장음표시 사용
51쪽
eus, quἰ ita sensit, non dixit Deum ex Maria natum, sed hominem evfemine David. Ise autem si Catbolicus esset, unum eundemque effect Deum Ohominem , ct unum uno modo, O semel tantum natum crederet. M autem einet Nestorianus , aut Priscillianisa ,s e Phο-rinianus, solum hominem crederet ex ea natum, O semel tantum . ne autem quia dicit, Sanctam Vir ivem aliter Dei esse genitricemer aliter hominis, ego puto , quia sicut nec usitato more loquitur , ita nee Catholico . Certe Catbolici praedicaut Dominam, nec in Divitia-tate habere Matre nec in Humanitate Patrem. Haec Sc alia Agobardus. Hoc certum est, quod sicut Felix de Christi Divinitate sacrilege loquebatur: ita eum non minus impie de maternitate B. Viseginis sentire & loqui, consequens erat, & in utroque Nestorianisemum involucris tegere.
q. II. Praefati erroris Felicis Eupandi damnatio ct rejenu .
I. V Lipandus in suo errore obstinatissimus diu perstitit, tandem Tu tamen resipuisse dicitur. Felix autem errorem suum retractasse visus est, sed quia specie tantum, non animo & corde, illum suscepit. Hinc Agobardus citato loco cap. I 8. de illo e Dixerat , inquit, Dominum nostrum P0um Chrisum fecundum humanitatem adoptivum esse Filium Patris. Et quia licet oe alia adhue pejora diceret, oesentiret, nescio qua existente causa desolo Adoptionis nomine discussus est, quod dr eompulsus es negare convictus , ct non solum
ter aut quater, I ed multoties de boc convitias , coattus est ad nega dum hoc quod prave aufus fuerat docere . Sed quia ex intimo cordis Di feno O promta voluntate non fecit, arbitratus es apud feme
ipsum bese se prius sensisse, posea male nega e . Ac per hoc quia
illic trepidavit timore, ubi non erat timor , idcirco in his suis literis nune elaborat, ut offendat Dominum fecundum humanitatem, nec verum Deum esse , nec verum Filium Dei, nec proprium . II. Contra hunc errorem plures Synodi coactae sunt. Prima
Forojulii in Aquilejenii Provincia anno 79 I. Caroli Magni a 3. 1 Paulino Aquilejensi congregata fuit, in cujus Symbolo ita statuitur : Non alter hominis Filius , O alter Dei: sed unus idemque Dei
hominisque Filius , in utraque natura, Divina scilicet ac humaua , Deus π humo verus. Non putativus Dei Filius ,sed Qerus: non ad ptivus , sed proprius s quia numquam fuit, propter bomium quem affumsit, a Patre alienus.
Ul. Sequenti anno 7sa. habita est Ratisponae Synodus altera, in
52쪽
in qua Feliciana haeresis anathemate confixa est, & ab Hadriano I. Romano Pontifice condemnata. Ad eum ductus Felix ab Ai gilberto Abbate errorem ejuravit, sed ad suam Civitatem rever-1iis illum resumst. Ita Alcvinus Lib. I. contra Elipandum, ubi postquam dixit, haeresim hanc Synodali auctoritate fuisse anathemate damnatam subdit: Immo ct d beata memoriae Hadriano Papa ,
qui tunc temporis S Romanae Ecclesiae Apostolica austoritate rexerat Sedem, funditus exterminata : donec idem Felix ad vesras refugiens partes, sopitos infidelitatis cineres, vobis exhortantibus resuscitare
intendit. Quibus ostendit, Felicem in Hispaniam reversum , t li- pando adhortante, errorem resumsiste. IV. De haeresis ejuratione a Felice Romae facia testis est Egin-laardus in Annal. ad ann. 7sa. ubi de Felice Urget litano : CGngre- gregato , inquit, Episcoporum Coucilio auditus est, ct errasse conω- Eius , ad praefentiam Hadriani Ponti cis Romam missi : tibi etiam coram ipso in Basilica S. Petri Ap Oli haeresim confessus es atque abdicavit. Ruo facto ad Civitatem fuam rezerfus es . idem confise mat Poeta Saxonicus I ib. I. Annal. ad ann. 7sa. his verbis: A multis ibi Praefutibus onodoque frequenti auditus, ct errorem docuisse nefandum Convictus , post haec Hadriano mittitur almo, Sedis Apostolicae fuit hoc qui tempore Praefui. diuo praefente , Petri correstus in AEde Beati
Ponti cum coram Sancto celebrique Senatu Damnavit Felix prius infeliciter isse ortam perfidiae Sectam, meruitque reverti Ad propriae rursus retinendae Sedis honorem.
Ex his colligitur, Felicem ejurata haeresi, Dille ab Hadriano suae Sedi restitutum . De ejus tamen relapsu , nihil dicitur.
V. Tertia Synodus contra Felicianam haeresim convocata Francosordiensis fuit anno 79 , promovente Carolo Magno: qui cum probe nosset, majores causas , quales potissimum 1 unt quae
fidem spectant, ad Summum Pontificem esse reserendas, nihil nisi ipso prius consulto si de hoc molitum esse testatur, in Epistola ad Elipandum caeterosque Hispaniae Episcopos, his verbis: Immo Oad Reatissimum Apostolicae Sedis Ponti em de hac nova inventione , serae devotionis ter quaterque direximus Missos, scire cupientes , quid Sancta Romana Ecclesia Apsolicis edolla Traditionibus de bacvolui et respondere inquistione &c. Huic Francosordiensi Synodo affuere Egin hardo teste in Annal. ad ann. 794. Romani Pontificis Legati: Assuerunt etiam, inquit , in eadem Gnodo Legati Romayi Ponti cis Theophilaifus ae Tom. VII. Par. IV. F Si
53쪽
Stephanus Episcopi, vicem tenentes ejus, a quo mus fuerant, Hadriani Papae . In ρει Concilio ct haeresis memorata condemnata es , ct
Liber contra eum commuvi Episcoporum auctoritate compositus, in quo
ιmnes subscripserunt. Liber iste Sacroollabas appellatus est . Ca- non autem I. illius Concilii haereseos condemnatorius talis est : In primordio Capitulorum exortum es de impia ac nefanda bares Elipan di Toletanae Sedis Episcopi, ct felicis Or uita , eorumque sequa cibus , qui male sentientes, in Dei Filio a crebant adoptionem . diuam omnes qui supra Sancti mi Patres , ct respuentes uua voce contradixerunt , atque hanc haeresim funditur a Sandia Ecclesia eradicandam
Idem in Libello Sacrosyllabo statuerunt: Elipandum namque ct Felicem novos hoses Ecclesiae , sed veternosa faece perfidiae pollutos,
vis abbae sultitia resipiscant , ct per ruiae Mei fatis fatilonem lamentis se abluant paenitentiae , iud uos O ingratos eos a confortio C tholicorum perpetua animadversione elimiuare decernimus, ct a gremio Orthodoxae Ecclesiae censemus alienos .... Eos etiam qui pose hanc saluberrimam defuitionem , quam Pleuaria disnodus Santyo assata
Spiritu concorditer subtili stuceritate terminavit, falsis is eorum assertionibus, sive clam, sive publico voce praebuerint dsensum, simili eos vindiLia saucimus esse plecteΠdos . refervato per omnia juris pri- OiIegio Summi Pontificis Domini ct Patris nostri Hadriani Primae Sedis Beati mi Papae . Hic notandum primo, Synodum hanc Plenariam dici, non quia UIcumenicam, sed quia frequentistimam, utpote ex Episcopis universi Regni Francorum, Italiae, Galliae ac Germaniae congregatam . Secundo, quod Synodus haec ultimam de haeresi sententiam ex officio servat Romano Pontifici, quam ipsi juris utique Divini privilegio vindicat. VI. Quarta Synodus contra Felicianam haeresim a Leone III. Hadriani succesibre celebrata Romae fuit anno 799. Occasio autem fuit haec, ut ex Actione II. colligitur. Felix, qui jam errorem suum pluries ore sed non corde retractaverat, primo quidem in Synodo Ratisbonensi sub Carolo Magno, deinde Romae sub Hadriano Pontifice solemniter ejurata sua haeresi , fidei confessionem Orthodoxam scripsit, eamque super Corpus B. Petri Apostoli posuit. Cum tamen ad sua reverius sacrilego perjurio errores suos revocasset, & contra Alcuini Epistolam ipsum ad saniorem mentem revocantis libellum opposuisset: idcirco I eo pro sui pastoralis ossicii Zelo contra ipsum hanc sententiam pronuntiavit: Felici Orgellitanae Ecclesiae Episορο , si noluerit declinare ab haeretico dogmate suo , in quo aufus es Filium Dei adoptivum asserere, anathema sit: atque ante tribunal Dei Omu orenis condemnatus, seu uasN- ela
54쪽
Ha ct Apostolica Dei Ecclesia extorris , a roque confortio alienus. VII. Quinta denique Synodus eodem anno 799. Aquis rani celebrata est, in qua Alcvinus Abbas S. Martini Turonensis austa Caroli Magni cum Felice disputans, ipsum adeo perstrinxit, ut se victum prolestus sit, & errorem suum prolixa fidei confessione quae in Actis ejusdem Synodi legitur, detestatus sit. An vero in sana mente & recta fide finaliter perseveraverit Felix , dubium est, propter schedulam post ejus obitum invenlym, de qua ut supra dixi Agobardus male suspicatur. Unde initio L hri quem edidit adversus ipsum : Post obitum, inquit, Felicis illius, qui fuerat quondam Episcopus tu Sede Orgessetana,inventa es d uobir quaedam scis la ab eo edita ob specie interrogationis ct responsionis,
quam cum legentes consideraremus, inspeximus bominem diligenter fraudulenter in araine, quantum isse fuit, omnem pravitatem dogmatis fui, in qua dudum fuerat detectus 9 convictus, ct propter quam ab honore Episcopatus depositus . Rui tirat aliqua versa , quae prius imprudenter efferebat, postea suppresserit, aliqua tamen nunc reddidit , qua tunc reticuit. Suspicionem hanc auget Ado Viennensis in Chronico ita scri-hens : Anuo Incarnationis Domisi 7sa. Felix Urgellitanas Episcopus haereticus deprehensus , adoptivum , non proprium Filium Dei Dominum nos um Pesum Christum dogmatizans : qui ad praesentiam Hadriani Posti is Romani deductas , haeresim verbis solummodo abdicavit . onodus iterum facta contra supradictam haeresim in Francou furi, Legatis Sedis Aposeoticae praseatibus Neo iacto ct Stepbano 'scopis, ct auctoritate Sauctoram Patrum eosvictas, damnatus es iterum Felix eum errore suo , perpetuoque exilio apud Lugdunum relegatus est. rem ferunt in eodem ipsi suo errore mortuum .
VIII. Elipandus vero, ut dixi, diu quidem pertinacissime restitit veritati: sed ipsi tandem cessit, es Romanae definitioni sinceram obedientiam professus in Ecclesiae communione mortuus est , si fides aliqua sit pnestanda,ium pseud chronico Luit prandi, tum Epistolae Alcharichi Bracarensis Episcopi ad Elipandum, necnon Legendario Ecclesiae Asturicensis : Quae monumenta in Vita Sancti Beati Presbyteri resert Tamajus. Oppositum tamen alii sentiunt,
cum de ejus retractatione nullum authenticum, maxime in Synodis contra eum & Felicem celebratis,exhibeatur documentum,nec postea. IX. Contra hunc errorem locutus sum in Tomo I. in I. p. de Gratia Christiq. r. Dubio a. Ideo paucis hic me expediam . Multa Sacrae Scripturae loca praecipue ex Agobardo Lib. contra Felicem
ad probandum in Christo unicam elle Filiationem Divinam, &F a lianc
55쪽
hanc naturalem, non adoptivam, asteri Natalis Alexandrae in Hist. Eccles. Seculi 8. Dissert. 7. quae Lector videre poterit. Ex quibus constat, Christum non csse naturalem sit nul S nuncupativum L cum aut Filium Dei, cin non sint in uno Christo duo Filii, aut duo Dii sed hominem illum Jesum,qui natus est ex Virgine,esse verum Deum, testentur passim Evangelia, Paulus, Thomas,& Joannes Apostoli s imo S Pater ipse voce e nube delapsa semel atque iterum de hoc testimonium perhibeat: Hic es Filius meus diledrus,
in quo missi bene complacui, Matth. 3. v. 17. & Matth. II. V. s. ubi
cum ly me demonstret Christum hominem ascendentem e baptismo, δc transfiguratum in Monte, sit ut ipse Pater agnoverit etiam Christum ut hominem Filium suum naturalem A proprium. X. Concordant in hac veritate Patres: S. Athanasiius in Epistola ad Epictetum : Proptereis taceant, inquit, qui aliquando dixerunt , eum qui ex Maria processis, uou tuum esse Grisium, ct Dominum er Deum. Nisi enim Deus esset, quiuam satim atque ex Maria prodiit , vocatus est Emmanuel, qaod est interpretatum nobiscum Deus ' S. Gregorius NagianZenus in Epist. i. ad Cledonium: Si quis, inquit, duos induxerit Filios, alterum ex Deo ct Patre , alterum ex Matres nun aulcm unum ct eundem, is ab ea fliorum adoptione excidat, quae reere credentibus es promissa . Natura quippe duae funi, Deus ct bomo : quemadmodum etiam anima ct corpas: non tameu dus
Filii , neque Dii : quemadmodum neque me homines duo . S. Augusti-1a us Tract. 7. in Joann. Oportebat, inquit, ut ille baptizaret, qui es Filius Dei unicus , non adoptatus . Adoptati fili miuifri funt Uuiei: Unicus babet potesatem, adoptati missisteriam . In hanc veritatem conspirant omnes tum Gneci, tum Latini Patres. XI. Sust ragantur etiam rationes validissimae. Prima petitur ex essentia adoptionis, quae postulat, ut adoptatus alienus sit, & extraneus respectu ejus, a quo adoptatur: at Christus nunquam alienus , R extraneus fuit a Deo Patre etiam qua homo: non ergo est
Filius Dei adoptivus , alias Jo. ro. ipse non dixisset: Ego O Pater
unum fumus: & rursus , Ego tu mire, ct Pater in me es. IIac ratione Synodus Francosordiensis in Libello Sacrosyllabo utitur dicens : Adoptivus dici non potes, nisi is qui prius alienus es ab eo , a quo adoptari desiderat. Dei ergo Filius qua ratione credi potes adoptivus , qui inseparabiliter assumto homise in uua persona coeunte a virque natura , non duo Aii , alius Dei ct alius bominis , ut scutἐlli errando aestimant, adoptivus sit bomiuis fluus , ct μὰ adoptione Dei Hlius θSecunda ratio ducitur ex uia tale personae in Christo. Filii namque ratio, sive filiatio ex persona ipsa & personali proprietate,
56쪽
non ex natura praecise considerata sequitur: cum itaque una sit in Christo persona , cui filii adoptivi Dei ratio repugnat, licet sit duplex natura, Christus nec esse nec dici potest filius adoptivus. Hanc rationem quam passim urget Paulinus Aquil ejensis in Libris contra Felicem Urgellitanum, adhibet etiam S. Thomas 3.P. q. 23. art. 4. ubi haec habet: Filiatio proprie couverit hypostas vel personae , nou autem naturae . Unde ct in prima parte dictum es qu. 33. art. a. M 3. quod Filiatio es proprietas personalis. In Christo autem noues alia persona vel postasis, quam increata, cui coneterit esse Filium per naturam Dictum est autem supra art. praeced. ) quod Miatio adoptionis es participata similitudo fliationis naturalis. Non autem recipitur , aliquid dici participative , quod per se dicitur . Et ideo Chrisus, qui es Filior Dei naturatis , nullo modo potes dici flius adoptivus. Seonudum astem illos , qui ponunt in Christi duas personas , vel duas Θρυsafes , seu duo supposita, nihil rationabiliter prohiberet , ori tam homiuem dici silium adoptivum .
XII. Sed oppones. Qu i est Filius Dei per naturam potest esse. Filius Dei per praedestinationem: unde de Christo Filio Dei per
naturam dicit Paulus Roman. I. v. 4. xui praedestinatus est Filius Dei in virtute secundum spiritum sancti attonis : cur ergo Christus non poterit etiam dici Filius Dei per adoptionem e Respondeo, aliam esse rationem de adoptione, aliam de praedestinatione. Nam adoptio essentialiter requirit personam, quod sit aliena adoptanti: persona enim est quae adoptatur. At praedestinatio respicit personam , non solum secundum id quod est ei naturale , sed etiam secundum id quod potest ei convenire aliunde :& ideo Christus dicitur praedestinatus Filius Dei, non secundum quod subsistit in Divina, sed secundum quod subsistit in humana
natura quam assiim sit: Uude, ait S. Th. 3.p. q. 2Φ. art. I. ad a. cum
dixisset Apostolus,, Qui factus est ei ex semine David secundum carnem subjunxit se Qui praedestinatus est Filius Dei in virtute M.
Ut daret intelligere, quod fecuudum hoc quod es factus ea femine David secundum carnem est praedestinatus Filius Dei tu etirtute.&uamvis enim sit naturale illi personae fecundum se consideratae, quod sit Filius Dei in Qirtute, nou es tameti ei naturale fecundam humauam naturam, fecundum quam hoc sibi convenit per gratiam uuiouis. Et ideo idem S. Th. ibidem art. a. hanc propositionem ut veram ad mittit: Christus fecundum quod bomo praedestiuatus es esse Filias Dei , xuia , inquit, humaua natura non semper fuit Verbo unita, Oei etiam bue per gratiam es cialatum, ut Filio Dei tu persona uniretur . Additque Lecl. 3. in cap. I. ad Rom. ) Σuamvis enim et a per-sbua Gripi semper fuerit Filius Dei: lamo non semper fuit, ut
57쪽
existeus in humana natara esset Filius Dei, fed me fuit irassabilii
XIII. Tertiam rationem sumit Agobardus Lib.contra Felicem eap. 23. ex Augustino verius ex Vigillo Lib. contra Felicianum cap.ε. dicente : Filiorum namque alii sunt adoptivi , alii naturales . Hi quia geniti ab ivitio, filii semper ae proprii. Illi primo clieni, pos Alii , cum per adoptionem in fumiliam Cideantur adscisci . xuibus
ergo comparandus est Filius Dei e Si adoptivis, erit apud Patrem similis nobis . Si propriis s ex substantia extitisse dicendus est Genito ris. Ex quibus contra Felicem ita diicurrit: Ecce Beatus Θαρα- sinus aperte docet, quia adoptari iustio nou potes, nisi qui antea extitit alienus , nec potes quisquam per adoptionem accipere Patrem , nisi qui habuit propriam . Tu qui duobus modis uuicum DomIuam praedicas esse Filium Patri, id es proprietate O adoptione, Osrede ex illa parte qua adoptivus es, quem habuit proprium , aut ostende fui e illum autequam adoptaretur , sicut Beatus Augustinus adoptivos distinxit a propriis. XIV. arta ratio ex Alcvino Lib. I. adversus Felicem ostendit, quod si Christus quatenus est hic homo est Filius adoptivus Patris, non erit Filius naturalis Virginis sed adoptivus, hoc discursu : Si necesse es, adoptivum esse Chrisam Dei Patris, propter
quod ex substantia sua natus non est secundum carnem , qκ modo noues adoptatius filias metiuis ille qui natus es ex Deo , quia de ejusdem Virginis substantia creatus non es ' Ergo si necesse est hominem ex Virgine natum , Virginisque filium, adoptizum esse filiam Dei :ι si modo necessarium es, Deum Dei Filium adoptiete esse Filium Virginis , quia alia subsantia es Dei Patris , de qua essentialiter natus est Dei Filius, alia Virginis , de qua corporaliter uatus es Chrisas. Aut si hoc non audetis dicere quia Christianam nιmen hahetis ut Beata Virgo non sit propite Dei Genitricis, sed per adoptionem :aequum es, ut non audeatis affirmare Filium Virginis adoptietum esse Dei Patris Filium . xuid igitur restat, Bis ut utriusque parentis verus oe perfectus in duabus substantiis Pesus Christus sit filias , totas Dei proprius , totus Virginis Matris proprius , ut sit unus Christis , unas Filius, unus Deus e Alias rationes ex eodem Alcuino percurrendas relinquo apud Alexandre Dasteri. 7. Secul. 8. citata, ubi etiam horum haereticorum varia momenta dilsoluta videbuntur , Praeter ea quae dixi Tomo I. in 3. p. qu. I. de Gratia Christi Dub. a.
58쪽
I. Uamvis in praecitatis Conciliis de solo errore Filiationis Adoptivae Christi Felix & Elipandus accusati sint & damnati, aliis tamen erroribus, saltem Felix infectus fuit Agobardo teste Lib. adv. Felicem cap. s. nimirum: Gepit, inquit, aliquando quosdam docere, ut crederent, Dominum nostrum Pesum Christam fecundum earuem Ueraciter nesci e sepulchrum Lagari, eum diceret fororibus ejus se Ubi posuisti eum se e O .eraciter Quorare diem radicii, veraciter etiam ignorasse quid conferretur ὰ duobus Discipulis ambulantibus is via de his quae facta fuerant in Hierusalem, veraciter quoque ignorasse utram plus diligeretur d Petro , quam ab aliis Discipulis, cum diceret ,, Simon Petre, amas me plus his s ,,
Haec insana & impia de Christo effutiebat Felix, quare de
his conscius Agobardus: Hoc ut cognovi, inquit, accos ad eum coram ipsis quibus ista suadebat, ct interrogavi eum, utrum ita prorsus sentiret. Ruod eum confirmare tentaret , objur avi eum ct delevsatur fum pravos fermones ejus, osendique ut potui, caeteris qua cu-s odia ista repudiarent, ct quo sensu loca illa Scripturarum intelli gere deberent f ipsique Felici fumias Sanctorum Patrum sententias , quae ratas emiis ejus contrairent, legetidas direxi. xuibus lectis , promisisse omnis emendationis diligentiam sibimet adhibiturum. Propter quam rem silenter eum dimittens , nou putavi Necessarium esse easdem blasphemias ejus in exteros publicaudas , quia uec ad me pertinebat . His indicatur congressum hunc Agobardi cum Felice Lugduni contigilse, quo, teste Adone, post damnationem Felix' relegatus fuerat. Cumque Felix in aliena Provincia, nempe Narbonensi, esset Episcopus: ideo Agobardus Archiepiscopus Lugdunensis jure dixit, quod ultra secretam fraternam correctionem uuterius de hoc procedere ad se non pertinebat. IL Alterum errorem in Felice post ejus mortem sedetexisse addit Agobardus cap. 6. nempe solum Christum homium, non
Dei Filium debere dici passum dc crucifixum, in quo cum Nestorici
sentire videbatur: Post mortem ver) ejus, inquit, cognovi per quo dam fideles Fratres , qui ab illo audiepant, quod dixerit Deum Dei Patris Filium nullatenus dici debere pa=um aut mortuum, sed ab eo homium assumtum s con mare bbe nitens exemplo Isaac, qui d patre ductus ad immolandum, non irae sed aries pro eo est immolatus , taΠ-
59쪽
quam in Isaae figuratus sit Filius Dei, ct tu ariete Ilius homixis. Haec autem faciebat saepedictus Felix,quia nullatenus acquiescebat sentire, nec suadere Abimet ita valebat, ut crederet in uno Domino nostro Iesu Chrso duarum naturarum unitionem substantialiter faciam, σDeum Verbum fecundum subsistentiam carni unitum : sicut liqaido in consequentibus ex verbis illius apparebit . finibus confirmantur caquae supra dixi, h.eresim hanc Nestorianae surculum este. III. Alium errorem tribuunt Felici Urgelitano non pauci,quod scilicet de ImaFinibus tollendis consenserit Iconomachis. Ita Platina in Vita Hadriani I. Bernardus LutZemburgus in Catalogo Haeret. Alphonius de Castro advers. Haeres. Tit. Imago . Prateolus Lib. 6. in Elencho Hieret. verbo Felix , & Concilium Senonense , anno I s 28. cap. I ., ubi assertur etiam Concilium Francolardiense, quod agens de iis qui Imaginum eversoribus se opposuere:Cmitas, inquit, ille cognomento Maguus , Francorum Rex Chrisianissimus in fordiensi Conventu ejusdem erroris oppressit ivsoniam , quam infelicissimus quidam Felix in Gallias ct Germaniam iuzexerat. Verum cum nec Concilium Senonense , nec praecitati Auctores dicant , hunc seminatum fuisse errorem a Felice Urgelitano, sed solum a quodam Felices putarem, Imaginum eversorem fui illa alium
Felicem ab Urgelitano, de quo hactenus ferino habitus est, diversum. Eo vel maxime , quod Agobardus , qui alios hujus Felicis
errores in Conciliis contra ipsum coactis accurate recenset, quod contra Sacras Imagines pugnaverit, nihil dicit. Finiam ergo cum eodem Agobardo . Maximum sanctitatis
nomen. apud Hispanos sibi comparaverat Felix Urgelitanus, sed
monitos velim eos , qui caute admirantes vitam praedicti Felicis , probanda putant cauera quae dixit; nescientes quia non ex vita hominis metienda es Ades , sed ex de probanda es vita . iauamvis enim multi
bene credentes male Pivendo pereant I nullus tamen male credens bene
vitendo falvatur. Et infra : Lui autem vere placere Deo curat , Dbiiciat animam fuam Deo cum Omui humilitate . Fides es enim prima , quaesubigat animam Deo, deinde praecepta Φietendi, quibus cusoritis, spes πψra Armatur nutritur caritas. Cum ergo cognitio O actio Beatum hominem faciant f sicut is coguitione vitandus es error , ita is actione cavendo es nequitia. CA- Dissiligod by GO le
60쪽
De Bagnolensibus & Sergio tis .
I. I. Bagnolenses, eorumque errores , ct de Turamento. I. AGNO LENfEs , dicti etiam Bajolenses, & Concordenses,
vel Cogorenses haeretici Prateolo teste ) exorti suntd Constantini VI. Imperatoris & Leonis III. Papae temp cibus circa annum Domini 796. Hi cum Manichaeis es aliis constituebant duo prima principia, unum bonum & alterum malum. Peculiaris tamen error eorum fuit, quo dicebant,Christianis Omnibus esse interdictum juramentum, adeo ut eis nunquam juram liceat. Cum vero eis opponebatur, Deum ipsum concessiste per
nomen suum jurare Deuteron. 6. v. II. Dominum Deum tuum time
bis , ct illi foli fervies, ae per nomen ipsius jurabis : quod repetit cap. IO. U. 2Ο. Dominum Deum tuum timebis, ct ei soli serotes , ipsi adhaerebis jurabisque is nomine ipsius s respondebant, hoc Deum veteris Legis, Deum non bonum qui Legem non bonam dedit, concessisse Iudaus s at Christum a Deo bono missum, qui Legem per seciam condere venerat, in universum jurare suis prohibuisse Matth. S. V. 33., ubi multa corrigens, quae in Lege Veteri concessa vel permilla fuerant, inter alia dicit: Audisti, quia dictum es a liquis : Non per jurabis, reddes autem Domiuo juramenta tua . Ego autem dico vobis , nou jurare omninὸ s & v. 37. Sit autem feram vester, es es, non non: quod autem his abundantius est, is malo est. Quibus apparet, Christum in Lege sua juramentum omnino prohibuisse tanquam malum, & in hoc Legem Veterem emendasse . Ita isti. II. Quod si eis iterum objiciatur, Deum ipsum caepe jurasse , ut Gene1. 22. v. I 6. Per memetipsum Iuravi dicit Dominus Abrahae quia fecisi rem hanc , ct non pepercisi suo tuo unigenito propter me , Benedicam tibi &c. In Exodo cap. I 3. M alibi pallim Moysi Deum iurasse daturum se filiis Israel terram promtiuonis. Psalm. 88. v. 4. Iuravi David servo meo. Psalm. Ios. v. 4. rabit Dominus ct non paenitebit eum s & alibi. Quod si juramentum esset per se malum ,& solum Judaeis permistum, Deus certe qui essentialiter bonus est, non jurasset: Qui Manicharis adhaerebant, forte respondebant, Deum qui toties juravit fuisse Deum Veteris Legis, Deum non bonum, sed malum i ideoque non mirum, si malum quod aliis. ' Tom. VII. Par. IV. G per-