장음표시 사용
271쪽
censorio stigmate inustae sunt, & munere docendi ab eadem Dionylius interdictus. Testantur litetae Urbani V. ad Joannem Presbyterum Cardinalem olim Episcopum Bellovacensem super hoc datae , ubi: Praefati, inquit, Caucellarius o Magi ri Conclusionibus
ipsius eum exacta diligentia maturoque coussu recensitis , earum aliquas haereticae nequitiae fermento inferias, no ullas Oerὸ Ecclesiae de-3erminationi contrarias , ct multas earum scandali causativas concorediter decreverunt. Et ut materia scandali tolleretur de medio , or-rbodoxaeque Fidei .eritas illibata persiseret, praedicto Dion is in eorum consituto praefentia, inbibuerunt, ac interdixerunt, ne tegendi exerceat incium, Axec per eos super Me aliud exiseret ordinatum.
Additque Pontifex, quod praefatus Dionysius obedientiam
simulans dictas Conclusiones coram ipsis revocavit, jurans quod illas, utpote falsas ct haereticas, non sequeretur de caetero nec doceret, ac promittesdo adjiciens, quod in quadam folemni dispalatione sub Cancellario praedisio tenenda .... Conclusiones ipsis publice revocaret . Sed postmodum adveniente tempore, ac actu disputationis praefa-sae , ipse Dion sus super Observantia promissonis fuae hujusmodi per dictos Caueellarium , Magistros cum debita requisitus insantia , id facere pertinaciter dexegans, ad Sedem Apostolicam appellavit: ct contra inhibitionem legendi praeditiam in praefatis scholis, ad legendum
in erastinum seiugessit M. Quibus delatis ad Stephanum Parisien-stin Episcopum, & Guillelmum Rocchini Ord. FF. Praedicatorum
Inquisitorem, cum citatus non comparuisset, contra ipsum proces sus instruere coeperunt.
IV. Interea Avenionem, ubi tunc Pontifex residebat, Dionysius se contulit. Ibi de mandato Urbani, ipso etiam instante, auditus revocationem suorum errorum Parisiis factam confirmabat quidem verbo, sed dum coram deputatis Cardinalibus eas exponeret, in pejores errores homo versipellis labebatur. Quare jussit Urbanus ipsum comprehendi, & ad errores Parisiis publicandos compelli sub poena anathematis, eique pro juramentorum Sc pro nullionum transgrellionibus poenas inflisi, data Joanni Cardinali facultate &Apostolica auctoritate, ultimum judicium usque ad sententiam definitivam super hac causa serendi. Quare sequenti anno solemni disputatione in Ecclesia Fratrum Praedicator uno Parisiis habita,Dionysius Mulechat, jubente Cardinal i,errores Omnes sincere retractavit. Cujus rei publicum instrumentum est. - V. Hinc iterum colligit Alexandre dicto art. I 8., Jus doctrina' lis judicii Sacrae Facultati Parisiensi fit ille alsertum; sed utrum bene, non video. Nam in primis praeter supradicta es. a. num. 3. hoc judicium non auctoritate propria, sed Apostolica delegata iactum Disiligoo by GOoste
272쪽
ΕRRORES. VARII. 2σIctum fuit. Deinde haec auctoritas delegata fuit non Facultati, sed Joanni Cardinali licet adhibito consilio Pacultatis: Ascitis inquit Pontifex Joanni Cardinali) tibi, ct in Me ossis entibus Cancellario praedicto ac Magistris in Faeuuate praedicta , de ipsorum consilio legi rimis per dieios Stephanum Cardinalem , tunc Episcopum , O Inqui
torem habitis, O servatis processibus, appellatioue remota, pravi ε ratione procedas, facteus quod decreveris auctoritate Amsolica per censuram Ecclesiasticam firmiter observari M. Quia ergo causa Parisiis inchoata fuerat, & ibi per Episcopum & inquisitorem formati fuerant procellus, aequum duxit Romanus Pontifex, ut sua Apost lica auctoritate Joanni Cardinali delegata praevio Facultatis consilio ibi usque ad sententiam definitivam inclusτὰ ut ipse dicit ab
VI. An no I 3 7 I. Dannes de Latone , & Petrus de Bouanta ordinis Minorum, ex relatione ad Gregorium XI. facta per Fratrem Nicolaum Emericum Inquisitorem, in Provinciis Tarraconensi& Caesaraugustana sequentes circa Eucharistiam errores e sacro sutaestu praedicabant. Primo : God shostia consecrata cadat, fespruiciatur in cloacam , latum , seu aliquem turpem Iocum , speciebus remanentibus, sub eis esse desinit Corpus Chrisi, O redit subsantia panis . Secundo : Ruod si boseia consecrata a mure corrodatur , seu a. bruto quovis fumatur, remanentibus dictis speciebus, sub eis desinit
esse Corpus ori redit obstantia panis. Tertio : Θὸd si hostia.
consecrata a juso vel peccatore fumatur , dum species dentibus teruntur , orsus ad Caelum rapitur, nec tu hominis stomachum trajicitur His permotus Gregorius XI. duobus Cardinalibus Petro S. Eustachii, Sc Guillelmo S. Angeli Diaconis causam commisit: qui datis ad Tarraconensem-Cesaraugustanum Archiepiscopos eorumque Suffraganeos, nec non ad Inquisitores earum Provinciarum literis quas inter alios exhibet Du-Plelsis TOm. I .pa3.39o. aucto ritate Apostolica jusserunt, ut absque mora in suis provinciis inhiberent , sub poena excommunicationis, ne quis dictas propositiones. praedicare deinceps praesumeret. Et hoc Fratri Joanni de Latone specialiter intimandum praeceperunt. VII. Innocentii VI., Urbani V., & Gregorii XI. temporibus , ut refert Eymericus a. p. Directorii pas. 267. num. I I. fuit quidam de Ordine Fratrum Minorum ex oppido Podii Ceritani dioecesis Urgetensis, nomine Arnaldus Montanerii saliis Monta vernii, aliis Montanarii qui ob errores plures ad sacrum Inquisitionis Tribunal delatus, eos ejurare noluit, sed in partes Aquilonares fugit, ibique sua prava dogmata docere & pertinaciter propugnare non
destitit, tandem ab Eymerico Inquisitore, es Bereugario Darii Epi
273쪽
scopo UrgeIensi consultis prius Urbano V. & Gregorio XI.) postr s. annos haereticus declaratus fuit, & ejus errores condemnati: Erant autem sequentes. Primo: Θὸd Dominus yefus orsus oerius Apostoli nihil habueram in proprio , nec in communi . Secundo :Ωuod nullus potes damnari qui deferat habitum S. Franei . . Tertio: -ὸd Beatus Frane eas semel in anno descendit ad Purgatorium , Oextrahit inde animas illorum , qui tu hae vita fuerunt de ordine suo , fes de Ordinibus per eumdem insitutis , di ducit ad Paradisum . Quarto: xuod Ordo R. Francisci in perpetuum durabit. Facta fuit haec damnatio anno I 372. VIII. Turlupini, vere digni tali nomine, quia Luporum achestiarum coetus potius quam hominum, alio nomine Sodalitas Pauperum nuncupati,circa annum I 373. in Galliis & Allobrogibus foede grassabantur. Seciae Begardorum, quam profitebantur, pluvra obscena & turpia, quae nec Gnostici cogitarunt, addebant. Nam Praeter Begardorum errores quos sequebantur, docebant, nihil pudere quemquam debere eorum quae a natura accepimus: unde nudi absque verecundia incedebant, & palam canum more libidinem exercebant: addentes , quod illud , quod alias est peccatum mortale, ut stuprum, factum in caritate non est peccatum. Secundo dicebant, voce non eme orandum, sed solo corde, eaque spiritus
libertate, quae Divinis Legibus subjecia non sit. De his Prateolus, Bernardus Lutremhurgus, Sanderiis, Gaguinus Lib.s. Hist. Contra istos Zelum Caroli Regis Francorum,& Amedei Sabaudiae Ducis excitavit Gregorius xl. , a quibus pestis haec vix enata ferro 8c igne extincta est. De hac Gaguinus citato loco: Superstitionis , inquit, quoddam genus eodem tempore is Turispinis Me enim erat hominum genas,qui se de Societate pauperum vocitari gaudebant γorrum , em fecit, crematis eorum vestibus, ct libris in foro Suilio extra S. Honorati portam. Danna autem Dabentυna, cum ea alter, cujus nomen risorici non tradunt, ejus Sectae tu primis professores comburuntur. Hic autem, quem sine nomine ponimus, cum ante dam-νationis ejus seutentiam in carcere mortem obiisset, dies quindecim in aggere calcis, ne putresceret ejus cadaver , asservatus es, ct die ad supplicium praescripto crematus. Tot autem in hac perquisitione
ejusmodi haeresi inquinati reperti & capti sunt, ut in Viennensi , Arelatensi,&Avenionensi urbibus,novos veteribus jam plenis carceres fabricari oportuerit, & pro captivorum numero alendo pensionibus a Romano Pontifice Ecclesiasticos redditus onerari. . IX. Haec tamen Pontificis & praelatorum Principum vigilantia Sc rigor haeresim adeo extirpare nequivit, quin aliquae ejuS re liquiae superstites in latebris deliteicerent. Quia sinquit Jo.Gersonde Dissiligod by Corale
274쪽
de Examine Doctrinarum Considerat. 6. apud Prateolum Meut nulla vehementior, quam luxuriosa libido , sic ad errandum falsumque docendum nulla perniciosior. Id quidem patuit in Sectis Tarispinorum, quorum sequa es non defuot usque , quando ct ubife latere putaverint ,serpunt ubilibet Epicurei sub tunica orsi, qui in muItem eulis primo devotiovem genter specie tenus, paularim eis Idem ,
tequam lumeu π oculos , tollare quarunt, quatenus eas licentius ad
desideria sua maligno prosiluant. Haec Gerson . Quae novissimis temporibus in suis Quietistis a Molinos innovata deploravit , ac utinam adhuc in aliquibus deplorare non cogatur Ecclesia .
q. I. De Ramando Latio. I. ir TT tollatur aequivocatio, qua Auctores quidam similitu-
ne nominis decepti errores unius alteri tribuerunt, ad---vertendum censeo, duos nomine Raymundos circa eadem tempora errorum fuisse insimulatos: Unum appellatum Ray-
mundum Lullum , seu LaIι , alterum Raymundum de Terraga d ctum Ramundum Neophytum. De priori hic loquar, de secundo
II. Raymundus ergo Luli, seu Lullus, ortu Majoricensis fuit, professione mercator, quem Tertio Ordini S. Francisci nomen dedisse , Auctores Minoritae scribunt, & qui in odium Christianae Fidei , quam praedicabat, Bugiae in Africa a Sarracenis occisus, apud
Majoricenses ut Martyr habetur & colitur. Occisum fuisse die a Junii anni 13is. scribit madditigus, & annum nonagesimunis quintum aetatis attigisse fertur. Libros a se conscriptos usque ad viginti lingua Catalaunica latini enim sermonis jejunus erat post mortem reliquit. Horum doctrina, quia ab ipso asserebatur, non humano studio inventa, sed sibi a Christo in quodam Monte , ubi apparuerat ei Crucifixus, revelata ad seculi tenebras illuminandas, sere per octoginta annos, ut coelitus delapsa suscepta fuit. Postea vero Nicolaus Emericus Ord. Praedicatorum Aragoniae Inquisitor, cui Lulli doetrina valde suspecta erat, cum libros omnes perquisitos summo labore transcurrisset, eosque plurimis sca-temes erroribus reperisset usque ad quingentos, dicta viginti vo-
275쪽
Iumina Gregorio XI. praesentavit: qui causa commissa Cardinali Hostiensi, & a viginti & ultra Magistris examinata , de Fratrum consilio, ex quingentis Articulis, ut prolixitati parceret, solos centum , partim ut haereticos, partim ut erroneos damnavit. Hossgillatim recensent Dii Plellis Tom. I. pag. a 8. & Alexandre in Hist. Seculi I9. & I4. cap. a. art. ao. , apud quos Lector Percurrere poterit.
III. De hac Librorum Raymundi Lulli damnatione orta fuit , oc adhuc durat controversia. Qui Lullo favent, dicunt, Libros Raymundi inisse ab Gmerico calumniose traductos, & ad Grego rium XI. delatos, ideoque diploma contra illos fuisse subreptilium, imo & suppositum, cum in Gregorii Regesto diligenter quaesitum, non fuerit inventum. Sed Eymericum virum religione & honestate clarum tanta labe maculare, nimis injuriosum est. Quod enim diplomatis illius autoFraphum in Repesto non fuerit repertum, non statim infert illud elle supposititium, cum potuerit inde fuisse ablatum, aut casu aliquo periisse, sicut & alia ejusdem Gregorii diplomata anno 6. data perierunt. Hoc graviora momenta suadent. Primo: Alia duo diplomata ejusdem Gregorii anno a.&4. sui Pontificatus data, quibus Libros Raymundi Lulli. ceu suspectos, ad se mitti jussit, Jc diligetitissime examinari. Hi igitur perlecti &discussi a Cardinali Hostiensi, & dio. Doctoribus, & err
ribus scatentes repertii quid aliud supererat, nisi ut damnarentur e loc vel ipsum addingum serventissimum Lulli delensorem movet s unde fatetur , fuspicionem imgerere duas praefatas Extravaga tes, Summum Ponti cem circa Lulli doctrinae damnationem aliquides ecisse. Secundo: Damnationem Librorum Lulli a Gregorio XI. revera emanat se, & in aliquibus Hispaniae partibus publicatam misese, testatur Petrus Rex Aragonum in Epistola ad Gregorium XI. anno I 377. die 7. Januarii scripta , quam Franciscus Diagus Ord. Pnedicatorum Lib. a. Hist. Provinciae Aragoniae ex Chartulario Regio a se descriptam testatur. In ea ergo Rex Petrus: Sansiissime
Pater, inquit, Intelleximus relatu quorumdam qu)d Sanctitas etepra, ad insigationem Fratris Nicolai omerici Inquisitoris pravitatis haereticae,misit ad has partes Narcinou Valentia, s Majoricarum quo dam Refcriptum contiuens, quod quicumque texens de Libris per Ro- mundum Lullum quosdam Civitatis Majoricarum factis, intra certum tempus in ipso Rescripto contentum, illos teneatur sub excommunica iovis poena ponere in posse Vicariorum , Episcoporum ipsarum Civitarum . Nam fertur, qu)d dictus Inquisitor opus dicti Romandi examinari fecit, ct qu)d in eo invenit quae contra Fidem Catholicam exim sant o by Corale
276쪽
sunt. Subinde Pontificem rogat, ut praefatos Libros Barcinonae iterum examinari faciat: tum quia utpote idiomate Catalano conscripti melius intelligentur per Catalanos, quam per viros alterius
Nationis. Tum quia Barcinonae sunt Clerici ac Religiosi docti, Min scientiae Ramriindi principiis, quae ab aliis 1cientiis dissimilia sunt, bene instructi. Tum demum quia praefati Ramundi consanguinei hoc summopere eXOptant.
IV. Haec Regis Aragonum Epistola plura adnotanda suppeditat. Primo: quod cum scripta fuerit die 7. Januarii anni I 377.
data fuit mensibus quindecim ante obitum Gregorii, qui contigitv I. Kal. Aprilis anni I 378. , proinde satis habuisse temporis, ut ad Regem rescriberet, ac de suppositione Diplomatis Librorum Lulli condemnatorii ipsum moneret, si vere supposititium fuisset, REDmericum falsae suppositionis reum convictum impunitum non reliquisset, & tandem Regis petitioni de novo examini Libris 1 ubjiciendis,ut enixe postulabat,annueret. Cum ergo nec in Eymericum quidquam statuerit, quem in munere Inquisitoris, ut ante, reliquit, neque Libros Barcinonae iterum examinari, ut Rex postulabat, concessisse legatur, clarum est, Diploma illud damnationis vere a se prodiisse, ac justu suo ab Eymerico fuisse promulgatum, ideoque nolui 1se iterato examini subjici, quod ab Apostolica Sede praevia matura distultione jam fuerat judicatum. Secundo: Idipsum confirmatur . Quia, ut ex Regiis literis apparet , praefatum diploma fuit in dioecelibus Barcinonensi. Valentina, &Majoricensi publicatum. Hoc autem illarum dioeceseon Episcopi non permisistent, imo Eymericum impostorem procla- mallent, eorumque querelas Rex Gregorio exposuisset, si vel minimum de Diplomatis falsitate dubium extitisset. Quin & ipse Rex , cui Lulli fama adeo cordi erat, Eymerico non pepercisset , sed vel eum e Regno suo expulisset, vel a munere Inquisitoris deponi curasset, vel ad id faciendum adegisset. Nihil autem horum accidit:
quin Eymericus quamdiu vixit,nempe annos a I. post Gregorii obitum Inquisitoris munere honorifice functus est.
Tertio : Ipse Rex dum pro Lulli Libris pugnat eos suspectos prodere videtur, dum ait, I ulli scientiam habere principia scientiarum caeterarum principiis longe diisimilia, quod praeter alia argumenta indicat, Lullum suilla Novatorem, ac proinde mus do ctrinam saltem suspectam. V. Observo etiam, praelatum Regem in suis literis de Ray- mundi I ulli conditione nil aliud dicere, nisi quod Civis Alaioricensis lacrit: nihil autem de Ordine Minorum cujus Tertii Oruiuis faciunt proteisorem : nihil de ejus conversione, vocatione, & a
277쪽
paritione Christi, & illuminatione in monte : nihil de ejus sanctitate, praedicatione apud Infideles, martyrio, miraculis, quae omnia intensores ejus summopere jactant: quae omnia ut pote ad suum consilium maxime conducentia, ut vir religiosus sanctus & martyr vindicaretur a calumniis, &quae non ipsius Lulli tantum sed ipsius Ecclesiae honor, ut deceret, postulasset, omittere certe admovendum Pontificis animum, & ad justitiam cause non debuisset. Porro cum ad hoc se moveri dicat tantum, quia Lullus ejus subditus fuit, & ad vindicandum consanguineorum ejus honorem, quanti facienda sit haec omissio, judicet prudens. VI. Statuta veritate diplomatis Gregorii XI. condemnantis Ll-hros Ray mundi Lut l, &Eymerici honestate defensa, superesset
examinandum, an omnes centum articuli partim ut haeretici, partim ut erronei censura notati, in scriptis Lulli vere invenirentur:
cum judicio Bernardi Ermengaudi Ordinis Praedicatorum Provincialis & Aragoniae Inquisitoris, aliorum duorum ejusdem ordinis,N quatuor ordinis Minorum, ex Libro Philosophiae amoris soli
tres e xcerpti sint,reliqui in eo non legantur. Cui responderi ita posset. Quorum sententiae standum erit s' Cardinalis Ostiensis, &αo.Theologorum,qui ex viginti Libris Raymundi centum articulos damnabiles adnotarunt, & Gregorio damnandos proposuerunt , an septem tantum Theologorum, quorum quatuor privatis studiis Raymundo indulgentes, bc Regi Aragonum forte adulantes, aliis Ramundi Libris omissis, ex uno tantum solas tres censura dignas
Dicam ergo cum addingo auctore Lullistis non suspecto in
Annalibus Minorum ad ann. III . Tres tantum funt propositiones , .e quibas illi judicium tulerant. Porris ex reliquis , quas Ermericas centum exseripsit is D ectoris , ct potior pars vera in ejus operibus reperitur, quarum nonnulia duriores Ocrassiores funi, quam eas communis Theologorum sobola admittat , aut sine censuris elabi permittat.
Et loquens de quadam Apologia pro Raymundo Lullo: Vidi, inquit, ct penes me habeo Apologiam Antonii fieAar Cathedratici Primarii ct Canonici Magoricensis integro dr magno molumiue con tentam ad Sixtam V. O Philippum II. pro Romundi asserenda do-hi riua transmissam , ct aliorum responsiones ad objecta Omerici : cerὸ dicam , post multas ambages verborum, pos misos a raoIus , quos non percipias terminorum, non pleue tu omnibus Iatisfeci e . His addingus veritate lateri cogitur, Raymundi doctrinam , etsi cavillis studiose tectam, ab omni erroris labe se tueri non polle . VII. Propter praelatos tamen errores, etiamsi aliqui eorum ut haeretici damnati sint, non est habendus haereticus Ramundus
278쪽
Lullus, quia eos pertinaciter non defendit, imo omnia opera sua . Ecclesiae Romanae judicio ac censurae subjecit, ut probat madcingus: & apparet in ejus operibus anno I sos. Valentiae editis, ubi de Arte Iuventina in prologo: Etiamsi, inquit, nimia nostrorumfer
monum improprietas, vel nostri ingenii, aut etiam translationis infus entia aliquem errorem eoutra Sanctam Fidem Catholicam protea-dere videatur s eorremonem Ecclesiae Romanae Sacrosan , Iuppi eiter imploramus, quia mu ratione artis, seu arti ii, sed ratione ignorantia errare contigit. Quibus tacite declarat, ex vana imaginationis illusione se fuisse locutum, quando gloriatus fuit: Deum tantuli e sibi Ham artem O doctrinam generalem in quodam monte , ubi sibi apparuit Christus Cruci us , er eam eontulit sibi pro hujus seculi tenebris illuminandis, quae est generalis ad omnem frientiam M. Si enim omnia quae scripsit ex iIluminatione Christi se scripsist agnovistet, nullum timorem ignorantiae, vel erroris habuisset. In hoc maddingus ipse consentit, dum ait is Quod scientia- rum revelationes a Deo fiant ad fidei incrementum, vel Eccle- siae fulcimentum, quae ab hac non vidimus hucusque prodiille , is cum nulli fuerint usui ejus Libri in Conciliis ab ejus morte
se celebratis ,, . Unde concludit: Abstinendum itaque ab ineptis qaorumdam epimetis, ct parenaticis , quae infulse a guntur, elogiis: temere enim a suis appellatur Sectariis Doctor Illuminatissimus, Tuba Spiritus Santii, organum Dei, Fons veritatis, Ecclesiae Resaurator.
Ita addingus, alioqui Raymundi patronus. Quia ergo, etsi Lullus erraverit, hoc ex ignorantia accidit te consellus est, ac se dc omnia judicio Ecclesiae corrigenda submitit: quia insuper propter fidem martyrium passus alteritur, licet hoc Ecclesia Catholicata,
nondum probaverit, cultum tamen & venerationem a Majoricensibus ei praestitum non vetuit, sed adhuc tolerat & dissimulat, ideo
not haeretis culpandus non est.
i VIII. A nota haeretis tamen aegre purgari possunt Lullistae, seu Ramundi Sectarii illi, qui non 1 olum errores illius ab Eccletia damnatos pertinaciter propugnabant, sed etiam novos addebant Eymerico testante s nempe , quod Raymundus Luli dogma suum non habuit per hominem, nec per studium, sed per revelationem Jesu Christi: ideoque excellit in bonitate & veritate omnium aliorum etiam S. Augustini doctrinam. Secundo: Quod Theologi nostri temporis nihil sciunt de vera doctrina : eam enim propter peccata corum ab eis Deus abstulit, S. Lullistis concessit. 1 ertio: Quod omnes doctrinat destruentur,& 1ola doctrina Raymundi perpetuo permanebit. Et quod ultimo tempore Theologi omnes a
fide apostatabunt: & tunc Lullistae ipsi ad fidem Catholicam Ee-
279쪽
Cesiam reducent. inarto: Quod doctrina Veteris Testamenti attribuitur Deo Patri, doctrina Novi Deo Filio: sed doctrina Ray. nundi Luli Deo Spiritui Sancto: ideoque nec per studium nec per hominem, sed per revelationem Spiritus Sancti tantum p test haberi s & quod ita ab ejus Sectatoribus triginta, quadraginta, quinquaginta, sexaginta horis habetur. Quinto : Quod doctrinam Lulli nemo intelligit, neque intelligere potest, ni1i soli Lullistae ipsi. Ex quo inserebant, Gregorium XI., ejus Concistorium, CardinaIem Hostiensem, viginti Theologos, Omnesque qui viginti
Raymundi Librorum damnationi manum vel conlilium praebue-Tant, eos non intellexisse, & eos damnando turpiter errat te. Demum praefatum Raymundum esse pro Beato in C is tenendum N colendum, quamvis ejus sanctitas non elset ab Ecclesia deci
Tata , nec martyrium vindicatum. Haec ex Alexandre art. a . ci
rato, Dii Plessis Tom. I. pag. as 3. & aliis. I. I I. De Romundo Terraga mos to . I. π Ibri de Invocatione Daemonum, de Secretis Natunae, R de
Ur Alchimia, quamvis a Bernardo Lutremburgo, dc BZovio similitudine nominis forte deceptis, Raymundo Lullo assingantur , ejus tamen opus non sunt , sed alterius Raymundi cognomento de Terraga seu Tarraga, Neophyti qui eodem tempore ViXit. Hic, ut refert Franciscus Pegna Comment. sa. ,, Cum prius ellet M Hebraeus conversus ad fidem Christi, factus est Monachus Ordi-
,, n is Praedicatorum. Caeterum ut res ipsa demonstravit, non mum tavit mores, etsi Religionem mutaverit. Vixit autem hic Ray- , , mundus circa tempora Gregorii XI. ad annum III a. eXtantque
,, in unico volumine Regesti anni primi Gregorii XI. sol. aas. ,, Literae Papae Gregorii ad Archiepiscopum Tarraconensem , &,, Nicolaum Eymericum Inquisitorem in Regno Aragonum, qui-
,, bus praecipitur, ut inquirant & procedant contra Raymundum ,, de Tarraga ordinis FF. Praedicatorum tenentem quosdam hae- ,, reticales errores & eum puniant. Rursus in secundo Volumine se anni a. fol. Is I. Rescriptu in quoque habetur ejuidem Domini, , Gregorii XI. incipiens : Dudum ad audientiam: per quod com- , , mittitur Archiepiscopo Tarraconensi dc Nicolao Eymerico In is quisitori, omnes Libros hujus Raymundi sibi faciant exhiberi, M atque comburi,,. Hactenus Pegna. Idem dicit Eymericus in a. p. Directorii q. 17. qui vocat eum Raymundum Neophytum ,
sed de ordine Praedicatorum suisse non dicit.
280쪽
II. Errores autem in hujus Raymundi Libris damnati sequentes sunt. Nempe primo: Prava dogmata Almarici, Arii, Sabellii,
aliorumque haereticorum, de se haereses non esse, nisi tantum apud illum qui illa eligit animo pertinaci. Secundo: Licitum esse creaturas adorare, A cultu latriae prosequi, quatenus Creatorem repraesentant. Et hac eadem ratione licitum esse adorare etiam Daemones . Tertio: Sacrificantem Daemonibus aeque & melius ab Id Iolatria excusari, quam Christianum adorantem Imagines Christi,&Sanctorum s ac Daemonibus adorationem & Sacrificium de jure naturae deberi His hene aptantur Pauli verba I. ad Tim. 4. V. I. In novissimis temporibus dis cedent quidam d se attendentes Apiritibus
erroris, ct doctrinis Daemoniorum.
Dicebat quarto: Qui victi suppliciis Deum negant ore , sed
corde adorant, non solum non peccare, sed remuneratione dignos esse. Quinto: Laicum non teneri ad aliquem fidei articulum explicite credendum: ideoque si teneat, vel credat oppositum alicujus articuli ex ignorantia & tentatione Diaboli, non peccare. Sexto: Omnes, qui Dei, vel Ecclesiae praeceptis non obediunt, haereticos esse censendos. Unde Omnem peccantem mortaliter lammatissime esse haereticum. Septimo: Omnem peccantem,dum peccat,voluntatem suam Divinae consormare : aeque enim placere Deo hona & mala , aeque
Judae desperationem & Petri contritionem. Octavo: Nullum Legis praeceptum hac invita posse adimpleri, neque caritatem ab ullo viatore posse haberi. Nono : Hominem absque caritate infusa posse Deum super omnia diligere & vitam aeternam promereri. Decimo: Sine caritate neminem fidelem esse posse. Haec duo necdum impia, sed invicem pugnantia sunt. Nam si sine caritate potest homo Deum super omnia dili ere & vitam aeternam promereri , quomodo stare potest, quod sine caritate non possit esse ,
fidelis e Numquid Infidelis Regnum Dei possidere poterit e
Undecimo : Sectam Mahometi esse aeque Catholicam, ac Mdem Iesu Christi. Duodecimo: Perfectius esse schismaticum esse , quam Catholicum, cum Christus, Apostoli, Angeli &Beati omnes sint schismatici. Tandem, solum Deum Patrem esse optimum , Dei Filium esse Bonum in primo gradu , Spiritum Sanctum
in secundo, creaturam omnem in tertio. Haec insana &hlasphema ex Eymerico a.p. Direct. qu.a7. & Pegna Comment. s a. Raymundus Neophytus effutiebat. Cui minus malum fuisset perseverare
in Iudaismo, quam Catholicam fidem, verius se ipsum, tot impie