit Petro Ecclesiae regimen usque ad seculi consummationem duraturae, ordinem, quem instituit in Petro Apostolis &Discipulis, in eorum Succelloribus perseverare voluit, ut qui Petro in Pontificatu, qui Apostolis in
259쪽
Episcopatu, Discipulis in simplici Sacerdotio succederent, suo O
dini proportionata gauderent potestate. VI. Insaniebant ergo nebulones isti, dum dieebant, Christum ascendentem in Coelum nullum loco sui, qui Ecclesiam regeret, Vicarium reliquisse, sed Ecclesiae regimen Imperatori commisisse. Cum sole clarius sit, post ejus ascensum omnia ad Ecclesiam spectantia ab Apostolis Petro Capite disposita, primum Ierosolymorum Episcopum Iacobum Minorem constitutum s Ephesi Timotheum, Cretae Titum a Paulo destinatum s 8ccrescente in dies Ecclesia per varias Orbis partes Episcopos, non ab Imperatoribus , sed a Spiritu Sancto dispositos, unde AA. ao. v. g. monet Paulus: Attendite vobis ct universo gregi, in quo vos Spiritur Sanctus posuit Episcopos regere Ecclesiam Dei quans acquisivit sanguine suo . Ita ex dispositione Christi a Spiritu Sancto positi Episcopi regebant tempore Apostolorum Ecclesiam. Numquid post ea tempora Christus ac Spiritus Sanctus eam deseruit, ac Imperatoribus regendam tradidite A tempore Apostolorum usque ad Constantinum Ecclesiam rexerunt Episcopi, universo Christi gregi Romani Pontifices praefuerunt . A quibus isti fuere instituti l Ab Imperatoribus, qui toto illo tempore, utpote Pagani.Ecclesiam diris persecutionibus vexarunt , & ad ejus internecionem conjurantes, Episcopos Pontifices Christianos omnes insequebantur, & Martyres emciebant f Hi certe lupi erant dispergentes ovile, non Pastores oves pascentes. Ab Imperatoribus Christianis e Oppositum demonstravit Constantinus, demonstrarunt pii Imperatores post ipsum, qui se Ecclesiae filios non Patres, oves non Pastores esse protestati sunt , R Ecclesiae brachium & auxilium praestitere aliquando quidem, sed non
VII. Hinc evanescit quintus istorum error, quo docebant, Ecclesiam simul junctam neminem punire poste punitione coactiva, nisi hoc concedat Imperator. Peto enim : Cui Christus potestatem ligandi super terram concessit, promittens se hoc ratum habiturum in Coelis e Imperatori, an Petro e Ligantur enim non voluntarii, sed inviti. Cumque excommunicatio major non solum excludat . 1 perceptione Sacramentorum, sed a communione fidelium , ligat non solum animas,sed corpora cogit. Insuper B. Petrus Ananiae NSaphicie promissi Deo facti transgressorum corpora morte punivit. Elymam Magum, quod Sergium averteret a fide, ad tempus luce corporali Paulus privavit. Idem consortium etiam corporale cum incestuoso Corinthiis interdixit. Numquid hoc Petrus & Paulus fecerunt auctoritate sibi ab Imperatore concessa e Minime : sed a
Deo accepta , N Ecclesiae data . Arma militiae nostrae non funt carnalia, Diuitiaco by Coos
260쪽
DE PALAMITIS.ualia , sed poten:ia Deo, idest a Deo concessa, inquit Paulus 1.Cor.
VIII. Alios ex praefatis a Ioanne XXII. relatis & consutatis consequentes errores, quibus omnia auctoritati Principis subjiciebant, ex Alvaro Pelagio Lib. de Planctu Ecclesiae cap. 68. & ex Cardinali de Turrecremata Summa de Ecclesia Lib.4. p. a. cap. 37. excerpsit Alexandre in Hist. Eccl. Sec. II. & I4. cap. 3. art. II. squos apud ipsum videndos relinquo , & contra quos praeter duos praefatos scripsere Alexander de S. EIpidio, Petrus de Palude O dinis Praedicatorum Lib. de causa immediata Ecclesiasticae Potestatis, auctores coaevi, & Albertus Pighius Lib. s. de Eccl. Hierarchia
IX. Joannes XXII. licet Marsilii & Jandunt errores praefati
adeo essent notorii, ut posset contra eos sententiam ferre, eos tammen citari voluit, ut infra spatium quatuor mensium personaliter se praesentarent. Sed cum elapso termino, nec ipsi, nec aliquis pro eisdem comparuisset, ad sententiam contra ipsos tanquam contumaces procedens, ait: Praedictos Marsilium ct Ioannem haereticos , imo haeresiarchas fore manifestis oe notorios sententialiter declaramus . Articulosque ac Librum praedictos , necnon O quamcumque aliam feripturam continentem eosdem 3 praedictum quoque Marsilium Ioannem ut haereticos manifestis O notorios, imo ut haeresiarchas 'tius reprobamus, ct fententialiter eondemnamus. Si quis enim A ctrinam praedictam defendere vel approbare praesumserit, cujuscumque digni ratis , ordinis , conditiuuis aut satus, tanquam haereticus confutetur .
Deinde vetat, ne quis directe vel indirecte praeiatis Marsilio &Joanni favorem praestet, sed praecipit ut eos omnes evitent, ac Zelo fidei persequantur, & ubicumque eos reperire poterint capiant, ac Ecclesiae captos allignent, animadversione debita puniendos.
De Priamius. I. D Alamitarum Secta a Gregorio Palama nomen & errorem . L accepit circa annum I 33o. Fuit hic Graecus natione, pro sessione Monachus, ac Thessalonicensis postea Epi1copus. Cui plerique Monachorum adhaeserunt, qui se H dichastas a quiete & animo imperturbato vocitabant. Modo enim inusitato a Palama ed dii orantes, ad umbilicum depressio capite, & contortis oculis suppressoque spiritu, cum primum locum cordis mens reperillet, mirabile se lumen intueri, & inexhausta voluptate affici delira
bant. A quibus cum quaereretur, quid esset lumen illud, quo se m. VII. Par. in ' Ii ad